Homer, Iliad, Book 20

(호메로스, 일리아스, Book 20)

ὣσ οἳ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι θωρήσσοντο ἀμφὶ σὲ Πηλέοσ υἱὲ μάχησ ἀκόρητον Ἀχαιοί, Τρῶεσ δ’ αὖθ’ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο· Ζεὺσ δὲ Θέμιστα κέλευσε θεοὺσ ἀγορὴν δὲ καλέσσαι κρατὸσ ἀπ’ Οὐλύμποιο πολυπτύχου· ἣ δ’ ἄρα πάντῃ φοιτήσασα κέλευσε Διὸσ πρὸσ δῶμα νέεσθαι. οὔτέ τισ οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφ’ Ὠκεανοῖο, οὔτ’ ἄρα νυμφάων αἵ τ’ ἄλσεα καλὰ νέμονται καὶ πηγὰσ ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα. ἐλθόντεσ δ’ ἐσ δῶμα Διὸσ νεφεληγερέταο ξεστῇσ αἰθούσῃσιν ἐνίζανον, ἃσ Διὶ πατρὶ Ἥφαιστοσ ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν. ὣσ οἳ μὲν Διὸσ ἔνδον ἀγηγέρατ’·

οὐδ’ ἐνοσίχθων νηκούστησε θεᾶσ, ἀλλ’ ἐξ ἁλὸσ ἦλθε μετ’ αὐτούσ, ἷζε δ’ ἄρ’ ἐν μέσσοισι, Διὸσ δ’ ἐξείρετο βουλήν· τίπτ’ αὖτ’ ἀργικέραυνε θεοὺσ ἀγορὴν δὲ κάλεσσασ; ἦ τι περὶ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν μερμηρίζεισ; τῶν γὰρ νῦν ἄγχιστα μάχη πόλεμόσ τε δέδηε. τὸν δ’ ἀπαμειβόμενοσ προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύσ·

ἔγνωσ ἐννοσίγαιε ἐμὴν ἐν στήθεσι βουλὴν ὧν ἕνεκα ξυνάγειρα· μέλουσί μοι ὀλλύμενοί περ. ἀλλ’ ἤτοι μὲν ἐγὼ μενέω πτυχὶ Οὐλύμποιο ἥμενοσ, ἔνθ’ ὁρόων φρένα τέρψομαι· οἳ δὲ δὴ ἄλλοι ἔρχεσθ’ ὄφρ’ ἂν ἵκησθε μετὰ Τρῶασ καὶ Ἀχαιούσ, ἀμφοτέροισι δ’ ἀρήγεθ’ ὅπῃ νόοσ ἐστὶν ἑκάστου. εἰ γὰρ Ἀχιλλεὺσ οἰο͂σ ἐπὶ Τρώεσσι μαχεῖται οὐδὲ μίνυνθ’ ἕξουσι ποδώκεα Πηλεί̈ωνα. καὶ δέ τί μιν καὶ πρόσθεν ὑποτρομέεσκον ὁρῶντεσ· νῦν δ’ ὅτε δὴ καὶ θυμὸν ἑταίρου χώεται αἰνῶσ δείδω μὴ καὶ τεῖχοσ ὑπέρμορον ἐξαλαπάξῃ. ὣσ ἔφατο Κρονίδησ, πόλεμον δ’ ἀλίαστον ἔγειρε.

βὰν δ’ ἴμεναι πόλεμον δὲ θεοὶ δίχα θυμὸν ἔχοντεσ· Ἥρη μὲν μετ’ ἀγῶνα νεῶν καὶ Παλλὰσ Ἀθήνη ἠδὲ Ποσειδάων γαιήοχοσ ἠδ’ ἐριούνησ Ἑρμείασ, ὃσ ἐπὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσι κέκασται· Ἥφαιστοσ δ’ ἅμα τοῖσι κίε σθένεϊ βλεμεαίνων χωλεύων, ὑπὸ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί. ἐσ δὲ Τρῶασ Ἄρησ κορυθαίολοσ, αὐτὰρ ἅμ’ αὐτῷ Φοῖβοσ ἀκερσεκόμησ ἠδ’ Ἄρτεμισ ἰοχέαιρα Λητώ τε Ξάνθόσ τε φιλομειδήσ τ’ Ἀφροδίτη. εἱο͂σ μέν ῥ’ ἀπάνευθε θεοὶ θνητῶν ἔσαν ἀνδρῶν, τεῖοσ Ἀχαιοὶ μὲν μέγα κύδανον, οὕνεκ’ Ἀχιλλεὺσ ἐξεφάνη, δηρὸν δὲ μάχησ ἐπέπαυτ’ ἀλεγεινῆσ·

Τρῶασ δὲ τρόμοσ αἰνὸσ ὑπήλυθε γυῖα ἕκαστον δειδιότασ, ὅθ’ ὁρῶντο ποδώκεα Πηλεί̈ωνα τεύχεσι λαμπόμενον βροτολοιγῷ ἶσον Ἄρηϊ. αὐτὰρ ἐπεὶ μεθ’ ὅμιλον Ὀλύμπιοι ἤλυθον ἀνδρῶν, ὦρτο δ’ Ἔρισ κρατερὴ λαοσσόοσ, αὐε͂ δ’ Ἀθήνη στᾶσ’ ὁτὲ μὲν παρὰ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεοσ ἐκτόσ, ἄλλοτ’ ἐπ’ ἀκτάων ἐριδούπων μακρὸν ἀύ̈τει. αὐε͂ δ’ Ἄρησ ἑτέρωθεν ἐρεμνῇ λαίλαπι ἶσοσ ὀξὺ κατ’ ἀκροτάτησ πόλιοσ Τρώεσσι κελεύων, ἄλλοτε πὰρ Σιμόεντι θέων ἐπὶ Καλλικολώνῃ. ὣσ τοὺσ ἀμφοτέρουσ μάκαρεσ θεοὶ ὀτρύνοντεσ σύμβαλον, ἐν δ’ αὐτοῖσ ἔριδα ῥήγνυντο βαρεῖαν·

δεινὸν δὲ βρόντησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε ὑψόθεν· αὐτὰρ νέρθε Ποσειδάων ἐτίναξε γαῖαν ἀπειρεσίην ὀρέων τ’ αἰπεινὰ κάρηνα. πάντεσ δ’ ἐσσείοντο πόδεσ πολυπίδακοσ Ἴδησ καὶ κορυφαί, Τρώων τε πόλισ καὶ νῆεσ Ἀχαιῶν. ἔδεισεν δ’ ὑπένερθεν ἄναξ ἐνέρων Αἰ̈δωνεύσ, δείσασ δ’ ἐκ θρόνου ἆλτο καὶ ἰάχε, μή οἱ ὕπερθε γαῖαν ἀναρρήξειε Ποσειδάων ἐνοσίχθων, οἰκία δὲ θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισι φανείη σμερδαλέ’ εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ· τόσσοσ ἄρα κτύποσ ὦρτο θεῶν ἔριδι ξυνιόντων. ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάωνοσ ἄνακτοσ ἵστατ’ Ἀπόλλων Φοῖβοσ ἔχων ἰὰ πτερόεντα, ἄντα δ’ Ἐνυαλίοιο θεὰ γλαυκῶπισ Ἀθήνη· Ἥρῃ δ’ ἀντέστη χρυσηλάκατοσ κελαδεινὴ Ἄρτεμισ ἰοχέαιρα κασιγνήτη ἑκάτοιο· Λητοῖ δ’ ἀντέστη σῶκοσ ἐριούνιοσ Ἑρμῆσ, ἄντα δ’ ἄρ’ Ἡφαίστοιο μέγασ ποταμὸσ βαθυδίνησ, ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρεσ δὲ Σκάμανδρον. ὣσ οἳ μὲν θεοὶ ἄντα θεῶν ἴσαν·

αὐτὰρ Ἀχιλλεὺσ Ἕκτοροσ ἄντα μάλιστα λιλαίετο δῦναι ὅμιλον Πριαμίδεω· τοῦ γάρ ῥα μάλιστά ἑ θυμὸσ ἀνώγει αἵματοσ ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν. Αἰνείαν δ’ ἰθὺσ λαοσσόοσ ὦρσεν Ἀπόλλων ἀντία Πηλεί̈ωνοσ, ἐνῆκε δέ οἱ μένοσ ἠύ̈· υἱέϊ δὲ Πριάμοιο Λυκάονι εἴσατο φωνήν· τῷ μιν ἐεισάμενοσ προσέφη Διὸσ υἱὸσ Ἀπόλλων· Αἰνεία Τρώων βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶ ἃσ Τρώων βασιλεῦσιν ὑπίσχεο οἰνοποτάζων Πηλεί̈δεω Ἀχιλῆοσ ἐναντίβιον πολεμίξειν; τὸν δ’ αὖτ’ Αἰνείασ ἀπαμειβόμενοσ προσέειπε·

Πριαμίδη τί με ταῦτα καὶ οὐκ ἐθέλοντα κελεύεισ ἀντία Πηλεί̈ωνοσ ὑπερθύμοιο μάχεσθαι; οὐ μὲν γὰρ νῦν πρῶτα ποδώκεοσ ἄντ’ Ἀχιλῆοσ στήσομαι, ἀλλ’ ἤδη με καὶ ἄλλοτε δουρὶ φόβησεν ἐξ Ἴδησ, ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσι, πέρσε δὲ Λυρνησσὸν καὶ Πήδασον· αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺσ εἰρύσαθ’, ὅσ μοι ἐπῶρσε μένοσ λαιψηρά τε γοῦνα. ἦ κ’ ἐδάμην ὑπὸ χερσὶν Ἀχιλλῆοσ καὶ Ἀθήνησ, ἥ οἱ πρόσθεν ἰοῦσα τίθει φάοσ ἠδ’ ἐκέλευεν ἔγχεϊ χαλκείῳ Λέλεγασ καὶ Τρῶασ ἐναίρειν. τὼ οὐκ ἔστ’ Ἀχιλῆοσ ἐναντίον ἄνδρα μάχεσθαι· αἰεὶ γὰρ πάρα εἷσ γε θεῶν ὃσ λοιγὸν ἀμύνει. καὶ δ’ ἄλλωσ τοῦ γ’ ἰθὺ βέλοσ πέτετ’, οὐδ’ ἀπολήγει πρὶν χροὸσ ἀνδρομέοιο διελθέμεν. εἰ δὲ θεόσ περ ἶσον τείνειεν πολέμου τέλοσ, οὔ κε μάλα ῥέα νικήσει’, οὐδ’ εἰ παγχάλκεοσ εὔχεται εἶναι. τὸν δ’ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸσ υἱὸσ Ἀπόλλων·

ἡρ́ωσ ἀλλ’ ἄγε καὶ σὺ θεοῖσ αἰειγενέτῃσιν εὔχεο· καὶ δὲ σέ φασι Διὸσ κούρησ Ἀφροδίτησ ἐκγεγάμεν, κεῖνοσ δὲ χερείονοσ ἐκ θεοῦ ἐστίν· ἣ μὲν γὰρ Διόσ ἐσθ’, ἣ δ’ ἐξ ἁλίοιο γέροντοσ. ἀλλ’ ἰθὺσ φέρε χαλκὸν ἀτειρέα, μηδέ σε πάμπαν λευγαλέοισ ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ. ὣσ εἰπὼν ἔμπνευσε μένοσ μέγα ποιμένι λαῶν, βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένοσ αἴθοπι χαλκῷ.

χαλεποὶ δὲ θεοὶ φαίνεσθαι ἐναργεῖσ. οὐδ’ ἔλαθ’ Ἀγχίσαο πάϊσ λευκώλενον Ἥρην ἀντία Πηλεί̈ωνοσ ἰὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν· ἣ δ’ ἄμυδισ στήσασα θεοὺσ μετὰ μῦθον ἐείπε· φράζεσθον δὴ σφῶϊ Ποσείδαον καὶ Ἀθήνη ἐν φρεσὶν ὑμετέρῃσιν, ὅπωσ ἔσται τάδε ἔργα. Αἰνείασ ὅδ’ ἔβη κεκορυθμένοσ αἴθοπι χαλκῷ ἀντία Πηλεί̈ωνοσ, ἀνῆκε δὲ Φοῖβοσ Ἀπόλλων. ἀλλ’ ἄγεθ’, ἡμεῖσ πέρ μιν ἀποτρωπῶμεν ὀπίσσω αὐτόθεν, ἤ τισ ἔπειτα καὶ ἡμείων Ἀχιλῆϊ παρσταίη, δοίη δὲ κράτοσ μέγα, μηδέ τι θυμῷ δευέσθω, ἵνα εἰδῇ ὅ μιν φιλέουσιν ἄριστοι ἀθανάτων, οἳ δ’ αὖτ’ ἀνεμώλιοι οἳ τὸ πάροσ περ Τρωσὶν ἀμύνουσιν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα. πάντεσ δ’ Οὐλύμποιο κατήλθομεν ἀντιόωντεσ τῆσδε μάχησ, ἵνα μή τι μετὰ Τρώεσσι πάθῃσι σήμερον· ὕστερον αὖτε τὰ πείσεται ἅσσά οἱ αἶσα γιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ ὅτε μιν τέκε μήτηρ. εἰ δ’ Ἀχιλεὺσ οὐ ταῦτα θεῶν ἐκ πεύσεται ὀμφῆσ δείσετ’ ἔπειθ’, ὅτε κέν τισ ἐναντίβιον θεὸσ ἔλθῃ ἐν πολέμῳ· τὴν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·

Ἥρη μὴ χαλέπαινε παρ’ ἐκ νόον· οὐδέ τί σε χρή. οὐκ ἂν ἔγωγ’ ἐθέλοιμι θεοὺσ ἔριδι ξυνελάσσαι ἡμέασ τοὺσ ἄλλουσ, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰμεν· ἀλλ’ ἡμεῖσ μὲν ἔπειτα καθεζώμεσθα κιόντεσ ἐκ πάτου ἐσ σκοπιήν, πόλεμοσ δ’ ἄνδρεσσι μελήσει. εἰ δέ κ’ Ἄρησ ἄρχωσι μάχησ ἢ Φοῖβοσ Ἀπόλλων, ἢ Ἀχιλῆ’ ἴσχωσι καὶ οὐκ εἰῶσι μάχεσθαι, αὐτίκ’ ἔπειτα καὶ ἄμμι παρ’ αὐτόθι νεῖκοσ ὀρεῖται φυλόπιδοσ· μάλα δ’ ὦκα διακρινθέντασ ὀί̈ω ἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ θεῶν μεθ’ ὁμήγυριν ἄλλων ἡμετέρῃσ ὑπὸ χερσὶν ἀναγκαίηφι δαμέντασ. ὣσ ἄρα φωνήσασ ἡγήσατο κυανοχαίτησ τεῖχοσ ἐσ ἀμφίχυτον Ἡρακλῆοσ θείοιο ὑψηλόν, τό ῥά οἱ Τρῶεσ καὶ Παλλὰσ Ἀθήνη ποίεον, ὄφρα τὸ κῆτοσ ὑπεκπροφυγὼν ἀλέαιτο, ὁππότε μιν σεύαιτο ἀπ’ ἠϊόνοσ πεδίον δέ.

ἔνθα Ποσειδάων κατ’ ἄρ’ ἕζετο καὶ θεοὶ ἄλλοι, ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ἄρρηκτον νεφέλην ὤμοισιν ἕσαντο· οἳ δ’ ἑτέρωσε καθῖζον ἐπ’ ὀφρύσι Καλλικολώνησ ἀμφὶ σὲ ἠί̈ε Φοῖβε καὶ Ἄρηα πτολίπορθον. ὣσ οἳ μέν ῥ’ ἑκάτερθε καθήατο μητιόωντεσ βουλάσ·

ἀρχέμεναι δὲ δυσηλεγέοσ πολέμοιο ὄκνεον ἀμφότεροι, Ζεὺσ δ’ ἥμενοσ ὕψι κέλευε. τῶν δ’ ἅπαν ἐπλήσθη πεδίον καὶ λάμπετο χαλκῷ ἀνδρῶν ἠδ’ ἵππων·

κάρκαιρε δὲ γαῖα πόδεσσιν ὀρνυμένων ἄμυδισ. δύο δ’ ἀνέρεσ ἔξοχ’ ἄριστοι ἐσ μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαι Αἰνείασ τ’ Ἀγχισιάδησ καὶ δῖοσ Ἀχιλλεύσ. Αἰνείασ δὲ πρῶτοσ ἀπειλήσασ ἐβεβήκει νευστάζων κόρυθι βριαρῇ· ἀτὰρ ἀσπίδα θοῦριν πρόσθεν ἔχε στέρνοιο, τίνασσε δὲ χάλκεον ἔγχοσ. Πηλεί̈δησ δ’ ἑτέρωθεν ἐναντίον ὦρτο λέων ὣσ σίντησ, ὅν τε καὶ ἄνδρεσ ἀποκτάμεναι μεμάασιν ἀγρόμενοι πᾶσ δῆμοσ· ὃ δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζων ἔρχεται, ἀλλ’ ὅτε κέν τισ ἀρηϊθόων αἰζηῶν δουρὶ βάλῃ ἐάλη τε χανών, περί τ’ ἀφρὸσ ὀδόντασ γίγνεται, ἐν δέ τέ οἱ κραδίῃ στένει ἄλκιμον ἦτορ, οὐρῇ δὲ πλευράσ τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν μαστίεται, ἑὲ δ’ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι, γλαυκιόων δ’ ἰθὺσ φέρεται μένει, ἤν τινα πέφνῃ ἀνδρῶν, ἢ αὐτὸσ φθίεται πρώτῳ ἐν ὁμίλῳ· ὣσ Ἀχιλῆ’ ὄτρυνε μένοσ καὶ θυμὸσ ἀγήνωρ ἀντίον ἐλθέμεναι μεγαλήτοροσ Αἰνείαο. οἳ δ’ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἰόντεσ, τὸν πρότεροσ προσέειπε ποδάρκησ δῖοσ Ἀχιλλεύσ·

Αἰνεία τί σὺ τόσσον ὁμίλου πολλὸν ἐπελθὼν ἔστησ; ἦ σέ γε θυμὸσ ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγει ἐλπόμενον Τρώεσσιν ἀνάξειν ἱπποδάμοισι τιμῆσ τῆσ Πριάμου; ἀτὰρ εἴ κεν ἔμ’ ἐξεναρίξῃσ, οὔ τοι τοὔνεκά γε Πρίαμοσ γέρασ ἐν χερὶ θήσει· εἰσὶν γάρ οἱ παῖδεσ, ὃ δ’ ἔμπεδοσ οὐδ’ ἀεσίφρων. ἦ νύ τί τοι Τρῶεσ τέμενοσ τάμον ἔξοχον ἄλλων καλὸν φυταλιῆσ καὶ ἀρούρησ, ὄφρα νέμηαι αἴ κεν ἐμὲ κτείνῃσ; χαλεπῶσ δέ σ’ ἐόλπα τὸ ῥέξειν. ἤδη μὲν σέ γέ φημι καὶ ἄλλοτε δουρὶ φοβῆσαι. ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε πέρ σε βοῶν ἄπο μοῦνον ἐόντα σεῦα κατ’ Ἰδαίων ὀρέων ταχέεσσι πόδεσσι καρπαλίμωσ; τότε δ’ οὔ τι μετατροπαλίζεο φεύγων. ἔνθεν δ’ ἐσ Λυρνησσὸν ὑπέκφυγεσ· αὐτὰρ ἐγὼ τὴν πέρσα μεθορμηθεὶσ σὺν Ἀθήνῃ καὶ Διὶ πατρί, ληϊάδασ δὲ γυναῖκασ ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρασ ἦγον· ἀτὰρ σὲ Ζεὺσ ἐρρύσατο καὶ θεοὶ ἄλλοι. ἀλλ’ οὐ νῦν ἐρύεσθαι ὀί̈ομαι, ὡσ ἐνὶ θυμῷ βάλλεαι· ἀλλά σ’ ἔγωγ’ ἀναχωρήσαντα κελεύω ἐσ πληθὺν ἰέναι, μηδ’ ἀντίοσ ἵστασ’ ἐμεῖο, πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιοσ ἔγνω. τὸν δ’ αὖτ’ Αἰνείασ ἀπαμείβετο φώνησέν τε·

Πηλεί̈δη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣσ ἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸσ ἠμὲν κερτομίασ ἠδ’ αἴσυλα μυθήσασθαι. ἴδμεν δ’ ἀλλήλων γενεήν, ἴδμεν δὲ τοκῆασ πρόκλυτ’ ἀκούοντεσ ἔπεα θνητῶν ἀνθρώπων· ὄψει δ’ οὔτ’ ἄρ πω σὺ ἐμοὺσ ἴδεσ οὔτ’ ἄρ’ ἐγὼ σούσ. φασὶ σὲ μὲν Πηλῆοσ ἀμύμονοσ ἔκγονον εἶναι, μητρὸσ δ’ ἐκ Θέτιδοσ καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνησ· αὐτὰρ ἐγὼν υἱὸσ μεγαλήτοροσ Ἀγχίσαο εὔχομαι ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ μοί ἐστ’ Ἀφροδίτη· τῶν δὴ νῦν ἕτεροί γε φίλον παῖδα κλαύσονται σήμερον· οὐ γάρ φημ’ ἐπέεσσί γε νηπυτίοισιν ὧδε διακρινθέντε μάχησ ἐξαπονέεσθαι. εἰ δ’ ἐθέλεισ καὶ ταῦτα δαήμεναι, ὄφρ’ ἐὺ̈ εἰδῇσ ἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρεσ ἴσασι· Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύσ, κτίσσε δὲ Δαρδανίην, ἐπεὶ οὔ πω Ἴλιοσ ἱρὴ ἐν πεδίῳ πεπόλιστο πόλισ μερόπων ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἔθ’ ὑπωρείασ ᾤκεον πολυπίδακοσ Ἴδησ. Δάρδανοσ αὖ τέκεθ’ υἱὸν Ἐριχθόνιον βασιλῆα, ὃσ δὴ ἀφνειότατοσ γένετο θνητῶν ἀνθρώπων· τοῦ τρισχίλιαι ἵπποι ἕλοσ κάτα βουκολέοντο θήλειαι, πώλοισιν ἀγαλλόμεναι ἀταλῇσι. τάων καὶ Βορέησ ἠράσσατο βοσκομενάων, ἵππῳ δ’ εἰσάμενοσ παρελέξατο κυανοχαίτῃ· αἳ δ’ ὑποκυσάμεναι ἔτεκον δυοκαίδεκα πώλουσ. αἳ δ’ ὅτε μὲν σκιρτῷεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν, ἄκρον ἐπ’ ἀνθερίκων καρπὸν θέον οὐδὲ κατέκλων· ἀλλ’ ὅτε δὴ σκιρτῷεν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσησ, ἄκρον ἐπὶ ῥηγμῖνοσ ἁλὸσ πολιοῖο θέεσκον. Τρῶα δ’ Ἐριχθόνιοσ τέκετο Τρώεσσιν ἄνακτα· Τρωὸσ δ’ αὖ τρεῖσ παῖδεσ ἀμύμονεσ ἐξεγένοντο Ἶλόσ τ’ Ἀσσάρακόσ τε καὶ ἀντίθεοσ Γανυμήδησ, ὃσ δὴ κάλλιστοσ γένετο θνητῶν ἀνθρώπων· τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διὶ οἰνοχοεύειν κάλλεοσ εἵνεκα οἱο͂ ἵν’ ἀθανάτοισι μετείη. Ἶλοσ δ’ αὖ τέκεθ’ υἱὸν ἀμύμονα Λαομέδοντα· Λαομέδων δ’ ἄρα Τιθωνὸν τέκετο Πρίαμόν τε Λάμπόν τε Κλυτίον θ’ Ἱκετάονά τ’ ὄζον Ἄρηοσ· Ἀσσάρακοσ δὲ Κάπυν, ὃ δ’ ἄρ’ Ἀγχίσην τέκε παῖδα· αὐτὰρ ἔμ’ Ἀγχίσησ, Πρίαμοσ δ’ ἔτεχ’ Ἕκτορα δῖον. ταύτησ τοι γενεῆσ τε καὶ αἵματοσ εὔχομαι εἶναι. Ζεὺσ δ’ ἀρετὴν ἄνδρεσσιν ὀφέλλει τε μινύθει τε ὅππωσ κεν ἐθέλῃσιν·

ἀλλ’ ἄγε θᾶσσον γευσόμεθ’ ἀλλήλων χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν. ὃ γὰρ κάρτιστοσ ἁπάντων. ἀλλ’ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣσ ἑσταότ’ ἐν μέσσῃ ὑσμίνῃ δηϊοτῆτοσ. ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαι πολλὰ μάλ’, οὐδ’ ἂν νηῦσ ἑκατόζυγοσ ἄχθοσ ἄροιτο. στρεπτὴ δὲ γλῶσσ’ ἐστὶ βροτῶν, πολέεσ δ’ ἔνι μῦθοι παντοῖοι, ἐπέων δὲ πολὺσ νομὸσ ἔνθα καὶ ἔνθα. ὁπποῖόν κ’ εἴπῃσθα ἔποσ, τοῖόν κ’ ἐπακούσαισ. ἀλλὰ τί ἢ ἔριδασ καὶ νείκεα νῶϊν ἀνάγκη νεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον ὥσ τε γυναῖκασ, αἵ τε χολωσάμεναι ἔριδοσ πέρι θυμοβόροιο νεικεῦσ’ ἀλλήλῃσι μέσην ἐσ ἄγυιαν ἰοῦσαι πόλλ’ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλοσ δέ τε καὶ τὰ κελεύει. ἀλκῆσ δ’ οὔ μ’ ἐπέεσσιν ἀποτρέψεισ μεμαῶτα πρὶν χαλκῷ μαχέσασθαι ἐναντίον· ἦ ῥα καὶ ἐν δεινῷ σάκει ἤλασεν ὄβριμον ἔγχοσ σμερδαλέῳ·

μέγα δ’ ἀμφὶ σάκοσ μύκε δουρὸσ ἀκωκῇ. Πηλεί̈δησ δὲ σάκοσ μὲν ἀπὸ ἑό χειρὶ παχείῃ ἔσχετο ταρβήσασ· φάτο γὰρ δολιχόσκιον ἔγχοσ ῥέα διελεύσεσθαι μεγαλήτοροσ Αἰνείαο νήπιοσ, οὐδ’ ἐνόησε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν ὡσ οὐ ῥηί̈δι’ ἐστὶ θεῶν ἐρικυδέα δῶρα ἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι οὐδ’ ὑποείκειν. οὐδὲ τότ’ Αἰνείαο δαί̈φρονοσ ὄβριμον ἔγχοσ ῥῆξε σάκοσ· χρυσὸσ γὰρ ἐρύκακε, δῶρα θεοῖο· ἀλλὰ δύω μὲν ἔλασσε διὰ πτύχασ, αἳ δ’ ἄρ’ ἔτι τρεῖσ ἦσαν, ἐπεὶ πέντε πτύχασ ἤλασε κυλλοποδίων, τὰσ δύο χαλκείασ, δύο δ’ ἔνδοθι κασσιτέροιο, τὴν δὲ μίαν χρυσῆν, τῇ ῥ’ ἔσχετο μείλινον ἔγχοσ. δεύτεροσ αὖτ’ Ἀχιλεὺσ προί̈ει δολιχόσκιον ἔγχοσ, καὶ βάλεν Αἰνείαο κατ’ ἀσπίδα πάντοσ’ ἐί̈σην ἄντυγ’ ὕπο πρώτην, ᾗ λεπτότατοσ θέε χαλκόσ, λεπτοτάτη δ’ ἐπέην ῥινὸσ βοόσ·

ἣ δὲ διὰ πρὸ Πηλιὰσ ἠί̈ξεν μελίη, λάκε δ’ ἀσπὶσ ὑπ’ αὐτῆσ. Αἰνείασ δ’ ἐάλη καὶ ἀπὸ ἕθεν ἀσπίδ’ ἀνέσχε δείσασ· ἐγχείη δ’ ἄρ’ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃ ἔστη ἱεμένη, διὰ δ’ ἀμφοτέρουσ ἕλε κύκλουσ ἀσπίδοσ ἀμφιβρότησ· ὃ δ’ ἀλευάμενοσ δόρυ μακρὸν ἔστη, κὰδ δ’ ἄχοσ οἱ χύτο μυρίον ὀφθαλμοῖσι, ταρβήσασ ὅ οἱ ἄγχι πάγη βέλοσ. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺσ ἐμμεμαὼσ ἐπόρουσεν ἐρυσσάμενοσ ξίφοσ ὀξὺ σμερδαλέα ἰάχων· ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρὶ Αἰνείασ, μέγα ἔργον, ὃ οὐ δύο γ’ ἄνδρε φέροιεν, οἱοῖ νῦν βροτοί εἰσ’· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἰο͂σ. ἔνθά κεν Αἰνείασ μὲν ἐπεσσύμενον βάλε πέτρῳ ἢ κόρυθ’ ἠὲ σάκοσ, τό οἱ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον, τὸν δέ κε Πηλεί̈δησ σχεδὸν ἀόρι θυμὸν ἀπηύρα, εἰ μὴ ἄρ’ ὀξὺ νόησε Ποσειδάων ἐνοσίχθων· αὐτίκα δ’ ἀθανάτοισι θεοῖσ μετὰ μῦθον ἐείπεν· ὢ πόποι ἦ μοι ἄχοσ μεγαλήτοροσ Αἰνείαο, ὃσ τάχα Πηλεί̈ωνι δαμεὶσ Αἴ̈δοσ δὲ κάτεισι πειθόμενοσ μύθοισιν Ἀπόλλωνοσ ἑκάτοιο νήπιοσ, οὐδέ τί οἱ χραισμήσει λυγρὸν ὄλεθρον. ἀλλὰ τί ἢ νῦν οὗτοσ ἀναίτιοσ ἄλγεα πάσχει μὰψ ἕνεκ’ ἀλλοτρίων ἀχέων, κεχαρισμένα δ’ αἰεὶ δῶρα θεοῖσι δίδωσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν; ἀλλ’ ἄγεθ’ ἡμεῖσ πέρ μιν ὑπὲκ θανάτου ἀγάγωμεν, μή πωσ καὶ Κρονίδησ κεχολώσεται, αἴ κεν Ἀχιλλεὺσ τόνδε κατακτείνῃ· μόριμον δέ οἵ ἐστ’ ἀλέασθαι, ὄφρα μὴ ἄσπερμοσ γενεὴ καὶ ἄφαντοσ ὄληται Δαρδάνου, ὃν Κρονίδησ περὶ πάντων φίλατο παίδων οἳ ἕθεν ἐξεγένοντο γυναικῶν τε θνητάων. ἤδη γὰρ Πριάμου γενεὴν ἔχθηρε Κρονίων· νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξει καὶ παίδων παῖδεσ, τοί κεν μετόπισθε γένωνται. τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα βοῶπισ πότνια Ἥρη·

ἐννοσίγαι’, αὐτὸσ σὺ μετὰ φρεσὶ σῇσι νόησον Αἰνείαν ἤ κέν μιν ἐρύσσεαι ἦ κεν ἐάσῃσ Πηλεί̈δῃ Ἀχιλῆϊ δαμήμεναι, ἐσθλὸν ἐόντα. ἤτοι μὲν γὰρ νῶϊ πολέασ ὠμόσσαμεν ὁρ́κουσ πᾶσι μετ’ ἀθανάτοισιν ἐγὼ καὶ Παλλὰσ Ἀθήνη μή ποτ’ ἐπὶ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ, μηδ’ ὁπότ’ ἂν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηται καιομένη, καίωσι δ’ ἀρήϊοι υἱε͂σ Ἀχαιῶν. αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων, βῆ ῥ’ ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀνὰ κλόνον ἐγχειάων, ἷξε δ’ ὅθ’ Αἰνείασ ἠδ’ ὃ κλυτὸσ ἠε͂ν Ἀχιλλεύσ.

οὐ μὲν γάρ τίσ σ’ ἄλλοσ Ἀχαιῶν ἐξεναρίξει. αὐτίκα τῷ μὲν ἔπειτα κατ’ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλὺν Πηλεί̈δῃ Ἀχιλῆϊ· ὃ δὲ μελίην εὔχαλκον ἀσπίδοσ ἐξέρυσεν μεγαλήτοροσ Αἰνείαο· καὶ τὴν μὲν προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆοσ ἔθηκεν, Αἰνείαν δ’ ἔσσευεν ἀπὸ χθονὸσ ὑψόσ’ ἀείρασ. πολλὰσ δὲ στίχασ ἡρώων, πολλὰσ δὲ καὶ ἵππων Αἰνείασ ὑπερᾶλτο θεοῦ ἀπὸ χειρὸσ ὀρούσασ, ἷξε δ’ ἐπ’ ἐσχατιὴν πολυάϊκοσ πολέμοιο, ἔνθά τε Καύκωνεσ πόλεμον μέτα θωρήσσοντο. τῷ δὲ μάλ’ ἐγγύθεν ἦλθε Ποσειδάων ἐνοσίχθων, καί μιν φωνήσασ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· Αἰνεία, τίσ σ’ ὧδε θεῶν ἀτέοντα κελεύει ἀντία Πηλεί̈ωνοσ ὑπερθύμοιο μάχεσθαι, ὃσ σεῦ ἅμα κρείσσων καὶ φίλτεροσ ἀθανάτοισιν; ἀλλ’ ἀναχωρῆσαι ὅτε κεν συμβλήσεαι αὐτῷ, μὴ καὶ ὑπὲρ μοῖραν δόμον Αἴ̈δοσ εἰσαφίκηαι. αὐτὰρ ἐπεί κ’ Ἀχιλεὺσ θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ, θαρσήσασ δὴ ἔπειτα μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι· ὣσ εἰπὼν λίπεν αὐτόθ’, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.

ἀλλ’ ἄγε δὴ Δαναοῖσι φιλοπτολέμοισι κελεύσασ τῶν ἄλλων Τρώων πειρήσομαι ἀντίοσ ἐλθών. αἶψα δ’ ἔπειτ’ Ἀχιλῆοσ ἀπ’ ὀφθαλμῶν σκέδασ’ ἀχλὺν θεσπεσίην· ὃ δ’ ἔπειτα μέγ’ ἔξιδεν ὀφθαλμοῖσιν, ὀχθήσασ δ’ ἄρα εἶπε πρὸσ ὃν μεγαλήτορα θυμόν· ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἔγχοσ μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονόσ, οὐδέ τι φῶτα λεύσσω, τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων. ἦ ῥα καὶ Αἰνείασ φίλοσ ἀθανάτοισι θεοῖσιν ἠε͂ν· ἀτάρ μιν ἔφην μὰψ αὔτωσ εὐχετάασθαι. ἐρρέτω· οὔ οἱ θυμὸσ ἐμεῦ ἔτι πειρηθῆναι ἔσσεται, ὃσ καὶ νῦν φύγεν ἄσμενοσ ἐκ θανάτοιο. ἦ, καὶ ἐπὶ στίχασ ἆλτο, κέλευε δὲ φωτὶ ἑκάστῳ·

μηκέτι νῦν Τρώων ἑκὰσ ἕστατε δῖοι Ἀχαιοί, ἀλλ’ ἄγ’ ἀνὴρ ἄντ’ ἀνδρὸσ ἴτω, μεμάτω δὲ μάχεσθαι. ἀργαλέον δέ μοί ἐστι καὶ ἰφθίμῳ περ ἐόντι τοσσούσδ’ ἀνθρώπουσ ἐφέπειν καὶ πᾶσι μάχεσθαι· οὐδέ κ’ Ἄρησ, ὅσ περ θεὸσ ἄμβροτοσ, οὐδέ κ’ Ἀθήνη τοσσῆσδ’ ὑσμίνησ ἐφέποι στόμα καὶ πονέοιτο· ἀλλ’ ὅσσον μὲν ἐγὼ δύναμαι χερσίν τε ποσίν τε καὶ σθένει, οὔ μ’ ἔτι φημὶ μεθησέμεν οὐδ’ ἠβαιόν, ἀλλὰ μάλα στιχὸσ εἶμι διαμπερέσ, οὐδέ τιν’ οἰώ Τρώων χαιρήσειν, ὅσ τισ σχεδὸν ἔγχεοσ ἔλθῃ. ὣσ φάτ’ ἐποτρύνων·

Τρώεσσι δὲ φαίδιμοσ Ἕκτωρ κέκλεθ’ ὁμοκλήσασ, φάτο δ’ ἴμεναι ἄντ’ Ἀχιλῆοσ· Τρῶεσ ὑπέρθυμοι μὴ δείδιτε Πηλεί̈ωνα. καί κεν ἐγὼ ἐπέεσσι καὶ ἀθανάτοισι μαχοίμην, ἔγχεϊ δ’ ἀργαλέον, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰσιν. οὐδ’ Ἀχιλεὺσ πάντεσσι τέλοσ μύθοισ ἐπιθήσει, ἀλλὰ τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ καὶ μεσσηγὺ κολούει. τοῦ δ’ ἐγὼ ἀντίοσ εἶμι καὶ εἰ πυρὶ χεῖρασ ἐοίκεν, εἰ πυρὶ χεῖρασ ἐοίκε, μένοσ δ’ αἴθωνι σιδήρῳ. ὣσ φάτ’ ἐποτρύνων, οἳ δ’ ἀντίοι ἔγχε’ ἀείραν Τρῶεσ·

τῶν δ’ ἄμυδισ μίχθη μένοσ, ὦρτο δ’ ἀϋτή. καὶ τότ’ ἄρ’ Ἕκτορα εἶπε παραστὰσ Φοῖβοσ Ἀπόλλων· Ἕκτορ μηκέτι πάμπαν Ἀχιλλῆϊ προμάχιζε, ἀλλὰ κατὰ πληθύν τε καὶ ἐκ φλοίσβοιο δέδεξο, μή πώσ σ’ ἠὲ βάλῃ ἠὲ σχεδὸν ἀόρι τύψῃ. ὣσ ἔφαθ’, Ἕκτωρ δ’ αὖτισ ἐδύσετο οὐλαμὸν ἀνδρῶν ταρβήσασ, ὅτ’ ἄκουσε θεοῦ ὄπα φωνήσαντοσ.

ἐν δ’ Ἀχιλεὺσ Τρώεσσι θόρε φρεσὶν εἱμένοσ ἀλκὴν σμερδαλέα ἰάχων, πρῶτον δ’ ἕλεν Ἰφιτίωνα ἐσθλὸν Ὀτρυντεί̈δην πολέων ἡγήτορα λαῶν, ὃν νύμφη τέκε νηὶ̈σ Ὀτρυντῆϊ πτολιπόρθῳ Τμώλῳ ὕπο νιφόεντι Ὕδησ ἐν πίονι δήμῳ· τὸν δ’ ἰθὺσ μεμαῶτα βάλ’ ἔγχεϊ δῖοσ Ἀχιλλεὺσ μέσσην κὰκ κεφαλήν· ἣ δ’ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη, δούπησεν δὲ πεσών, ὃ δ’ ἐπεύξατο δῖοσ Ἀχιλλεύσ· κεῖσαι Ὀτρυντεί̈δη πάντων ἐκπαγλότατ’ ἀνδρῶν· ἐνθάδε τοι θάνατοσ, γενεὴ δέ τοί ἐστ’ ἐπὶ λίμνῃ Γυγαίῃ, ὅθι τοι τέμενοσ πατρώϊόν ἐστιν Ὕλλῳ ἐπ’ ἰχθυόεντι καὶ Ἕρμῳ δινήεντι. ὣσ ἔφατ’ εὐχόμενοσ, τὸν δὲ σκότοσ ὄσσε κάλυψε.

τὸν μὲν Ἀχαιῶν ἵπποι ἐπισσώτροισ δατέοντο πρώτῃ ἐν ὑσμίνῃ· ὃ δ’ ἐπ’ αὐτῷ Δημολέοντα ἐσθλὸν ἀλεξητῆρα μάχησ Ἀντήνοροσ υἱὸν νύξε κατὰ κρόταφον, κυνέησ διὰ χαλκοπαρῄου. οὐδ’ ἄρα χαλκείη κόρυσ ἔσχεθεν, ἀλλὰ δι’ αὐτῆσ αἰχμὴ ἱεμένη ῥῆξ’ ὀστέον, ἐγκέφαλοσ δὲ ἔνδον ἅπασ πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα. Ἱπποδάμαντα δ’ ἔπειτα καθ’ ἵππων ἀί̈ξαντα πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρί. αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἀί̈σθε καὶ ἤρυγεν, ὡσ ὅτε ταῦροσ ἤρυγεν ἑλκόμενοσ Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα κούρων ἑλκόντων· γάνυται δέ τε τοῖσ ἐνοσίχθων· ὣσ ἄρα τόν γ’ ἐρυγόντα λίπ’ ὀστέα θυμὸσ ἀγήνωρ· αὐτὰρ ὃ βῆ σὺν δουρὶ μετ’ ἀντίθεον Πολύδωρον Πριαμίδην. τὸν δ’ οὔ τι πατὴρ εἰάσκε μάχεσθαι, οὕνεκά οἱ μετὰ παισὶ νεώτατοσ ἔσκε γόνοιο, καί οἱ φίλτατοσ ἔσκε, πόδεσσι δὲ πάντασ ἐνίκα δὴ τότε νηπιέῃσι ποδῶν ἀρετὴν ἀναφαίνων θῦνε διὰ προμάχων, εἱο͂σ φίλον ὤλεσε θυμόν. τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι ποδάρκησ δῖοσ Ἀχιλλεὺσ νῶτα παραί̈σσοντοσ, ὅθι ζωστῆροσ ὀχῆεσ χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόοσ ἤντετο θώρηξ· ἀντικρὺ δὲ διέσχε παρ’ ὀμφαλὸν ἔγχεοσ αἰχμή, γνὺξ δ’ ἔριπ’ οἰμώξασ, νεφέλη δέ μιν ἀμφεκάλυψε κυανέη, προτὶ οἷ δ’ ἔλαβ’ ἔντερα χερσὶ λιασθείσ. Ἕκτωρ δ’ ὡσ ἐνόησε κασίγνητον Πολύδωρον ἔντερα χερσὶν ἔχοντα λιαζόμενον ποτὶ γαίη κάρ ῥά οἱ ὀφθαλμῶν κέχυτ’ ἀχλύσ·

οὐδ’ ἄρ’ ἔτ’ ἔτλη δηρὸν ἑκὰσ στρωφᾶσθ’, ἀλλ’ ἀντίοσ ἦλθ’ Ἀχιλῆϊ ὀξὺ δόρυ κραδάων φλογὶ εἴκελοσ· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺσ ὡσ εἶδ’, ὣσ ἀνεπᾶλτο, καὶ εὐχόμενοσ ἔποσ ηὔδα· ἐγγὺσ ἀνὴρ ὃσ ἐμόν γε μάλιστ’ ἐσεμάσσατο θυμόν, ὅσ μοι ἑταῖρον ἔπεφνε τετιμένον· οὐδ’ ἂν ἔτι δὴν ἀλλήλουσ πτώσσοιμεν ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρασ. ἦ, καὶ ὑπόδρα ἰδὼν προσεφώνεεν Ἕκτορα δῖον·

ἆσσον ἴθ’ ὥσ κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθ’ ἵκηαι. τὸν δ’ οὐ ταρβήσασ προσέφη κορυθαίολοσ Ἕκτωρ·

Πηλεί̈δη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣσ ἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸσ ἠμὲν κερτομίασ ἠδ’ αἴσυλα μυθήσασθαι. οἶδα δ’ ὅτι σὺ μὲν ἐσθλόσ, ἐγὼ δὲ σέθεν πολὺ χείρων. ἀλλ’ ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται, αἴ κέ σε χειρότερόσ περ ἐὼν ἀπὸ θυμὸν ἕλωμαι δουρὶ βαλών, ἐπεὶ ἦ καὶ ἐμὸν βέλοσ ὀξὺ πάροιθεν. ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προί̈ει δόρυ, καὶ τό γ’ Ἀθήνη πνοιῇ Ἀχιλλῆοσ πάλιν ἔτραπε κυδαλίμοιο ἦκα μάλα ψύξασα·

τὸ δ’ ἂψ ἵκεθ’ Ἕκτορα δῖον, αὐτοῦ δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺσ ἐμμεμαὼσ ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων, σμερδαλέα ἰάχων· τὸν δ’ ἐξήρπαξεν Ἀπόλλων ῥεῖα μάλ’ ὥσ τε θεόσ, ἐκάλυψε δ’ ἄρ’ ἠέρι πολλῇ. τρὶσ μὲν ἔπειτ’ ἐπόρουσε ποδάρκησ δῖοσ Ἀχιλλεὺσ ἔγχεϊ χαλκείῳ, τρὶσ δ’ ἠέρα τύψε βαθεῖαν. ἀλλ’ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσοσ, δεινὰ δ’ ὁμοκλήσασ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα· ἐξ αὖ νῦν ἔφυγεσ θάνατον κύον· ἦ τέ τοι ἄγχι ἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σ’ ἐρύσατο Φοῖβοσ Ἀπόλλων, ᾧ μέλλεισ εὔχεσθαι ἰὼν ἐσ δοῦπον ἀκόντων. ἦ θήν σ’ ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσασ, εἴ πού τισ καὶ ἔμοιγε θεῶν ἐπιτάρροθόσ ἐστι. νῦν αὖ τοὺσ ἄλλουσ ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω. ὣσ εἰπὼν Δρύοπ’ οὖτα κατ’ αὐχένα μέσσον ἄκοντι·

ἤριπε δὲ προπάροιθε ποδῶν· ὃ δὲ τὸν μὲν ἐάσε, Δημοῦχον δὲ Φιλητορίδην ἠύ̈ν τε μέγαν τε κὰγ γόνυ δουρὶ βαλὼν ἠρύκακε. τὸν μὲν ἔπειτα οὐτάζων ξίφεϊ μεγάλῳ ἐξαίνυτο θυμόν· αὐτὰρ ὃ Λαόγονον καὶ Δάρδανον υἱε͂ Βίαντοσ ἄμφω ἐφορμηθεὶσ ἐξ ἵππων ὦσε χαμᾶζε, τὸν μὲν δουρὶ βαλών, τὸν δὲ σχεδὸν ἀόρι τύψασ. Τρῶα δ’ Ἀλαστορίδην, ὃ μὲν ἀντίοσ ἤλυθε γούνων, εἴ πώσ εὑ πεφίδοιτο λαβὼν καὶ ζωὸν ἀφείη μηδὲ κατακτείνειεν ὁμηλικίην ἐλεήσασ, νήπιοσ, οὐδὲ τὸ ᾔδη ὃ οὐ πείσεσθαι ἔμελλεν· οὐ γάρ τι γλυκύθυμοσ ἀνὴρ ἦν οὐδ’ ἀγανόφρων, ἀλλὰ μάλ’ ἐμμεμαώσ· ὃ μὲν ἥπτετο χείρεσι γούνων ἱέμενοσ λίσσεσθ’, ὃ δὲ φασγάνῳ οὖτα καθ’ ἧπαρ· ἐκ δέ οἱ ἧπαρ ὄλισθεν, ἀτὰρ μέλαν αἷμα κατ’ αὐτοῦ κόλπον ἐνέπλησεν· τὸν δὲ σκότοσ ὄσσε κάλυψε θυμοῦ δευόμενον· ὃ δὲ Μούλιον οὖτα παραστὰσ δουρὶ κατ’ οὖσ· εἶθαρ δὲ δι’ οὐάτοσ ἦλθ’ ἑτέροιο αἰχμὴ χαλκείη· ὃ δ’ Ἀγήνοροσ υἱὸν Ἔχεκλον μέσσην κὰκ κεφαλὴν ξίφει ἤλασε κωπήεντι, πᾶν δ’ ὑπεθερμάνθη ξίφοσ αἵματι· τὸν δὲ κατ’ ὄσσε ἔλλαβε πορφύρεοσ θάνατοσ καὶ μοῖρα κραταιή. Δευκαλίωνα δ’ ἔπειθ’, ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντεσ ἀγκῶνοσ, τῇ τόν γε φίλησ διὰ χειρὸσ ἔπειρεν αἰχμῇ χαλκείῃ· ὃ δέ μιν μένε χεῖρα βαρυνθεὶσ πρόσθ’ ὁρόων θάνατον· ὃ δὲ φασγάνῳ αὐχένα θείνασ τῆλ’ αὐτῇ πήληκι κάρη βάλε· μυελὸσ αὖτε σφονδυλίων ἔκπαλθ’, ὃ δ’ ἐπὶ χθονὶ κεῖτο τανυσθείσ. αὐτὰρ ὃ βῆ ῥ’ ἰέναι μετ’ ἀμύμονα Πείρεω υἱὸν Ῥίγμον, ὃσ ἐκ Θρῄκησ ἐριβώλακοσ εἰληλούθει· τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι, πάγη δ’ ἐν νηδύϊ χαλκόσ, ἤριπε δ’ ἐξ ὀχέων· ὃ δ’ Ἀρηί̈θοον θεράποντα ἂψ ἵππουσ στρέψαντα μετάφρενον ὀξέϊ δουρὶ νύξ’, ἀπὸ δ’ ἁρ́ματοσ ὦσε· κυκήθησαν δέ οἱ ἵπποι. ὡσ δ’ ἀναμαιμάει βαθέ’ ἄγκεα θεσπιδαὲσ πῦρ οὔρεοσ ἀζαλέοιο, βαθεῖα δὲ καίεται ὕλη, πάντῃ τε κλονέων ἄνεμοσ φλόγα εἰλυφάζει, ὣσ ὅ γε πάντῃ θῦνε σὺν ἔγχεϊ δαίμονι ἶσοσ κτεινομένουσ ἐφέπων·

ῥέε δ’ αἵματι γαῖα μέλαινα. ὡσ δ’ ὅτε τισ ζεύξῃ βόασ ἄρσενασ εὐρυμετώπουσ τριβέμεναι κρῖ λευκὸν ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ, ῥίμφά τε λέπτ’ ἐγένοντο βοῶν ὑπὸ πόσσ’ ἐριμύκων, ὣσ ὑπ’ Ἀχιλλῆοσ μεγαθύμου μώνυχεσ ἵπποι στεῖβον ὁμοῦ νέκυάσ τε καὶ ἀσπίδασ· αἵματι δ’ ἄξων νέρθεν ἅπασ πεπάλακτο καὶ ἄντυγεσ αἳ περὶ δίφρον, ἃσ ἄρ’ ἀφ’ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγεσ ἔβαλλον αἵ τ’ ἀπ’ ἐπισσώτρων· ὃ δὲ ἱέτο κῦδοσ ἀρέσθαι Πηλεί̈δησ, λύθρῳ δὲ παλάσσετο χεῖρασ ἀάπτουσ.

SEARCH

MENU NAVIGATION