Plato, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Παρμενίδης

(플라톤, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Παρμενίδης)

ἐπειδὴ Ἀθήναζε οἴκοθεν ἐκ Κλαζομενῶν ἀφικόμεθα, κατ’ ἀγορὰν ἐνετύχομεν Ἀδειμάντῳ τε καὶ Γλαύκωνι· καί μου λαβόμενοσ τῆσ χειρὸσ ὁ Ἀδείμαντοσ, Χαῖρ’, ἔφη, ὦ Κέφαλε, καὶ εἴ του δέῃ τῶν τῇδε ὧν ἡμεῖσ δυνατοί, φράζε. ἀλλὰ μὲν δή, εἶπον ἐγώ, πάρειμί γε ἐπ’ αὐτὸ τοῦτο, δεησόμενοσ ὑμῶν.

λέγοισ ἄν, ἔφη, τὴν δέησιν.

καὶ ἐγὼ εἶπον·

τῷ ἀδελφῷ ὑμῶν τῷ ὁμομητρίῳ τί ἦν ὄνομα; οὐ γὰρ μέμνημαι. παῖσ δέ που ἦν, ὅτε τὸ πρότερον ἐπεδήμησα δεῦρο ἐκ Κλαζομενῶν· πολὺσ δὲ ἤδη χρόνοσ ἐξ ἐκείνου. τῷ μὲν γὰρ πατρί, δοκῶ, Πυριλάμπησ ὄνομα. πάνυ γε, ἔφη.

αὐτῷ δέ γε;

Ἀντιφῶν.

ἀλλὰ τί μάλιστα πυνθάνῃ; ἑταίρῳ πολλὰ ἐντετύχηκε, καὶ τοὺσ λόγουσ, οὕσ ποτε Σωκράτησ καὶ Ζήνων καὶ Παρμενίδησ διελέχθησαν, πολλάκισ ἀκούσασ τοῦ Πυθοδώρου ἀπομνημονεύει.

ἀληθῆ, ἔφη, λέγεισ.

τούτων τοίνυν, εἶπον, δεόμεθα διακοῦσαι.

ἀλλ’ οὐ χαλεπόν, ἔφη·

μειράκιον γὰρ ὢν αὐτοὺσ εὖ μάλα διεμελέτησεν, ἐπεὶ νῦν γε κατὰ τὸν πάππον τε καὶ ὁμώνυμον πρὸσ ἱππικῇ τὰ πολλὰ διατρίβει. ἀλλ’ εἰ δεῖ, ἰώμεν παρ’ αὐτόν· ἄρτι γὰρ ἐνθένδε οἴκαδε οἴχεται, οἰκεῖ δὲ ἐγγὺσ ἐν Μελίτῃ. ταῦτα εἰπόντεσ ἐβαδίζομεν, καὶ κατελάβομεν τὸν Ἀντιφῶντα οἴκοι, χαλινόν τινα χαλκεῖ ἐκδιδόντα σκευάσαι·

ἐπειδὴ δὲ ἐκείνου ἀπηλλάγη οἵ τε ἀδελφοὶ ἔλεγον αὐτῷ ὧν ἕνεκα παρεῖμεν, ἀνεγνώρισέν τέ με ἐκ τῆσ προτέρασ ἐπιδημίασ καί με ἠσπάζετο, καὶ δεομένων ἡμῶν διελθεῖν τοὺσ λόγουσ, τὸ μὲν πρῶτον ὤκνει ‐ πολὺ γὰρ ἔφη ἔργον εἶναι ‐ ἔπειτα μέντοι διηγεῖτο. ἔφη δὲ δὴ ὁ Ἀντιφῶν λέγειν τὸν Πυθόδωρον ὅτι ἀφίκοιντό ποτε εἰσ Παναθήναια τὰ μεγάλα Ζήνων τε καὶ Παρμενίδησ. τὸν μὲν οὖν Παρμενίδην εὖ μάλα ἤδη πρεσβύτην εἶναι, σφόδρα πολιόν, καλὸν δὲ κἀγαθὸν τὴν ὄψιν, περὶ ἔτη μάλιστα πέντε καὶ ἑξήκοντα·

Ζήνωνα δὲ ἐγγὺσ τῶν τετταράκοντα τότε εἶναι, εὐμήκη δὲ καὶ χαρίεντα ἰδεῖν, καὶ λέγεσθαι αὐτὸν παιδικὰ τοῦ Παρμενίδου γεγονέναι. καταλύειν δὲ αὐτοὺσ ἔφη παρὰ τῷ Πυθοδώρῳ ἐκτὸσ τείχουσ ἐν Κεραμεικῷ· οἷ δὴ καὶ ἀφικέσθαι τόν τε Σωκράτη καὶ ἄλλουσ τινὰσ μετ’ αὐτοῦ πολλούσ, ἐπιθυμοῦντασ ἀκοῦσαι τῶν τοῦ Ζήνωνοσ γραμμάτων ‐ τότε γὰρ αὐτὰ πρῶτον ὑπ’ ἐκείνων κομισθῆναι ‐ Σωκράτη δὲ εἶναι τότε σφόδρα νέον.

ἀναγιγνώσκειν οὖν αὐτοῖσ τὸν Ζήνωνα αὐτόν, τὸν δὲ Παρμενίδην τυχεῖν ἔξω ὄντα· καὶ εἶναι πάνυ βραχὺ ἔτι λοιπὸν τῶν λόγων ἀναγιγνωσκομένων, ἡνίκα αὐτόσ τε ἐπεισελθεῖν ἔφη ὁ Πυθόδωροσ ἔξωθεν καὶ τὸν Παρμενίδην μετ’ αὐτοῦ καὶ Ἀριστοτέλη τὸν τῶν τριάκοντα γενόμενον, καὶ σμίκρ’ ἄττα ἔτι ἐπακοῦσαι τῶν γραμμάτων· οὐ μὴν αὐτόσ γε, ἀλλὰ καὶ πρότερον ἀκηκοέναι τοῦ Ζήνωνοσ.

τὸν οὖν Σωκράτη ἀκούσαντα πάλιν τε κελεῦσαι τὴν πρώτην ὑπόθεσιν τοῦ πρώτου λόγου ἀναγνῶναι, καὶ ἀναγνωσθείσησ, πῶσ, φάναι, ὦ Ζήνων, τοῦτο λέγεισ;

εἰ πολλά ἐστι τὰ ὄντα, ὡσ ἄρα δεῖ αὐτὰ ὅμοιά τε εἶναι καὶ ἀνόμοια, τοῦτο δὲ δὴ ἀδύνατον·

οὔτε γὰρ τὰ ἀνόμοια ὅμοια οὔτε τὰ ὅμοια ἀνόμοια οἱο͂́ν τε εἶναι; οὐχ οὕτω λέγεισ; οὕτω, φάναι τὸν Ζήνωνα.

οὐκοῦν εἰ ἀδύνατον τά τε ἀνόμοια ὅμοια εἶναι καὶ τὰ ὅμοια ἀνόμοια, ἀδύνατον δὴ καὶ πολλὰ εἶναι;

εἰ γὰρ πολλὰ εἰή, πάσχοι ἂν τὰ ἀδύνατα. ἆρα τοῦτό ἐστιν ὃ βούλονταί σου οἱ λόγοι, οὐκ ἄλλο τι ἢ διαμάχεσθαι παρὰ πάντα τὰ λεγόμενα ὡσ οὐ πολλά ἐστι; καὶ τούτου αὐτοῦ οἰεί σοι τεκμήριον εἶναι ἕκαστον τῶν λόγων, ὥστε καὶ ἡγῇ τοσαῦτα τεκμήρια παρέχεσθαι, ὅσουσπερ λόγουσ γέγραφασ, ὡσ οὐκ ἔστι πολλά; οὕτω λέγεισ, ἢ ἐγὼ οὐκ ὀρθῶσ καταμανθάνω;

οὔκ, ἀλλά, φάναι τὸν Ζήνωνα, καλῶσ συνῆκασ ὅλον τὸ γράμμα ὃ βούλεται.

μανθάνω, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, ὦ Παρμενίδη, ὅτι Ζήνων ὅδε οὐ μόνον τῇ ἄλλῃ σου φιλίᾳ βούλεται ᾠκειῶσθαι, ἀλλὰ καὶ τῷ συγγράμματι.

ταὐτὸν γὰρ γέγραφε τρόπον τινὰ ὅπερ σύ, μεταβάλλων δὲ ἡμᾶσ πειρᾶται ἐξαπατᾶν ὡσ ἕτερόν τι λέγων. σὺ μὲν γὰρ ἐν τοῖσ ποιήμασιν ἓν φῂσ εἶναι τὸ πᾶν, καὶ τούτων τεκμήρια παρέχῃ καλῶσ τε καὶ εὖ· ὅδε δὲ αὖ οὐ πολλά φησιν εἶναι, τεκμήρια δὲ καὶ αὐτὸσ πάμπολλα καὶ παμμεγέθη παρέχεται.

τὸ οὖν τὸν μὲν ἓν φάναι, τὸν δὲ μὴ πολλά, καὶ οὕτωσ ἑκάτερον λέγειν ὥστε μηδὲν τῶν αὐτῶν εἰρηκέναι δοκεῖν σχεδόν τι λέγοντασ ταὐτά, ὑπὲρ ἡμᾶσ τοὺσ ἄλλουσ φαίνεται ὑμῖν τὰ εἰρημένα εἰρῆσθαι. ναί, φάναι τὸν Ζήνωνα, ὦ Σώκρατεσ.

σὺ δ’ οὖν τὴν ἀλήθειαν τοῦ γράμματοσ οὐ πανταχοῦ ᾔσθησαι. καίτοι ὥσπερ γε αἱ Λάκαιναι σκύλακεσ εὖ μεταθεῖσ τε καὶ ἰχνεύεισ τὰ λεχθέντα· ἀλλὰ πρῶτον μέν σε τοῦτο λανθάνει, ὅτι οὐ παντάπασιν οὕτω σεμνύνεται τὸ γράμμα, ὥστε ἅπερ σὺ λέγεισ διανοηθὲν γραφῆναι, τοὺσ ἀνθρώπουσ δὲ ἐπικρυπτόμενον ὥσ τι μέγα διαπραττόμενον·

ἀλλὰ σὺ μὲν εἶπεσ τῶν συμβεβηκότων τι, ἔστι δὲ τό γε ἀληθὲσ βοήθειά τισ ταῦτα τὰ γράμματα τῷ Παρμενίδου λόγῳ πρὸσ τοὺσ ἐπιχειροῦντασ αὐτὸν κωμῳδεῖν ὡσ εἰ ἕν ἐστι, πολλὰ καὶ γελοῖα συμβαίνει πάσχειν τῷ λόγῳ καὶ ἐναντία αὑτῷ. ἀντιλέγει δὴ οὖν τοῦτο τὸ γράμμα πρὸσ τοὺσ τὰ πολλὰ λέγοντασ, καὶ ἀνταποδίδωσι ταὐτὰ καὶ πλείω, τοῦτο βουλόμενον δηλοῦν, ὡσ ἔτι γελοιότερα πάσχοι ἂν αὐτῶν ἡ ὑπόθεσισ, εἰ πολλά ἐστιν, ἢ ἡ τοῦ ἓν εἶναι, εἴ τισ ἱκανῶσ ἐπεξίοι. διὰ τοιαύτην δὴ φιλονικίαν ὑπὸ νέου ὄντοσ ἐμοῦ ἐγράφη, καί τισ αὐτὸ ἔκλεψε γραφέν, ὥστε οὐδὲ βουλεύσασθαι ἐξεγένετο εἴτ’ ἐξοιστέον αὐτὸ εἰσ τὸ φῶσ εἴτε μή.

ταύτῃ οὖν σε λανθάνει, ὦ Σώκρατεσ, ὅτι οὐχ ὑπὸ νέου φιλονικίασ οἰεί αὐτὸ γεγράφθαι, ἀλλ’ ὑπὸ πρεσβυτέρου φιλοτιμίασ· ἐπεί, ὅπερ γ’ εἶπον, οὐ κακῶσ ἀπῄκασασ.

ἀλλ’ ἀποδέχομαι, φάναι τὸν Σωκράτη, καὶ ἡγοῦμαι ὡσ λέγεισ ἔχειν.

τόδε δέ μοι εἰπέ· οὐ νομίζεισ εἶναι αὐτὸ καθ’ αὑτὸ εἶδόσ τι ὁμοιότητοσ, καὶ τῷ τοιούτῳ αὖ ἄλλο τι ἐναντίον, ὃ ἔστιν ἀνόμοιον· τούτοιν δὲ δυοῖν ὄντοιν καὶ ἐμὲ καὶ σὲ καὶ τἆλλα ἃ δὴ πολλὰ καλοῦμεν μεταλαμβάνειν;

καὶ τὰ μὲν τῆσ ὁμοιότητοσ μεταλαμβάνοντα ὅμοια γίγνεσθαι ταύτῃ τε καὶ κατὰ τοσοῦτον ὅσον ἂν μεταλαμβάνῃ, τὰ δὲ τῆσ ἀνομοιότητοσ ἀνόμοια, τὰ δὲ ἀμφοτέρων ἀμφότερα; εἰ δὲ καὶ πάντα ἐναντίων ὄντων ἀμφοτέρων μεταλαμβάνει, καὶ ἔστι τῷ μετέχειν ἀμφοῖν ὅμοιά τε καὶ ἀνόμοια αὐτὰ αὑτοῖσ, τί θαυμαστόν; εἰ μὲν γὰρ αὐτὰ τὰ ὅμοιά τισ ἀπέφαινεν ἀνόμοια γιγνόμενα ἢ τὰ ἀνόμοια ὅμοια, τέρασ ἂν οἶμαι ἦν·

εἰ δὲ τὰ τούτων μετέχοντα ἀμφοτέρων ἀμφότερα ἀποφαίνει πεπονθότα, οὐδὲν ἔμοιγε, ὦ Ζήνων, ἄτοπον δοκεῖ, οὐδέ γε εἰ ἓν ἅπαντα ἀποφαίνει τισ τῷ μετέχειν τοῦ ἑνὸσ καὶ ταὐτὰ ταῦτα πολλὰ τῷ πλήθουσ αὖ μετέχειν. ἀλλ’ εἰ ὃ ἔστιν ἕν, αὐτὸ τοῦτο πολλὰ ἀποδείξει καὶ αὖ τὰ πολλὰ δὴ ἕν, τοῦτο ἤδη θαυμάσομαι. καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἁπάντων ὡσαύτωσ·

εἰ μὲν αὐτὰ τὰ γένη τε καὶ εἴδη ἐν αὑτοῖσ ἀποφαίνοι τἀναντία ταῦτα πάθη πάσχοντα, ἄξιον θαυμάζειν· εἰ δ’ ἐμὲ ἕν τισ ἀποδείξει ὄντα καὶ πολλά, τί θαυμαστόν, λέγων, ὅταν μὲν βούληται πολλὰ ἀποφῆναι, ὡσ ἕτερα μὲν τὰ ἐπὶ δεξιά μού ἐστιν, ἕτερα δὲ τὰ ἐπ’ ἀριστερά, καὶ ἕτερα μὲν τὰ πρόσθεν, ἕτερα δὲ τὰ ὄπισθεν, καὶ ἄνω καὶ κάτω ὡσαύτωσ ‐ πλήθουσ γὰρ οἶμαι μετέχω ‐ ὅταν δὲ ἕν, ἐρεῖ ὡσ ἑπτὰ ἡμῶν ὄντων εἷσ ἐγώ εἰμι ἄνθρωποσ μετέχων καὶ τοῦ ἑνόσ· ὥστε ἀληθῆ ἀποφαίνει ἀμφότερα.

ἐὰν οὖν τισ τοιαῦτα ἐπιχειρῇ πολλὰ καὶ ἓν ταὐτὸν ἀποφαίνειν, λίθουσ καὶ ξύλα καὶ τὰ τοιαῦτα, τὶ φήσομεν αὐτὸν πολλὰ καὶ ἓν ἀποδεικνύναι, οὐ τὸ ἓν πολλὰ οὐδὲ τὰ πολλὰ ἕν, οὐδέ τι θαυμαστὸν λέγειν, ἀλλ’ ἅπερ ἂν πάντεσ ὁμολογοῖμεν· ἐὰν δέ τισ ὧν νυνδὴ ἐγὼ ἔλεγον πρῶτον μὲν διαιρῆται χωρὶσ αὐτὰ καθ’ αὑτὰ τὰ εἴδη, οἱο͂ν ὁμοιότητά τε καὶ ἀνομοιότητα καὶ πλῆθοσ καὶ τὸ ἓν καὶ στάσιν καὶ κίνησιν καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα, εἶτα ἐν ἑαυτοῖσ ταῦτα δυνάμενα συγκεράννυσθαι καὶ διακρίνεσθαι ἀποφαίνῃ, ἀγαίμην ἂν ἔγωγ’, ἔφη, θαυμαστῶσ, ὦ Ζήνων. ταῦτα δὲ ἀνδρείωσ μὲν πάνυ ἡγοῦμαι πεπραγματεῦσθαι·

παντοδαπῶσ πλεκομένην, ὥσπερ ἐν τοῖσ ὁρωμένοισ διήλθετε, οὕτωσ καὶ ἐν τοῖσ λογισμῷ λαμβανομένοισ ἐπιδεῖξαι.

λέγοντοσ δή, ἔφη ὁ Πυθόδωροσ, τοῦ Σωκράτουσ ταῦτα αὐτὸσ μὲν <ἂν> οἰέσθαι ἐφ’ ἑκάστου ἄχθεσθαι τόν τε Παρμενίδην καὶ τὸν Ζήνωνα, τοὺσ δὲ πάνυ τε αὐτῷ προσέχειν τὸν νοῦν καὶ θαμὰ εἰσ ἀλλήλουσ βλέποντασ μειδιᾶν ὡσ ἀγαμένουσ τὸν Σωκράτη.

ὅπερ οὖν καὶ παυσαμένου αὐτοῦ εἰπεῖν τὸν Παρμενίδην· ὦ Σώκρατεσ, φάναι, ὡσ ἄξιοσ εἶ ἄγασθαι τῆσ ὁρμῆσ τῆσ ἐπὶ τοὺσ λόγουσ. καί μοι εἰπέ, αὐτὸσ σὺ οὕτω διῄρησαι ὡσ λέγεισ, χωρὶσ μὲν εἴδη αὐτὰ ἄττα, χωρὶσ δὲ τὰ τούτων αὖ μετέχοντα;

καί τί σοι δοκεῖ εἶναι αὐτὴ ὁμοιότησ χωρὶσ ἧσ ἡμεῖσ ὁμοιότητοσ ἔχομεν, καὶ ἓν δὴ καὶ πολλὰ καὶ πάντα ὅσα νυνδὴ Ζήνωνοσ ἤκουεσ; ἔμοιγε, φάναι τὸν Σωκράτη.

ἦ καὶ τὰ τοιαῦτα, εἰπεῖν τὸν Παρμενίδην, οἱο͂ν δικαίου τι εἶδοσ αὐτὸ καθ’ αὑτὸ καὶ καλοῦ καὶ ἀγαθοῦ καὶ πάντων αὖ τῶν τοιούτων;

ναί, φάναι.

τί δ’, ἀνθρώπου εἶδοσ χωρὶσ ἡμῶν καὶ τῶν οἱοῖ ἡμεῖσ ἐσμεν πάντων, αὐτό τι εἶδοσ ἀνθρώπου ἢ πυρὸσ ἢ καὶ ὕδατοσ;

ἐν ἀπορίᾳ, φάναι, πολλάκισ δή, ὦ Παρμενίδη, περὶ αὐτῶν γέγονα, πότερα χρὴ φάναι ὥσπερ περὶ ἐκείνων ἢ ἄλλωσ.

ἑκάστου εἶδοσ εἶναι χωρίσ, ὂν ἄλλο αὖ ἢ ὧν <τι> ἡμεῖσ μεταχειριζόμεθα, εἴτε καὶ μή;

οὐδαμῶσ, φάναι τὸν Σωκράτη, ἀλλὰ ταῦτα μέν γε ἅπερ ὁρῶμεν, ταῦτα καὶ εἶναι·

εἶδοσ δέ τι αὐτῶν οἰηθῆναι εἶναι μὴ λίαν ᾖ ἄτοπον. ἤδη μέντοι ποτέ με καὶ ἔθραξε μή τι ᾖ περὶ πάντων ταὐτόν· ἔπειτα ὅταν ταύτῃ στῶ, φεύγων οἴχομαι, δείσασ μή ποτε εἴσ τινα βυθὸν φλυαρίασ ἐμπεσὼν διαφθαρῶ· ἐκεῖσε δ’ οὖν ἀφικόμενοσ, εἰσ ἃ νυνδὴ ἐλέγομεν εἴδη ἔχειν, περὶ ἐκεῖνα πραγματευόμενοσ διατρίβω. νέοσ γὰρ εἶ ἔτι, φάναι τὸν Παρμενίδην, ὦ Σώκρατεσ, καὶ οὔπω σου ἀντείληπται φιλοσοφία ὡσ ἔτι ἀντιλήψεται κατ’ ἐμὴν δόξαν, ὅτε οὐδὲν αὐτῶν ἀτιμάσεισ·

νῦν δὲ ἔτι πρὸσ ἀνθρώπων ἀποβλέπεισ δόξασ διὰ τὴν ἡλικίαν. τόδε δ’ οὖν μοι εἰπέ. ὁμοιότητοσ μὲν μεταλαβόντα ὅμοια, μεγέθουσ δὲ μεγάλα, κάλλουσ δὲ καὶ δικαιοσύνησ δίκαιά τε καὶ καλὰ γίγνεσθαι;

πάνυ γε, φάναι τὸν Σωκράτη.

οὐκοῦν ἤτοι ὅλου τοῦ εἴδουσ ἢ μέρουσ ἕκαστον τὸ μεταλαμβάνον μεταλαμβάνει;

ἢ ἄλλη τισ ἂν μετάληψισ χωρὶσ τούτων γένοιτο; καὶ πῶσ ἄν;

εἶπεν. πότερον οὖν δοκεῖ σοι ὅλον τὸ εἶδοσ ἐν ἑκάστῳ εἶναι τῶν πολλῶν ἓν ὄν, ἢ πῶσ;

τί γὰρ κωλύει, φάναι τὸν Σωκράτη, ὦ Παρμενίδη, ἓν εἶναι;

ἓν ἄρα ὂν καὶ ταὐτὸν ἐν πολλοῖσ καὶ χωρὶσ οὖσιν ὅλον ἅμα ἐνέσται, καὶ οὕτωσ αὐτὸ αὑτοῦ χωρὶσ ἂν εἰή.

οὐκ ἄν, εἴ γε, φάναι, οἱο͂ν εἰ ἡμέρα εἰή μία καὶ ἡ αὐτὴ οὖσα πολλαχοῦ ἅμα ἐστὶ καὶ οὐδέν τι μᾶλλον αὐτὴ αὑτῆσ χωρίσ ἐστιν, εἰ οὕτω καὶ ἕκαστον τῶν εἰδῶν ἓν ἐν πᾶσιν ἅμα ταὐτὸν εἰή.

ἡδέωσ γε, φάναι, ὦ Σώκρατεσ, ἓν ταὐτὸν ἅμα πολλαχοῦ ποιεῖσ, οἱο͂ν εἰ ἱστίῳ καταπετάσασ πολλοὺσ ἀνθρώπουσ φαίησ ἓν ἐπὶ πολλοῖσ εἶναι ὅλον·

ἢ οὐ τὸ τοιοῦτον ἡγῇ λέγειν; ἴσωσ, φάναι.

ἦ οὖν ὅλον ἐφ’ ἑκάστῳ τὸ ἱστίον εἰή ἄν, ἢ μέροσ αὐτοῦ ἄλλο ἐπ’ ἄλλῳ;

μέροσ.

μεριστὰ ἄρα, φάναι, ὦ Σώκρατεσ, ἔστιν αὐτὰ τὰ εἴδη, καὶ τὰ μετέχοντα αὐτῶν μέρουσ ἂν μετέχοι, καὶ οὐκέτι ἐν ἑκάστῳ ὅλον, ἀλλὰ μέροσ ἑκάστου ἂν εἰή.

φαίνεται οὕτω γε.

ἦ οὖν ἐθελήσεισ, ὦ Σώκρατεσ, φάναι τὸ ἓν εἶδοσ ἡμῖν τῇ ἀληθείᾳ μερίζεσθαι, καὶ ἔτι ἓν ἔσται;

οὐδαμῶσ, εἰπεῖν.

ὁρ́α γάρ, φάναι·

τῶν πολλῶν μεγάλων μεγέθουσ μέρει σμικροτέρῳ αὐτοῦ τοῦ μεγέθουσ μέγα ἔσται, ἆρα οὐκ ἄλογον φανεῖται;

πάνυ γ’, ἔφη.

τί δέ;

τοῦ ἴσου μέροσ ἕκαστον σμικρὸν ἀπολαβόν τι ἕξει ᾧ ἐλάττονι ὄντι αὐτοῦ τοῦ ἴσου τὸ ἔχον ἴσον τῳ ἔσται; ἀδύνατον.

ἀλλὰ τοῦ σμικροῦ μέροσ τισ ἡμῶν ἕξει, τούτου δὲ αὐτοῦ τὸ σμικρὸν μεῖζον ἔσται ἅτε μέρουσ ἑαυτοῦ ὄντοσ, καὶ οὕτω δὴ αὐτὸ τὸ σμικρὸν μεῖζον ἔσται·

ἀφαιρεθέν, τοῦτο σμικρότερον ἔσται ἀλλ’ οὐ μεῖζον ἢ πρίν.

οὐκ ἂν γένοιτο, φάναι, τοῦτό γε.

τίνα οὖν τρόπον, εἰπεῖν, ὦ Σώκρατεσ, τῶν εἰδῶν σοι τὰ ἄλλα μεταλήψεται, μήτε κατὰ μέρη μήτε κατὰ ὅλα μεταλαμβάνειν δυνάμενα;

οὐ μὰ τὸν Δία, φάναι, οὔ μοι δοκεῖ εὔκολον εἶναι τὸ τοιοῦτον οὐδαμῶσ διορίσασθαι.

τί δὲ δή;

πρὸσ τόδε πῶσ ἔχεισ; τὸ ποῖον;

οἶμαί σε ἐκ τοῦ τοιοῦδε ἓν ἕκαστον εἶδοσ οἰέσθαι εἶναι·

ὅταν πόλλ’ ἄττα μεγάλα σοι δόξῃ εἶναι, μία τισ ἴσωσ δοκεῖ ἰδέα ἡ αὐτὴ εἶναι ἐπὶ πάντα ἰδόντι, ὅθεν ἓν τὸ μέγα ἡγῇ εἶναι. ἀληθῆ λέγεισ, φάναι.

τί δ’ αὐτὸ τὸ μέγα καὶ τἆλλα τὰ μεγάλα, ἐὰν ὡσαύτωσ τῇ ψυχῇ ἐπὶ πάντα ἴδῃσ, οὐχὶ ἕν τι αὖ μέγα φανεῖται, ᾧ ταῦτα πάντα μεγάλα φαίνεσθαι;

ἐοίκεν.

ἄλλο ἄρα εἶδοσ μεγέθουσ ἀναφανήσεται, παρ’ αὐτό τε τὸ μέγεθοσ γεγονὸσ καὶ τὰ μετέχοντα αὐτοῦ·

καὶ ἐπὶ τούτοισ αὖ πᾶσιν ἕτερον, ᾧ ταῦτα πάντα μεγάλα ἔσται· καὶ οὐκέτι δὴ ἓν ἕκαστόν σοι τῶν εἰδῶν ἔσται, ἀλλὰ ἄπειρα τὸ πλῆθοσ.

ἀλλά, φάναι, ὦ Παρμενίδη, τὸν Σωκράτη, μὴ τῶν εἰδῶν ἕκαστον ᾖ τούτων νόημα, καὶ οὐδαμοῦ αὐτῷ προσήκῃ ἐγγίγνεσθαι ἄλλοθι ἢ ἐν ψυχαῖσ·

οὕτω γὰρ ἂν ἕν γε ἕκαστον εἰή καὶ οὐκ ἂν ἔτι πάσχοι ἃ νυνδὴ ἐλέγετο. τί οὖν;

φάναι, ἓν ἕκαστόν ἐστι τῶν νοημάτων, νόημα δὲ οὐδενόσ; ἀλλ’ ἀδύνατον, εἰπεῖν.

ἀλλὰ τινόσ;

ναί.

ὄντοσ ἢ οὐκ ὄντοσ;

ὄντοσ.

οὐχ ἑνόσ τινοσ, ὃ ἐπὶ πᾶσιν ἐκεῖνο τὸ νόημα ἐπὸν νοεῖ, μίαν τινὰ οὖσαν ἰδέαν;

ναί.

εἶτα οὐκ εἶδοσ ἔσται τοῦτο τὸ νοούμενον ἓν εἶναι, ἀεὶ ὂν τὸ αὐτὸ ἐπὶ πᾶσιν;

ἀνάγκη αὖ φαίνεται.

τί δὲ δή;

εἰπεῖν τὸν Παρμενίδην, οὐκ ἀνάγκῃ ᾗ τἆλλα φῂσ τῶν εἰδῶν μετέχειν ἢ δοκεῖ σοι ἐκ νοημάτων ἕκαστον εἶναι καὶ πάντα νοεῖν, ἢ νοήματα ὄντα ἀνόητα εἶναι; ἀλλ’ οὐδὲ τοῦτο, φάναι, ἔχει λόγον, ἀλλ’, ὦ Παρμενίδη, μάλιστα ἔμοιγε καταφαίνεται ὧδε ἔχειν·

τὰ μὲν εἴδη ταῦτα ὥσπερ παραδείγματα ἑστάναι ἐν τῇ φύσει, τὰ δὲ ἄλλα τούτοισ ἐοικέναι καὶ εἶναι ὁμοιώματα, καὶ ἡ μέθεξισ αὕτη τοῖσ ἄλλοισ γίγνεσθαι τῶν εἰδῶν οὐκ ἄλλη τισ ἢ εἰκασθῆναι αὐτοῖσ.

εἰ οὖν τι, ἔφη, ἐοίκεν τῷ εἴδει, οἱο͂́ν τε ἐκεῖνο τὸ εἶδοσ μὴ ὅμοιον εἶναι τῷ εἰκασθέντι, καθ’ ὅσον αὐτῷ ἀφωμοιώθη;

ἢ ἔστι τισ μηχανὴ τὸ ὅμοιον μὴ ὁμοίῳ ὅμοιον εἶναι; οὐκ ἔστι.

αὐτοῦ εἴδουσ μετέχειν;

ἀνάγκη.

οὗ δ’ ἂν τὰ ὅμοια μετέχοντα ὅμοια ᾖ, οὐκ ἐκεῖνο ἔσται αὐτὸ τὸ εἶδοσ;

παντάπασι μὲν οὖν.

οὐκ ἄρα οἱο͂́ν τέ τι τῷ εἴδει ὅμοιον εἶναι, οὐδὲ τὸ εἶδοσ ἄλλῳ·

καὶ ἂν ἐκεῖνό τῳ ὅμοιον ᾖ, ἕτερον αὖ, καὶ οὐδέποτε παύσεται ἀεὶ καινὸν εἶδοσ γιγνόμενον, ἐὰν τὸ εἶδοσ τῷ ἑαυτοῦ μετέχοντι ὅμοιον γίγνηται.

ἀληθέστατα λέγεισ.

οὐκ ἄρα ὁμοιότητι τἆλλα τῶν εἰδῶν μεταλαμβάνει, ἀλλά τι ἄλλο δεῖ ζητεῖν ᾧ μεταλαμβάνει.

ἐοίκεν.

ὁρᾷσ οὖν, φάναι, ὦ Σώκρατεσ, ὅση ἡ ἀπορία ἐάν τισ ὡσ εἴδη ὄντα αὐτὰ καθ’ αὑτὰ διορίζηται;

καὶ μάλα.

αὐτῆσ ὅση ἐστὶν ἡ ἀπορία, εἰ ἓν εἶδοσ ἕκαστον τῶν ὄντων ἀεί τι ἀφοριζόμενοσ θήσεισ.

πῶσ δή;

εἰπεῖν. πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα, φάναι, μέγιστον δὲ τόδε.

ἀπίθανοσ εἰή ὁ ἄγνωστα ἀναγκάζων αὐτὰ εἶναι.

πῇ δή, ὦ Παρμενίδη;

φάναι τὸν Σωκράτη. ὅτι, ὦ Σώκρατεσ, οἶμαι ἂν καὶ σὲ καὶ ἄλλον, ὅστισ αὐτήν τινα καθ’ αὑτὴν ἑκάστου οὐσίαν τίθεται εἶναι, ὁμολογῆσαι ἂν πρῶτον μὲν μηδεμίαν αὐτῶν εἶναι ἐν ἡμῖν.

πῶσ γὰρ ἂν αὐτὴ καθ’ αὑτὴν ἔτι εἰή;

φάναι τὸν Σωκράτη. καλῶσ λέγεισ, εἰπεῖν.

οὐκοῦν καὶ ὅσαι τῶν ἰδεῶν πρὸσ ἀλλήλασ εἰσὶν αἵ εἰσιν, αὐταὶ πρὸσ αὑτὰσ τὴν οὐσίαν ἔχουσιν, ἀλλ’ οὐ πρὸσ τὰ παρ’ ἡμῖν εἴτε ὁμοιώματα εἴτε ὅπῃ δή τισ αὐτὰ τίθεται, ὧν ἡμεῖσ μετέχοντεσ εἶναι ἕκαστα ἐπονομαζόμεθα·

τὰ δὲ παρ’ ἡμῖν ταῦτα ὁμώνυμα ὄντα ἐκείνοισ αὐτὰ αὖ πρὸσ αὑτά ἐστιν ἀλλ’ οὐ πρὸσ τὰ εἴδη, καὶ ἑαυτῶν ἀλλ’ οὐκ ἐκείνων ὅσα αὖ ὀνομάζεται οὕτωσ.

πῶσ λέγεισ;

φάναι τὸν Σωκράτη. οἱο͂ν, φάναι τὸν Παρμενίδην, εἴ τισ ἡμῶν του δεσπότησ ἢ δοῦλόσ ἐστιν, οὐκ αὐτοῦ δεσπότου δήπου, ὃ ἔστι δεσπότησ, ἐκείνου δοῦλόσ ἐστιν, οὐδὲ αὐτοῦ δούλου, ὃ ἔστι δοῦλοσ, δεσπότησ ὁ δεσπότησ, ἀλλ’ ἄνθρωποσ ὢν ἀνθρώπου ἀμφότερα ταῦτ’ ἐστίν·

τὰ παρ’ ἡμῖν ὡσαύτωσ πρὸσ αὑτά.

ἢ οὐ μανθάνεισ ὃ λέγω; πάνυ γ’, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, μανθάνω.

οὐκοῦν καὶ ἐπιστήμη, φάναι, αὐτὴ μὲν ὃ ἔστι ἐπιστήμη τῆσ ὃ ἔστιν ἀλήθεια αὐτῆσ ἂν ἐκείνησ εἰή ἐπιστήμη;

πάνυ γε.

ἑκάστη δὲ αὖ τῶν ἐπιστημῶν, ἣ ἔστιν, ἑκάστου τῶν ὄντων, ὃ ἔστιν, εἰή ἂν ἐπιστήμη·

ἢ οὔ; ναί.

ὄντων ἑκάστου ἂν ἐπιστήμη συμβαίνοι εἶναι;

ἀνάγκη.

ἀλλὰ μὴν αὐτά γε τὰ εἴδη, ὡσ ὁμολογεῖσ, οὔτε ἔχομεν οὔτε παρ’ ἡμῖν οἱο͂́ν τε εἶναι.

οὐ γὰρ οὖν.

γιγνώσκεται δέ γέ που ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ εἴδουσ τοῦ τῆσ ἐπιστήμησ αὐτὰ τὰ γένη ἃ ἔστιν ἕκαστα;

ναί.

ὅ γε ἡμεῖσ οὐκ ἔχομεν.

οὐ γάρ.

οὐκ ἄρα ὑπό γε ἡμῶν γιγνώσκεται τῶν εἰδῶν οὐδέν, ἐπειδὴ αὐτῆσ ἐπιστήμησ οὐ μετέχομεν.

οὐκ ἐοίκεν.

τὸ ἀγαθὸν καὶ πάντα ἃ δὴ ὡσ ἰδέασ αὐτὰσ οὔσασ ὑπολαμβάνομεν.

κινδυνεύει.

ὁρ́α δὴ ἔτι τούτου δεινότερον τόδε.

τὸ ποῖον;

φαίησ ἄν που, εἴπερ ἔστιν αὐτό τι γένοσ ἐπιστήμησ, πολὺ αὐτὸ ἀκριβέστερον εἶναι ἢ τὴν παρ’ ἡμῖν ἐπιστήμην, καὶ κάλλοσ καὶ τἆλλα πάντα οὕτω.

ναί.

οὐκοῦν εἴπερ τι ἄλλο αὐτῆσ ἐπιστήμησ μετέχει, οὐκ ἄν τινα μᾶλλον ἢ θεὸν φαίησ ἔχειν τὴν ἀκριβεστάτην ἐπιστήμην;

ἀνάγκη.

ἆρ’ οὖν οἱο͂́σ τε αὖ ἔσται ὁ θεὸσ τὰ παρ’ ἡμῖν γιγνώσκειν αὐτὴν ἐπιστήμην ἔχων;

τί γὰρ οὔ;

ὅτι, ἔφη ὁ Παρμενίδησ, ὡμολόγηται ἡμῖν, ὦ Σώκρατεσ, μήτε ἐκεῖνα τὰ εἴδη πρὸσ τὰ παρ’ ἡμῖν τὴν δύναμιν ἔχειν ἣν ἔχει, μήτε τὰ παρ’ ἡμῖν πρὸσ ἐκεῖνα, ἀλλ’ αὐτὰ πρὸσ αὑτὰ ἑκάτερα.

ὡμολόγηται γάρ.

ἐπιστήμη ἡμᾶσ γνοίη οὐδέ τι ἄλλο τῶν παρ’ ἡμῖν, ἀλλὰ ὁμοίωσ ἡμεῖσ τε ἐκείνων οὐκ ἄρχομεν τῇ παρ’ ἡμῖν ἀρχῇ οὐδὲ γιγνώσκομεν τοῦ θείου οὐδὲν τῇ ἡμετέρᾳ ἐπιστήμῃ, ἐκεῖνοί τε αὖ κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον οὔτε δεσπόται ἡμῶν εἰσὶν οὔτε γιγνώσκουσι τὰ ἀνθρώπεια πράγματα θεοὶ ὄντεσ.

ἀλλὰ μὴ λίαν, ἔφη, <ᾖ> θαυμαστὸσ ὁ λόγοσ, εἴ τισ τὸν θεὸν ἀποστερήσει τοῦ εἰδέναι.

ταῦτα μέντοι, ὦ Σώκρατεσ, ἔφη ὁ Παρμενίδησ, καὶ ἔτι ἄλλα πρὸσ τούτοισ πάνυ πολλὰ ἀναγκαῖον ἔχειν τὰ εἴδη, εἰ εἰσὶν αὗται αἱ ἰδέαι τῶν ὄντων καὶ ὁριεῖταί τισ αὐτό τι ἕκαστον εἶδοσ·

ὥστε ἀπορεῖν τε τὸν ἀκούοντα καὶ ἀμφισβητεῖν ὡσ οὔτε ἔστι ταῦτα, εἴ τε ὅτι μάλιστα εἰή, πολλὴ ἀνάγκη αὐτὰ εἶναι τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει ἄγνωστα, καὶ ταῦτα λέγοντα δοκεῖν τε τὶ λέγειν καί, ὃ ἄρτι ἐλέγομεν, θαυμαστῶσ ὡσ δυσανάπειστον εἶναι.

καθ’ αὑτήν, ἔτι δὲ θαυμαστοτέρου τοῦ εὑρήσοντοσ καὶ ἄλλον δυνησομένου διδάξαι ταῦτα πάντα ἱκανῶσ διευκρινησάμενον.

συγχωρῶ σοι, ἔφη, ὦ Παρμενίδη, ὁ Σωκράτησ·

πάνυ γάρ μοι κατὰ νοῦν λέγεισ. ἰδέαν τῶν ὄντων ἑκάστου τὴν αὐτὴν ἀεὶ εἶναι, καὶ οὕτωσ τὴν τοῦ διαλέγεσθαι δύναμιν παντάπασι διαφθερεῖ.

τοῦ τοιούτου μὲν οὖν μοι δοκεῖσ καὶ μᾶλλον ᾐσθῆσθαι. ἀληθῆ λέγεισ, φάναι.

τί οὖν ποιήσεισ φιλοσοφίασ πέρι;

πῇ τρέψῃ ἀγνοουμένων τούτων; οὐ πάνυ μοι δοκῶ καθορᾶν ἔν γε τῷ παρόντι.

πρῲ γάρ, εἰπεῖν, πρὶν γυμνασθῆναι, ὦ Σώκρατεσ, ὁρίζεσθαι ἐπιχειρεῖσ καλόν τέ τι καὶ δίκαιον καὶ ἀγαθὸν καὶ ἓν ἕκαστον τῶν εἰδῶν.

ἐνενόησα γὰρ καὶ πρῴην σου ἀκούων διαλεγομένου ἐνθάδε Ἀριστοτέλει τῷδε. καλὴ μὲν οὖν καὶ θεία, εὖ ἴσθι, ἡ ὁρμὴ ἣν ὁρμᾷσ ἐπὶ τοὺσ λόγουσ·

ἕλκυσον δὲ σαυτὸν καὶ γύμνασαι μᾶλλον διὰ τῆσ δοκούσησ ἀχρήστου εἶναι καὶ καλουμένησ ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀδολεσχίασ, ἑώσ ἔτι νέοσ εἶ· εἰ δὲ μή, σὲ διαφεύξεται ἡ ἀλήθεια. τίσ οὖν ὁ τρόποσ, φάναι, ὦ Παρμενίδη, τῆσ γυμνασίασ;

οὗτοσ, εἶπεν, ὅνπερ ἤκουσασ Ζήνωνοσ.

σου καὶ πρὸσ τοῦτον ἠγάσθην εἰπόντοσ, ὅτι οὐκ εἰάσ ἐν τοῖσ ὁρωμένοισ οὐδὲ περὶ ταῦτα τὴν πλάνην ἐπισκοπεῖν, ἀλλὰ περὶ ἐκεῖνα ἃ μάλιστά τισ ἂν λόγῳ λάβοι καὶ εἴδη ἂν ἡγήσαιτο εἶναι.

δοκεῖ γάρ μοι, ἔφη, ταύτῃ γε οὐδὲν χαλεπὸν εἶναι καὶ ὅμοια καὶ ἀνόμοια καὶ ἄλλο ὁτιοῦν τὰ ὄντα πάσχοντα ἀποφαίνειν.

καὶ καλῶσ γ’, ἔφη.

συμβαίνοντα ἐκ τῆσ ὑποθέσεωσ, ἀλλὰ καὶ εἰ μὴ ἔστι τὸ αὐτὸ τοῦτο ὑποτίθεσθαι, εἰ βούλει μᾶλλον γυμνασθῆναι.

πῶσ λέγεισ;

φάναι. οἱο͂ν, ἔφη, εἰ βούλει, περὶ ταύτησ τῆσ ὑποθέσεωσ ἣν Ζήνων ὑπέθετο, εἰ πολλά ἐστι, τί χρὴ συμβαίνειν καὶ αὐτοῖσ τοῖσ πολλοῖσ πρὸσ αὑτὰ καὶ πρὸσ τὸ ἓν καὶ τῷ ἑνὶ πρόσ τε αὑτὸ καὶ πρὸσ τὰ πολλά·

καὶ αὖ εἰ μή ἐστι πολλά, πάλιν σκοπεῖν τί συμβήσεται καὶ τῷ ἑνὶ καὶ τοῖσ πολλοῖσ καὶ πρὸσ αὑτὰ καὶ πρὸσ ἄλληλα· καὶ αὖθισ αὖ ἐὰν ὑποθῇ εἰ ἔστιν ὁμοιότησ ἢ εἰ μὴ ἔστιν, τί ἐφ’ ἑκατέρασ τῆσ ὑποθέσεωσ συμβήσεται καὶ αὐτοῖσ τοῖσ ὑποτεθεῖσιν καὶ τοῖσ ἄλλοισ καὶ πρὸσ αὑτὰ καὶ πρὸσ ἄλληλα.

καὶ περὶ ἀνομοίου ὁ αὐτὸσ λόγοσ καὶ περὶ κινήσεωσ καὶ περὶ στάσεωσ καὶ περὶ γενέσεωσ καὶ φθορᾶσ καὶ περὶ αὐτοῦ τοῦ εἶναι καὶ τοῦ μὴ εἶναι· καὶ ἑνὶ λόγῳ, περὶ ὅτου ἂν ἀεὶ ὑποθῇ ὡσ ὄντοσ καὶ ὡσ οὐκ ὄντοσ καὶ ὁτιοῦν ἄλλο πάθοσ πάσχοντοσ, δεῖ σκοπεῖν τὰ συμβαίνοντα πρὸσ αὑτὸ καὶ πρὸσ ἓν ἕκαστον τῶν ἄλλων, ὅτι ἂν προέλῃ, καὶ πρὸσ πλείω καὶ πρὸσ σύμπαντα ὡσαύτωσ· καὶ τἆλλα αὖ πρὸσ αὑτά τε καὶ πρὸσ ἄλλο ὅτι ἂν προαιρῇ ἀεί, ἐάντε ὡσ ὂν ὑποθῇ ὃ ὑπετίθεσο, ἄντε ὡσ μὴ ὄν, εἰ μέλλεισ τελέωσ γυμνασάμενοσ κυρίωσ διόψεσθαι τὸ ἀληθέσ.

ἀμήχανόν γ’ ἔφη, λέγεισ, ὦ Παρμενίδη, πραγματείαν, καὶ οὐ σφόδρα μανθάνω.

ἀλλά μοι τί οὐ διῆλθεσ αὐτὸσ ὑποθέμενόσ τι, ἵνα μᾶλλον καταμάθω; πολὺ ἔργον, φάναι, ὦ Σώκρατεσ, προστάττεισ ὡσ τηλικῷδε.

ἀλλὰ σύ, εἰπεῖν τὸν Σωκράτη, Ζήνων, τί οὐ διῆλθεσ ἡμῖν;

καὶ τὸν Ζήνωνα ἔφη γελάσαντα φάναι·

αὐτοῦ, ὦ Σώκρατεσ, δεώμεθα Παρμενίδου· μὴ γὰρ οὐ φαῦλον ᾖ ὃ λέγει. ἢ οὐχ ὁρᾷσ ὅσον ἔργον προστάττεισ; εἰ μὲν οὖν πλείουσ ἦμεν, οὐκ ἂν ἄξιον ἦν δεῖσθαι· ἀπρεπῆ γὰρ τὰ τοιαῦτα πολλῶν ἐναντίον λέγειν ἄλλωσ τε καὶ τηλικούτῳ· ἀγνοοῦσιν γὰρ οἱ πολλοὶ ὅτι ἄνευ ταύτησ τῆσ διὰ πάντων διεξόδου τε καὶ πλάνησ ἀδύνατον ἐντυχόντα τῷ ἀληθεῖ νοῦν σχεῖν.

ἐγὼ μὲν οὖν, ὦ Παρμενίδη, Σωκράτει συνδέομαι, ἵνα καὶ αὐτὸσ διακούσω διὰ χρόνου. ταῦτα δὴ εἰπόντοσ τοῦ Ζήνωνοσ, ἔφη ὁ Ἀντιφῶν φάναι τὸν Πυθόδωρον, αὐτόν τε δεῖσθαι τοῦ Παρμενίδου καὶ τὸν Ἀριστοτέλη καὶ τοὺσ ἄλλουσ, ἐνδείξασθαι ὃ λέγοι καὶ μὴ ἄλλωσ ποιεῖν.

τὸν οὖν Παρμενίδην· ἀνάγκη, φάναι, πείθεσθαι. καίτοι δοκῶ μοι τὸ τοῦ Ἰβυκείου ἵππου πεπονθέναι, ᾧ ἐκεῖνοσ ἀθλητῇ ὄντι καὶ πρεσβυτέρῳ, ὑφ’ ἁρ́ματι μέλλοντι ἀγωνιεῖσθαι καὶ δι’ ἐμπειρίαν τρέμοντι τὸ μέλλον, ἑαυτὸν ἀπεικάζων ἄκων ἔφη καὶ αὐτὸσ οὕτω πρεσβύτησ ὢν εἰσ τὸν ἔρωτα ἀναγκάζεσθαι ἰέναι· κἀγώ μοι δοκῶ μεμνημένοσ μάλα φοβεῖσθαι πῶσ χρὴ τηλικόνδε ὄντα διανεῦσαι τοιοῦτόν τε καὶ τοσοῦτον πέλαγοσ λόγων·

ὅμωσ δὲ δεῖ γὰρ χαρίζεσθαι, ἐπειδὴ καί, ὃ Ζήνων λέγει, αὐτοί ἐσμεν. πόθεν οὖν δὴ ἀρξόμεθα καὶ τί πρῶτον ὑποθησόμεθα; ἢ βούλεσθε, ἐπειδήπερ δοκεῖ πραγματειώδη παιδιὰν παίζειν, ἀπ’ ἐμαυτοῦ ἄρξωμαι καὶ τῆσ ἐμαυτοῦ ὑποθέσεωσ, περὶ τοῦ ἑνὸσ αὐτοῦ ὑποθέμενοσ, εἴτε ἕν ἐστιν εἴτε μὴ ἕν, τί χρὴ συμβαίνειν;

πάνυ μὲν οὖν, φάναι τὸν Ζήνωνα.

τίσ οὖν, εἰπεῖν, μοὶ ἀποκρινεῖται;

ἢ ὁ νεώτατοσ; ἥκιστα γὰρ ἂν πολυπραγμονοῖ, καὶ ἃ οἰέται μάλιστα ἂν ἀποκρίνοιτο· καὶ ἅμα ἐμοὶ ἀνάπαυλα ἂν εἰή ἡ ἐκείνου ἀπόκρισισ. ἕτοιμόσ σοι, ὦ Παρμενίδη, φάναι, τοῦτο, τὸν Ἀριστοτέλη·

ἐμὲ γὰρ λέγεισ τὸν νεώτατον λέγων. ἀλλὰ ἐρώτα ὡσ ἀποκρινουμένου. εἰε͂ν δή, φάναι·

εἰ ἕν ἐστιν, ἄλλο τι οὐκ ἂν εἰή πολλὰ τὸ ἕν; πῶσ γὰρ ἄν; οὔτε ἄρα μέροσ αὐτοῦ οὔτε ὅλον αὐτὸ δεῖ εἶναι. τί δή; τὸ μέροσ που ὅλου μέροσ ἐστίν. ναί. τί δὲ τὸ ὅλον; οὐχὶ οὗ ἂν μέροσ μηδὲν ἀπῇ ὅλον ἂν εἰή; πάνυ γε. ἀμφοτέρωσ ἄρα τὸ ἓν ἐκ μερῶν ἂν εἰή, ὅλον τε ὂν καὶ μέρη ἔχον. ἀνάγκη. ἀμφοτέρωσ ἂν ἄρα οὕτωσ τὸ ἓν πολλὰ εἰή ἀλλ’ οὐχ ἕν. ἀληθῆ. δεῖ δέ γε μὴ πολλὰ ἀλλ’ ἓν αὐτὸ εἶναι. δεῖ.

οὔτ’ ἄρα ὅλον ἔσται οὔτε μέρη ἕξει, εἰ ἓν ἔσται τὸ ἕν. οὐ γάρ. οὐκοῦν εἰ μηδὲν ἔχει μέροσ, οὔτ’ ἂν ἀρχὴν οὔτε τελευτὴν οὔτε μέσον ἔχοι·

μέρη γὰρ ἂν ἤδη αὐτοῦ τὰ τοιαῦτα εἰή. ὀρθῶσ. καὶ μὴν τελευτή γε καὶ ἀρχὴ πέρασ ἑκάστου. πῶσ δ’ οὔ; ἄπειρον ἄρα τὸ ἕν, εἰ μήτε ἀρχὴν μήτε τελευτὴν ἔχει. ἄπειρον. καὶ ἄνευ σχήματοσ ἄρα· οὔτε γὰρ στρογγύλου οὔτε εὐθέοσ μετέχει. πῶσ;

στρογγύλον γέ πού ἐστι τοῦτο οὗ ἂν τὰ ἔσχατα πανταχῇ ἀπὸ τοῦ μέσου ἴσον ἀπέχῃ. ναί. καὶ μὴν εὐθύ γε, οὗ ἂν τὸ μέσον ἀμφοῖν τοῖν ἐσχάτοιν ἐπίπροσθεν ᾖ. οὕτωσ. οὐκοῦν μέρη ἂν ἔχοι τὸ ἓν καὶ πολλὰ ἂν εἰή, εἴτε εὐθέοσ σχήματοσ εἴτε περιφεροῦσ μετέχοι. πάνυ μὲν οὖν. οὔτε ἄρα εὐθὺ οὔτε περιφερέσ ἐστιν, ἐπείπερ οὐδὲ μέρη ἔχει. ὀρθῶσ.

καὶ μὴν τοιοῦτόν γε ὂν οὐδαμοῦ ἂν εἰή·

οὔτε γὰρ ἐν ἄλλῳ οὔτε ἐν ἑαυτῷ εἰή. πῶσ δή; ἐν ἄλλῳ μὲν ὂν κύκλῳ που ἂν περιέχοιτο ὑπ’ ἐκείνου ἐν ᾧ ἐνείη, καὶ πολλαχοῦ ἂν αὐτοῦ ἅπτοιτο πολλοῖσ· τοῦ δὲ ἑνόσ τε καὶ ἀμεροῦσ καὶ κύκλου μὴ μετέχοντοσ ἀδύνατον πολλαχῇ κύκλῳ ἅπτεσθαι. ἀδύνατον. ἀλλὰ μὴν αὐτό γε ἐν ἑαυτῷ ὂν κἂν ἑαυτῷ εἰή περιέχον οὐκ ἄλλο ἢ αὑτό, εἴπερ καὶ ἐν ἑαυτῷ εἰή· ἔν τῳ γάρ τι εἶναι μὴ περιέχοντι ἀδύνατον.

ἀδύνατον γάρ. οὐκοῦν ἕτερον μὲν ἄν τι εἰή αὐτὸ τὸ περιέχον, ἕτερον δὲ τὸ περιεχόμενον· οὐ γὰρ ὅλον γε ἄμφω ταὐτὸν ἅμα πείσεται καὶ ποιήσει· καὶ οὕτω τὸ ἓν οὐκ ἂν εἰή ἔτι ἓν ἀλλὰ δύο. οὐ γὰρ οὖν. οὐκ ἄρα ἐστίν που τὸ ἕν, μήτε ἐν αὑτῷ μήτε ἐν ἄλλῳ ἐνόν. οὐκ ἔστιν. ὁρ́α δή, οὕτωσ ἔχον εἰ οἱο͂́ν τέ ἐστιν ἑστάναι ἢ κινεῖσθαι.

τί δὴ γὰρ οὔ; ὅτι κινούμενόν γε ἢ φέροιτο ἢ ἀλλοιοῖτο ἄν· αὗται γὰρ μόναι κινήσεισ.

ναί. ἀλλοιούμενον δὲ τὸ ἓν ἑαυτοῦ ἀδύνατόν που ἓν ἔτι εἶναι. ἀδύνατον. οὐκ ἄρα κατ’ ἀλλοίωσίν γε κινεῖται. οὐ φαίνεται. ἀλλ’ ἆρα τῷ φέρεσθαι; ἴσωσ. καὶ μὴν εἰ φέροιτο τὸ ἕν, ἤτοι ἐν τῷ αὐτῷ ἂν περιφέροιτο κύκλῳ ἢ μεταλλάττοι χώραν ἑτέραν ἐξ ἑτέρασ. ἀνάγκη. οὐκοῦν κύκλῳ μὲν περιφερόμενον ἐπὶ μέσου βεβηκέναι ἀνάγκη, καὶ τὰ περὶ τὸ μέσον φερόμενα ἄλλα μέρη ἔχειν ἑαυτοῦ· ᾧ δὲ μήτε μέσου μήτε μερῶν προσήκει, τίσ μηχανὴ τοῦτο κύκλῳ ποτ’ ἐπὶ τοῦ μέσου ἐνεχθῆναι; οὐδεμία.

εἰ ἄρα τι ἄλλο πείσεται τοῦτο, ἐκεῖνο ἂν μόνον πάσχοι οὗ μέρη εἰή· ἀλλὰ δὴ χώραν ἀμεῖβον ἄλλοτ’ ἄλλοθι γίγνεται καὶ οὕτω κινεῖται; εἴπερ γε δή. οὐκοῦν εἶναι μέν που ἔν τινι αὐτῷ ἀδύνατον ἐφάνη; ναί. ἆρ’ οὖν γίγνεσθαι ἔτι ἀδυνατώτερον; οὐκ ἐννοῶ ὅπῃ. εἰ ἔν τῴ τι γίγνεται, οὐκ ἀνάγκη μήτε πω ἐν ἐκείνῳ εἶναι ἔτι ἐγγιγνόμενον, μήτ’ ἔτι ἔξω ἐκείνου παντάπασιν, εἴπερ ἤδη ἐγγίγνεται; ἀνάγκη. τὸ μὲν γὰρ ἄν τι αὐτοῦ ἤδη ἐν ἐκείνῳ, τὸ δὲ ἔξω εἰή ἅμα·

τὸ δὲ μὴ ἔχον μέρη οὐχ οἱο͂́ν τέ που ἔσται τρόπῳ οὐδενὶ ὅλον ἅμα μήτε ἐντὸσ εἶναί τινοσ μήτε ἔξω. ἀληθῆ. οὗ δὲ μήτε μέρη εἰσὶ μήτε ὅλον τυγχάνει ὄν, οὐ πολὺ ἔτι ἀδυνατώτερον ἐγγίγνεσθαί που, μήτε κατὰ μέρη μήτε κατὰ ὅλον ἐγγιγνόμενον; φαίνεται. οὔτ’ ἄρα ποι ἰὸν καὶ ἔν τῳ γιγνόμενον χώραν ἀλλάττει, οὔτ’ ἐν τῷ αὐτῷ περιφερόμενον οὔτε ἀλλοιούμενον. οὐκ ἐοίκε.

κατὰ πᾶσαν ἄρα κίνησιν τὸ ἓν ἀκίνητον. ἀκίνητον. ἀλλὰ μὴν καὶ εἶναί γέ φαμεν ἔν τινι αὐτὸ ἀδύνατον. φαμὲν γάρ. οὐδ’ ἄρα ποτὲ ἐν τῷ αὐτῷ ἐστιν. τί δή; ὅτι ἤδη ἂν ἐν ἐκείνῳ εἰή ἐν ᾧ τῷ αὐτῷ ἐστιν. πάνυ μὲν οὖν. ἀλλ’ οὔτε ἐν αὑτῷ οὔτε ἐν ἄλλῳ οἱο͂́ν τε ἦν αὐτῷ ἐνεῖναι. οὐ γὰρ οὖν. οὐδέποτε ἄρα ἐστὶ τὸ ἓν ἐν τῷ αὐτῷ. οὐκ ἐοίκεν. ἀλλὰ μὴν τό γε μηδέποτε ἐν τῷ αὐτῷ ὂν οὔτε ἡσυχίαν ἄγει οὔθ’ ἕστηκεν.

οὐ γὰρ οἱο͂́ν τε. τὸ ἓν ἄρα, ὡσ ἐοίκεν, οὔτε ἕστηκεν οὔτε κινεῖται. οὔκουν δὴ φαίνεταί γε. οὐδὲ μὴν ταὐτόν γε οὔτε ἑτέρῳ οὔτε ἑαυτῷ ἔσται, οὐδ’ αὖ ἕτερον οὔτε αὑτοῦ οὔτε ἑτέρου ἂν εἰή.

πῇ δή; ἕτερον μέν που ἑαυτοῦ ὂν ἑνὸσ ἕτερον ἂν εἰή καὶ οὐκ ἂν εἰή ἕν. ἀληθῆ. καὶ μὴν ταὐτόν γε ἑτέρῳ ὂν ἐκεῖνο ἂν εἰή, αὐτὸ δ’ οὐκ ἂν εἰή· ὥστε οὐδ’ ἂν οὕτωσ εἰή ὅπερ ἔστιν, ἕν, ἀλλ’ ἕτερον ἑνόσ.

οὐ γὰρ οὖν. ταὐτὸν μὲν ἄρα ἑτέρῳ ἢ ἕτερον ἑαυτοῦ οὐκ ἔσται. οὐ γάρ. ἕτερον δέ γε ἑτέρου οὐκ ἔσται, ἑώσ ἂν ᾖ ἕν· οὐ γὰρ ἑνὶ προσήκει ἑτέρῳ τινὸσ εἶναι, ἀλλὰ μόνῳ ἑτέρῳ ἑτέρου, ἄλλῳ δὲ οὐδενί. ὀρθῶσ. τῷ μὲν ἄρα ἓν εἶναι οὐκ ἔσται ἕτερον· ἢ οἰεί; οὐ δῆτα. ἀλλὰ μὴν εἰ μὴ τούτῳ, οὐχ ἑαυτῷ ἔσται, εἰ δὲ μὴ αὑτῷ, οὐδὲ αὐτό· αὐτὸ δὲ μηδαμῇ ὂν ἕτερον οὐδενὸσ ἔσται ἕτερον. ὀρθῶσ.

ἀλλ’ εἰ τὸ ἓν καὶ τὸ ταὐτὸν μηδαμῇ διαφέρει, ὁπότε τι ταὐτὸν ἐγίγνετο, ἀεὶ ἂν ἓν ἐγίγνετο, καὶ ὁπότε ἕν, ταὐτόν. οὐδὲ μὴν ταὐτόν γε ἑαυτῷ ἔσται. πῶσ δ’ οὔ; οὐχ ἥπερ τοῦ ἑνὸσ φύσισ, αὑτὴ δήπου καὶ τοῦ ταὐτοῦ. τί δή; ὅτι οὐκ, ἐπειδὰν ταὐτὸν γένηταί τῴ τι, ἓν γίγνεται. ἀλλὰ τί μήν; τοῖσ πολλοῖσ ταὐτὸν γενόμενον πολλὰ ἀνάγκη γίγνεσθαι ἀλλ’ οὐχ ἕν. ἀληθῆ. πάνυ γε.

εἰ ἄρα τὸ ἓν ἑαυτῷ ταὐτὸν ἔσται, οὐχ ἓν ἑαυτῷ ἔσται· καὶ οὕτω ἓν ὂν οὐχ ἓν ἔσται. ἀλλὰ μὴν τοῦτό γε ἀδύνατον· ἀδύνατον ἄρα καὶ τῷ ἑνὶ ἢ ἑτέρου ἕτερον εἶναι ἢ ἑαυτῷ ταὐτόν. ἀδύνατον. οὕτω δὴ ἕτερόν γε ἢ ταὐτὸν τὸ ἓν οὔτ’ ἂν αὑτῷ οὔτ’ ἂν ἑτέρῳ εἰή. οὐ γὰρ οὖν. οὐδὲ μὴν ὅμοιόν τινι ἔσται οὐδ’ ἀνόμοιον οὔτε αὑτῷ οὔτε ἑτέρῳ.

τί δή; ὅτι τὸ ταὐτόν που πεπονθὸσ ὅμοιον. ναί. τοῦ δέ γε ἑνὸσ χωρὶσ ἐφάνη τὴν φύσιν τὸ ταὐτόν. ἐφάνη γάρ.

ἀλλὰ μὴν εἴ τι πέπονθε χωρὶσ τοῦ ἓν εἶναι τὸ ἕν, πλείω ἂν εἶναι πεπόνθοι ἢ ἕν, τοῦτο δὲ ἀδύνατον. ναί. οὐδαμῶσ ἔστιν ἄρα ταὐτὸν πεπονθὸσ εἶναι τὸ ἓν οὔτε ἄλλῳ οὔτε ἑαυτῷ. οὐ φαίνεται. οὐδὲ ὅμοιον ἄρα δυνατὸν αὐτὸ εἶναι οὔτε ἄλλῳ οὔτε ἑαυτῷ. οὐκ ἐοίκεν. οὐδὲ μὴν ἕτερόν γε πέπονθεν εἶναι τὸ ἕν· καὶ γὰρ οὕτω πλείω ἂν πεπόνθοι εἶναι ἢ ἕν. πλείω γάρ. τό γε μὴν ἕτερον πεπονθὸσ ἢ ἑαυτοῦ ἢ ἄλλου ἀνόμοιον ἂν εἰή ἢ ἑαυτῷ ἢ ἄλλῳ, εἴπερ τὸ ταὐτὸν πεπονθὸσ ὅμοιον. ὀρθῶσ.

τὸ δέ γε ἕν, ὡσ ἐοίκεν, οὐδαμῶσ ἕτερον πεπονθὸσ οὐδαμῶσ ἀνόμοιόν ἐστιν οὔτε αὑτῷ οὔτε ἑτέρῳ. οὐ γὰρ οὖν. οὔτε ἄρα ὅμοιον οὔτε ἀνόμοιον οὔθ’ ἑτέρῳ οὔτε ἑαυτῷ ἂν εἰή τὸ ἕν. οὐ φαίνεται. καὶ μὴν τοιοῦτόν γε ὂν οὔτε ἴσον οὔτε ἄνισον ἔσται οὔτε ἑαυτῷ οὔτε ἄλλῳ.

πῇ; ἴσον μὲν ὂν τῶν αὐτῶν μέτρων ἔσται ἐκείνῳ ᾧ ἂν ἴσον ᾖ. ναί. μεῖζον δέ που ἢ ἔλαττον ὄν, οἷσ μὲν ἂν σύμμετρον ᾖ, τῶν μὲν ἐλαττόνων πλείω μέτρα ἕξει, τῶν δὲ μειζόνων ἐλάττω. ναί.

οἷσ δ’ ἂν μὴ σύμμετρον, τῶν μὲν σμικροτέρων, τῶν δὲ μειζόνων μέτρων ἔσται. πῶσ γὰρ οὔ; οὐκοῦν ἀδύνατον τὸ μὴ μετέχον τοῦ αὐτοῦ ἢ μέτρων τῶν αὐτῶν εἶναι ἢ ἄλλων ὡντινωνοῦν τῶν αὐτῶν; ἀδύνατον. ἴσον μὲν ἄρα οὔτ’ ἂν ἑαυτῷ οὔτε ἄλλῳ εἰή μὴ τῶν αὐτῶν μέτρων ὄν. οὔκουν φαίνεταί γε. ἀλλὰ μὴν πλειόνων γε μέτρων ὂν ἢ ἐλαττόνων, ὅσωνπερ μέτρων, τοσούτων καὶ μερῶν ἂν εἰή· καὶ οὕτω αὖ οὐκέτι ἓν ἔσται ἀλλὰ τοσαῦτα ὅσαπερ καὶ τὰ μέτρα. ὀρθῶσ.

εἰ δέ γε ἑνὸσ μέτρου εἰή, ἴσον ἂν γίγνοιτο τῷ μέτρῳ· τοῦτο δὲ ἀδύνατον ἐφάνη, ἴσον τῳ αὐτὸ εἶναι. ἐφάνη γάρ. οὔτε ἄρα ἑνὸσ μέτρου μετέχον οὔτε πολλῶν οὔτε ὀλίγων, οὔτε τὸ παράπαν τοῦ αὐτοῦ μετέχον, οὔτε ἑαυτῷ ποτε, ὡσ ἐοίκεν, ἔσται ἴσον οὔτε ἄλλῳ· οὔτε αὖ μεῖζον οὐδὲ ἔλαττον οὔτε ἑαυτοῦ οὔτε ἑτέρου. παντάπασι μὲν οὖν οὕτω. τί δέ;

πρεσβύτερον ἢ νεώτερον ἢ τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἔχειν τὸ ἓν δοκεῖ τῳ δυνατὸν εἶναι; τί δὴ γὰρ οὔ; ὅτι που ἡλικίαν μὲν τὴν αὐτὴν ἔχον ἢ αὑτῷ ἢ ἄλλῳ ἰσότητοσ χρόνου καὶ ὁμοιότητοσ μεθέξει, ὧν ἐλέγομεν οὐ μετεῖναι τῷ ἑνί, οὔτε ὁμοιότητοσ οὔτε ἰσότητοσ. ἐλέγομεν γὰρ οὖν. καὶ μὴν καὶ ὅτι ἀνομοιότητόσ τε καὶ ἀνισότητοσ οὐ μετέχει, καὶ τοῦτο ἐλέγομεν. πάνυ μὲν οὖν. πῶσ οὖν οἱο͂́ν τε ἔσται τινὸσ ἢ πρεσβύτερον ἢ νεώτερον εἶναι ἢ τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἔχειν τῳ τοιοῦτον ὄν; οὐδαμῶσ.

οὐκ ἄρα ἂν εἰή νεώτερόν γε οὐδὲ πρεσβύτερον οὐδὲ τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἔχον τὸ ἓν οὔτε αὑτῷ οὔτε ἄλλῳ. οὐ φαίνεται. ἆρ’ οὖν οὐδὲ ἐν χρόνῳ τὸ παράπαν δύναιτο ἂν εἶναι τὸ ἕν, εἰ τοιοῦτον εἰή; ἢ οὐκ ἀνάγκη, ἐάν τι ᾖ ἐν χρόνῳ, ἀεὶ αὐτὸ αὑτοῦ πρεσβύτερον γίγνεσθαι; ἀνάγκη. οὐκοῦν τό γε πρεσβύτερον ἀεὶ νεωτέρου πρεσβύτερον; τί μήν; τὸ πρεσβύτερον ἄρα ἑαυτοῦ γιγνόμενον καὶ νεώτερον ἑαυτοῦ ἅμα γίγνεται, εἴπερ μέλλει ἔχειν ὅτου πρεσβύτερον γίγνηται.

πῶσ λέγεισ; ὧδε· διάφορον ἕτερον ἑτέρου οὐδὲν δεῖ γίγνεσθαι ἤδη ὄντοσ διαφόρου, ἀλλὰ τοῦ μὲν ἤδη ὄντοσ ἤδη εἶναι, τοῦ δὲ γεγονότοσ γεγονέναι, τοῦ δὲ μέλλοντοσ μέλλειν, τοῦ δὲ γιγνομένου οὔτε γεγονέναι οὔτε μέλλειν οὔτε εἶναί πω διάφορον, ἀλλὰ γίγνεσθαι καὶ ἄλλωσ οὐκ εἶναι. ἀνάγκη γὰρ δή.

ἀλλὰ μὴν τό γε πρεσβύτερον διαφορότησ νεωτέρου ἐστὶν καὶ οὐδενὸσ ἄλλου. ἔστι γάρ. τὸ ἄρα πρεσβύτερον ἑαυτοῦ γιγνόμενον ἀνάγκη καὶ νεώτερον ἅμα ἑαυτοῦ γίγνεσθαι. ἐοίκεν. ἀλλὰ μὴν καὶ μήτε πλείω ἑαυτοῦ γίγνεσθαι χρόνον μήτε ἐλάττω, ἀλλὰ τὸν ἴσον χρόνον καὶ γίγνεσθαι ἑαυτῷ καὶ εἶναι καὶ γεγονέναι καὶ μέλλειν ἔσεσθαι. ἀνάγκη γὰρ οὖν καὶ ταῦτα. ἀνάγκη ἄρα ἐστίν, ὡσ ἐοίκεν, ὅσα γε ἐν χρόνῳ ἐστὶν καὶ μετέχει τοῦ τοιούτου, ἕκαστον αὐτῶν τὴν αὐτήν τε αὐτὸ αὑτῷ ἡλικίαν ἔχειν καὶ πρεσβύτερόν τε αὑτοῦ ἅμα καὶ νεώτερον γίγνεσθαι. κινδυνεύει.

ἀλλὰ μὴν τῷ γε ἑνὶ τῶν τοιούτων παθημάτων οὐδὲν μετῆν. οὐ γὰρ μετῆν. οὐδὲ ἄρα χρόνου αὐτῷ μέτεστιν, οὐδ’ ἔστιν ἔν τινι χρόνῳ. οὔκουν δή, ὥσ γε ὁ λόγοσ αἱρεῖ. τί οὖν;

τὸ ἦν καὶ τὸ γέγονε καὶ τὸ ἐγίγνετο οὐ χρόνου μέθεξιν δοκεῖ σημαίνειν τοῦ ποτὲ γεγονότοσ; καὶ μάλα. τί δέ;

τὸ ἔσται καὶ τὸ γενήσεται καὶ τὸ γενηθήσεται οὐ τοῦ ἔπειτα τοῦ μέλλοντοσ; ναί. τὸ δὲ δὴ ἔστι καὶ τὸ γίγνεται οὐ τοῦ νῦν παρόντοσ; πάνυ μὲν οὖν. εἰ ἄρα τὸ ἓν μηδαμῇ μηδενὸσ μετέχει χρόνου, οὔτε ποτὲ γέγονεν οὔτ’ ἐγίγνετο οὔτ’ ἦν ποτέ, οὔτε νῦν γέγονεν οὔτε γίγνεται οὔτε ἔστιν, οὔτ’ ἔπειτα γενήσεται οὔτε γενηθήσεται οὔτε ἔσται. ἀληθέστατα. ἔστιν οὖν οὐσίασ ὅπωσ ἄν τι μετάσχοι ἄλλωσ ἢ κατὰ τούτων τι; οὐκ ἔστιν. οὐδαμῶσ ἄρα τὸ ἓν οὐσίασ μετέχει. οὐκ ἐοίκεν. οὐδαμῶσ ἄρα ἔστι τὸ ἕν. οὐ φαίνεται. οὐδ’ ἄρα οὕτωσ ἔστιν ὥστε ἓν εἶναι· εἰή γὰρ ἂν ἤδη ὂν καὶ οὐσίασ μετέχον· ἀλλ’ ὡσ ἐοίκεν, τὸ ἓν οὔτε ἕν ἐστιν οὔτε ἔστιν, εἰ δεῖ τῷ τοιῷδε λόγῳ πιστεύειν. κινδυνεύει.

ὃ δὲ μὴ ἔστι, τούτῳ τῷ μὴ ὄντι εἰή ἄν τι αὐτῷ ἢ αὐτοῦ; καὶ πῶσ; οὐδ’ ἄρα ὄνομα ἔστιν αὐτῷ οὐδὲ λόγοσ οὐδέ τισ ἐπιστήμη οὐδὲ αἴσθησισ οὐδὲ δόξα. οὐ φαίνεται. οὐδ’ ὀνομάζεται ἄρα οὐδὲ λέγεται οὐδὲ δοξάζεται οὐδὲ γιγνώσκεται, οὐδέ τι τῶν ὄντων αὐτοῦ αἰσθάνεται. οὐκ ἐοίκεν. ἦ δυνατὸν οὖν περὶ τὸ ἓν ταῦτα οὕτωσ ἔχειν; οὔκουν ἔμοιγε δοκεῖ. βούλει οὖν ἐπὶ τὴν ὑπόθεσιν πάλιν ἐξ ἀρχῆσ ἐπανέλθωμεν, ἐάν τι ἡμῖν ἐπανιοῦσιν ἀλλοῖον φανῇ;

πάνυ μὲν οὖν βούλομαι. οὐκοῦν ἓν εἰ ἔστιν, φαμέν, τὰ συμβαίνοντα περὶ αὐτοῦ, ποῖά ποτε τυγχάνει ὄντα, διομολογητέα ταῦτα· οὐχ οὕτω; ναί. ὁρ́α δὴ ἐξ ἀρχῆσ. ἓν εἰ ἔστιν, ἆρα οἱο͂́ν τε αὐτὸ εἶναι μέν, οὐσίασ δὲ μὴ μετέχειν; οὐχ οἱο͂́ν τε. οὐκοῦν καὶ ἡ οὐσία τοῦ ἑνὸσ εἰή ἂν οὐ ταὐτὸν οὖσα τῷ ἑνί· οὐ γὰρ ἂν ἐκείνη ἦν ἐκείνου οὐσία, οὐδ’ ἂν ἐκεῖνο, τὸ ἕν, ἐκείνησ μετεῖχεν, ἀλλ’ ὅμοιον ἂν ἦν λέγειν ἕν τε εἶναι καὶ ἓν ἕν. νῦν δὲ οὐχ αὕτη ἐστὶν ἡ ὑπόθεσισ, εἰ ἓν ἕν, τί χρὴ συμβαίνειν, ἀλλ’ εἰ ἓν ἔστιν· οὐχ οὕτω;

πάνυ μὲν οὖν. οὐκοῦν ὡσ ἄλλο τι σημαῖνον τὸ ἔστι τοῦ ἕν; ἀνάγκη. ἆρα οὖν ἄλλο ἢ ὅτι οὐσίασ μετέχει τὸ ἕν, τοῦτ’ ἂν εἰή τὸ λεγόμενον, ἐπειδάν τισ συλλήβδην εἴπῃ ὅτι ἓν ἔστιν; πάνυ γε. πάλιν δὴ λέγωμεν, ἓν εἰ ἔστιν, τί συμβήσεται. σκόπει οὖν εἰ οὐκ ἀνάγκη ταύτην τὴν ὑπόθεσιν τοιοῦτον ὂν τὸ ἓν σημαίνειν, οἱο͂ν μέρη ἔχειν; πῶσ;

τῶν μορίων ἑκάτερον τούτων τοῦ ἑνὸσ ὄντοσ, τό τε ἓν καὶ τὸ ὄν, ἆρα ἀπολείπεσθον ἢ τὸ ἓν τοῦ εἶναι μορίου ἢ τὸ ὂν τοῦ ἑνὸσ μορίου; ὧδε· εἰ τὸ ἔστι τοῦ ἑνὸσ ὄντοσ λέγεται καὶ τὸ ἓν τοῦ ὄντοσ ἑνόσ, ἔστι δὲ οὐ τὸ αὐτὸ ἥ τε οὐσία καὶ τὸ ἕν, τοῦ αὐτοῦ δὲ ἐκείνου οὗ ὑπεθέμεθα, τοῦ ἑνὸσ ὄντοσ, ἆρα οὐκ ἀνάγκη τὸ μὲν ὅλον ἓν ὂν εἶναι αὐτό, τούτου δὲ γίγνεσθαι μόρια τό τε ἓν καὶ τὸ εἶναι; ἀνάγκη. πότερον οὖν ἑκάτερον τῶν μορίων τούτων μόριον μόνον προσεροῦμεν, ἢ τοῦ ὅλου μόριον τό γε μόριον προσρητέον; τοῦ ὅλου. καὶ ὅλον ἄρα ἐστί, ὃ ἂν ἓν ᾖ, καὶ μόριον ἔχει. πάνυ γε. τί οὖν; οὐκ ἂν εἰή.

πάλιν ἄρα καὶ τῶν μορίων ἑκάτερον τό τε ἓν ἴσχει καὶ τὸ ὄν, καὶ γίγνεται τὸ ἐλάχιστον ἐκ δυοῖν αὖ μορίοιν τὸ μόριον, καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον οὕτωσ ἀεί, ὅτιπερ ἂν μόριον γένηται, τούτω τὼ μορίω ἀεὶ ἴσχει· τό τε γὰρ ἓν τὸ ὂν ἀεὶ ἴσχει καὶ τὸ ὂν τὸ ἕν· ὥστε ἀνάγκη δύ’ ἀεὶ γιγνόμενον μηδέποτε ἓν εἶναι. παντάπασι μὲν οὖν.

οὐκοῦν ἄπειρον ἂν τὸ πλῆθοσ οὕτω τὸ ἓν ὂν εἰή; ἐοίκεν. ἴθι δὴ καὶ τῇδε ἔτι.

πῇ; οὐσίασ φαμὲν μετέχειν τὸ ἕν, διὸ ἔστιν; ναί. καὶ διὰ ταῦτα δὴ τὸ ἓν ὂν πολλὰ ἐφάνη. οὕτω. τί δέ; αὐτὸ τὸ ἕν, ὃ δή φαμεν οὐσίασ μετέχειν, ἐὰν αὐτὸ τῇ διανοίᾳ μόνον καθ’ αὑτὸ λάβωμεν ἄνευ τούτου οὗ φαμεν μετέχειν, ἆρά γε ἓν μόνον φανήσεται ἢ καὶ πολλὰ τὸ αὐτὸ τοῦτο; ἕν, οἶμαι ἔγωγε. ἴδωμεν δή·

ἄλλο τι ἕτερον μὲν ἀνάγκη τὴν οὐσίαν αὐτοῦ εἶναι, ἕτερον δὲ αὐτό, εἴπερ μὴ οὐσία τὸ ἕν, ἀλλ’ ὡσ ἓν οὐσίασ μετέσχεν. ἀνάγκη. οὐκοῦν εἰ ἕτερον μὲν ἡ οὐσία, ἕτερον δὲ τὸ ἕν, οὔτε τῷ ἓν τὸ ἓν τῆσ οὐσίασ ἕτερον οὔτε τῷ οὐσία εἶναι ἡ οὐσία τοῦ ἑνὸσ ἄλλο, ἀλλὰ τῷ ἑτέρῳ τε καὶ ἄλλῳ ἕτερα ἀλλήλων. πάνυ μὲν οὖν. ὥστε οὐ ταὐτόν ἐστιν οὔτε τῷ ἑνὶ οὔτε τῇ οὐσίᾳ τὸ ἕτερον. πῶσ γάρ; τί οὖν;

ἐὰν προελώμεθα αὐτῶν εἴτε βούλει τὴν οὐσίαν καὶ τὸ ἕτερον εἴτε τὴν οὐσίαν καὶ τὸ ἓν εἴτε τὸ ἓν καὶ τὸ ἕτερον, ἆρ’ οὐκ ἐν ἑκάστῃ τῇ προαιρέσει προαιρούμεθά τινε ὣ ὀρθῶσ ἔχει καλεῖσθαι ἀμφοτέρω; πῶσ; ὧδε· ἔστιν οὐσίαν εἰπεῖν; ἔστιν. καὶ αὖθισ εἰπεῖν ἕν; καὶ τοῦτο. ἆρ’ οὖν οὐχ ἑκάτερον αὐτοῖν εἴρηται; ναί. τί δ’ ὅταν εἴπω οὐσία τε καὶ ἕν, ἆρα οὐκ ἀμφοτέρω; πάνυ γε. οὐκοῦν καὶ ἐὰν οὐσία τε καὶ ἕτερον ἢ ἕτερόν τε καὶ ἕν, καὶ οὕτω πανταχῶσ ἐφ’ ἑκάστου ἄμφω λέγω; ναί. ὣ δ’ ἂν ἄμφω ὀρθῶσ προσαγορεύησθον, ἆρα οἱο͂́ν τε ἄμφω μὲν αὐτὼ εἶναι, δύο δὲ μή;

οὐχ οἱο͂́ν τε. ὣ δ’ ἂν δύο ἦτον, ἔστι τισ μηχανὴ μὴ οὐχ ἑκάτερον αὐτοῖν ἓν εἶναι; οὐδεμία. τούτων ἄρα ἐπείπερ σύνδυο ἕκαστα συμβαίνει εἶναι, καὶ ἓν ἂν εἰή ἕκαστον. φαίνεται. εἰ δὲ ἓν ἕκαστον αὐτῶν ἐστι, συντεθέντοσ ἑνὸσ ὁποιουοῦν ᾑτινιοῦν συζυγίᾳ οὐ τρία γίγνεται τὰ πάντα; ναί. τρία δὲ οὐ περιττὰ καὶ δύο ἄρτια; πῶσ δ’ οὔ; τί δέ; δυοῖν ὄντοιν οὐκ ἀνάγκη εἶναι καὶ δίσ, καὶ τριῶν ὄντων τρίσ, εἴπερ ὑπάρχει τῷ τε δύο τὸ δὶσ ἓν καὶ τῷ τρία τὸ τρὶσ ἕν; ἀνάγκη.

δυοῖν δὲ ὄντοιν καὶ δὶσ οὐκ ἀνάγκη δύο δὶσ εἶναι; καὶ τριῶν καὶ τρὶσ οὐκ ἀνάγκη αὖ τρία τρὶσ εἶναι; πῶσ δ’ οὔ; τί δέ; τριῶν ὄντων καὶ δὶσ ὄντων καὶ δυοῖν ὄντοιν καὶ τρὶσ ὄντοιν οὐκ ἀνάγκη τε τρία δὶσ εἶναι καὶ δύο τρίσ; πολλή γε. ἄρτιά τε ἄρα ἀρτιάκισ ἂν εἰή καὶ περιττὰ περιττάκισ καὶ ἄρτια περιττάκισ καὶ περιττὰ ἀρτιάκισ. ἔστιν οὕτω.

ναί. εἰ οὖν ταῦτα οὕτωσ ἔχει, οἰεί τινὰ ἀριθμὸν ὑπολείπεσθαι ὃν οὐκ ἀνάγκη εἶναι; οὐδαμῶσ γε. εἰ ἄρα ἔστιν ἕν, ἀνάγκη καὶ ἀριθμὸν εἶναι. ἀνάγκη. ἀλλὰ μὴν ἀριθμοῦ γε ὄντοσ πολλὰ ἂν εἰή καὶ πλῆθοσ ἄπειρον τῶν ὄντων· ἢ οὐκ ἄπειροσ ἀριθμὸσ πλήθει καὶ μετέχων οὐσίασ γίγνεται; καὶ πάνυ γε. οὐκοῦν εἰ πᾶσ ἀριθμὸσ οὐσίασ μετέχει, καὶ τὸ μόριον ἕκαστον τοῦ ἀριθμοῦ μετέχοι ἂν αὐτῆσ; ἐπὶ πάντα ἄρα πολλὰ ὄντα ἡ οὐσία νενέμηται καὶ οὐδενὸσ ἀποστατεῖ τῶν ὄντων, οὔτε τοῦ σμικροτάτου οὔτε τοῦ μεγίστου;

ἢ τοῦτο μὲν καὶ ἄλογον ἐρέσθαι; πῶσ γὰρ ἂν δὴ οὐσία γε τῶν ὄντων του ἀποστατοῖ; οὐδαμῶσ. κατακεκερμάτισται ἄρα ὡσ οἱο͂́ν τε σμικρότατα καὶ μέγιστα καὶ πανταχῶσ ὄντα, καὶ μεμέρισται πάντων μάλιστα, καὶ ἔστι μέρη ἀπέραντα τῆσ οὐσίασ. ἔχει οὕτω.

πλεῖστα ἄρα ἐστὶ τὰ μέρη αὐτῆσ. πλεῖστα μέντοι. τί οὖν; ἔστι τι αὐτῶν ὃ ἔστι μὲν μέροσ τῆσ οὐσίασ, οὐδὲν μέντοι μέροσ; καὶ πῶσ ἄν τοι τοῦτο γένοιτο; ἀλλ’ εἴπερ γε οἶμαι ἔστιν, ἀνάγκη αὐτὸ ἀεί, ἑώσπερ ἂν ᾖ, ἕν γέ τι εἶναι, μηδὲν δὲ ἀδύνατον. ἀνάγκη. πρὸσ ἅπαντι ἄρα ἑκάστῳ τῷ τῆσ οὐσίασ μέρει πρόσεστιν τὸ ἕν, οὐκ ἀπολειπόμενον οὔτε σμικροτέρου οὔτε μείζονοσ μέρουσ οὔτε ἄλλου οὐδενόσ. οὕτω. ἆρα οὖν ἓν ὂν πολλαχοῦ ἅμα ὅλον ἐστί; τοῦτο ἄθρει.

ἀλλ’ ἀθρῶ καὶ ὁρῶ ὅτι ἀδύνατον. μεμερισμένον ἄρα, εἴπερ μὴ ὅλον· ἄλλωσ γάρ που οὐδαμῶσ ἅμα ἅπασι τοῖσ τῆσ οὐσίασ μέρεσιν παρέσται ἢ μεμερισμένον. ναί. καὶ μὴν τό γε μεριστὸν πολλὴ ἀνάγκη εἶναι τοσαῦτα ὅσαπερ μέρη. ἀνάγκη. οὐκ ἄρα ἀληθῆ ἄρτι ἐλέγομεν λέγοντεσ ὡσ πλεῖστα μέρη ἡ οὐσία νενεμημένη εἰή. οὐδὲ γὰρ πλείω τοῦ ἑνὸσ νενέμηται, ἀλλ’ ἴσα, ὡσ ἐοίκε, τῷ ἑνί· οὔτε γὰρ τὸ ὂν τοῦ ἑνὸσ ἀπολείπεται οὔτε τὸ ἓν τοῦ ὄντοσ, ἀλλ’ ἐξισοῦσθον δύο ὄντε ἀεὶ παρὰ πάντα.

παντάπασιν οὕτω φαίνεται. τὸ ἓν ἄρα αὐτὸ κεκερματισμένον ὑπὸ τῆσ οὐσίασ πολλά τε καὶ ἄπειρα τὸ πλῆθόσ ἐστιν. φαίνεται. οὐ μόνον ἄρα τὸ ὂν ἓν πολλά ἐστιν, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ ἓν ὑπὸ τοῦ ὄντοσ διανενεμημένον πολλὰ ἀνάγκη εἶναι. παντάπασι μὲν οὖν. καὶ μὴν ὅτι γε ὅλου τὰ μόρια μόρια, πεπερασμένον ἂν εἰή κατὰ τὸ ὅλον τὸ ἕν·

ἢ οὐ περιέχεται ὑπὸ τοῦ ὅλου τὰ μόρια; ἀνάγκη.

ἀλλὰ μὴν τό γε περιέχον πέρασ ἂν εἰή. πῶσ δ’ οὔ; τὸ ἓν ἄρα ὂν ἕν τέ ἐστί που καὶ πολλά, καὶ ὅλον καὶ μόρια, καὶ πεπερασμένον καὶ ἄπειρον πλήθει. φαίνεται. ἆρ’ οὖν οὐκ, ἐπείπερ πεπερασμένον, καὶ ἔσχατα ἔχον; ἀνάγκη. τί δέ; εἰ ὅλον, οὐ καὶ ἀρχὴν ἂν ἔχοι καὶ μέσον καὶ τελευτήν; ἢ οἱο͂́ν τέ τι ὅλον εἶναι ἄνευ τριῶν τούτων; κἄν του ἓν ὁτιοῦν αὐτῶν ἀποστατῇ, ἐθελήσει ἔτι ὅλον εἶναι; οὐκ ἐθελήσει. καὶ ἀρχὴν δή, ὡσ ἐοίκεν, καὶ τελευτὴν καὶ μέσον ἔχοι ἂν τὸ ἕν. ἔχοι. ἀλλὰ μὴν τό γε μέσον ἴσον τῶν ἐσχάτων ἀπέχει·

οὐ γὰρ ἂν ἄλλωσ μέσον εἰή. οὐ γάρ. καὶ σχήματοσ δή τινοσ, ὡσ ἐοίκε, τοιοῦτον ὂν μετέχοι ἂν τὸ ἕν, ἤτοι εὐθέοσ ἢ στρογγύλου ἤ τινοσ μεικτοῦ ἐξ ἀμφοῖν. μετέχοι γὰρ ἄν. ἆρ’ οὖν οὕτωσ ἔχον οὐκ αὐτό τε ἐν ἑαυτῷ ἔσται καὶ ἐν ἄλλῳ;

πῶσ; τῶν μερῶν που ἕκαστον ἐν τῷ ὅλῳ ἐστὶ καὶ οὐδὲν ἐκτὸσ τοῦ ὅλου. οὕτω. πάντα δὲ τὰ μέρη ὑπὸ τοῦ ὅλου περιέχεται; ναί.

καὶ μὴν τά γε πάντα μέρη τὰ αὑτοῦ τὸ ἕν ἐστι, καὶ οὔτε τι πλέον οὔτε ἔλαττον ἢ πάντα. οὐ γάρ. οὐκοῦν καὶ τὸ ὅλον τὸ ἕν ἐστιν; πῶσ δ’ οὔ; εἰ ἄρα πάντα τὰ μέρη ἐν ὅλῳ τυγχάνει ὄντα, ἔστι δὲ τά τε πάντα τὸ ἓν καὶ αὐτὸ τὸ ὅλον, περιέχεται δὲ ὑπὸ τοῦ ὅλου τὰ πάντα, ὑπὸ τοῦ ἑνὸσ ἂν περιέχοιτο τὸ ἕν, καὶ οὕτωσ ἂν ἤδη τὸ ἓν αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ εἰή. φαίνεται. ἀλλὰ μέντοι τό γε ὅλον αὖ οὐκ ἐν τοῖσ μέρεσίν ἐστιν, οὔτε ἐν πᾶσιν οὔτε ἐν τινί. εἰ γὰρ ἐν πᾶσιν, ἀνάγκη καὶ ἐν ἑνί· ἔν τινι γὰρ ἑνὶ μὴ ὂν οὐκ ἂν ἔτι που δύναιτο ἔν γε ἅπασιν εἶναι·

εἰ δὲ τοῦτο μὲν τὸ ἓν τῶν ἁπάντων ἐστί, τὸ δὲ ὅλον ἐν τούτῳ μὴ ἔνι, πῶσ ἔτι ἔν γε τοῖσ πᾶσιν ἐνέσται; οὐδαμῶσ. οὐδὲ μὴν ἐν τισὶ τῶν μερῶν· εἰ γὰρ ἐν τισὶ τὸ ὅλον εἰή, τὸ πλέον ἂν ἐν τῷ ἐλάττονι εἰή, ὅ ἐστιν ἀδύνατον. ἀδύνατον γάρ. μὴ ὂν δ’ ἐν πλέοσιν μηδ’ ἐν ἑνὶ μηδ’ ἐν ἅπασι τοῖσ μέρεσι τὸ ὅλον οὐκ ἀνάγκη ἐν ἑτέρῳ τινὶ εἶναι ἢ μηδαμοῦ ἔτι εἶναι; ἀνάγκη.

οὐκοῦν μηδαμοῦ μὲν ὂν οὐδὲν ἂν εἰή, ὅλον δὲ ὄν, ἐπειδὴ οὐκ ἐν αὑτῷ ἐστιν, ἀνάγκη ἐν ἄλλῳ εἶναι; πάνυ γε. ἡῖ μὲν ἄρα τὸ ἓν ὅλον, ἐν ἄλλῳ ἐστίν· ᾗ δὲ τὰ πάντα μέρη ὄντα τυγχάνει, αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ· καὶ οὕτω τὸ ἓν ἀνάγκη αὐτό τε ἐν ἑαυτῷ εἶναι καὶ ἐν ἑτέρῳ. ἀνάγκη. οὕτω δὴ πεφυκὸσ τὸ ἓν ἆρ’ οὐκ ἀνάγκη καὶ κινεῖσθαι καὶ ἑστάναι;

πῇ; ἕστηκε μέν που, εἴπερ αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ ἐστιν· ἐν γὰρ ἑνὶ ὂν καὶ ἐκ τούτου μὴ μεταβαῖνον ἐν τῷ αὐτῷ ἂν εἰή, ἐν ἑαυτῷ.

ἔστι γάρ. τὸ δέ γε ἐν τῷ αὐτῷ ἀεὶ ὂν ἑστὸσ δήπου ἀνάγκη ἀεὶ εἶναι. πάνυ γε. τί δέ; τὸ ἐν ἑτέρῳ ἀεὶ ὂν οὐ τὸ ἐναντίον ἀνάγκη μηδέποτ’ ἐν ταὐτῷ εἶναι, μηδέποτε δὲ ὂν ἐν τῷ αὐτῷ μηδὲ ἑστάναι, μὴ ἑστὸσ δὲ κινεῖσθαι; οὕτωσ. ἀνάγκη ἄρα τὸ ἕν, αὐτό τε ἐν ἑαυτῷ ἀεὶ ὂν καὶ ἐν ἑτέρῳ, ἀεὶ κινεῖσθαί τε καὶ ἑστάναι. φαίνεται. καὶ μὴν ταὐτόν γε δεῖ εἶναι αὐτὸ ἑαυτῷ καὶ ἕτερον ἑαυτοῦ, καὶ τοῖσ ἄλλοισ ὡσαύτωσ ταὐτόν τε καὶ ἕτερον εἶναι, εἴπερ καὶ τὰ πρόσθεν πέπονθεν.

πῶσ;

πᾶν που πρὸσ ἅπαν ὧδε ἔχει, ἢ ταὐτόν ἐστιν ἢ ἕτερον· ἢ ἐὰν μὴ ταὐτὸν ᾖ μηδ’ ἕτερον, μέροσ ἂν εἰή τούτου πρὸσ ὃ οὕτωσ ἔχει, ἢ ὡσ πρὸσ μέροσ ὅλον ἂν εἰή. φαίνεται. ἆρ’ οὖν τὸ ἓν αὐτὸ αὑτοῦ μέροσ ἐστίν; οὐδαμῶσ. οὐδ’ ἄρα ὡσ πρὸσ μέροσ αὐτὸ αὑτοῦ ὅλον ἂν εἰή, πρὸσ ἑαυτὸ μέροσ ὄν. οὐ γὰρ οἱο͂́ν τε. ἀλλ’ ἆρα ἕτερόν ἐστιν ἑνὸσ τὸ ἕν;

οὐ δῆτα. οὐδ’ ἄρα ἑαυτοῦ γε ἕτερον ἂν εἰή. οὐ μέντοι. εἰ οὖν μήτε ἕτερον μήτε ὅλον μήτε μέροσ αὐτὸ πρὸσ ἑαυτό ἐστιν, οὐκ ἀνάγκη ἤδη ταὐτὸν εἶναι αὐτὸ ἑαυτῷ; ἀνάγκη. τί δέ; τὸ ἑτέρωθι ὂν αὐτὸ ἑαυτοῦ ἐν τῷ αὐτῷ ὄντοσ ἑαυτῷ οὐκ ἀνάγκη αὐτὸ ἑαυτοῦ ἕτερον εἶναι, εἴπερ καὶ ἑτέρωθι ἔσται; ἔμοιγε δοκεῖ. οὕτω μὴν ἐφάνη ἔχον τὸ ἕν, αὐτό τε ἐν ἑαυτῷ ὂν ἅμα καὶ ἐν ἑτέρῳ. ἐφάνη γάρ. ἕτερον ἄρα, ὡσ ἐοίκεν, εἰή ταύτῃ ἂν ἑαυτοῦ τὸ ἕν. ἐοίκεν. τί οὖν;

εἴ τού τι ἕτερόν ἐστιν, οὐχ ἑτέρου ὄντοσ ἕτερον ἔσται; ἀνάγκη. οὐκοῦν ὅσα μὴ ἕν ἐστιν, ἅπανθ’ ἕτερα τοῦ ἑνόσ, καὶ τὸ ἓν τῶν μὴ ἕν; πῶσ δ’ οὔ; ἕτερον ἄρα ἂν εἰή τὸ ἓν τῶν ἄλλων. ἕτερον. ὁρ́α δή· αὐτό τε ταὐτὸν καὶ τὸ ἕτερον ἆρ’ οὐκ ἐναντία ἀλλήλοισ; πῶσ δ’ οὔ; ἦ οὖν ἐθελήσει ταὐτὸν ἐν τῷ ἑτέρῳ ἢ τὸ ἕτερον ἐν ταὐτῷ ποτε εἶναι; οὐκ ἐθελήσει. εἰ ἄρα τὸ ἕτερον ἐν τῷ αὐτῷ μηδέποτε ἔσται, οὐδὲν ἔστι τῶν ὄντων ἐν ᾧ ἐστὶν τὸ ἕτερον χρόνον οὐδένα· εἰ γὰρ ὁντινοῦν εἰή ἔν τῳ, ἐκεῖνον ἂν τὸν χρόνον ἐν ταὐτῷ εἰή τὸ ἕτερον.

οὐδὲ μὴν ἑαυτοῖσ γε ἕτερ’ ἂν εἰή ἀλλήλων, μὴ μετέχοντα τοῦ ἑτέρου. οὐχ οὕτωσ; οὕτωσ. ἐπειδὴ δ’ οὐδέποτε ἐν τῷ αὐτῷ ἐστιν, οὐδέποτε ἔν τινι τῶν ὄντων ἂν εἰή τὸ ἕτερον. ἀληθῆ. οὔτ’ ἄρα ἐν τοῖσ μὴ ἓν οὔτε ἐν τῷ ἑνὶ ἐνείη ἂν τὸ ἕτερον. οὐ γὰρ οὖν. οὐκ ἄρα τῷ ἑτέρῳ γ’ ἂν εἰή τὸ ἓν τῶν μὴ ἓν οὐδὲ τὰ μὴ ἓν τοῦ ἑνὸσ ἕτερα. οὐ γάρ. πῶσ γάρ;

εἰ δὲ μήτε αὑτοῖσ ἕτερά ἐστι μήτε τῷ ἑτέρῳ, οὐ πάντῃ ἤδη ἂν ἐκφεύγοι τὸ μὴ ἕτερα εἶναι ἀλλήλων; ἐκφεύγοι. ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τοῦ ἑνόσ γε μετέχει τὰ μὴ ἕν· οὐ γὰρ ἂν μὴ ἓν ἦν, ἀλλά πῃ ἂν ἓν ἦν. ἀληθῆ. οὐδ’ ἂν ἀριθμὸσ εἰή ἄρα τὰ μὴ ἕν· οὐδὲ γὰρ ἂν οὕτω μὴ ἓν ἦν παντάπασιν, ἀριθμόν γε ἔχοντα. οὐ γὰρ οὖν. τί δέ; τὰ μὴ ἓν τοῦ ἑνὸσ ἆρα μόριά ἐστιν; ἢ κἂν οὕτω μετεῖχε τοῦ ἑνὸσ τὰ μὴ ἕν; μετεῖχεν. εἰ ἄρα πάντῃ τὸ μὲν ἕν ἐστι, τὰ δὲ μὴ ἕν, οὔτ’ ἂν μόριον τῶν μὴ ἓν τὸ ἓν εἰή οὔτε ὅλον ὡσ μορίων· οὔτε αὖ τὰ μὴ ἓν τοῦ ἑνὸσ μόρια, οὔτε ὅλα ὡσ μορίῳ τῷ ἑνί.

οὐ γάρ. ἀλλὰ μὴν ἔφαμεν τὰ μήτε μόρια μήτε ὅλα μήτε ἕτερα ἀλλήλων ταὐτὰ ἔσεσθαι ἀλλήλοισ. ἔφαμεν γάρ. φῶμεν ἄρα καὶ τὸ ἓν πρὸσ τὰ μὴ ἓν οὕτωσ ἔχον τὸ αὐτὸ εἶναι αὐτοῖσ; φῶμεν. τὸ ἓν ἄρα, ὡσ ἐοίκεν, ἕτερόν τε τῶν ἄλλων ἐστὶν καὶ ἑαυτοῦ καὶ ταὐτὸν ἐκείνοισ τε καὶ ἑαυτῷ. κινδυνεύει φαίνεσθαι ἐκ γε τοῦ λόγου. ἆρ’ οὖν καὶ ὅμοιόν τε καὶ ἀνόμοιον ἑαυτῷ τε καὶ τοῖσ ἄλλοισ;

ἴσωσ. ἐπειδὴ γοῦν ἕτερον τῶν ἄλλων ἐφάνη, καὶ τἆλλά που ἕτερα ἂν ἐκείνου εἰή. τί μήν; οὐκοῦν οὕτωσ ἕτερον τῶν ἄλλων, ὥσπερ καὶ τἆλλα ἐκείνου, καὶ οὔτε μᾶλλον οὔτε ἧττον; τί γὰρ ἄν; εἰ ἄρα μήτε μᾶλλον μήτε ἧττον, ὁμοίωσ. ναί. οὐκοῦν ᾗ ἕτερον εἶναι πέπονθεν τῶν ἄλλων καὶ τἆλλα ἐκείνου ὡσαύτωσ, ταύτῃ ταὐτὸν ἂν πεπονθότα εἰε͂ν τό τε ἓν τοῖσ ἄλλοισ καὶ τἆλλα τῷ ἑνί. πῶσ λέγεισ;

ὧδε· ἕκαστον τῶν ὀνομάτων οὐκ ἐπί τινι καλεῖσ; ἔγωγε. τί οὖν; τὸ αὐτὸ ὄνομα εἴποισ ἂν πλεονάκισ ἢ ἅπαξ; ἔγωγε. πότερον οὖν ἐὰν μὲν ἅπαξ εἴπῃσ, ἐκεῖνο προσαγορεύεισ οὗπέρ ἐστι τοὔνομα, ἐὰν δὲ πολλάκισ, οὐκ ἐκεῖνο; ἢ ἐάντε ἅπαξ ἐάντε πολλάκισ ταὐτὸν ὄνομα φθέγξῃ, πολλὴ ἀνάγκη σε ταὐτὸν καὶ λέγειν ἀεί; τί μήν; οὐκοῦν καὶ τὸ ἕτερον ὄνομά ἐστιν ἐπί τινι; πάνυ γε. ὅταν ἄρα αὐτὸ φθέγγῃ, ἐάντε ἅπαξ ἐάντε πολλάκισ, οὐκ ἐπ’ ἄλλῳ οὐδὲ ἄλλο τι ὀνομάζεισ ἢ ἐκεῖνο οὗπερ ἦν ὄνομα.

ἀνάγκη. ὅταν δὴ λέγωμεν ὅτι ἕτερον μὲν τἆλλα τοῦ ἑνόσ, ἕτερον δὲ τὸ ἓν τῶν ἄλλων, δὶσ τὸ ἕτερον εἰπόντεσ οὐδέν τι μᾶλλον ἐπ’ ἄλλῃ, ἀλλ’ ἐπ’ ἐκείνῃ τῇ φύσει αὐτὸ ἀεὶ λέγομεν ἧσπερ ἦν τοὔνομα. πάνυ μὲν οὖν. ἡῖ ἄρα ἕτερον τῶν ἄλλων τὸ ἓν καὶ τἆλλα τοῦ ἑνόσ, κατ’ αὐτὸ τὸ ἕτερον πεπονθέναι οὐκ ἄλλο ἀλλὰ τὸ αὐτὸ ἂν πεπονθὸσ εἰή τὸ ἓν τοῖσ ἄλλοισ· τὸ δέ που ταὐτὸν πεπονθὸσ ὅμοιον·

οὐχί; ναί. ἡῖ δὴ τὸ ἓν ἕτερον τῶν ἄλλων πέπονθεν εἶναι, κατ’ αὐτὸ τοῦτο ἅπαν ἅπασιν ὅμοιον ἂν εἰή· ἅπαν γὰρ ἁπάντων ἕτερόν ἐστιν. ἐοίκεν. ἀλλὰ μὴν τό γε ὅμοιον τῷ ἀνομοίῳ ἐναντίον. ναί. οὐκοῦν καὶ τὸ ἕτερον τῷ ταὐτῷ. καὶ τοῦτο. ἀλλὰ μὴν καὶ τοῦτό γ’ ἐφάνη, ὡσ ἄρα τὸ ἓν τοῖσ ἄλλοισ ταὐτόν. ἐφάνη γάρ. τοὐναντίον δέ γε πάθοσ ἐστὶ τὸ εἶναι ταὐτὸν τοῖσ ἄλλοισ τῷ ἕτερον εἶναι τῶν ἄλλων. πάνυ γε.

ἡῖ γε μὴν ἕτερον, ὅμοιον ἐφάνη. ναί. ἡῖ ἄρα ταὐτόν, ἀνόμοιον ἔσται κατὰ τοὐναντίον πάθοσ τῷ ὁμοιοῦντι πάθει. ὡμοίου δέ που τὸ ἕτερον; ναί. ἀνομοιώσει ἄρα τὸ ταὐτόν, ἢ οὐκ ἐναντίον ἔσται τῷ ἑτέρῳ. ἐοίκεν.

ὅμοιον ἄρα καὶ ἀνόμοιον ἔσται τὸ ἓν τοῖσ ἄλλοισ, ᾗ μὲν ἕτερον, ὅμοιον, ᾗ δὲ ταὐτόν, ἀνόμοιον. ἔχει γὰρ οὖν δή, ὡσ ἐοίκεν, καὶ τοιοῦτον λόγον. καὶ γὰρ τόνδε ἔχει. τίνα; ἡῖ ταὐτὸν πέπονθε, μὴ ἀλλοῖον πεπονθέναι, μὴ ἀλλοῖον δὲ πεπονθὸσ μὴ ἀνόμοιον, μὴ ἀνόμοιον δὲ ὅμοιον εἶναι· ᾗ δ’ ἄλλο πέπονθεν, ἀλλοῖον, ἀλλοῖον δὲ ὂν ἀνόμοιον εἶναι. ἀληθῆ λέγεισ. ταὐτόν τε ἄρα ὂν τὸ ἓν τοῖσ ἄλλοισ καὶ ὅτι ἕτερόν ἐστι, κατ’ ἀμφότερα καὶ κατὰ ἑκάτερον, ὅμοιόν τε ἂν εἰή καὶ ἀνόμοιον τοῖσ ἄλλοισ. πάνυ γε.

οὐκοῦν καὶ ἑαυτῷ ὡσαύτωσ, ἐπείπερ ἕτερόν τε ἑαυτοῦ καὶ ταὐτὸν ἑαυτῷ ἐφάνη, κατ’ ἀμφότερα καὶ κατὰ ἑκάτερον ὅμοιόν τε καὶ ἀνόμοιον φανήσεται; ἀνάγκη. τί δὲ δή;

περὶ τοῦ ἅπτεσθαι τὸ ἓν αὑτοῦ καὶ τῶν ἄλλων καὶ τοῦ μὴ ἅπτεσθαι πέρι πῶσ ἔχει, σκόπει. σκοπῶ. αὐτὸ γάρ που ἐν ἑαυτῷ ὅλῳ τὸ ἓν ἐφάνη ὄν. ὀρθῶσ. οὐκοῦν καὶ ἐν τοῖσ ἄλλοισ τὸ ἕν; ναί. ἡῖ μὲν ἄρα ἐν τοῖσ ἄλλοισ, τῶν ἄλλων ἅπτοιτο ἄν· ᾗ δὲ αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ, τῶν μὲν ἄλλων ἀπείργοιτο ἅπτεσθαι, αὐτὸ δὲ αὑτοῦ ἅπτοιτο ἂν ἐν ἑαυτῷ ὄν.

οὐκοῦν δύο μὲν ὂν τὸ ἓν ποιήσειεν ἂν ταῦτα καὶ ἐν δυοῖν χώραιν ἅμα γένοιτο· φαίνεται. οὕτω μὲν δὴ ἅπτοιτο ἂν τὸ ἓν αὑτοῦ τε καὶ τῶν ἄλλων. ἅπτοιτο. τί δὲ τῇδε; ἆρ’ οὐ πᾶν τὸ μέλλον ἅψεσθαί τινοσ ἐφεξῆσ δεῖ κεῖσθαι ἐκείνῳ οὗ μέλλει ἅπτεσθαι, ταύτην τὴν ἕδραν κατέχον ἣ ἂν μετ’ ἐκείνην ᾖ ἕδρα ᾗ ἂν κέηται, ἅπτεται; ἀνάγκη. καὶ τὸ ἓν ἄρα εἰ μέλλει αὐτὸ αὑτοῦ ἅψεσθαι, ἐφεξῆσ δεῖ εὐθὺσ μετὰ ἑαυτὸ κεῖσθαι, τὴν ἐχομένην χώραν κατέχον ἐκείνησ ἐν ᾗ αὐτό ἐστιν. δεῖ γὰρ οὖν. ἑώσ δ’ ἂν ᾖ ἕν, οὐκ ἐθελήσει;

οὐ γὰρ οὖν. ἡ αὐτὴ ἄρα ἀνάγκη τῷ ἑνὶ μήτε δύο εἶναι μήτε ἅπτεσθαι αὐτῷ αὑτοῦ. ἡ αὐτή. ἀλλ’ οὐδὲ μὴν τῶν ἄλλων ἅψεται. τί δή; ὅτι, φαμέν, τὸ μέλλον ἅψεσθαι χωρὶσ ὂν ἐφεξῆσ δεῖ ἐκείνῳ εἶναι οὗ μέλλει ἅψεσθαι, τρίτον δὲ αὐτῶν ἐν μέσῳ μηδὲν εἶναι. ἀληθῆ. δύο ἄρα δεῖ τὸ ὀλίγιστον εἶναι, εἰ μέλλει ἅψισ εἶναι. δεῖ. ἐὰν δὲ τοῖν δυοῖν ὁρ́οιν τρίτον προσγένηται ἑξῆσ, αὐτὰ μὲν τρία ἔσται, αἱ δὲ ἅψεισ δύο. ναί. καὶ οὕτω δὴ ἀεὶ ἑνὸσ προσγιγνομένου μία καὶ ἅψισ προσγίγνεται, καὶ συμβαίνει τὰσ ἅψεισ τοῦ πλήθουσ τῶν ἀριθμῶν μιᾷ ἐλάττουσ εἶναι. ᾧ γὰρ τὰ πρῶτα δύο ἐπλεονέκτησεν τῶν ἅψεων εἰσ τὸ πλείω εἶναι τὸν ἀριθμὸν ἢ τὰσ ἅψεισ, τῷ ἴσῳ τούτῳ καὶ ὁ ἔπειτα ἀριθμὸσ πᾶσ πασῶν τῶν ἅψεων πλεονεκτεῖ·

ἤδη γὰρ τὸ λοιπὸν ἅμα ἕν τε τῷ ἀριθμῷ προσγίγνεται καὶ μία ἅψισ ταῖσ ἅψεσιν. ὀρθῶσ.

ὅσα ἄρα ἐστὶν τὰ ὄντα τὸν ἀριθμόν, ἀεὶ μιᾷ αἱ ἅψεισ ἐλάττουσ εἰσὶν αὐτῶν. ἀληθῆ. εἰ δέ γε ἓν μόνον ἐστίν, δυὰσ δὲ μὴ ἔστιν, ἅψισ οὐκ ἂν εἰή. πῶσ γάρ; οὔκουν, φαμέν, τὰ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ οὔτε ἕν ἐστιν οὔτε μετέχει αὐτοῦ, εἴπερ ἄλλα ἐστίν. οὐ γάρ. οὐκ ἄρα ἔνεστιν ἀριθμὸσ ἐν τοῖσ ἄλλοισ, ἑνὸσ μὴ ἐνόντοσ ἐν αὐτοῖσ. πῶσ γάρ; οὔτ’ ἄρα ἕν ἐστι τὰ ἄλλα οὔτε δύο οὔτε ἄλλου ἀριθμοῦ ἔχοντα ὄνομα οὐδέν. οὔ. τὸ ἓν ἄρα μόνον ἐστὶν ἕν, καὶ δυὰσ οὐκ ἂν εἰή. οὐ φαίνεται. ἅψισ ἄρα οὐκ ἔστιν δυοῖν μὴ ὄντοιν.

οὐκ ἔστιν. οὔτ’ ἄρα τὸ ἓν τῶν ἄλλων ἅπτεται οὔτε τὰ ἄλλα τοῦ ἑνόσ, ἐπείπερ ἅψισ οὐκ ἔστιν. οὐ γὰρ οὖν. οὕτω δὴ κατὰ πάντα ταῦτα τὸ ἓν τῶν τε ἄλλων καὶ ἑαυτοῦ ἅπτεταί τε καὶ οὐχ ἅπτεται. ἐοίκεν. ἆρ’ οὖν καὶ ἴσον ἐστὶ καὶ ἄνισον αὑτῷ τε καὶ τοῖσ ἄλλοισ;

πῶσ; εἰ μεῖζον εἰή τὸ ἓν ἢ τἆλλα ἢ ἔλαττον, ἢ αὖ τὰ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ μείζω ἢ ἐλάττω, ἆρα οὐκ ἂν τῷ μὲν ἓν εἶναι τὸ ἓν καὶ τἆλλα ἄλλα τοῦ ἑνὸσ οὔτε τι μείζω οὔτε τι ἐλάττω ἂν εἰή ἀλλήλων αὐταῖσ γε ταύταισ ταῖσ οὐσίαισ; ἀλλ’ εἰ μὲν πρὸσ τῷ τοιαῦτα εἶναι ἑκάτερα ἰσότητα ἔχοιεν, ἴσα ἂν εἰή πρὸσ ἄλληλα·

εἰ δὲ τὰ μὲν μέγεθοσ, τὸ δὲ σμικρότητα, ἢ καὶ μέγεθοσ μὲν τὸ ἕν, σμικρότητα δὲ τἆλλα, ὁποτέρῳ μὲν τῷ εἴδει μέγεθοσ προσείη, μεῖζον ἂν εἰή, ᾧ δὲ σμικρότησ, ἔλαττον; ἀνάγκη. οὐκοῦν ἐστόν γέ τινε τούτω εἴδη, τό τε μέγεθοσ καὶ ἡ σμικρότησ; οὐ γὰρ ἄν που μὴ ὄντε γε ἐναντίω τε ἀλλήλοιν εἴτην καὶ ἐν τοῖσ οὖσιν ἐγγιγνοίσθην. πῶσ γὰρ ἄν;

εἰ ἄρα ἐν τῷ ἑνὶ σμικρότησ ἐγγίγνεται, ἤτοι ἐν ὅλῳ ἂν ἢ ἐν μέρει αὐτοῦ ἐνείη. ἀνάγκη. τί δ’ εἰ ἐν ὅλῳ ἐγγίγνοιτο; οὐχὶ ἢ ἐξ ἴσου ἂν τῷ ἑνὶ δι’ ὅλου αὐτοῦ τεταμένη εἰή ἢ περιέχουσα αὐτό; δῆλον δή. ἆρ’ οὖν οὐκ ἐξ ἴσου μὲν οὖσα ἡ σμικρότησ τῷ ἑνὶ ἴση ἂν αὐτῷ εἰή, περιέχουσα δὲ μείζων; πῶσ δ’ οὔ; δυνατὸν οὖν σμικρότητα ἴσην τῳ εἶναι ἢ μείζω τινόσ, καὶ πράττειν τὰ μεγέθουσ τε καὶ ἰσότητοσ, ἀλλὰ μὴ τὰ ἑαυτῆσ; ἀδύνατον.

ἐν μὲν ὅλῳ ἄρα τῷ ἑνὶ οὐκ ἂν εἰή σμικρότησ, ἀλλ’ εἴπερ, ἐν μέρει. ναί. οὐδέ γε ἐν παντὶ αὖ τῷ μέρει· εἰ δὲ μή, ταὐτὰ ποιήσει ἅπερ πρὸσ τὸ ὅλον· ἴση ἔσται ἢ μείζων τοῦ μέρουσ ἐν ᾧ ἂν ἀεὶ ἐνῇ. ἀνάγκη. οὐδενί ποτε ἄρα ἐνέσται τῶν ὄντων σμικρότησ, μήτ’ ἐν μέρει μήτ’ ἐν ὅλῳ ἐγγιγνομένη· οὐδέ τι ἔσται σμικρὸν πλὴν αὐτῆσ σμικρότητοσ. οὐκ ἐοίκεν. οὐδ’ ἄρα μέγεθοσ ἐνέσται ἐν αὐτῷ· μεῖζον γὰρ ἄν τι εἰή ἄλλο καὶ πλὴν αὐτοῦ μεγέθουσ, ἐκεῖνο ἐν ᾧ τὸ μέγεθοσ ἐνείη, καὶ ταῦτα σμικροῦ αὐτῷ οὐκ ὄντοσ, οὗ ἀνάγκη ὑπερέχειν, ἐάνπερ ᾖ μέγα· τοῦτο δὲ ἀδύνατον, ἐπειδὴ σμικρότησ οὐδαμοῦ ἔνι.

ἀληθῆ. ἀλλὰ μὴν αὐτὸ μέγεθοσ οὐκ ἄλλου μεῖζον ἢ αὐτῆσ σμικρότητοσ, οὐδὲ σμικρότησ ἄλλου ἔλαττον ἢ αὐτοῦ μεγέθουσ. οὐ γάρ. οὔτε ἄρα τὰ ἄλλα μείζω τοῦ ἑνὸσ οὐδὲ ἐλάττω, μήτε μέγεθοσ μήτε σμικρότητα ἔχοντα, οὔτε αὐτὼ τούτω πρὸσ τὸ ἓν ἔχετον τὴν δύναμιν τὴν τοῦ ὑπερέχειν καὶ ὑπερέχεσθαι, ἀλλὰ πρὸσ ἀλλήλω, οὔτε αὖ τὸ ἓν τούτοιν οὐδὲ τῶν ἄλλων μεῖζον ἂν οὐδ’ ἔλαττον εἰή, μήτε μέγεθοσ μήτε σμικρότητα ἔχον. οὔκουν φαίνεταί γε.

ἆρ’ οὖν, εἰ μήτε μεῖζον μήτε ἔλαττον τὸ ἓν τῶν ἄλλων, ἀνάγκη αὐτὸ ἐκείνων μήτε ὑπερέχειν μήτε ὑπερέχεσθαι; ἀνάγκη. οὐκοῦν τό γε μήτε ὑπερέχον μήτε ὑπερεχόμενον πολλὴ ἀνάγκη ἐξ ἴσου εἶναι, ἐξ ἴσου δὲ ὂν ἴσον εἶναι. πῶσ γὰρ οὔ; καὶ μὴν καὶ αὐτό γε τὸ ἓν πρὸσ ἑαυτὸ οὕτωσ ἂν ἔχοι·

μήτε μέγεθοσ ἐν ἑαυτῷ μήτε σμικρότητα ἔχον οὔτ’ ἂν ὑπερέχοιτο οὔτ’ ἂν ὑπερέχοι ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἐξ ἴσου ὂν ἴσον ἂν εἰή ἑαυτῷ. πάνυ μὲν οὖν. τὸ ἓν ἄρα ἑαυτῷ τε καὶ τοῖσ ἄλλοισ ἴσον ἂν εἰή. φαίνεται. καὶ μὴν αὐτό γε ἐν ἑαυτῷ ὂν καὶ περὶ ἑαυτὸ ἂν εἰή ἔξωθεν, καὶ περιέχον μὲν μεῖζον ἂν ἑαυτοῦ εἰή, περιεχόμενον δὲ ἔλαττον, καὶ οὕτω μεῖζον ἂν καὶ ἔλαττον εἰή αὐτὸ ἑαυτοῦ τὸ ἕν. εἰή γὰρ ἄν. οὐκοῦν καὶ τόδε ἀνάγκη, μηδὲν εἶναι ἐκτὸσ τοῦ ἑνόσ τε καὶ τῶν ἄλλων; πῶσ γὰρ οὔ;

ἀλλὰ μὴν καὶ εἶναί που δεῖ τό γε ὂν ἀεί. ναί. οὐκοῦν τό γε ἔν τῳ ὂν ἐν μείζονι ἔσται ἔλαττον ὄν; οὐ γὰρ ἂν ἄλλωσ ἕτερον ἐν ἑτέρῳ εἰή. οὐ γάρ. ἐπειδὴ δὲ οὐδὲν ἕτερον ἔστι χωρὶσ τῶν ἄλλων καὶ τοῦ ἑνόσ, δεῖ δὲ αὐτὰ ἔν τῳ εἶναι, οὐκ ἀνάγκη ἤδη ἐν ἀλλήλοισ εἶναι, τά τε ἄλλα ἐν τῷ ἑνὶ καὶ τὸ ἓν ἐν τοῖσ ἄλλοισ, ἢ μηδαμοῦ εἶναι; φαίνεται.

ὅτι μὲν ἄρα τὸ ἓν ἐν τοῖσ ἄλλοισ ἔνεστι, μείζω ἂν εἰή τὰ ἄλλα τοῦ ἑνόσ, περιέχοντα αὐτό, τὸ δὲ ἓν ἔλαττον τῶν ἄλλων, περιεχόμενον· ὅτι δὲ τὰ ἄλλα ἐν τῷ ἑνί, τὸ ἓν τῶν ἄλλων κατὰ τὸν αὐτὸν λόγον μεῖζον ἂν εἰή, τὰ δὲ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ ἐλάττω. ἐοίκεν. τὸ ἓν ἄρα ἴσον τε καὶ μεῖζον καὶ ἔλαττόν ἐστιν αὐτό τε αὑτοῦ καὶ τῶν ἄλλων. φαίνεται. καὶ μὴν εἴπερ μεῖζον καὶ ἔλαττον καὶ ἴσον, ἴσων ἂν εἰή μέτρων καὶ πλειόνων καὶ ἐλαττόνων αὑτῷ καὶ τοῖσ ἄλλοισ, ἐπειδὴ δὲ μέτρων, καὶ μερῶν. πῶσ δ’ οὔ; ἴσων μὲν ἄρα μέτρων ὂν καὶ πλειόνων καὶ ἐλαττόνων, καὶ ἀριθμῷ ἔλαττον ἂν καὶ πλέον εἰή αὐτό τε αὑτοῦ καὶ τῶν ἄλλων καὶ ἴσον αὑτῷ τε καὶ τοῖσ ἄλλοισ κατὰ ταὐτά.

πῶσ; ὧνπερ μεῖζόν ἐστι, πλειόνων που καὶ μέτρων ἂν εἰή αὐτῶν, ὅσων δὲ μέτρων, καὶ μερῶν· καὶ ὧν ἔλαττον, ὡσαύτωσ· καὶ οἷσ ἴσον, κατὰ ταὐτά. οὕτωσ. οὐκοῦν ἑαυτοῦ μεῖζον καὶ ἔλαττον ὂν καὶ ἴσον ἴσων ἂν εἰή μέτρων καὶ πλειόνων καὶ ἐλαττόνων αὑτῷ, ἐπειδὴ δὲ μέτρων, καὶ μερῶν; πῶσ δ’ οὔ;

ἴσων μὲν ἄρα μερῶν ὂν αὑτῷ ἴσον ἂν τὸ πλῆθοσ αὑτῷ εἰή, πλειόνων δὲ πλέον, ἐλαττόνων δὲ ἔλαττον τὸν ἀριθμὸν αὑτοῦ. φαίνεται. οὐκοῦν καὶ πρὸσ τἆλλα ὡσαύτωσ ἕξει τὸ ἕν; ὅτι μὲν μεῖζον αὐτῶν φαίνεται, ἀνάγκη πλέον εἶναι καὶ τὸν ἀριθμὸν αὐτῶν· ὅτι δὲ σμικρότερον, ἔλαττον· ὅτι δὲ ἴσον μεγέθει, ἴσον καὶ τὸ πλῆθοσ εἶναι τοῖσ ἄλλοισ; ἀνάγκη. οὕτω δὴ αὖ, ὡσ ἐοίκε, τὸ ἓν καὶ ἴσον καὶ πλέον καὶ ἔλαττον τὸν ἀριθμὸν αὐτό τε αὑτοῦ ἔσται καὶ τῶν ἄλλων. ἔσται.

ἆρ’ οὖν καὶ χρόνου μετέχει τὸ ἕν, καὶ ἐστί τε καὶ γίγνεται νεώτερόν τε καὶ πρεσβύτερον αὐτό τε ἑαυτοῦ καὶ τῶν ἄλλων, καὶ οὔτε νεώτερον οὔτε πρεσβύτερον οὔτε ἑαυτοῦ οὔτε τῶν ἄλλων, χρόνου μετέχον;

πῶσ; εἶναι μέν που αὐτῷ ὑπάρχει, εἴπερ ἓν ἔστιν. ναί. τὸ δὲ εἶναι ἄλλο τί ἐστιν ἢ μέθεξισ οὐσίασ μετὰ χρόνου τοῦ παρόντοσ, ὥσπερ τὸ ἦν μετὰ τοῦ παρεληλυθότοσ καὶ αὖ τὸ ἔσται μετὰ τοῦ μέλλοντοσ οὐσίασ ἐστὶ κοινωνία; ἔστι γάρ.

οὐκοῦν ἐπειδὴ πρεσβύτερον ἑαυτοῦ γίγνεται τὸ ἕν, νεωτέρου ἂν γιγνομένου ἑαυτοῦ πρεσβύτερον γίγνοιτο; μετέχει μὲν ἄρα χρόνου, εἴπερ καὶ τοῦ εἶναι. πάνυ γε. οὐκοῦν πορευομένου τοῦ χρόνου; ναί. ἀεὶ ἄρα πρεσβύτερον γίγνεται ἑαυτοῦ, εἴπερ προέρχεται κατὰ χρόνον. ἀνάγκη. ἆρ’ οὖν μεμνήμεθα ὅτι νεωτέρου γιγνομένου τὸ πρεσβύτερον πρεσβύτερον γίγνεται; μεμνήμεθα. ἀνάγκη.

γίγνεται μὲν δὴ νεώτερόν τε καὶ πρεσβύτερον αὑτοῦ οὕτω. ναί. ἔστι δὲ πρεσβύτερον ἆρ’ οὐχ ὅταν κατὰ τὸν νῦν χρόνον ᾖ γιγνόμενον τὸν μεταξὺ τοῦ ἦν τε καὶ ἔσται; οὐ γάρ που πορευόμενόν γε ἐκ τοῦ ποτὲ εἰσ τὸ ἔπειτα ὑπερβήσεται τὸ νῦν. οὐ γάρ. ἆρ’ οὖν οὐκ ἐπίσχει τότε τοῦ γίγνεσθαι πρεσβύτερον, ἐπειδὰν τῷ νῦν ἐντύχῃ, καὶ οὐ γίγνεται, ἀλλ’ ἔστι τότ’ ἤδη πρεσβύτερον; προϊὸν γὰρ οὐκ ἄν ποτε ληφθείη ὑπὸ τοῦ νῦν.

τὸ γὰρ προϊὸν οὕτωσ ἔχει ὡσ ἀμφοτέρων ἐφάπτεσθαι, τοῦ τε νῦν καὶ τοῦ ἔπειτα, τοῦ μὲν νῦν ἀφιέμενον, τοῦ δ’ ἔπειτα ἐπιλαμβανόμενον, μεταξὺ ἀμφοτέρων γιγνόμενον, τοῦ τε ἔπειτα καὶ τοῦ νῦν. ἀληθῆ. εἰ δέ γε ἀνάγκη μὴ παρελθεῖν τὸ νῦν πᾶν τὸ γιγνόμενον, ἐπειδὰν κατὰ τοῦτο ᾖ, ἐπίσχει ἀεὶ τοῦ γίγνεσθαι καὶ ἔστι τότε τοῦτο ὅτι ἂν τύχῃ γιγνόμενον. φαίνεται.

καὶ τὸ ἓν ἄρα, ὅταν πρεσβύτερον γιγνόμενον ἐντύχῃ τῷ νῦν, ἐπέσχεν τοῦ γίγνεσθαι καὶ ἔστι τότε πρεσβύτερον. πάνυ μὲν οὖν. οὐκοῦν οὗπερ ἐγίγνετο πρεσβύτερον, τούτου καὶ ἔστιν· ἐγίγνετο δὲ αὑτοῦ; ναί. ἔστι δὲ τὸ πρεσβύτερον νεωτέρου πρεσβύτερον; ἔστιν. καὶ νεώτερον ἄρα τότε αὑτοῦ ἐστι τὸ ἕν, ὅταν πρεσβύτερον γιγνόμενον ἐντύχῃ τῷ νῦν. ἀνάγκη. τό γε μὴν νῦν ἀεὶ πάρεστι τῷ ἑνὶ διὰ παντὸσ τοῦ εἶναι· ἔστι γὰρ ἀεὶ νῦν ὅτανπερ ᾖ.

πῶσ γὰρ οὔ; ἀεὶ ἄρα ἐστί τε καὶ γίγνεται πρεσβύτερον ἑαυτοῦ καὶ νεώτερον τὸ ἕν. ἐοίκεν. πλείω δὲ χρόνον αὐτὸ ἑαυτοῦ ἔστιν ἢ γίγνεται, ἢ τὸν ἴσον; τὸν ἴσον. ἀλλὰ μὴν τόν γε ἴσον χρόνον ἢ γιγνόμενον ἢ ὂν τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἔχει. πῶσ δ’ οὔ; τὸ δὲ τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἔχον οὔτε πρεσβύτερον οὔτε νεώτερόν ἐστιν. οὐ γάρ. τὸ ἓν ἄρα τὸν ἴσον χρόνον αὐτὸ ἑαυτῷ καὶ γιγνόμενον καὶ ὂν οὔτε νεώτερον οὔτε πρεσβύτερον ἑαυτοῦ ἐστιν οὐδὲ γίγνεται. οὔ μοι δοκεῖ. τί δέ; τῶν ἄλλων; οὐκ ἔχω λέγειν. τόδε γε μὴν ἔχεισ λέγειν, ὅτι τὰ ἄλλα τοῦ ἑνόσ, εἴπερ ἕτερά ἐστιν, ἀλλὰ μὴ ἕτερον, πλείω ἐστὶν ἑνόσ·

ἕτερον μὲν γὰρ ὂν ἓν ἂν ἦν, ἕτερα δὲ ὄντα πλείω ἑνόσ ἐστι καὶ πλῆθοσ ἂν ἔχοι. ἔχοι γὰρ ἄν. πλῆθοσ δὲ ὂν ἀριθμοῦ πλείονοσ ἂν μετέχοι ἢ τοῦ ἑνόσ. πῶσ δ’ οὔ; τί οὖν; ἀριθμοῦ φήσομεν τὰ πλείω γίγνεσθαί τε καὶ γεγονέναι πρότερον, ἢ τὰ ἐλάττω; τὰ ἐλάττω. τὸ ὀλίγιστον ἄρα πρῶτον· τοῦτο δ’ ἔστι τὸ ἕν. ἦ γάρ; ναί.

πάντων ἄρα τὸ ἓν πρῶτον γέγονε τῶν ἀριθμὸν ἐχόντων· ἔχει δὲ καὶ τἆλλα πάντα ἀριθμόν, εἴπερ ἄλλα καὶ μὴ ἄλλο ἐστίν. ἔχει γάρ. πρῶτον δέ γε οἶμαι γεγονὸσ πρότερον γέγονε, τὰ δὲ ἄλλα ὕστερον, τὰ δ’ ὕστερον γεγονότα νεώτερα τοῦ πρότερον γεγονότοσ· καὶ οὕτωσ ἂν εἰή τἆλλα νεώτερα τοῦ ἑνόσ, τὸ δὲ ἓν πρεσβύτερον τῶν ἄλλων. εἰή γὰρ ἄν. τί δὲ τόδε;

ἆρ’ ἂν εἰή τὸ ἓν παρὰ φύσιν τὴν αὑτοῦ γεγονόσ, ἢ ἀδύνατον; ἀδύνατον.

ἀλλὰ μὴν μέρη γε ἔχον ἐφάνη τὸ ἕν, εἰ δὲ μέρη, καὶ ἀρχὴν καὶ τελευτὴν καὶ μέσον. ναί. οὐκοῦν πάντων πρῶτον ἀρχὴ γίγνεται, καὶ αὐτοῦ τοῦ ἑνὸσ καὶ ἑκάστου τῶν ἄλλων, καὶ μετὰ τὴν ἀρχὴν καὶ τἆλλα πάντα μέχρι τοῦ τέλουσ; τί μήν; καὶ μὴν μόριά γε φήσομεν ταῦτ’ εἶναι πάντα τἆλλα τοῦ ὅλου τε καὶ ἑνόσ, αὐτὸ δὲ ἐκεῖνο ἅμα τῇ τελευτῇ γεγονέναι ἕν τε καὶ ὅλον. φήσομεν γάρ. τελευτὴ δέ γε οἶμαι ὕστατον γίγνεται, τούτῳ δ’ ἅμα τὸ ἓν πέφυκε γίγνεσθαι· ὥστ’ εἴπερ ἀνάγκη αὐτὸ τὸ ἓν μὴ παρὰ φύσιν γίγνεσθαι, ἅμα τελευτῇ ἂν γεγονὸσ ὕστατον ἂν τῶν ἄλλων πεφυκὸσ εἰή γίγνεσθαι.

φαίνεται. νεώτερον ἄρα τῶν ἄλλων τὸ ἕν ἐστι, τὰ δ’ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ πρεσβύτερα. οὕτωσ αὖ μοι φαίνεται. τί δὲ δή; ἀρχὴν ἢ ἄλλο μέροσ ὁτιοῦν τοῦ ἑνὸσ ἢ ἄλλου ὁτουοῦν, ἐάνπερ μέροσ ᾖ ἀλλὰ μὴ μέρη, οὐκ ἀναγκαῖον ἓν εἶναι, μέροσ γε ὄν; ἀνάγκη. οὐκοῦν τὸ ἓν ἅμα τε τῷ πρώτῳ γιγνομένῳ γίγνοιτ’ ἂν καὶ ἅμα τῷ δευτέρῳ, καὶ οὐδενὸσ ἀπολείπεται τῶν ἄλλων γιγνομένων, ὅτιπερ ἂν προσγίγνηται ὁτῳοῦν, ἑώσ ἂν πρὸσ τὸ ἔσχατον διελθὸν ὅλον ἓν γένηται, οὔτε μέσου οὔτε πρώτου οὔτε ἐσχάτου οὔτε ἄλλου οὐδενὸσ ἀπολειφθὲν ἐν τῇ γενέσει. ἀληθῆ.

πᾶσιν ἄρα τοῖσ ἄλλοισ τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἴσχει τὸ ἕν· ὥστ’ εἰ μὴ παρὰ φύσιν πέφυκεν αὐτὸ τὸ ἕν, οὔτε πρότερον οὔτε ὕστερον τῶν ἄλλων γεγονὸσ ἂν εἰή, ἀλλ’ ἅμα. καὶ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον τὸ ἓν τῶν ἄλλων οὔτε πρεσβύτερον οὔτε νεώτερον ἂν εἰή, οὐδὲ τἆλλα τοῦ ἑνόσ·

κατὰ δὲ τὸν πρόσθεν πρεσβύτερόν τε καὶ νεώτερον, καὶ τἆλλα ἐκείνου ὡσαύτωσ. πάνυ μὲν οὖν. ἔστι μὲν δὴ οὕτωσ ἔχον τε καὶ γεγονόσ. ἀλλὰ τί αὖ περὶ τοῦ γίγνεσθαι αὐτὸ πρεσβύτερόν τε καὶ νεώτερον τῶν ἄλλων καὶ τἆλλα τοῦ ἑνόσ, καὶ μήτε νεώτερον μήτε πρεσβύτερον γίγνεσθαι; ἆρα ὥσπερ περὶ τοῦ εἶναι, οὕτω καὶ περὶ τοῦ γίγνεσθαι ἔχει, ἢ ἑτέρωσ; οὐκ ἔχω λέγειν. ἀλλ’ ἐγὼ τοσόνδε γε·

εἰ καὶ ἔστιν πρεσβύτερον ἕτερον ἑτέρου, γίγνεσθαί γε αὐτὸ πρεσβύτερον ἔτι ἢ ὡσ τὸ πρῶτον εὐθὺσ γενόμενον διήνεγκε τῇ ἡλικίᾳ οὐκ ἂν ἔτι δύναιτο, οὐδ’ αὖ τὸ νεώτερον ὂν ἔτι νεώτερον γίγνεσθαι· ἀνίσοισ γὰρ ἴσα προστιθέμενα, χρόνῳ τε καὶ ἄλλῳ ὁτῳοῦν, ἴσῳ ποιεῖ διαφέρειν ἀεὶ ὅσῳπερ ἂν τὸ πρῶτον διενέγκῃ. πῶσ γὰρ οὔ; οὐκ ἄρα τό γε ὂν τοῦ ἑνὸσ ὄντοσ γίγνοιτ’ ἄν ποτε πρεσβύτερον οὐδὲ νεώτερον, εἴπερ ἴσῳ διαφέρει ἀεὶ τὴν ἡλικίαν· ἀλλ’ ἔστι καὶ γέγονε πρεσβύτερον, τὸ δὲ νεώτερον, γίγνεται δ’ οὔ.

ἀληθῆ. καὶ τὸ ἓν ἄρα ὂν τῶν ἄλλων ὄντων οὔτε πρεσβύτερόν ποτε οὔτε νεώτερον γίγνεται. οὐ γὰρ οὖν. ὁρ́α δὲ εἰ τῇδε πρεσβύτερα καὶ νεώτερα γίγνεται. πῇ δή; ἡῖ τό τε ἓν τῶν ἄλλων ἐφάνη πρεσβύτερον καὶ τἆλλα τοῦ ἑνόσ. τί οὖν; ὅταν τὸ ἓν τῶν ἄλλων πρεσβύτερον ᾖ, πλείω που χρόνον γέγονεν ἢ τὰ ἄλλα. ναί.

πάλιν δὴ σκόπει· ἐὰν πλέονι καὶ ἐλάττονι χρόνῳ προστιθῶμεν τὸν ἴσον χρόνον, ἆρα τῷ ἴσῳ μορίῳ διοίσει τὸ πλέον τοῦ ἐλάττονοσ ἢ σμικροτέρῳ; σμικροτέρῳ. οὐκ ἄρα ἔσται, ὅτιπερ τὸ πρῶτον ἦν πρὸσ τἆλλα ἡλικίᾳ διαφέρον τὸ ἕν, τοῦτο καὶ εἰσ τὸ ἔπειτα, ἀλλὰ ἴσον λαμβάνον χρόνον τοῖσ ἄλλοισ ἔλαττον ἀεὶ τῇ ἡλικίᾳ διοίσει αὐτῶν ἢ πρότερον· ἢ οὔ; ναί. οὐκοῦν τό γε ἔλαττον διαφέρον ἡλικίᾳ πρόσ τι ἢ πρότερον νεώτερον γίγνοιτ’ ἂν ἢ ἐν τῷ πρόσθεν πρὸσ ἐκεῖνα πρὸσ ἃ ἦν πρεσβύτερον πρότερον; νεώτερον.

εἰ δὲ ἐκεῖνο νεώτερον, οὐκ ἐκεῖνα αὖ τὰ ἄλλα πρὸσ τὸ ἓν πρεσβύτερα ἢ πρότερον; πάνυ γε. τὸ μὲν νεώτερον ἄρα γεγονὸσ πρεσβύτερον γίγνεται πρὸσ τὸ πρότερον γεγονόσ τε καὶ πρεσβύτερον ὄν, ἔστι δὲ οὐδέποτε πρεσβύτερον, ἀλλὰ γίγνεται ἀεὶ ἐκείνου πρεσβύτερον· ἐκεῖνο μὲν γὰρ ἐπὶ τὸ νεώτερον ἐπιδίδωσιν, τὸ δ’ ἐπὶ τὸ πρεσβύτερον. τὸ δ’ αὖ πρεσβύτερον τοῦ νεωτέρου νεώτερον γίγνεται ὡσαύτωσ.

ἰόντε γὰρ αὐτοῖν εἰσ τὸ ἐναντίον τὸ ἐναντίον ἀλλήλοιν γίγνεσθον, τὸ μὲν νεώτερον πρεσβύτερον τοῦ πρεσβυτέρου, τὸ δὲ πρεσβύτερον νεώτερον τοῦ νεωτέρου· γενέσθαι δὲ οὐκ ἂν οἱώ τε εἴτην. εἰ γὰρ γένοιντο, οὐκ ἂν ἔτι γίγνοιντο, ἀλλ’ εἰε͂ν ἄν. νῦν δὲ γίγνονται μὲν πρεσβύτερα ἀλλήλων καὶ νεώτερα· τὸ μὲν ἓν τῶν ἄλλων νεώτερον γίγνεται, ὅτι πρεσβύτερον ἐφάνη ὂν καὶ πρότερον γεγονόσ, τὰ δὲ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ πρεσβύτερα, ὅτι ὕστερα γέγονε. κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν λόγον καὶ τἆλλα οὕτω πρὸσ τὸ ἓν ἴσχει, ἐπειδήπερ αὐτοῦ πρεσβύτερα ἐφάνη καὶ πρότερα γεγονότα.

φαίνεται γὰρ οὖν οὕτωσ. οὐκοῦν ᾗ μὲν οὐδὲν ἕτερον ἑτέρου πρεσβύτερον γίγνεται οὐδὲ νεώτερον, κατὰ τὸ ἴσῳ ἀριθμῷ ἀλλήλων ἀεὶ διαφέρειν, οὔτε τὸ ἓν τῶν ἄλλων πρεσβύτερον γίγνοιτ’ ἂν οὐδὲ νεώτερον, οὔτε τἆλλα τοῦ ἑνόσ· ᾗ δὲ ἄλλῳ ἀεὶ μορίῳ διαφέρειν ἀνάγκη τὰ πρότερα τῶν ὑστέρων γενόμενα καὶ τὰ ὕστερα τῶν προτέρων, ταύτῃ δὴ ἀνάγκη πρεσβύτερά τε καὶ νεώτερα ἀλλήλων γίγνεσθαι τά τε ἄλλα τοῦ ἑνὸσ καὶ τὸ ἓν τῶν ἄλλων; πάνυ μὲν οὖν.

κατὰ δὴ πάντα ταῦτα τὸ ἓν αὐτό τε αὑτοῦ καὶ τῶν ἄλλων πρεσβύτερον καὶ νεώτερον ἔστι τε καὶ γίγνεται, καὶ οὔτε πρεσβύτερον οὔτε νεώτερον οὔτ’ ἔστιν οὔτε γίγνεται οὔτε αὑτοῦ οὔτε τῶν ἄλλων. παντελῶσ μὲν οὖν. ἐπειδὴ δὲ χρόνου μετέχει τὸ ἓν καὶ τοῦ πρεσβύτερόν τε καὶ νεώτερον γίγνεσθαι, ἆρ’ οὐκ ἀνάγκη καὶ τοῦ ποτὲ μετέχειν καὶ τοῦ ἔπειτα καὶ τοῦ νῦν, εἴπερ χρόνου μετέχει; ἀνάγκη.

ἦν ἄρα τὸ ἓν καὶ ἔστι καὶ ἔσται καὶ ἐγίγνετο καὶ γίγνεται καὶ γενήσεται. τί μήν; καὶ εἰή ἄν τι ἐκείνῳ καὶ ἐκείνου, καὶ ἦν καὶ ἔστιν καὶ ἔσται. πάνυ γε. καὶ ἐπιστήμη δὴ εἰή ἂν αὐτοῦ καὶ δόξα καὶ αἴσθησισ, εἴπερ καὶ νῦν ἡμεῖσ περὶ αὐτοῦ πάντα ταῦτα πράττομεν. ὀρθῶσ λέγεισ. καὶ ὄνομα δὴ καὶ λόγοσ ἔστιν αὐτῷ, καὶ ὀνομάζεται καὶ λέγεται· καὶ ὅσαπερ καὶ περὶ τὰ ἄλλα τῶν τοιούτων τυγχάνει ὄντα, καὶ περὶ τὸ ἓν ἔστιν.

παντελῶσ μὲν οὖν ἔχει οὕτωσ. ἔτι δὴ τὸ τρίτον λέγωμεν.

τὸ ἓν εἰ ἔστιν οἱο͂ν διεληλύθαμεν, ἆρ’ οὐκ ἀνάγκη αὐτό, ἕν τε ὂν καὶ πολλὰ καὶ μήτε ἓν μήτε πολλὰ καὶ μετέχον χρόνου, ὅτι μὲν ἔστιν ἕν, οὐσίασ μετέχειν ποτέ, ὅτι δ’ οὐκ ἔστι, μὴ μετέχειν αὖ ποτε οὐσίασ; ἀνάγκη. ἆρ’ οὖν, ὅτε μετέχει, οἱο͂́ν τε ἔσται τότε μὴ μετέχειν, ἢ ὅτε μὴ μετέχει, μετέχειν; οὐχ οἱο͂́ν τε. ἐν ἄλλῳ ἄρα χρόνῳ μετέχει καὶ ἐν ἄλλῳ οὐ μετέχει· οὕτω γὰρ ἂν μόνωσ τοῦ αὐτοῦ μετέχοι τε καὶ οὐ μετέχοι. ὀρθῶσ.

οὐκοῦν ἔστι καὶ οὗτοσ χρόνοσ, ὅτε μεταλαμβάνει τοῦ εἶναι καὶ ὅτε ἀπαλλάττεται αὐτοῦ; ἢ πῶσ οἱο͂́ν τε ἔσται τοτὲ μὲν ἔχειν τὸ αὐτό, τοτὲ δὲ μὴ ἔχειν, ἐὰν μή ποτε καὶ λαμβάνῃ αὐτὸ καὶ ἀφίῃ; οὐδαμῶσ. τὸ δὴ οὐσίασ μεταλαμβάνειν ἆρά γε οὐ γίγνεσθαι καλεῖσ; ἔγωγε. τὸ δὲ ἀπαλλάττεσθαι οὐσίασ ἆρα οὐκ ἀπόλλυσθαι; καὶ πάνυ γε. τὸ ἓν δή, ὡσ ἐοίκε, λαμβάνον τε καὶ ἀφιὲν οὐσίαν γίγνεταί τε καὶ ἀπόλλυται. ἀνάγκη.

ἓν δὲ καὶ πολλὰ ὂν καὶ γιγνόμενον καὶ ἀπολλύμενον ἆρ’ οὐχ, ὅταν μὲν γίγνηται ἕν, τὸ πολλὰ εἶναι ἀπόλλυται, ὅταν δὲ πολλά, τὸ ἓν εἶναι ἀπόλλυται; πάνυ γε. ἓν δὲ γιγνόμενον καὶ πολλὰ ἆρ’ οὐκ ἀνάγκη διακρίνεσθαί τε καὶ συγκρίνεσθαι; πολλή γε. καὶ μὴν ἀνόμοιόν γε καὶ ὅμοιον ὅταν γίγνηται, ὁμοιοῦσθαί τε καὶ ἀνομοιοῦσθαι; ναί. καὶ ὅταν μεῖζον καὶ ἔλαττον καὶ ἴσον, αὐξάνεσθαί τε καὶ φθίνειν καὶ ἰσοῦσθαι; οὕτωσ. ὅταν δὲ κινούμενόν τε ἵστηται καὶ ὅταν ἑστὸσ ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι μεταβάλλῃ, δεῖ δήπου αὐτό γε μηδ’ ἐν ἑνὶ χρόνῳ εἶναι.

πῶσ δή; ἑστόσ τε πρότερον ὕστερον κινεῖσθαι καὶ πρότερον κινούμενον ὕστερον ἑστάναι, ἄνευ μὲν τοῦ μεταβάλλειν οὐχ οἱο͂́ν τε ἔσται ταῦτα πάσχειν. πῶσ γάρ; χρόνοσ δέ γε οὐδεὶσ ἔστιν, ἐν ᾧ τι οἱο͂́ν τε ἅμα μήτε κινεῖσθαι μήτε ἑστάναι. οὐ γὰρ οὖν. ἀλλ’ οὐδὲ μὴν μεταβάλλει ἄνευ τοῦ μεταβάλλειν. οὐκ εἰκόσ. πότ’ οὖν μεταβάλλει; οὔτε γὰρ ἑστὸσ ὂν οὔτε κινούμενον μεταβάλλει, οὔτε ἐν χρόνῳ ὄν. οὐ γὰρ οὖν. ἆρ’ οὖν ἔστι τὸ ἄτοπον τοῦτο, ἐν ᾧ τότ’ ἂν εἰή, ὅτε μεταβάλλει; τὸ ποῖον δή;

τὸ ἐξαίφνησ. τὸ γὰρ ἐξαίφνησ τοιόνδε τι ἐοίκε σημαίνειν, ὡσ ἐξ ἐκείνου μεταβάλλον εἰσ ἑκάτερον. οὐ γὰρ ἔκ γε τοῦ ἑστάναι ἑστῶτοσ ἔτι μεταβάλλει, οὐδ’ ἐκ τῆσ κινήσεωσ κινουμένησ ἔτι μεταβάλλει· ἀλλὰ ἡ ἐξαίφνησ αὕτη φύσισ ἄτοπόσ τισ ἐγκάθηται μεταξὺ τῆσ κινήσεώσ τε καὶ στάσεωσ, ἐν χρόνῳ οὐδενὶ οὖσα, καὶ εἰσ ταύτην δὴ καὶ ἐκ ταύτησ τό τε κινούμενον μεταβάλλει ἐπὶ τὸ ἑστάναι καὶ τὸ ἑστὸσ ἐπὶ τὸ κινεῖσθαι. κινδυνεύει.

καὶ τὸ ἓν δή, εἴπερ ἕστηκέ τε καὶ κινεῖται, μεταβάλλοι ἂν ἐφ’ ἑκάτερα ‐ μόνωσ γὰρ ἂν οὕτωσ ἀμφότερα ποιοῖ ‐ μεταβάλλον δ’ ἐξαίφνησ μεταβάλλει, καὶ ὅτε μεταβάλλει, ἐν οὐδενὶ χρόνῳ ἂν εἰή, οὐδὲ κινοῖτ’ ἂν τότε, οὐδ’ ἂν σταίη. οὐ γάρ. ἆρ’ οὖν οὕτω καὶ πρὸσ τὰσ ἄλλασ μεταβολὰσ ἔχει, ὅταν ἐκ τοῦ εἶναι εἰσ τὸ ἀπόλλυσθαι μεταβάλλῃ ἢ ἐκ τοῦ μὴ εἶναι εἰσ τὸ γίγνεσθαι, μεταξύ τινων τότε γίγνεται κινήσεών τε καὶ στάσεων, καὶ οὔτε ἔστι τότε οὔτε οὐκ ἔστι, οὔτε γίγνεται οὔτε ἀπόλλυται; ἐοίκε γοῦν.

κατὰ δὴ τὸν αὐτὸν λόγον καὶ ἐξ ἑνὸσ ἐπὶ πολλὰ ἰὸν καὶ ἐκ πολλῶν ἐφ’ ἓν οὔτε ἕν ἐστιν οὔτε πολλά, οὔτε διακρίνεται οὔτε συγκρίνεται. καὶ ἐξ ὁμοίου ἐπὶ ἀνόμοιον καὶ ἐξ ἀνομοίου ἐπὶ ὅμοιον ἰὸν οὔτε ὅμοιον οὔτε ἀνόμοιον, οὔτε ὁμοιούμενον οὔτε ἀνομοιούμενον· καὶ ἐκ σμικροῦ ἐπὶ μέγα καὶ ἐπὶ ἴσον καὶ εἰσ τὰ ἐναντία ἰὸν οὔτε σμικρὸν οὔτε μέγα οὔτε ἴσον, οὔτε αὐξανόμενον οὔτε φθῖνον οὔτε ἰσούμενον εἰή ἄν. οὐκ ἐοίκε. ταῦτα δὴ τὰ παθήματα πάντ’ ἂν πάσχοι τὸ ἕν, εἰ ἔστιν.

πῶσ δ’ οὔ; τί δὲ τοῖσ ἄλλοισ προσήκοι ἂν πάσχειν, ἓν εἰ ἔστιν, ἆρα οὐ σκεπτέον;

σκεπτέον. λέγωμεν δή, ἓν εἰ ἔστι, τἆλλα τοῦ ἑνὸσ τί χρὴ πεπονθέναι; λέγωμεν. οὐκοῦν ἐπείπερ ἄλλα τοῦ ἑνόσ ἐστιν, οὔτε τὸ ἕν ἐστι τἆλλα· οὐ γὰρ ἂν ἄλλα τοῦ ἑνὸσ ἦν. ὀρθῶσ. οὐδὲ μὴν στέρεταί γε παντάπασι τοῦ ἑνὸσ τἆλλα, ἀλλὰ μετέχει πῃ. πῇ δή; ὅτι που τὰ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ μόρια ἔχοντα ἄλλα ἐστίν·

εἰ γὰρ μόρια μὴ ἔχοι, παντελῶσ ἂν ἓν εἰή. ὀρθῶσ. μόρια δέ γε, φαμέν, τούτου ἐστὶν ὃ ἂν ὅλον ᾖ. φαμὲν γάρ. ἀλλὰ μὴν τό γε ὅλον ἓν ἐκ πολλῶν ἀνάγκη εἶναι, οὗ ἔσται μόρια τὰ μόρια· ἕκαστον γὰρ τῶν μορίων οὐ πολλῶν μόριον χρὴ εἶναι, ἀλλὰ ὅλου. πῶσ τοῦτο; εἴ τι πολλῶν μόριον εἰή, ἐν οἷσ αὐτὸ εἰή, ἑαυτοῦ τε δήπου μόριον ἔσται, ὅ ἐστιν ἀδύνατον, καὶ τῶν ἄλλων δὴ ἑνὸσ ἑκάστου, εἴπερ καὶ πάντων. ἑνὸσ γὰρ μὴ ὂν μόριον, πλὴν τούτου τῶν ἄλλων ἔσται, καὶ οὕτωσ ἑνὸσ ἑκάστου οὐκ ἔσται μόριον, μὴ ὂν δὲ μόριον ἑκάστου οὐδενὸσ τῶν πολλῶν ἔσται.

μηδενὸσ δὲ ὂν πάντων τούτων τι εἶναι, ὧν οὐδενὸσ οὐδέν ἐστι, καὶ μόριον καὶ ἄλλο ὁτιοῦν ἀδύνατον εἶναι. φαίνεταί γε δή. οὐκ ἄρα τῶν πολλῶν οὐδὲ πάντων τὸ μόριον μόριον, ἀλλὰ μιᾶσ τινὸσ ἰδέασ καὶ ἑνόσ τινοσ ὃ καλοῦμεν ὅλον, ἐξ ἁπάντων ἓν τέλειον γεγονόσ, τούτου μόριον ἂν τὸ μόριον εἰή. παντάπασι μὲν οὖν. εἰ ἄρα τἆλλα μόρια ἔχει, κἂν τοῦ ὅλου τε καὶ ἑνὸσ μετέχοι. πάνυ γε.

ἓν ἄρα ὅλον τέλειον μόρια ἔχον ἀνάγκη εἶναι τἆλλα τοῦ ἑνόσ. ἀνάγκη. καὶ μὴν καὶ περὶ τοῦ μορίου γε ἑκάστου ὁ αὐτὸσ λόγοσ· καὶ γὰρ τοῦτο ἀνάγκη μετέχειν τοῦ ἑνόσ. εἰ γὰρ ἕκαστον αὐτῶν μόριόν ἐστι, τό γε ἕκαστον εἶναι ἓν δήπου σημαίνει, ἀφωρισμένον μὲν τῶν ἄλλων, καθ’ αὑτὸ δὲ ὄν, εἴπερ ἕκαστον ἔσται. ὀρθῶσ.

μετέχοι δέ γε ἂν τοῦ ἑνὸσ δῆλον ὅτι ἄλλο ὂν ἢ ἕν· οὐ γὰρ ἂν μετεῖχεν, ἀλλ’ ἦν ἂν αὐτὸ ἕν. νῦν δὲ ἑνὶ μὲν εἶναι πλὴν αὐτῷ τῷ ἑνὶ ἀδύνατόν που. ἀδύνατον. μετέχειν δέ γε τοῦ ἑνὸσ ἀνάγκη τῷ τε ὅλῳ καὶ τῷ μορίῳ. τὸ μὲν γὰρ ἓν ὅλον ἔσται, οὗ μόρια τὰ μόρια· τὸ δ’ αὖ ἕκαστον ἓν μόριον τοῦ ὅλου, ὃ ἂν ᾖ μόριον ὅλου. οὕτωσ.

οὐκοῦν ἕτερα ὄντα τοῦ ἑνὸσ μεθέξει τὰ μετέχοντα αὐτοῦ; πῶσ δ’ οὔ; τὰ δ’ ἕτερα τοῦ ἑνὸσ πολλά που ἂν εἰή· εἰ γὰρ μήτε ἓν μήτε ἑνὸσ πλείω εἰή τἆλλα τοῦ ἑνόσ, οὐδὲν ἂν εἰή. οὐ γὰρ οὖν. ἐπεὶ δέ γε πλείω ἑνόσ ἐστι τά τε τοῦ ἑνὸσ μορίου καὶ τὰ τοῦ ἑνὸσ ὅλου μετέχοντα, οὐκ ἀνάγκη ἤδη πλήθει ἄπειρα εἶναι αὐτά γε ἐκεῖνα τὰ μεταλαμβάνοντα τοῦ ἑνόσ;

πῶσ; ὧδε ἴδωμεν. ἄλλο τι οὐχ ἓν ὄντα οὐδὲ μετέχοντα τοῦ ἑνὸσ τότε, ὅτε μεταλαμβάνει αὐτοῦ, μεταλαμβάνει; δῆλα δή. οὐκοῦν πλήθη ὄντα, ἐν οἷσ τὸ ἓν οὐκ ἔνι;

πλήθη μέντοι. τί οὖν; εἰ ἐθέλοιμεν τῇ διανοίᾳ τῶν τοιούτων ἀφελεῖν ὡσ οἱοῖ́ τέ ἐσμεν ὅτι ὀλίγιστον, οὐκ ἀνάγκη καὶ τὸ ἀφαιρεθὲν ἐκεῖνο, εἴπερ τοῦ ἑνὸσ μὴ μετέχοι, πλῆθοσ εἶναι καὶ οὐχ ἕν; ἀνάγκη. οὐκοῦν οὕτωσ ἀεὶ σκοποῦντεσ αὐτὴν καθ’ αὑτὴν τὴν ἑτέραν φύσιν τοῦ εἴδουσ ὅσον ἂν αὐτῆσ ἀεὶ ὁρῶμεν ἄπειρον ἔσται πλήθει; παντάπασι μὲν οὖν. καὶ μὴν ἐπειδάν γε ἓν ἕκαστον μόριον μόριον γένηται, πέρασ ἤδη ἔχει πρὸσ ἄλληλα καὶ πρὸσ τὸ ὅλον, καὶ τὸ ὅλον πρὸσ τὰ μόρια. κομιδῇ μὲν οὖν.

τοῖσ ἄλλοισ δὴ τοῦ ἑνὸσ συμβαίνει ἐκ μὲν τοῦ ἑνὸσ καὶ ἐξ ἑαυτῶν κοινωνησάντων, ὡσ ἐοίκεν, ἕτερόν τι γίγνεσθαι ἐν ἑαυτοῖσ, ὃ δὴ πέρασ παρέσχε πρὸσ ἄλληλα· ἡ δ’ ἑαυτῶν φύσισ καθ’ ἑαυτὰ ἀπειρίαν. φαίνεται. οὕτω δὴ τὰ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ καὶ ὅλα καὶ κατὰ μόρια ἄπειρά τέ ἐστι καὶ πέρατοσ μετέχει. πάνυ γε. οὐκοῦν καὶ ὅμοιά τε καὶ ἀνόμοια ἀλλήλοισ τε καὶ ἑαυτοῖσ;

πῇ δή; ἡῖ μέν που ἄπειρά ἐστι κατὰ τὴν ἑαυτῶν φύσιν πάντα, ταὐτὸν πεπονθότα ἂν εἰή ταύτῃ. πάνυ γε. καὶ μὴν ᾗ γε ἅπαντα πέρατοσ μετέχει, καὶ ταύτῃ πάντ’ ἂν εἰή ταὐτὸν πεπονθότα. πῶσ δ’ οὔ; ἡῖ δέ γε πεπερασμένα τε εἶναι καὶ ἄπειρα πέπονθεν, ἐναντία πάθη ἀλλήλοισ ὄντα ταῦτα τὰ πάθη πέπονθεν. ναί.

τὰ δ’ ἐναντία γε ὡσ οἱο͂́ν τε ἀνομοιότατα. τί μήν; κατὰ μὲν ἄρα ἑκάτερον τὸ πάθοσ ὅμοια ἂν εἰή αὐτά τε αὑτοῖσ καὶ ἀλλήλοισ, κατὰ δ’ ἀμφότερα ἀμφοτέρωσ ἐναντιώτατά τε καὶ ἀνομοιότατα. κινδυνεύει. οὕτω δὴ τὰ ἄλλα αὐτά τε αὑτοῖσ καὶ ἀλλήλοισ ὅμοιά τε καὶ ἀνόμοια ἂν εἰή. οὕτωσ. καὶ ταὐτὰ δὴ καὶ ἕτερα ἀλλήλων, καὶ κινούμενα καὶ ἑστῶτα, καὶ πάντα τὰ ἐναντία πάθη οὐκέτι χαλεπῶσ εὑρήσομεν πεπονθότα τἆλλα τοῦ ἑνόσ, ἐπείπερ καὶ ταῦτα ἐφάνη πεπονθότα. ὀρθῶσ λέγεισ.

οὐκοῦν, εἰ ταῦτα μὲν ἤδη ἐῷμεν ὡσ φανερά, ἐπισκοποῖμεν δὲ πάλιν ἓν εἰ ἔστιν, ἆρα καὶ οὐχ οὕτωσ ἔχει τὰ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ ἢ οὕτω μόνον;

πάνυ μὲν οὖν. λέγωμεν δὴ ἐξ ἀρχῆσ ἓν εἰ ἔστι, τί χρὴ τὰ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ πεπονθέναι. λέγωμεν γάρ. ἆρ’ οὖν οὐ χωρὶσ μὲν τὸ ἓν τῶν ἄλλων, χωρὶσ δὲ τἆλλα τοῦ ἑνὸσ εἶναι; τί δή; ὅτι που οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτα ἕτερον, ὃ ἄλλο μέν ἐστι τοῦ ἑνόσ, ἄλλο δὲ τῶν ἄλλων· πάντα γὰρ εἴρηται, ὅταν ῥηθῇ τό τε ἓν καὶ τἆλλα.

πάντα γάρ. οὐκ ἄρα ἔτ’ ἔστιν ἕτερον τούτων, ἐν ᾧ τό τε ἓν ἂν εἰή τῷ αὐτῷ καὶ τἆλλα. οὐ γάρ. οὐδέποτε ἄρα ἐν ταὐτῷ ἐστι τὸ ἓν καὶ τἆλλα. οὐκ ἐοίκεν. χωρὶσ ἄρα; ναί. οὐδὲ μὴν μόριά γε ἔχειν φαμὲν τὸ ὡσ ἀληθῶσ ἕν. πῶσ γάρ; οὔτ’ ἄρα ὅλον εἰή ἂν τὸ ἓν ἐν τοῖσ ἄλλοισ οὔτε μόρια αὐτοῦ, εἰ χωρίσ τέ ἐστι τῶν ἄλλων καὶ μόρια μὴ ἔχει. πῶσ γάρ; οὐδενὶ ἄρα τρόπῳ μετέχοι ἂν τἆλλα τοῦ ἑνόσ, μήτε κατὰ μόριόν τι αὐτοῦ μήτε κατὰ ὅλον μετέχοντα.

οὐκ ἐοίκεν. οὐδαμῇ ἄρα ἓν τἆλλά ἐστιν, οὐδ’ ἔχει ἐν ἑαυτοῖσ ἓν οὐδέν. οὐ γὰρ οὖν. οὐδ’ ἄρα πολλά ἐστι τἆλλα· ἓν γὰρ ἂν ἦν ἕκαστον αὐτῶν μόριον τοῦ ὅλου, εἰ πολλὰ ἦν· νῦν δὲ οὔτε ἓν οὔτε πολλὰ οὔτε ὅλον οὔτε μόριά ἐστι τἆλλα τοῦ ἑνόσ, ἐπειδὴ αὐτοῦ οὐδαμῇ μετέχει. ὀρθῶσ. οὐδ’ ἄρα δύο οὐδὲ τρία οὔτε αὐτά ἐστι τὰ ἄλλα οὔτε ἔνεστιν ἐν αὐτοῖσ, εἴπερ τοῦ ἑνὸσ πανταχῇ στέρεται. οὕτωσ.

οὐδὲ ὅμοια ἄρα καὶ ἀνόμοια οὔτε αὐτά ἐστι τῷ ἑνὶ τὰ ἄλλα, οὔτε ἔνεστιν ἐν αὐτοῖσ ὁμοιότησ καὶ ἀνομοιότησ·

εἰ γὰρ ὅμοια καὶ ἀνόμοια αὐτὰ εἰή ἢ ἔχοι ἐν ἑαυτοῖσ ὁμοιότητα καὶ ἀνομοιότητα, δύο που εἴδη ἐναντία ἀλλήλοισ ἔχοι ἂν ἐν ἑαυτοῖσ τὰ ἄλλα τοῦ ἑνόσ. φαίνεται. ἦν δέ γε ἀδύνατον δυοῖν τινοῖν μετέχειν ἃ μηδ’ ἑνὸσ μετέχοι. ἀδύνατον. οὔτ’ ἄρα ὅμοια οὔτ’ ἀνόμοιά ἐστιν οὔτ’ ἀμφότερα τἆλλα. ὅμοια μὲν γὰρ ἂν ὄντα ἢ ἀνόμοια ἑνὸσ ἂν τοῦ ἑτέρου εἴδουσ μετέχοι, ἀμφότερα δὲ ὄντα δυοῖν τοῖν ἐναντίοιν·

ταῦτα δὲ ἀδύνατον ἐφάνη. ἀληθῆ. οὐδ’ ἄρα τὰ αὐτὰ οὐδ’ ἕτερα, οὐδὲ κινούμενα οὐδὲ ἑστῶτα, οὐδὲ γιγνόμενα οὐδὲ ἀπολλύμενα, οὐδὲ μείζω οὐδὲ ἐλάττω οὐδὲ ἴσα·

οὐδὲ ἄλλο οὐδὲν πέπονθε τῶν τοιούτων· εἰ γάρ τι τοιοῦτον πεπονθέναι ὑπομένει τὰ ἄλλα, καὶ ἑνὸσ καὶ δυοῖν καὶ τριῶν καὶ περιττοῦ καὶ ἀρτίου μεθέξει, ὧν αὐτοῖσ ἀδύνατον ἐφάνη μετέχειν τοῦ ἑνόσ γε πάντῃ πάντωσ στερομένοισ. ἀληθέστατα.

οὕτω δὴ ἓν εἰ ἔστιν, πάντα τέ ἐστι τὸ ἓν καὶ οὐδὲ ἕν ἐστι καὶ πρὸσ ἑαυτὸ καὶ πρὸσ τὰ ἄλλα ὡσαύτωσ. παντελῶσ μὲν οὖν. εἰε͂ν·

εἰ δὲ δὴ μὴ ἔστι τὸ ἕν, τί χρὴ συμβαίνειν ἆρ’ οὐ σκεπτέον μετὰ τοῦτο; σκεπτέον γάρ. τίσ οὖν ἂν εἰή αὕτη ἡ ὑπόθεσισ, εἰ ἓν μὴ ἔστιν; ἆρά τι διαφέρει τῆσδε, εἰ μὴ ἓν μὴ ἔστιν; διαφέρει μέντοι. διαφέρει μόνον, ἢ καὶ πᾶν τοὐναντίον ἐστὶν εἰπεῖν εἰ μὴ ἓν μὴ ἔστι τοῦ εἰ ἓν μὴ ἔστιν; πᾶν τοὐναντίον.

τί δ’ εἴ τισ λέγοι εἰ μέγεθοσ μὴ ἔστιν ἢ σμικρότησ μὴ ἔστιν ἤ τι ἄλλο τῶν τοιούτων, ἆρα ἐφ’ ἑκάστου ἂν δηλοῖ ὅτι ἕτερόν τι λέγοι τὸ μὴ ὄν; πάνυ γε. οὐκοῦν καὶ νῦν δηλοῖ ὅτι ἕτερον λέγει τῶν ἄλλων τὸ μὴ ὄν, ὅταν εἴπῃ ἓν εἰ μὴ ἔστι, καὶ ἴσμεν ὃ λέγει; ἴσμεν. πρῶτον μὲν ἄρα γνωστόν τι λέγει, ἔπειτα ἕτερον τῶν ἄλλων, ὅταν εἴπῃ ἕν, εἴτε τὸ εἶναι αὐτῷ προσθεὶσ εἴτε τὸ μὴ εἶναι· οὐδὲν <γὰρ> ἧττον γιγνώσκεται, τί τὸ λεγόμενον μὴ εἶναι, καὶ ὅτι διάφορον τῶν ἄλλων.

ἢ οὔ; ἀνάγκη. ὧδε ἄρα λεκτέον ἐξ ἀρχῆσ, ἓν εἰ μὴ ἔστι, τί χρὴ εἶναι. πρῶτον μὲν οὖν αὐτῷ τοῦτο ὑπάρχειν δεῖ, ὡσ ἐοίκεν, εἶναι αὐτοῦ ἐπιστήμην, ἢ μηδὲ ὅτι λέγεται γιγνώσκεσθαι, ὅταν τισ εἴπῃ ἓν εἰ μὴ ἔστιν. ἀληθῆ. οὐκοῦν καὶ τὰ ἄλλα ἕτερα αὐτοῦ εἶναι, ἢ μηδὲ ἐκεῖνο ἕτερον τῶν ἄλλων λέγεσθαι; πάνυ γε. καὶ ἑτεροιότησ ἄρα ἐστὶν αὐτῷ πρὸσ τῇ ἐπιστήμῃ. οὐ γὰρ τὴν τῶν ἄλλων ἑτεροιότητα λέγει, ὅταν τὸ ἓν ἕτερον τῶν ἄλλων λέγῃ, ἀλλὰ τὴν ἐκείνου.

φαίνεται. καὶ μὴν τοῦ γε ἐκείνου καὶ τοῦ τινὸσ καὶ τούτου καὶ τούτῳ καὶ τούτων καὶ πάντων τῶν τοιούτων μετέχει τὸ μὴ ὂν ἕν· οὐ γὰρ ἂν τὸ ἓν ἐλέγετο οὐδ’ ἂν τοῦ ἑνὸσ ἕτερα, οὐδ’ ἐκείνῳ ἄν τι ἦν οὐδ’ ἐκείνου, οὐδ’ ἄν τι ἐλέγετο, εἰ μήτε τοῦ τινὸσ αὐτῷ μετῆν μήτε τῶν ἄλλων τούτων. ὀρθῶσ. εἶναι μὲν δὴ τῷ ἑνὶ οὐχ οἱο͂́ν τε, εἴπερ γε μὴ ἔστι, μετέχειν δὲ πολλῶν οὐδὲν κωλύει, ἀλλὰ καὶ ἀνάγκη, εἴπερ τό γε ἓν ἐκεῖνο καὶ μὴ ἄλλο μὴ ἔστιν. εἰ μέντοι μήτε τὸ ἓν μήτ’ ἐκεῖνο μὴ ἔσται, ἀλλὰ περὶ ἄλλου του ὁ λόγοσ, οὐδὲ φθέγγεσθαι δεῖ οὐδέν·

εἰ δὲ τὸ ἓν ἐκεῖνο καὶ μὴ ἄλλο ὑπόκειται μὴ εἶναι, καὶ τοῦ ἐκείνου καὶ ἄλλων πολλῶν ἀνάγκη αὐτῷ μετεῖναι. καὶ πάνυ γε. καὶ ἀνομοιότησ ἄρα ἐστὶν αὐτῷ πρὸσ τὰ ἄλλα·

τὰ γὰρ ἄλλα τοῦ ἑνὸσ ἕτερα ὄντα ἑτεροῖα καὶ εἰή ἄν. ναί. τὰ δ’ ἑτεροῖα οὐκ ἀλλοῖα; πῶσ δ’ οὔ; τὰ δ’ ἀλλοῖα οὐκ ἀνόμοια; ἀνόμοια μὲν οὖν.

οὐκοῦν εἴπερ τῷ ἑνὶ ἀνόμοιά ἐστι, δῆλον ὅτι ἀνομοίῳ τά γε ἀνόμοια ἀνόμοια ἂν εἰή. δῆλον. εἰή δὴ ἂν καὶ τῷ ἑνὶ ἀνομοιότησ, πρὸσ ἣν τὰ ἄλλα ἀνόμοια αὐτῷ ἐστιν. ἐοίκεν. εἰ δὲ δὴ τῶν ἄλλων ἀνομοιότησ ἔστιν αὐτῷ, ἆρ’ οὐκ ἀνάγκη ἑαυτοῦ ὁμοιότητα αὐτῷ εἶναι; πῶσ; εἰ ἑνὸσ ἀνομοιότησ ἔστι τῷ ἑνί, οὐκ ἄν που περὶ τοῦ τοιούτου ὁ λόγοσ εἰή οἱού τοῦ ἑνόσ, οὐδ’ ἂν ἡ ὑπόθεσισ εἰή περὶ ἑνόσ, ἀλλὰ περὶ ἄλλου ἢ ἑνόσ. πάνυ γε. οὐ δεῖ δέ γε.

οὐ δῆτα. δεῖ ἄρα ὁμοιότητα τῷ ἑνὶ αὐτοῦ ἑαυτῷ εἶναι. δεῖ. καὶ μὴν οὐδ’ αὖ ἴσον γ’ ἐστὶ τοῖσ ἄλλοισ·

εἰ γὰρ εἰή ἴσον, εἰή τε ἂν ἤδη καὶ ὅμοιον ἂν εἰή αὐτοῖσ κατὰ τὴν ἰσότητα. ταῦτα δ’ ἀμφότερα ἀδύνατα, εἴπερ μὴ ἔστιν ἕν. ἀδύνατα. ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἔστι τοῖσ ἄλλοισ ἴσον, ἆρα οὐκ ἀνάγκη καὶ τἆλλα ἐκείνῳ μὴ ἴσα εἶναι; ἀνάγκη. τὰ δὲ μὴ ἴσα οὐκ ἄνισα; ναί. τὰ δὲ ἄνισα οὐ τῷ ἀνίσῳ ἄνισα; πῶσ δ’ οὔ; καὶ ἀνισότητοσ δὴ μετέχει τὸ ἕν, πρὸσ ἣν τἆλλα αὐτῷ ἐστιν ἄνισα; μετέχει.

ἀλλὰ μέντοι ἀνισότητόσ γε ἐστὶ μέγεθόσ τε καὶ σμικρότησ. ἔστι γάρ. ἔστιν ἄρα καὶ μέγεθόσ τε καὶ σμικρότησ τῷ τοιούτῳ ἑνί; κινδυνεύει. μέγεθοσ μὴν καὶ σμικρότησ ἀεὶ ἀφέστατον ἀλλήλοιν. πάνυ γε. μεταξὺ ἄρα τι αὐτοῖν ἀεί ἐστιν. ἔστιν. ἔχεισ οὖν τι ἄλλο εἰπεῖν μεταξὺ αὐτοῖν ἢ ἰσότητα; οὔκ, ἀλλὰ τοῦτο. ὅτῳ ἄρα ἔστι μέγεθοσ καὶ σμικρότησ, ἔστι καὶ ἰσότησ αὐτῷ μεταξὺ τούτοιν οὖσα. φαίνεται.

τῷ δὴ ἑνὶ μὴ ὄντι, ὡσ ἐοίκε, καὶ ἰσότητοσ ἂν μετείη καὶ μεγέθουσ καὶ σμικρότητοσ. ἐοίκεν. καὶ μὴν καὶ οὐσίασ γε δεῖ αὐτὸ μετέχειν πῃ.

πῶσ δή; ἔχειν αὐτὸ δεῖ οὕτωσ ὡσ λέγομεν· εἰ γὰρ μὴ οὕτωσ ἔχει, οὐκ ἂν ἀληθῆ λέγοιμεν ἡμεῖσ λέγοντεσ τὸ ἓν μὴ εἶναι· εἰ δὲ ἀληθῆ, δῆλον ὅτι ὄντα αὐτὰ λέγομεν. ἢ οὐχ οὕτωσ; οὕτω μὲν οὖν. ἐπειδὴ δέ φαμεν ἀληθῆ λέγειν, ἀνάγκη ἡμῖν φάναι καὶ ὄντα λέγειν. ἀνάγκη.

ἔστιν ἄρα, ὡσ ἐοίκε, τὸ ἓν οὐκ ὄν· εἰ γὰρ μὴ ἔσται μὴ ὄν, ἀλλά πῃ τοῦ εἶναι ἀνήσει πρὸσ τὸ μὴ εἶναι, εὐθὺσ ἔσται ὄν. παντάπασι μὲν οὖν. δεῖ ἄρα αὐτὸ δεσμὸν ἔχειν τοῦ μὴ εἶναι τὸ εἶναι μὴ ὄν, εἰ μέλλει μὴ εἶναι, ὁμοίωσ ὥσπερ τὸ ὂν τὸ μὴ ὂν ἔχειν μὴ εἶναι, ἵνα τελέωσ αὖ εἶναι ᾖ· οὕτωσ γὰρ ἂν τό τε ὂν μάλιστ’ ἂν εἰή καὶ τὸ μὴ ὂν οὐκ ἂν εἰή, μετέχοντα τὸ μὲν ὂν οὐσίασ τοῦ εἶναι ὄν, μὴ οὐσίασ δὲ τοῦ <μὴ> εἶναι μὴ ὄν, εἰ μέλλει τελέωσ εἶναι, τὸ δὲ μὴ ὂν μὴ οὐσίασ μὲν τοῦ μὴ εἶναι μὴ ὄν, οὐσίασ δὲ τοῦ εἶναι μὴ ὄν, εἰ καὶ τὸ μὴ ὂν αὖ τελέωσ μὴ ἔσται. ἀληθέστατα.

οὐκοῦν ἐπείπερ τῷ τε ὄντι τοῦ μὴ εἶναι καὶ τῷ μὴ ὄντι τοῦ εἶναι μέτεστι, καὶ τῷ ἑνί, ἐπειδὴ οὐκ ἔστι, τοῦ εἶναι ἀνάγκη μετεῖναι εἰσ τὸ μὴ εἶναι. ἀνάγκη. καὶ οὐσία δὴ φαίνεται τῷ ἑνί, εἰ μὴ ἔστιν. φαίνεται. καὶ μὴ οὐσία ἄρα, εἴπερ μὴ ἔστιν. πῶσ δ’ οὔ; οἱο͂́ν τε οὖν τὸ ἔχον πωσ μὴ ἔχειν οὕτω, μὴ μεταβάλλον ἐκ ταύτησ τῆσ ἕξεωσ;

οὐχ οἱο͂́ν τε. πᾶν ἄρα τὸ τοιοῦτον μεταβολὴν σημαίνει, ὃ ἂν οὕτω τε καὶ μὴ οὕτωσ ἔχῃ. πῶσ δ’ οὔ; μεταβολὴ δὲ κίνησισ·

ἢ τί φήσομεν; κίνησισ. οὐκοῦν τὸ ἓν ὄν τε καὶ οὐκ ὂν ἐφάνη; ναί. οὕτωσ ἄρα καὶ οὐχ οὕτωσ ἔχον φαίνεται. ἐοίκεν. καὶ κινούμενον ἄρα τὸ οὐκ ὂν ἓν πέφανται, ἐπείπερ καὶ μεταβολὴν ἐκ τοῦ εἶναι ἐπὶ τὸ μὴ εἶναι ἔχον. κινδυνεύει. ἀλλὰ μὴν εἰ μηδαμοῦ γέ ἐστι τῶν ὄντων, ὡσ οὐκ ἔστιν εἴπερ μὴ ἔστιν, οὐδ’ ἂν μεθίσταιτό ποθέν ποι. πῶσ γάρ; οὐκ ἄρα τῷ γε μεταβαίνειν κινοῖτ’ ἄν. οὐ γάρ. οὐδὲ μὴν ἐν τῷ αὐτῷ ἂν στρέφοιτο· ταὐτοῦ γὰρ οὐδαμοῦ ἅπτεται.

εἰ δὲ μήτ’ ἀλλοιοῦται μήτε ἐν ταὐτῷ στρέφεται μήτε μεταβαίνει, ἆρ’ ἄν πῃ ἔτι κινοῖτο; ὂν γὰρ ἐστὶ τὸ ταὐτόν· τὸ δὲ μὴ ὂν ἔν τῳ τῶν ὄντων ἀδύνατον εἶναι. ἀδύνατον γάρ. οὐκ ἄρα τὸ ἕν γε μὴ ὂν στρέφεσθαι ἂν δύναιτο ἐν ἐκείνῳ ἐν ᾧ μὴ ἔστιν. οὐ γὰρ οὖν. οὐδὲ μὴν ἀλλοιοῦταί που τὸ ἓν ἑαυτοῦ, οὔτε τὸ ὂν οὔτε τὸ μὴ ὄν· οὐ γὰρ ἂν ἦν ὁ λόγοσ ἔτι περὶ τοῦ ἑνόσ, εἴπερ ἠλλοιοῦτο αὐτὸ ἑαυτοῦ, ἀλλὰ περὶ ἄλλου τινόσ. ὀρθῶσ. πῶσ γάρ;

τό γε μὴν ἀκίνητον ἀνάγκη ἡσυχίαν ἄγειν, τὸ δὲ ἡσυχάζον ἑστάναι. ἀνάγκη. τὸ ἓν ἄρα, ὡσ ἐοίκεν, οὐκ ὂν ἕστηκέ τε καὶ κινεῖται. ἐοίκεν. καὶ μὴν εἴπερ γε κινεῖται, μεγάλη ἀνάγκη αὐτῷ ἀλλοιοῦσθαι· ὅπῃ γὰρ ἄν τι κινηθῇ, κατὰ τοσοῦτον οὐκέθ’ ὡσαύτωσ ἔχει ὡσ εἶχεν, ἀλλ’ ἑτέρωσ.

οὕτωσ. κινούμενον δὴ τὸ ἓν καὶ ἀλλοιοῦται. ναί. καὶ μὴν μηδαμῇ γε κινούμενον οὐδαμῇ ἂν ἀλλοιοῖτο. οὐ γάρ. ἡῖ μὲν ἄρα κινεῖται τὸ οὐκ ὂν ἕν, ἀλλοιοῦται· ᾗ δὲ μὴ κινεῖται, οὐκ ἀλλοιοῦται. οὐ γάρ. τὸ ἓν ἄρα μὴ ὂν ἀλλοιοῦταί τε καὶ οὐκ ἀλλοιοῦται. φαίνεται. τὸ δ’ ἀλλοιούμενον ἆρ’ οὐκ ἀνάγκη γίγνεσθαι μὲν ἕτερον ἢ πρότερον, ἀπόλλυσθαι δὲ ἐκ τῆσ προτέρασ ἕξεωσ· τὸ δὲ μὴ ἀλλοιούμενον μήτε γίγνεσθαι μήτε ἀπόλλυσθαι;

ἀνάγκη. καὶ τὸ ἓν ἄρα μὴ ὂν ἀλλοιούμενον μὲν γίγνεταί τε καὶ ἀπόλλυται, μὴ ἀλλοιούμενον δὲ οὔτε γίγνεται οὔτε ἀπόλλυται· καὶ οὕτω τὸ ἓν μὴ ὂν γίγνεταί τε καὶ ἀπόλλυται, καὶ οὔτε γίγνεται οὔτ’ ἀπόλλυται. οὐ γὰρ οὖν. αὖθισ δὴ ἐπὶ τὴν ἀρχὴν ἰώμεν πάλιν ὀψόμενοι εἰ ταὐτὰ ἡμῖν φανεῖται ἅπερ καὶ νῦν ἢ ἕτερα.

ἀλλὰ χρή. οὐκοῦν ἓν εἰ μὴ ἔστι, φαμέν, τί χρὴ περὶ αὐτοῦ συμβαίνειν; ναί.

τὸ δὲ μὴ ἔστιν ὅταν λέγωμεν, ἆρα μή τι ἄλλο σημαίνει ἢ οὐσίασ ἀπουσίαν τούτῳ ᾧ ἂν φῶμεν μὴ εἶναι; οὐδὲν ἄλλο. πότερον οὖν, ὅταν φῶμεν μὴ εἶναί τι, πὼσ οὐκ εἶναί φαμεν αὐτό, πὼσ δὲ εἶναι; ἢ τοῦτο τὸ μὴ ἔστι λεγόμενον ἁπλῶσ σημαίνει ὅτι οὐδαμῶσ οὐδαμῇ ἔστιν οὐδέ πῃ μετέχει οὐσίασ τό γε μὴ ὄν; ἁπλούστατα μὲν οὖν. οὔτε ἄρα εἶναι δύναιτο ἂν τὸ μὴ ὂν οὔτε ἄλλωσ οὐδαμῶσ οὐσίασ μετέχειν. οὐ γάρ.

οὐδ’ ἄρ’ ἀλλοιοῦται οὐδαμῇ· τὸ δὲ γίγνεσθαι καὶ τὸ ἀπόλλυσθαι μή τι ἄλλο ἦν ἢ τὸ μὲν οὐσίασ μεταλαμβάνειν, τὸ δ’ ἀπολλύναι οὐσίαν; οὐδὲν ἄλλο. ὡῖ δέ γε μηδὲν τούτου μέτεστιν, οὔτ’ ἂν λαμβάνοι οὔτ’ ἀπολλύοι αὐτό. πῶσ γάρ; τῷ ἑνὶ ἄρα, ἐπειδὴ οὐδαμῇ ἔστιν, οὔτε ἑκτέον οὔτε ἀπαλλακτέον οὔτε μεταληπτέον οὐσίασ οὐδαμῶσ. εἰκόσ. οὔτε ἄρα ἀπόλλυται τὸ μὴ ὂν ἓν οὔτε γίγνεται, ἐπείπερ οὐδαμῇ μετέχει οὐσίασ. οὐ φαίνεται. ἤδη γὰρ ἂν γίγνοιτό τε καὶ ἀπολλύοιτο τοῦτο πάσχον.

ἀληθῆ. εἰ δὲ μὴ ἀλλοιοῦται, οὐκ ἀνάγκη μηδὲ κινεῖσθαι; ἀνάγκη. οὐδὲ μὴν ἑστάναι φήσομεν τὸ μηδαμοῦ ὄν· τὸ γὰρ ἑστὸσ ἐν τῷ αὐτῷ τινι δεῖ ἀεὶ εἶναι. τῷ αὐτῷ· πῶσ γὰρ οὔ; οὕτω δὴ αὖ τὸ μὴ ὂν μήτε ποτὲ ἑστάναι μήτε κινεῖσθαι λέγωμεν. μὴ γὰρ οὖν. ἀλλὰ μὴν οὐδ’ ἔστι γε αὐτῷ τι τῶν ὄντων· ἤδη γὰρ ἂν τούτου μετέχον ὄντοσ οὐσίασ μετέχοι. δῆλον.

οὔτε ἄρα μέγεθοσ οὔτε σμικρότησ οὔτε ἰσότησ αὐτῷ ἔστιν. οὐ γάρ. οὐδὲ μὴν ὁμοιότησ γε οὐδὲ ἑτεροιότησ οὔτε πρὸσ αὑτὸ οὔτε πρὸσ τἆλλα εἰή ἂν αὐτῷ. οὐ φαίνεται. τί δέ; τἆλλα ἔσθ’ ὅπωσ ἂν εἰή αὐτῷ, εἰ μηδὲν αὐτῷ δεῖ εἶναι; οὐκ ἔστιν. οὔτε ἄρα ὅμοια οὔτε ἀνόμοια οὔτε ταὐτὰ οὔθ’ ἕτερά ἐστιν αὐτῷ τὰ ἄλλα. οὐ γάρ. τί δέ; τὸ ἐκείνου ἢ τὸ ἐκείνῳ ἢ τὸ τὶ ἢ τὸ τοῦτο ἢ τὸ τούτου ἢ ἄλλου ἢ ἄλλῳ ἢ ποτὲ ἢ ἔπειτα ἢ νῦν ἢ ἐπιστήμη ἢ δόξα ἢ αἴσθησισ ἢ λόγοσ ἢ ὄνομα ἢ ἄλλο ὁτιοῦν τῶν ὄντων περὶ τὸ μὴ ὂν ἔσται; οὐκ ἔσται.

οὕτω δὴ ἓν οὐκ ὂν οὐκ ἔχει πωσ οὐδαμῇ. οὔκουν δὴ ἐοίκέν γε οὐδαμῇ ἔχειν. ἔτι δὴ λέγωμεν, ἓν εἰ μὴ ἔστι, τἆλλα τί χρὴ πεπονθέναι.

λέγωμεν γάρ. ἄλλα μέν που δεῖ αὐτὰ εἶναι· εἰ γὰρ μηδὲ ἄλλα ἐστίν, οὐκ ἂν περὶ τῶν ἄλλων λέγοιτο. οὕτω. εἰ δὲ περὶ τῶν ἄλλων ὁ λόγοσ, τά γε ἄλλα ἕτερά ἐστιν. ἢ οὐκ ἐπὶ τῷ αὐτῷ καλεῖσ τό τε ἄλλο καὶ τὸ ἕτερον; ἔγωγε.

ἕτερον δέ γέ πού φαμεν τὸ ἕτερον εἶναι ἑτέρου, καὶ τὸ ἄλλο δὴ ἄλλο εἶναι ἄλλου; ναί. καὶ τοῖσ ἄλλοισ ἄρα, εἰ μέλλει ἄλλα εἶναι, ἔστι τι οὗ ἄλλα ἔσται. ἀνάγκη. τί δὴ οὖν ἂν εἰή; τοῦ μὲν γὰρ ἑνὸσ οὐκ ἔσται ἄλλα, μὴ ὄντοσ γε. οὐ γάρ. ἀλλήλων ἄρα ἐστί· τοῦτο γὰρ αὐτοῖσ ἔτι λείπεται, ἢ μηδενὸσ εἶναι ἄλλοισ. ὀρθῶσ. κατὰ πλήθη ἄρα ἕκαστα ἀλλήλων ἄλλα ἐστί· κατὰ ἓν γὰρ οὐκ ἂν οἱᾶ́ τε εἰή, μὴ ὄντοσ ἑνόσ. ἀλλ’ ἕκαστοσ, ὡσ ἐοίκεν, ὁ ὄγκοσ αὐτῶν ἄπειρόσ ἐστι πλήθει, κἂν τὸ σμικρότατον δοκοῦν εἶναι λάβῃ τισ, ὥσπερ ὄναρ ἐν ὕπνῳ φαίνεται ἐξαίφνησ ἀντὶ ἑνὸσ δόξαντοσ εἶναι πολλὰ καὶ ἀντὶ σμικροτάτου παμμέγεθεσ πρὸσ τὰ κερματιζόμενα ἐξ αὐτοῦ. ὀρθότατα. τοιούτων δὴ ὄγκων ἄλλα ἀλλήλων ἂν εἰή τἆλλα, εἰ ἑνὸσ μὴ ὄντοσ ἄλλα ἐστίν.

κομιδῇ μὲν οὖν. οὐκοῦν πολλοὶ ὄγκοι ἔσονται, εἷσ ἕκαστοσ φαινόμενοσ, ὢν δὲ οὔ, εἴπερ ἓν μὴ ἔσται; οὕτω. καὶ ἀριθμὸσ δὲ εἶναι αὐτῶν δόξει, εἴπερ καὶ ἓν ἕκαστον, πολλῶν ὄντων. πάνυ γε.

καὶ τὰ μὲν δὴ ἄρτια, τὰ δὲ περιττὰ ἐν αὐτοῖσ ὄντα οὐκ ἀληθῶσ φαίνεται, εἴπερ ἓν μὴ ἔσται. οὐ γὰρ οὖν. καὶ μὴν καὶ σμικρότατόν γε, φαμέν, δόξει ἐν αὐτοῖσ ἐνεῖναι· φαίνεται δὲ τοῦτο πολλὰ καὶ μεγάλα πρὸσ ἕκαστον τῶν πολλῶν ὡσ σμικρῶν ὄντων. πῶσ δ’ οὔ;

καὶ ἴσοσ μὴν τοῖσ πολλοῖσ καὶ σμικροῖσ ἕκαστοσ ὄγκοσ δοξασθήσεται εἶναι· οὐ γὰρ ἂν μετέβαινεν ἐκ μείζονοσ εἰσ ἔλαττον φαινόμενοσ, πρὶν εἰσ τὸ μεταξὺ δόξειεν ἐλθεῖν, τοῦτο δ’ εἰή ἂν φάντασμα ἰσότητοσ. εἰκόσ. οὐκοῦν καὶ πρὸσ ἄλλον ὄγκον πέρασ ἔχων, αὐτόσ γε πρὸσ αὑτὸν οὔτε ἀρχὴν οὔτε πέρασ οὔτε μέσον ἔχων; πῇ δή; ὅτι ἀεὶ αὐτῶν ὅταν τίσ τι λάβῃ τῇ διανοίᾳ ὥσ τι τούτων ὄν, πρό τε τῆσ ἀρχῆσ ἄλλη ἀεὶ φαίνεται ἀρχή, μετά τε τὴν τελευτὴν ἑτέρα ὑπολειπομένη τελευτή, ἔν τε τῷ μέσῳ ἄλλα μεσαίτερα τοῦ μέσου, σμικρότερα δέ, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ἑνὸσ αὐτῶν ἑκάστου λαμβάνεσθαι, ἅτε οὐκ ὄντοσ τοῦ ἑνόσ. ἀληθέστατα. θρύπτεσθαι δὴ οἶμαι κερματιζόμενον ἀνάγκη πᾶν τὸ ὄν, ὃ ἄν τισ λάβῃ τῇ διανοίᾳ·

ὄγκοσ γάρ που ἄνευ ἑνὸσ ἀεὶ λαμβάνοιτ’ ἄν. πάνυ μὲν οὖν. οὐκοῦν τό γε τοιοῦτον πόρρωθεν μὲν ὁρῶντι καὶ ἀμβλὺ ἓν φαίνεσθαι ἀνάγκη, ἐγγύθεν δὲ καὶ ὀξὺ νοοῦντι πλήθει ἄπειρον ἓν ἕκαστον φανῆναι, εἴπερ στέρεται τοῦ ἑνὸσ μὴ ὄντοσ; ἀναγκαιότατον μὲν οὖν.

οὕτω δὴ ἄπειρά τε καὶ πέρασ ἔχοντα καὶ ἓν καὶ πολλὰ ἕκαστα τἆλλα δεῖ φαίνεσθαι, ἓν εἰ μὴ ἔστιν, τἆλλα δὲ τοῦ ἑνόσ. δεῖ γάρ. οὐκοῦν καὶ ὅμοιά τε καὶ ἀνόμοια δόξει εἶναι; πῇ δή; οἱο͂ν ἐσκιαγραφημένα ἀποστάντι μὲν ἓν πάντα φαινόμενα ταὐτὸν φαίνεσθαι πεπονθέναι καὶ ὅμοια εἶναι. πάνυ γε. προσελθόντι δέ γε πολλὰ καὶ ἕτερα καὶ τῷ τοῦ ἑτέρου φαντάσματι ἑτεροῖα καὶ ἀνόμοια ἑαυτοῖσ.

οὕτω. καὶ ὁμοίουσ δὴ καὶ ἀνομοίουσ τοὺσ ὄγκουσ αὐτούσ τε αὑτοῖσ ἀνάγκη φαίνεσθαι καὶ ἀλλήλοισ. πάνυ μὲν οὖν. οὐκοῦν καὶ τοὺσ αὐτοὺσ καὶ ἑτέρουσ ἀλλήλων, καὶ ἁπτομένουσ καὶ χωρὶσ ἑαυτῶν, καὶ κινουμένουσ πάσασ κινήσεισ καὶ ἑστῶτασ πάντῃ, καὶ γιγνομένουσ καὶ ἀπολλυμένουσ καὶ μηδέτερα, καὶ πάντα που τὰ τοιαῦτα, ἃ διελθεῖν εὐπετὲσ ἤδη ἡμῖν, εἰ ἑνὸσ μὴ ὄντοσ πολλὰ ἔστιν. ἀληθέστατα μὲν οὖν.

ἔτι δὴ ἅπαξ ἐλθόντεσ πάλιν ἐπὶ τὴν ἀρχὴν εἴπωμεν, ἓν εἰ μὴ ἔστι, τἆλλα δὲ τοῦ ἑνόσ, τί χρὴ εἶναι.

εἴπωμεν γὰρ οὖν. οὐκοῦν ἓν μὲν οὐκ ἔσται τἆλλα. πῶσ γάρ; οὐδὲ μὴν πολλά γε· ἐν γὰρ πολλοῖσ οὖσιν ἐνείη ἂν καὶ ἕν. εἰ γὰρ μηδὲν αὐτῶν ἐστὶν ἕν, ἅπαντα οὐδέν ἐστιν, ὥστε οὐδ’ ἂν πολλὰ εἰή. ἀληθῆ. μὴ ἐνόντοσ δὲ ἑνὸσ ἐν τοῖσ ἄλλοισ, οὔτε πολλὰ οὔτε ἕν ἐστι τἆλλα. οὐ γάρ. οὐδέ γε φαίνεται ἓν οὐδὲ πολλά. τί δή; ὅτι τἆλλα τῶν μὴ ὄντων οὐδενὶ οὐδαμῇ οὐδαμῶσ οὐδεμίαν κοινωνίαν ἔχει, οὐδέ τι τῶν μὴ ὄντων παρὰ τῶν ἄλλων τῴ ἐστιν·

οὐδὲν γὰρ μέροσ ἐστὶ τοῖσ μὴ οὖσιν. ἀληθῆ. οὐδ’ ἄρα δόξα τοῦ μὴ ὄντοσ παρὰ τοῖσ ἄλλοισ ἐστὶν οὐδέ τι φάντασμα, οὐδὲ δοξάζεται οὐδαμῇ οὐδαμῶσ τὸ μὴ ὂν ἐπὶ τῶν ἄλλων. οὐ γὰρ οὖν. ἓν ἄρα εἰ μὴ ἔστιν, οὐδὲ δοξάζεταί τι τῶν ἄλλων ἓν εἶναι οὐδὲ πολλά· ἄνευ γὰρ ἑνὸσ πολλὰ δοξάσαι ἀδύνατον.

ἀδύνατον γάρ. ἓν ἄρα εἰ μὴ ἔστι, τἆλλα οὔτε ἔστιν οὔτε δοξάζεται ἓν οὐδὲ πολλά. οὐκ ἐοίκεν. οὐδ’ ἄρα ὅμοια οὐδὲ ἀνόμοια. οὐ γάρ. οὐδὲ μὴν τὰ αὐτά γε οὐδ’ ἕτερα, οὐδὲ ἁπτόμενα οὐδὲ χωρίσ, οὐδὲ ἄλλα ὅσα ἐν τοῖσ πρόσθεν διήλθομεν ὡσ φαινόμενα αὐτά, τούτων οὔτε τι ἔστιν οὔτε φαίνεται τἆλλα, ἓν εἰ μὴ ἔστιν. ἀληθῆ. οὐκοῦν καὶ συλλήβδην εἰ εἴποιμεν, ἓν εἰ μὴ ἔστιν, οὐδέν ἐστιν, ὀρθῶσ ἂν εἴποιμεν; παντάπασι μὲν οὖν.

εἰρήσθω τοίνυν τοῦτό τε καὶ ὅτι, ὡσ ἐοίκεν, ἓν εἴτ’ ἔστιν εἴτε μὴ ἔστιν, αὐτό τε καὶ τἆλλα καὶ πρὸσ αὑτὰ καὶ πρὸσ ἄλληλα πάντα πάντωσ ἐστί τε καὶ οὐκ ἔστι καὶ φαίνεταί τε καὶ οὐ φαίνεται. ἀληθέστατα.

상위

Plato (플라톤)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION