πολλάκισ δὴ ’δοξ’ ἐμαυτῷ δεξειὸσ πεφυκέναι καὶ σκαιὸσ οὐδεπώποτε· ἀλλ’ Ἀμυνίασ ὁ Σέλλου μᾶλλον οὑκ τῶν Κρωβύλων, οὗτοσ ὅν γ’ ἐγώ ποτ’ εἶδον ἀντὶ μήλου καὶ ῥοᾶσ δειπνοῦντα μετὰ Λεωγόρου· πεινῇ γὰρ ᾗπερ Ἀντιφῶν· ἀλλὰ πρεσβεύων γὰρ ἐσ Φάρσαλον ᾤχετ’, εἶτ’ ἐκεῖ μόνοσ μόνοισ τοῖσ Πενέσταισι ξυνῆν τοῖσ Θετταλῶν, αὐτὸσ πενέστησ ὢν ἔλαττων οὐδενόσ.
