ταυτὶ μὲν ἡμῖν ὦ γυναῖκεσ εὐτυχῶσ τὰ πράγματ’ ἐκβέβηκεν ἁβουλεύσαμεν. ἀλλ’ ὡσ τάχιστα πρίν τιν’ ἀνθρώπων ἰδεῖν, ῥιπτεῖτε χλαίνασ, ἐμβὰσ ἐκποδὼν ἴτω, χάλα συναπτοὺσ ἡνίασ Λακωνικάσ, βακτηρίασ ἄφεσθε. καὶ μέντοι σὺ μὲν ταύτασ κατευτρέπιζ’, ἐγὼ δὲ βούλομαι εἴσω παρερπύσασα πρὶν τὸν ἄνδρα με ἰδεῖν, καταθέσθαι θοἰμάτιον αὐτοῦ πάλιν ὅθενπερ ἔλαβον τἄλλα θ’ ἁξηνεγκάμην.
