Plato, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Φίληβος 104:

οὐδέ γ’ ἄν, ὦ Φίληβε, λύπη πᾶν κακόν· ὥστ’ ἄλλο τι νῷν σκεπτέον ἢ τὴν τοῦ ἀπείρου φύσιν ὡσ παρέχεταί τι μέροσ ταῖσ ἡδοναῖσ ἀγαθοῦ. τούτω δή σοι τῶν ἀπεράντων γε γένουσ ἔστων· φρόνησιν δὲ καὶ ἐπιστήμην καὶ νοῦν εἰσ τί ποτε τῶν προειρημένων, ὦ Πρώταρχέ τε καὶ Φίληβε, νῦν θέντεσ οὐκ ἂν ἀσεβοῖμεν; οὐ γάρ μοι δοκεῖ σμικρὸσ ἡμῖν εἶναι ὁ κίνδυνοσ κατορθώσασι καὶ μὴ περὶ τὸ νῦν ἐρωτώμενον.