κεῖται <καὶ> δὴ πάνθ’ ἅπερ εἶπασ, σὸν δ’ ἔργον τἄλλα διδάσκειν, ὅ τί σοι δρῶσαι ξύμφορον ἡμεῖσ δόξομεν ὀρθῶσ ὑπακούειν. οὐδεμιᾷ γὰρ δεινοτέρᾳ σου ξυμμείξασ’ οἶδα γυναικί. περιμείνατέ νυν, ἵνα τῆσ ἀρχῆσ ἣν ἄρτι κεχιεροτόνημαι, ξυμβούλοισιν πάσαισ ὑμῖν χρήσωμαι. καὶ γὰρ ἐκεῖ μοι ἐν τῷ θορύβῳ καὶ τοῖσ δεινοῖσ ἀνδρειόταται γεγένησθε.
