Plato, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Φαῖδρος 170:

(플라톤, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Φαῖδρος 170:)

ὅταν δὲ χωρὶσ γένηται καὶ αὐχμήσῃ, τὰ τῶν διεξόδων στόματα ᾗ τὸ πτερὸν ὁρμᾷ, συναυαινόμενα μύσαντα ἀποκλῄει τὴν βλάστην τοῦ πτεροῦ, ἡ δ’ ἐντὸσ μετὰ τοῦ ἱμέρου ἀποκεκλῃμένη, πηδῶσα οἱο͂ν τὰ σφύζοντα, τῇ διεξόδῳ ἐγχρίει ἑκάστη τῇ καθ’ αὑτήν, ὥστε πᾶσα κεντουμένη κύκλῳ ἡ ψυχὴ οἰστρᾷ καὶ ὀδυνᾶται, μνήμην δ’ αὖ ἔχουσα τοῦ καλοῦ γέγηθεν. ἐκ δὲ ἀμφοτέρων μεμειγμένων ἀδημονεῖ τε τῇ ἀτοπίᾳ τοῦ πάθουσ καὶ ἀποροῦσα λυττᾷ, καὶ ἐμμανὴσ οὖσα οὔτε νυκτὸσ δύναται καθεύδειν οὔτε μεθ’ ἡμέραν οὗ ἂν ᾖ μένειν, θεῖ δὲ ποθοῦσα ὅπου ἂν οἰήται ὄψεσθαι τὸν ἔχοντα τὸ κάλλοσ·

일치하는 문장이 없습니다.

SEARCH

MENU NAVIGATION