εἰ δ’ ἐγὼ ὀρθὸσ ἰδεῖν βίον ἀνέροσ ἢ τρόπον ὅστισ ἔτ’ οἰμώξεται, οὐ πολὺν οὐδ’ ὁ πίθηκοσ οὗτοσ ὁ νῦν ἐνοχλῶν, Κλειγένησ ὁ μικρόσ, ὁ πονηρότατοσ βαλανεὺσ ὁπόσοι κρατοῦσι κυκησιτέφρου ψευδολίτρου κονίασ καὶ Κιμωλίασ γῆσ, χρόνον ἐνδιατρίψει· ἰδὼν δὲ τάδ’ οὐκ εἰρηνικὸσ ἔσθ’, ἵνα μή ποτε κἀποδυθῇ μεθύων ἄνευ ξύλου βαδίζων.
