Plato, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Φαῖδρος 148:

θόρυβοσ οὖν καὶ ἅμιλλα καὶ ἱδρὼσ ἔσχατοσ γίγνεται, οὗ δὴ κακίᾳ ἡνιόχων πολλαὶ μὲν χωλεύονται, πολλαὶ δὲ πολλὰ πτερὰ θραύονται· πᾶσαι δὲ πολὺν ἔχουσαι πόνον ἀτελεῖσ τῆσ τοῦ ὄντοσ θέασ ἀπέρχονται, καὶ ἀπελθοῦσαι τροφῇ δοξαστῇ χρῶνται. οὗ δ’ ἕνεχ’ ἡ πολλὴ σπουδὴ τὸ ἀληθείασ ἰδεῖν πεδίον οὗ ἐστιν, ἥ τε δὴ προσήκουσα ψυχῆσ τῷ ἀρίστῳ νομὴ ἐκ τοῦ ἐκεῖ λειμῶνοσ τυγχάνει οὖσα, ἥ τε τοῦ πτεροῦ φύσισ, ᾧ ψυχὴ κουφίζεται, τούτῳ τρέφεται.