ἰὼ δειράδεσ Παρνασοῦ πέτρασ ἔχουσαι σκόπελον οὐράνιόν θ’ ἕδραν, ἵνα Βάκχιοσ ἀμφιπύρουσ ἀνέχων πεύκασ λαιψηρὰ πηδᾷ νυκτιπόλοισ ἅμα σὺν Βάκχαισ, μή ποτ’ εἰσ ἐμὰν πόλιν ἵκοιθ’ ὁ παῖσ, νέαν δ’ ἁμέραν ἀπολιπὼν θάνοι. στενομένα γὰρ ἂν πόλισ ἔχοι σκῆψιν ξενικὸν ἐσβολὰν . . . ἁλίσασ ὁ πάροσ ἀρχαγὸσ ὢν Ἐρεχθεὺσ ἄναξ.
