Plato, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Συμποσίον 165:

καὶ οἱ διατελοῦντεσ μετ’ ἀλλήλων διὰ βίου οὗτοί εἰσιν, οἳ οὐδ’ ἂν ἔχοιεν εἰπεῖν ὅτι βούλονται σφίσι παρ’ ἀλλήλων γίγνεσθαι. οὐδενὶ γὰρ ἂν δόξειεν τοῦτ’ εἶναι ἡ τῶν ἀφροδισίων συνουσία, ὡσ ἄρα τούτου ἕνεκα ἕτεροσ ἑτέρῳ χαίρει συνὼν οὕτωσ ἐπὶ μεγάλησ σπουδῆσ· ἀλλ’ ἄλλο τι βουλομένη ἑκατέρου ἡ ψυχὴ δήλη ἐστίν, ὃ οὐ δύναται εἰπεῖν, ἀλλὰ μαντεύεται ὃ βούλεται, καὶ αἰνίττεται.