εἰσί τινεσ οἵ μ’ ἔλεγον ὡσ καταδιηλλάγην, ἡνίκα Κλέων μ’ ὑπετάραττεν ἐπικείμενοσ καί με κακίσταισ ἔκνισε· κᾆθ’ ὅτ’ ἀπεδειρόμην, οὑκτὸσ ἐγέλων μέγα κεκραγότα θεώμενοι, οὐδὲν ἄρ’ ἐμοῦ μέλον, ὅσον δὲ μόνον εἰδέναι σκωμμάτιον εἴποτέ τι θλιβόμενοσ ἐκβαλῶ. ταῦτα κατιδὼν ὑπό τι μικρὸν ἐπιθήκισα· εἶτα νῦν ἐξηπάτησεν ἡ χάραξ τὴν ἄμπελον.
