λουτρὰ πανύσταθ’ ὑδρανάμενον χροὶ̈ κοίτᾳ ἐν οἰκτροτάτᾳ θανάτου. ἰώ μοι, <ἰώ> μοι πικρᾶσ μὲν πελέκεωσ τομᾶσ σᾶσ, πάτερ, πικρᾶσ δ’ ἐκ Τροί̈ασ ὁδίου βουλᾶσ· οὐ μίτραισι γυνή σε δέξατ’ οὐδ’ ἐπὶ στεφάνοισ, ξίφεσι δ’ ἀμφιτόμοισ λυγρὰν Αἰγίσθου λώβαν θεμένα δόλιον ἔσχεν ἀκοίταν.
