ἐπεὶ δ’ ἔπαυσ’ εἰλαπίνασ θεοῖσ βροτείῳ τε γένει, Ζεὺσ μειλίσσων στυγίουσ Ματρὸσ ὀργὰσ ἐνέπει· Βᾶτε, σεμναὶ Χάριτεσ, ἴτε, τᾷ περὶ παρθένῳ Δηοῖ θυμωσαμένᾳ λύπαν ἐξαλλάξατ’ ἀλαλᾷ, Μοῦσαί θ’ ὕμνοισι χορῶν. χαλκοῦ δ’ αὐδὰν χθονίαν τύπανά τ’ ἔλαβε βυρσοτενῆ καλλίστα τότε πρῶτα μακά ρων Κύπρισ· γέλασέν τε θεὰ δέξατό τ’ ἐσ χέρασ βαρύβρομον αὐλὸν τερφθεῖσ’ ἀλαλαγμῷ.
