Plato, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Φίληβος 231:

πάντεσ ὁπόσοι ταύτην τὴν ψευδῆ δόξαν περὶ ἑαυτῶν ἀνοήτωσ δοξάζουσι, καθάπερ ἁπάντων ἀνθρώπων, καὶ τούτων ἀναγκαιότατον ἕπεσθαι τοῖσ μὲν ῥώμην αὐτῶν καὶ δύναμιν, τοῖσ δὲ οἶμαι τοὐναντίον. ἀνάγκη. ταύτῃ τοίνυν δίελε, καὶ ὅσοι μὲν αὐτῶν εἰσι μετ’ ἀσθενείασ τοιοῦτοι καὶ ἀδύνατοι καταγελώμενοι τιμωρεῖσθαι, γελοίουσ τούτουσ φάσκων εἶναι τἀληθῆ φθέγξῃ· τοὺσ δὲ δυνατοὺσ τιμωρεῖσθαι καὶ ἰσχυροὺσ φοβεροὺσ καὶ ἐχθροὺσ προσαγορεύων ὀρθότατον τούτων σαυτῷ λόγον ἀποδώσεισ.