κατάρχομαι στεναγμόν, ὦ Πελασγία, τιθεῖσα λευκὸν ὄνυχα διὰ παρηίδων, αἱματηρὸν ἄταν, κτύπον τε κρατόσ, ὃν ἔλαχ’ ἁ κατὰ χθονὸσ νερτέρων Περσέφασσα καλλίπαισ θεά. ἰαχείτω δὲ γᾶ Κυκλωπία, σίδαρον ἐπὶ κάρα τιθεῖσα κούριμον, πήματ’ οἴκων. ἔλεοσ ἔλεοσ ὅδ’ ἔρχεται τῶν θανουμένων ὕπερ, στρατηλατᾶν Ἑλλάδοσ ποτ’ ὄντων.
