μονώτῃ μὲν οὖν χαλεπὸσ ὁ βίοσ· οὐ γὰρ ῥᾴδιον καθ’ αὑτὸν ἐνεργεῖν συνεχῶσ, μεθ’ ἑτέρων δὲ καὶ πρὸσ ἄλλουσ ῥᾷον. ἔσται οὖν ἡ ἐνέργεια συνεχεστέρα, ἡδεῖα οὖσα καθ’ αὑτήν, ὃ δεῖ περὶ τὸν μακάριον εἶναι· ὁ γὰρ σπουδαῖοσ, ᾗ σπουδαῖοσ, ταῖσ κατ’ ἀρετὴν πράξεσι χαίρει, ταῖσ δ’ ἀπὸ κακίασ δυσχεραίνει, καθάπερ ὁ μουσικὸσ τοῖσ καλοῖσ μέλεσιν ἥδεται, ἐπὶ δὲ τοῖσ φαύλοισ λυπεῖται.
