Euripides, Helen, episode

ἄναξ, τὰ κάκιστ’ ἐν δόμοισ εὑρήκαμεν· ὡσ καίν’ ἀκούσῃ πήματ’ ἐξ ἐμοῦ τάχα. τί δ’ ἔστιν; ἄλλησ ἐκπόνει μνηστεύματα γυναικόσ· Ἑλένη γὰρ βέβηκ’ ἔξω χθονόσ. πτεροῖσιν ἀρθεῖσ’ ἢ πεδοστιβεῖ ποδί; Μενέλαοσ αὐτὴν ἐκπεπόρθμευται χθονόσ, ὃσ αὐτὸσ αὑτὸν ἦλθεν ἀγγέλλων θανεῖν. ὦ δεινὰ λέξασ· τίσ δέ νιν ναυκληρία ἐκ τῆσδ’ ἀπῆρε χθονόσ; ἄπιστα γὰρ λέγεισ. ἥν γε ξένῳ δίδωσ σύ· τούσ τε σοὺσ ἔχων ναύτασ βέβηκεν, ὡσ ἂν ἐν βραχεῖ μάθῃσ. πῶσ; εἰδέναι πρόθυμοσ· οὐ γὰρ ἐλπίδων ἔσω βέβηκα μίαν ὑπερδραμεῖν χέρα τοσούσδε ναύτασ, ὧν ἀπεστάλησ μέτα. ἐπεὶ λιποῦσα τούσδε βασιλείουσ δόμουσ ἡ τοῦ Διὸσ παῖσ πρὸσ θάλασσαν ἐστάλη σοφώταθ’ ἁβρὸν πόδα τιθεῖσ’ ἀνέστενε πόσιν πέλασ παρόντα κοὐ τεθνηκότα. ὡσ δ’ ἤλθομεν σῶν περίβολον νεωρίων, Σιδωνίαν ναῦν πρωτόπλουν καθείλκομεν ζυγῶν τε πεντήκοντα κἀρετμῶν μέτρα ἔχουσαν. ἔργου δ’ ἔργον ἐξημείβετο· ὃ μὲν γὰρ ἱστόν, ὃ δὲ πλάτην καθίσατο ταρσόν τε χειρί, λευκά θ’ ἱστί’ εἰσ ἓν ἦν πηδάλιά τε ζεύγλαισι παρακαθίετο. κἀν τῷδε μόχθῳ, τοῦτ’ ἄρα σκοπούμενοι, Ἕλληνεσ ἄνδρεσ Μενέλεῳ ξυνέμποροι προσῆλθον ἀκταῖσ ναυφθόροισ ἠσθημένοι πέπλοισιν, εὐειδεῖσ μέν, αὐχμηροὶ δ’ ὁρᾶν. ἰδὼν δέ νιν παρόντασ Ἀτρέωσ γόνοσ προσεῖπε δόλιον οἶκτον ἐσ μέσον φέρων· Ὦ τλήμονεσ, πῶσ ἐκ τίνοσ νεώσ ποτε Ἀχαιίδοσ θραύσαντεσ ἥκετε σκάφοσ; ἆρ’ Ἀτρέωσ παῖδ’ ὀλόμενον συνθάπτετε, ὃν Τυνδαρὶσ παῖσ ἥδ’ ἀπόντα κενοταφεῖ; οἳ δ’ ἐκβαλόντεσ δάκρυα ποιητῷ τρόπῳ, ἐσ ναῦν ἐχώρουν Μενέλεῳ ποντίσματα φέροντεσ. ἡμῖν δ’ ἦν μὲν ἥδ’ ὑποψία λόγοσ τ’ ἐν ἀλλήλοισι, τῶν ἐπεσβατῶν ὡσ πλῆθοσ εἰή· διεσιωπῶμεν δ’ ὅμωσ τοὺσ σοὺσ λόγουσ σῴζοντεσ· ἄρχειν γὰρ νεὼσ ξένον κελεύσασ πάντα συνέχεασ τάδε.