Homer, Iliad, Book 11 20:

Ἰφιδάμασ Ἀντηνορίδησ ἠύ̈σ τε μέγασ τε ὃσ τράφη ἐν Θρῄκῃ ἐριβώλακι μητέρι μήλων· Κισσῆσ τόν γ’ ἔθρεψε δόμοισ ἔνι τυτθὸν ἐόντα μητροπάτωρ, ὃσ τίκτε Θεανὼ καλλιπάρῃον· αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἥβησ ἐρικυδέοσ ἵκετο μέτρον, αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δ’ ὅ γε θυγατέρα ἥν· γήμασ δ’ ἐκ θαλάμοιο μετὰ κλέοσ ἵκετ’ Ἀχαιῶν σὺν δυοκαίδεκα νηυσὶ κορωνίσιν, αἵ οἱ ἕποντο. τὰσ μὲν ἔπειτ’ ἐν Περκώτῃ λίπε νῆασ ἐί̈σασ, αὐτὰρ ὃ πεζὸσ ἐὼν ἐσ Ἴλιον εἰληλούθει· ὅσ ῥα τότ’ Ἀτρεί̈δεω Ἀγαμέμνονοσ ἀντίον ἦλθεν. οἳ δ’ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἰόντεσ, Ἀτρεί̈δησ μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετ’ ἔγχοσ, Ἰφιδάμασ δὲ κατὰ ζώνην θώρηκοσ ἔνερθε νύξ’, ἐπὶ δ’ αὐτὸσ ἔρεισε βαρείῃ χειρὶ πιθήσασ· οὐδ’ ἔτορε ζωστῆρα παναίολον, ἀλλὰ πολὺ πρὶν ἀργύρῳ ἀντομένη μόλιβοσ ὣσ ἐτράπετ’ αἰχμή. καὶ τό γε χειρὶ λαβὼν εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνων ἕλκ’ ἐπὶ οἷ μεμαὼσ ὥσ τε λίσ, ἐκ δ’ ἄρα χειρὸσ σπάσσατο· τὸν δ’ ἀόρι πλῆξ’ αὐχένα, λῦσε δὲ γυῖα. ὣσ ὃ μὲν αὖθι πεσὼν κοιμήσατο χάλκεον ὕπνον οἰκτρὸσ ἀπὸ μνηστῆσ ἀλόχου, ἀστοῖσιν ἀρήγων, κουριδίησ, ἧσ οὔ τι χάριν ἴδε, πολλὰ δ’ ἔδωκε· πρῶθ’ ἑκατὸν βοῦσ δῶκεν, ἔπειτα δὲ χίλι’ ὑπέστη αἶγασ ὁμοῦ καὶ ὀί̈σ, τά οἱ ἄσπετα ποιμαίνοντο. δὴ τότε γ’ Ἀτρεί̈δησ Ἀγαμέμνων ἐξενάριξε, βῆ δὲ φέρων ἀν’ ὅμιλον Ἀχαιῶν τεύχεα καλά.