Apollodorus, Argonautica, book 4

(아폴로도로스, 아르고나우티카, book 4)

Αὐτὴ νῦν κάματόν γε, θεά, καὶ δήνεα κούρησ Κολχίδοσ ἔννεπε, Μοῦσα, Διὸσ τέκοσ. ἦ γὰρ ἔμοιγε ἀμφασίῃ νόοσ ἔνδον ἑλίσσεται ὁρμαίνοντι, ἢ ἔμεν ἄτησ πῆμα δυσίμερον, ἦ τόγ’ ἐνίσπω φύζαν ἀεικελίην, ᾗ κάλλιπεν ἔθνεα Κόλχων. Ἤτοι ὁ μὲν δήμοιο μετ’ ἀνδράσιν, ὅσσοι ἄριστοι, παννύχιοσ δόλον αἰπὺν ἐπὶ σφίσι μητιάασκεν οἷσιν ἐνὶ μεγάροισ, στυγερῷ ἐπὶ θυμὸν ἀέθλῳ Αἰήτησ ἄμοτον κεχολωμένοσ· οὐδ’ ὅγε πάμπαν θυγατέρων τάδε νόσφιν ἑῶν τελέεσθαι ἐώλπει. Τῇ δ’ ἀλεγεινότατον κραδίῃ φόβον ἔμβαλεν Ἥρη· τρέσσεν δ’, ἠύτε τισ κούφη κεμάσ, ἥν τε βαθείησ τάρφεσιν ἐν ξυλόχοιο κυνῶν ἐφόβησεν ὁμοκλή. αὐτίκα γὰρ νημερτὲσ ὀίσσατο, μή μιν ἀρωγὴν ληθέμεν, αἶψα δὲ πᾶσαν ἀναπλήσειν κακότητα. τάρβει δ’ ἀμφιπόλουσ ἐπιίστορασ· ἐν δέ οἱ ὄσσε πλῆτο πυρόσ, δεινὸν δὲ περιβρομέεσκον ἀκουαί. πυκνὰ δὲ λευκανίησ ἐπεμάσσατο, πυκνὰ δὲ κουρὶξ ἑλκομένη πλοκάμουσ γοερῇ βρυχήσατ’ ἀνίῃ. καί νύ κεν αὐτοῦ τῆμοσ ὑπὲρ μόρον ὤλετο κούρη, φάρμακα πασσαμένη, Ἥρησ δ’ ἁλίωσε μενοινάσ, εἰ μή μιν Φρίξοιο θεὰ σὺν παισὶ φέβεσθαι ὦρσεν ἀτυζομένην· πτερόεισ δέ οἱ ἐν φρεσὶ θυμὸσ ἰάνθη· μετὰ δ’ ἥγε παλίσσυτοσ ἀθρόα κόλπων φάρμακα πάντ’ ἄμυδισ κατεχεύατο φωριαμοῖο. κύσσε δ’ ἑόν τε λέχοσ καὶ δικλίδασ ἀμφοτέρωθεν σταθμούσ, καὶ τοίχων ἐπαφήσατο, χερσί τε μακρὸν ῥηξαμένη πλόκαμον, θαλάμῳ μνημήια μητρὶ κάλλιπε παρθενίησ, ἀδινῇ δ’ ὀλοφύρατο φωνῇ· "Τόνδε τοι ἀντ’ ἐμέθεν ταναὸν πλόκον εἶμι λιποῦσα, μῆτερ ἐμή· χαίροισ δὲ καὶ ἄνδιχα πολλὸν ἰούσῃ· χαίροισ Χαλκιόπη, καὶ πᾶσ δόμοσ. αἴθε σε πόντοσ, ξεῖνε, διέρραισεν, πρὶν Κολχίδα γαῖαν ἱκέσθαι. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· βλεφάρων δὲ κατ’ ἀθρόα δάκρυα χεῦεν. οἱή δ’ ἀφνειοῖο διειλυσθεῖσα δόμοιο ληιάσ, ἥν τε νέον πάτρησ ἀπενόσφισεν αἶσα, οὐδέ νύ πω μογεροῖο πεπείρηται καμάτοιο, ἀλλ’ ἔτ’ ἀηθέσσουσα δύησ καὶ δούλια ἔργα εἶσιν ἀτυζομενη χαλεπὰσ ὑπὸ χεῖρασ ἀνάσσησ· τοίη ἄρ’ ἱμερόεσσα δόμων ἐξέσσυτο κούρη. τῇ δὲ καὶ αὐτόματοι θυρέων ἱπόειξαν ὀχῆεσ, ὠκείαισ ἄψορροι ἀναθρώσκοντεσ ἀοιδαῖσ. γυμνοῖσιν δὲ πόδεσσιν ἀνὰ στεινὰσ θέεν οἴμουσ, λαιῇ μὲν χερὶ πέπλον ἐπ’ ὀφρύσιν ἀμφὶ μέτωπα στειλαμένη καὶ καλὰ παρήια, δεξιτερῇ δὲ ἄκρην ὑψόθι πέζαν ἀερτάζουσα χιτῶνοσ. καρπαλίμωσ δ’ ἀίδηλον ἀνὰ στίβον ἔκτοθι πύργων ἄστεοσ εὐρυχόροιο φόβῳ ἵκετ’· οὐδέ τισ ἔγνω τήνγε φυλακτήρων, λάθε δέ σφεασ ὁρμηθεῖσα. ἔνθεν ἴμεν νηόνδε μάλ’ ἐφράσατ’· οὐ γὰρ ἀίδρισ ἠε͂ν ὁδῶν, θαμὰ καὶ πρὶν ἀλωμένη ἀμφί τε νεκρούσ, ἀμφί τε δυσπαλέασ ῥίζασ χθονόσ, οἱᾶ γυναῖκεσ φαρμακίδεσ· τρομερῷ δ’ ὑπὸ δείματι πάλλετο θυμόσ. τὴν δὲ νέον Τιτηνὶσ ἀνερχομένη περάτηθεν φοιταλέην ἐσιδοῦσα θεὰ ἐπεχήρατο Μήνη ἁρπαλέωσ, καὶ τοῖα μετὰ φρεσὶν ᾗσιν ἐείπεν· "Οὐκ ἄρ’ ἐγὼ μούνη μετὰ Λάτμιον ἄντρον ἀλύσκω, οὐδ’ οἰή καλῷ περιδαίομαι Ἐνδυμίωνι·

ἦ θαμὰ δὴ καὶ σεῖο κίον δολίῃσιν ἀοιδαῖσ, μνησαμένη φιλότητοσ, ἵνα σκοτίῃ ἐνὶ νυκτὶ φαρμάσσῃσ εὔκηλοσ, ἅ τοι φίλα ἔργα τέτυκται. νῦν δὲ καὶ αὐτὴ δῆθεν ὁμοίησ ἔμμορεσ ἄτησ· δῶκε δ’ ἀνιηρόν τοι Ιἤσονα πῆμα γενέσθαι δαίμων ἀλγινόεισ. ἀλλ’ ἔρχεο, τέτλαθι δ’ ἔμπησ, καὶ πινυτή περ ἐοῦσα, πολύστονον ἄλγοσ ἀείρειν. " Ὦσ ἄρ’ ἔφη· τὴν δ’ αἶψα πόδεσ φέρον ἐγκονέουσαν. ἀσπασίωσ δ’ ὄχθῃσιν ἐπηέρθη ποταμοῖο, ἀντιπέρην λεύσσουσα πυρὸσ σέλασ, ὅ ῥά τ’ ἀέθλου παννύχιοι ἡρ́ωεσ ἐυφροσύνῃσιν ἔδαιον. ὀξείῃ δἤπειτα διὰ κνέφασ ὄρθια φωνῇ ὁπλότατον Φρίξοιο περαιόθεν ἤπυε παίδων, φρόντιν· ὁ δὲ ξὺν ἑοῖσι κασιγνήτοισ ὄπα κούρησ αὐτῷ τ’ Αἰσονίδῃ τεκμήρατο· σῖγα δ’ ἑταῖροι θάμβεον, εὖτ’ ἐνόησαν ὃ δὴ καὶ ἐτήτυμον ἠε͂ν. τρὶσ μὲν ἀνήυσεν, τρὶσ δ’ ὀτρύνοντοσ ὁμίλου Φρόντισ ἀμοιβήδην ἀντίαχεν· οἱ δ’ ἄρα τείωσ ἡρ́ωεσ μετὰ τήνγε θοοῖσ ἐλάασκον ἐρετμοῖσ. οὔπω πείσματα νηὸσ ἐπ’ ἠπείροιο περαίησ βάλλον, ὁ δὲ κραιπνοὺσ χέρσῳ πόδασ ἧκεν Ιἤσων ὑψοῦ ἀπ’ ἰκριόφιν· μετὰ δὲ Φρόντισ τε καὶ Ἄργοσ, υἱε͂ δύω Φρίξου, χαμάδισ θόρον· ἡ δ’ ἄρα τούσγε γούνων ἀμφοτέρῃσι περισχομένη προσέειπεν· "Ἔκ με, φίλοι, ῥύσασθε δυσάμμορον, ὧσ δὲ καὶ αὐτοὺσ ὑμέασ Αἰήταο, πρὸ γάρ τ’ ἀναφανδὰ τέτυκται πάντα μάλ’, οὐδέ τι μῆχοσ ἱκάνεται. ἀλλ’ ἐπὶ νηὶ φεύγωμεν, πρὶν τόνδε θοῶν ἐπιβήμεναι ἵππων. δώσω δὲ χρύσειον ἐγὼ δέροσ, εὐνήσασα φρουρὸν ὄφιν· τύνη δὲ θεοὺσ ἐνὶ σοῖσιν ἑταίροισ, ξεῖνε, τεῶν μύθων ἐπιίστορασ, οὕσ μοι ὑπέστησ, ποίησαι· μηδ’ ἔνθεν ἑκαστέρω ὁρμηθεῖσαν χήτει κηδεμόνων ὀνοτὴν καὶ ἀεικέα θείησ. " Ἴσκεν ἀκηχεμένη· μέγα δὲ φρένεσ Αἰσονίδαο γήθεον· αἶψα δέ μιν περὶ γούνασι πεπτηυῖαν ἦκ’ ἀναειρόμενοσ προσπτύξατο, θάρσυνέν τε· "Δαιμονίη, Ζεὺσ αὐτὸσ Ὀλύμπιοσ ὁρ́κιοσ ἔστω, Ἥρη τε Ζυγίη, Διὸσ εὐνέτισ, ἦ μὲν ἐμοῖσιν κουριδίην σε δόμοισιν ἐνιστήσεσθαι ἄκοιτιν, εὖτ’ ἂν ἐσ Ἑλλάδα γαῖαν ἱκώμεθα νοστήσαντεσ. " Ὧσ ηὔδα, καὶ χεῖρα παρασχεδὸν ἤραρε χειρὶ δεξιτερήν· ἡ δέ σφιν ἐσ ἱερὸν ἄλσοσ ἀνώγει νῆα θοὴν ἐλάαν αὐτοσχεδόν, ὄφρ’ ἔτι νύκτωρ κῶασ ἑλόντεσ ἄγοιντο παρὲκ νόον Αἰήταο. ἔνθ’ ἔποσ ἠδὲ καὶ ἔργον ὁμοῦ πέλεν ἐσσυμένοισιν. εἰσ γάρ μιν βήσαντεσ, ἀπὸ χθονὸσ αὐτίκ’ ἐώσαν νῆα· πολὺσ δ’ ὀρυμαγδὸσ ἐπειγομένων ἐλάτῃσιν ἠε͂ν ἀριστήων· ἡ δ’ ἔμπαλιν ἀίσσουσα γαίῃ χεῖρασ ἔτεινεν ἀμήχανοσ. αὐτὰρ Ιἤσων θάρσυνέν τ’ ἐπέεσσι, καὶ ἴσχανεν ἀσχαλόωσαν. Ἦμοσ δ’ ἀνέρεσ ὕπνον ἀπ’ ὀφθαλμῶν ἐβάλοντο ἀγρόται, οἵ τε κύνεσσι πεποιθότεσ οὔποτε νύκτα ἄγχαυρον κνώσσουσιν, ἀλευάμενοι φάοσ ἠοῦσ, μὴ πρὶν ἀμαλδύνῃ θηρῶν στίβον ἠδὲ καὶ ὀδμὴν θηρείην λευκῇσιν ἐνισκίμψασα βολῇσιν·

τῆμοσ ἄρ’ Αἰσονίδησ κούρη τ’ ἀπὸ νηὸσ ἔβησαν ποιήεντ’ ἀνὰ χῶρον, ἵνα κριοῦ καλέονται εὐναί, ὅθι πρῶτον κεκμηότα γούνατ’ ἔκαμψεν, νώτοισιν φορέων Μινυήιον υἷ’ Ἀθάμαντοσ. ἐγγύθι δ’ αἰθαλόεντα πελεν βωμοῖο θέμεθλα, ὅν ῥά ποτ’ Αἰολίδησ Διὶ Φυξίῳ εἵσατο Φρίξοσ, ῥέζων κεῖνο τέρασ παγχρύσεον, ὥσ οἱ ἐείπεν Ἑρμείασ πρόφρων ξυμβλήμενοσ. ἔνθ’ ἄρα τούσγε Ἄργου φραδμοσύνῃσιν ἀριστῆεσ μεθέηκαν. τὼ δὲ δι’ ἀτραπιτοῖο μεθ’ ἱερὸν ἄλσοσ ἵκοντο, φηγὸν ἀπειρεσίην διζημένω, ᾗ ἔπι κῶασ βέβλητο, νεφέλῃ ἐναλίγκιον, ἥ τ’ ἀνιόντοσ ἠελίου φλογερῇσιν ἐρεύθεται ἀκτίνεσσιν. αὐτὰρ ὁ ἀντικρὺ περιμήκεα τείνετο δειρὴν ὀξὺσ ἀύπνοισιν προϊδὼν ὄφισ ὀφθαλμοῖσιν νισσομένουσ, ῥοίζει δὲ πελώριον· ἀμφὶ δὲ μακραὶ ἠιόνεσ ποταμοῖο καὶ ἄσπετον ἰάχεν ἄλσοσ. ἔκλυον οἳ καὶ πολλὸν ἑκὰσ Τιτηνίδοσ Αἰήσ Κολχίδα γῆν ἐνέμοντο παρὰ προχοῇσι Αύκοιο, ὅσ τ’ ἀποκιδνάμενοσ ποταμοῦ κελάδοντοσ Ἀράξεω Φάσιδι συμφέρεται ἱερὸν ῥόον· οἱ δὲ συνάμφω Καυκασίην ἅλαδ’ εἰσ ἓν ἐλαυνόμενοι προχέουσιν. δείματι δ’ ἐξέγροντο λεχωίδεσ, ἀμφὶ δὲ παισὶν νηπιάχοισ, οἵ τέ σφιν ὑπ’ ἀγκαλίδεσσιν ἰαυόν, ῥοίζῳ παλλομένοισ χεῖρασ βάλον ἀσχαλόωσαι. ὡσ δ’ ὅτε τυφομένησ ὕλησ ὕπερ αἰθαλόεσσαι καπνοῖο στροφάλιγγεσ ἀπείριτοι εἱλίσσονται, ἄλλη δ’ αἶψ’ ἑτέρῃ ἐπιτέλλεται αἰὲν ἐπιπρὸ νειόθεν εἰλίγγοισιν ἐπήοροσ ἐξανιοῦσα· ὧσ τότε κεῖνο πέλωρον ἀπειρεσίασ ἐλέλιξεν ῥυμβόνασ ἀζαλέῃσιν ἐπηρεφέασ φολίδεσσιν. τοῖο δ’ ἑλισσομένοιο κατ’ ὄμματα νίσσετο κούρη, Ὕπνον ἀοσσητῆρα, θεῶν ὕπατον, καλέουσα ἡδείῃ ἐνοπῇ, θέλξαι τέρασ· αὐε͂ δ’ ἄνασσαν νυκτιπόλον, χθονίην, εὐαντέα δοῦναι ἐφορμήν. εἵπετο δ’ Αἰσονίδησ πεφοβημένοσ, αὐτὰρ ὅγ’ ἤδη οἴμῃ θελγόμενοσ δολιχὴν ἀνελύετ’ ἄκανθαν γηγενέοσ σπείρησ, μήκυνε δὲ μυρία κύκλα, οἱο͂ν ὅτε βληχροῖσι κυλινδόμενον πελάγεσσιν κῦμα μέλαν κωφόν τε καὶ ἄβρομον· ἀλλὰ καὶ ἔμπησ ὑψοῦ σμερδαλέην κεφαλὴν μενέαινεν ἀείρασ ἀμφοτέρουσ ὀλοῇσι περιπτύξαι γενύεσσιν. ἡ δέ μιν ἀρκεύθοιο νέον τετμηότι θαλλῷ βάπτουσ’ ἐκ κυκεῶνοσ ἀκήρατα φάρμακ’ ἀοιδαῖσ ῥαῖνε κατ’ ὀφθαλμῶν· περί τ’ ἀμφί τε νήριτοσ ὀδμὴ φαρμάκου ὕπνον ἔβαλλε· γένυν δ’ αὐτῇ ἐνὶ χώρῃ θῆκεν ἐρεισάμενοσ· τὰ δ’ ἀπείρονα πολλὸν ὀπίσσω κύκλα πολυπρέμνοιο διὲξ ὕλησ τετάνυστο. ἔνθα δ’ ὁ μὲν χρύσειον ἀπὸ δρυὸσ αἴνυτο κῶασ, κούρησ κεκλομένησ· ἡ δ’ ἔμπεδον ἑστηυῖα φαρμάκῳ ἔψηχεν θηρὸσ κάρη, εἰσόκε δή μιν αὐτὸσ ἑὴν ἐπὶ νῆα παλιντροπάασθαι Ιἤσων ἤνωγεν, λεῖπεν δὲ πολύσκιον ἄλσοσ Ἄρηοσ. ὡσ δὲ σεληναίην διχομήνιδα παρθένοσ αἴγλην ὑψόθεν ἐξανέχουσαν ὑπωροφίου θαλάμοιο λεπταλέῳ ἑανῷ ὑποΐσχεται· ἐν δέ οἱ ἦτορ χαίρει δερκομένησ καλὸν σέλασ· ὧσ τότ’ Ιἤσων γηθόσυνοσ μέγα κῶασ ἑαῖσ ἐναείρατο χερσίν· καί οἱ ἐπὶ ξανθῇσι παρηίσιν ἠδὲ μετώπῳ μαρμαρυγῇ ληνέων φλογὶ εἴκελον ἷζεν ἔρευθοσ. ὅσση δὲ ῥινὸσ βοὸσ ἤνιοσ ἢ ἐλάφοιο γίγνεται, ἥν τ’ ἀγρῶσται ἀχαιινέην καλέουσιν, τόσσον ἐήν πάντῃ χρύσεον ἐφύπερθεν ἀώτον. βεβρίθει λήνεσσιν ἐπηρεφέσ· ἤλιθα δὲ χθὼν αἰὲν ὑποπρὸ ποδῶν ἀμαρύσσετο νισσομένοιο. ἠιέ δ’ ἄλλοτε μὲν λαιῷ ἐπιειμένοσ ὤμῳ αὐχένοσ ἐξ ὑπάτοιο ποδηνεκέσ, ἄλλοτε δ’ αὖτε εἴλει ἀφασσόμενοσ· περὶ γὰρ δίεν, ὄφρα ἓ μή τισ ἀνδρῶν ἠὲ θεῶν νοσφίσσεται ἀντιβολήσασ. Ηὢσ μέν ῥ̓ ἐπὶ γαῖαν ἐκίδνατο, τοὶ δ’ ἐσ ὅμιλον ἷξον·

θάμβησαν δὲ νέοι μέγα κῶασ ἰδόντεσ λαμπόμενον στεροπῇ ἴκελον Διόσ. ὦρτο δ’ ἕκαστοσ ψαῦσαι ἐελδόμενοσ δέχθαι τ’ ἐνὶ χερσὶν ἑῇσιν. Αἰσονίδησ δ’ ἄλλουσ μὲν ἐρήτυε, τῷ δ’ ἐπὶ φᾶροσ κάββαλε νηγάτεον· πρύμνῃ δ’ ἐνεείσατο κούρην ἀνθέμενοσ, καὶ τοῖον ἔποσ μετὰ πᾶσιν ἐείπεν· "Μηκέτι νῦν χάζεσθε, φίλοι, πάτρηνδε νέεσθαι. ἤδη γὰρ χρειώ, τῆσ εἵνεκα τήνδ’ ἀλεγεινὴν ναυτιλίην ἔτλημεν ὀιζύι μοχθίζοντεσ, εὐπαλέωσ κούρησ ὑπὸ δήνεσι κεκράανται. τὴν μὲν ἐγὼν ἐθέλουσαν ἀνάξομαι οἴκαδ’ ἄκοιτιν κουριδίην· ἀτὰρ ὔμμεσ Ἀχαιίδοσ οἱᾶ́ τε πάσησ αὐτῶν θ’ ὑμείων ἐσθλὴν ἐπαρωγὸν ἐοῦσαν σώετε. δὴ γάρ που, μάλ’ ὀίομαι, εἶσιν ἐρύξων Αἰήτησ ὁμάδῳ πόντονδ’ ἴμεν ἐκ ποταμοῖο. ἀλλ’ οἱ μὲν διὰ νηόσ, ἀμοιβαδὶσ ἀνέροσ ἀνὴρ ἑζόμενοσ, πηδοῖσιν ἐρέσσετε· τοὶ δὲ βοείασ ἀσπίδασ ἡμίσεεσ, δῄων θοὸν ἔχμα βολάων, προσχόμενοι νόστῳ ἐπαμύνετε. νῦν δ’ ἐνὶ χερσὶν παῖδασ ἑοὺσ πάτρην τε φίλην, γεραρούσ τε τοκῆασ ἴσχομεν· ἡμετέρῃ δ’ ἐπερείδεται Ἑλλὰσ ἐφορμῇ, ἠὲ κατηφείην, ἢ καὶ μέγα κῦδοσ ἀρέσθαι. " Ὧσ φάτο, δῦνε δὲ τεύχε’ ἀρήια· τοὶ δ’ ἰάχησαν θεσπέσιον μεμαῶτεσ. ὁ δὲ ξίφοσ ἐκ κολεοῖο σπασσάμενοσ πρυμναῖα νεὼσ ἀπὸ πείσματ’ ἔκοψεν. ἄγχι δὲ παρθενικῆσ κεκορυθμένοσ ἰθυντῆρι Ἀγκαίῳ παρέβασκεν· ἐπείγετο δ’ εἰρεσίῃ νηῦσ σπερχομένων ἄμοτον ποταμοῦ ἄφαρ ἐκτὸσ ἐλάσσαι. Ἤδη δ’ Αἰήτῃ ὑπερήνορι πᾶσί τε Κόλχοισ Μηδείησ περίπυστοσ ἔρωσ καὶ ἔργ’ ἐτέτυκτο. ἐσ δ’ ἀγορὴν ἀγέροντ’ ἐνὶ τεύχεσιν· ὅσσα δέ πόντου κύματα χειμερίοιο κορύσσεται ἐξ ἀνέμοιο, ἢ ὅσα φύλλα χαμᾶζε περικλαδέοσ πέσεν ὕλησ φυλλοχόῳ ἐνὶ μηνί‐‐τίσ ἂν τάδε τεκμήραιτο; ὧσ οἱ ἀπειρέσιοι ποταμοῦ παρεμέτρεον ὄχθασ, κλαγγῇ μαιμώοντεσ· ὁ δ’ εὐτύκτῳ ἐνὶ δίφρῳ Αἰήτησ ἵπποισι μετέπρεπεν, οὕσ οἱ ὄπασσεν Ηἔλιοσ πνοιῇσιν ἐειδομένουσ ἀνέμοιο, σκαιῇ μέν ῥ̓ ἐνὶ χειρὶ σάκοσ δινωτὸν ἀείρων, τῇ δ’ ἑτέρῃ πεύκην περιμήκεα· πὰρ δέ οἱ ἔγχοσ ἀντικρὺ τετάνυστο πελώριον. ἡνία δ’ ἵππων γέντο χεροῖν Ἄψυρτοσ. υπεκπρὸ δὲ πόντον ἔταμνεν νηῦσ ἤδη κρατεροῖσιν ἐπειγομένη ἐρέτῃσιν, καὶ μεγάλου ποταμοῖο καταβλώσκοντι ῥεέθρῳ. αὐτὰρ ἄναξ ἄτῃ πολυπήμονι χεῖρασ ἀείρασ Ηἔλιον καὶ Ζῆνα κακῶν ἐπιμάρτυρασ ἔργων κέκλετο· δεινὰ δὲ παντὶ παρασχεδὸν ἤπυε λαῷ εἰ μή οἱ κούρην αὐτάγρετον, ἢ ἀνὰ γαῖαν, ἢ πλωτῆσ εὑρόντεσ ἔτ’ εἰν ἁλὸσ οἴδματι νῆα, ἄξουσιν, καὶ θυμὸν ἐνιπλήσει μενεαίνων τίσασθαι τάδε πάντα, δαήσονται κεφαλῇσιν πάντα χόλον καὶ πᾶσαν ἑὴν ὑποδέγμενοι ἄτην. Ὧσ ἔφατ’ Αἰήτησ·

αὐτῷ δ’ ἐνὶ ἤματι Κόλχοι νῆάσ τ’ εἰρύσσαντο, καὶ ἄρμενα νηυσὶ βάλοντο, αὐτῷ δ’ ἤματι πόντον ἀνήιον· οὐδέ κε φαίησ τόσσον νηίτην στόλον ἔμμεναι, ἀλλ’ οἰωνῶν ἰλαδὸν ἄσπετον ἔθνοσ ἐπιβρομέειν πελάγεσσιν. Οἱ δ’ ἀνέμου λαιψηρὰ θεᾶσ βουλῇσιν ἀέντοσ Ἥρησ, ὄφρ’ ὤκιστα κακὸν Πελίαο δόμοισιν Αἰαίη Μήδεια Πελασγίδα γαῖαν ἵκηται, ἠοῖ ἐνὶ τριτάτῃ πρυμνήσια νηὸσ ἔδησαν Παφλαγόνων ἀκτῇσι, πάροιθ’ Ἅλυοσ ποταμοῖο. ἡ γάρ σφ’ ἐξαποβάντασ ἀρέσσασθαι θυέεσσιν ἠνώγει Ἑκάτην. καὶ δὴ τὰ μέν, ὅσσα θυηλὴν κούρη πορσανέουσα τιτύσκετο, μήτε τισ ἴστωρ εἰή, μήτ’ ἐμὲ θυμὸσ ἐποτρύνειεν ἀείδειν. ἅζομαι αὐδῆσαι· τό γε μὴν ἕδοσ ἐξέτι κείνου, ὅ ῥα θεᾷ ἡρ́ωεσ ἐπὶ ῥηγμῖσιν ἔδειμαν, ἀνδράσιν ὀψιγόνοισι μένει καὶ τῆμοσ ἰδέσθαι. Αὐτίκα δ’ Αἰσονίδησ ἐμνήσατο, σὺν δὲ καὶ ὧλλοι ἡρ́ωεσ, Φινῆοσ, ὃ δὴ πλόον ἄλλον ἐείπεν ἐξ Αἰήσ ἔσσεσθαι· ἀνώιστοσ δ’ ἐτέτυκτο πᾶσιν ὁμῶσ. Ἄργοσ δὲ λιλαιομένοισ ἀγόρευσεν· "Νισσόμεθ’ Ὀρχομενὸν τὴν ἔχραεν ὔμμι περῆσαι νημερτὴσ ὅδε μάντισ, ὅτῳ ξυνέβητε πάροιθεν. ἔστιν γὰρ πλόοσ ἄλλοσ, ὃν ἀθανάτων ἱερῆεσ πέφραδον, οἳ Θήβησ Τριτωνίδοσ ἐκγεγάασιν. οὔπω τείρεα πάντα, τά τ’ οὐρανῷ εἱλίσσονται, οὐδέ τί πω Δαναῶν ἱερὸν γένοσ ἠε͂ν ἀκοῦσαι πευθομένοισ· οἰοῖ δ’ ἔσαν Ἀρκάδεσ Ἀπιδανῆεσ, Ἀρκάδεσ, οἳ καὶ πρόσθε σεληναίησ ὑδέονται ζώειν, φηγὸν ἔδοντεσ ἐν οὔρεσιν. οὐδὲ Πελασγὶσ χθὼν τότε κυδαλίμοισιν ἀνάσσετο Δευκαλίδῃσιν, ἦμοσ ὅτ’ Ηἐρίη πολυλήιοσ ἐκλήιστο, μήτηρ Αἴγυπτοσ προτερηγενέων αἰζηῶν, καὶ ποταμὸσ Τρίτων ἠύρροοσ, ᾧ ὕπο πᾶσα ἄρδεται Ηἐρίη· Διόθεν δέ μιν οὔποτε δεύει ὄμβροσ· ἅλισ προχοῇσι δ’ ἀνασταχύουσιν ἄρουραι. ἔνθεν δή τινά φασι πέριξ διὰ πᾶσαν ὁδεῦσαι Εὐρώπην Ἀσίην τε βίῃ καὶ κάρτεϊ λαῶν σφωιτέρων θάρσει τε πεποιθότα· μυρία δ’ ἄστη νάσσατ’ ἐποιχόμενοσ, τὰ μὲν ἤ ποθι ναιετάουσιν, ἠὲ καὶ οὔ· πουλὺσ γὰρ ἄδην ἐπενήνοθεν αἰών. Αἰᾶ́ γε μὴν ἔτι νῦν μένει ἔμπεδον υἱωνοί τε τῶνδ’ ἀνδρῶν, οὓσ ὅσγε καθίσσατο ναιέμεν Αἰᾶν, οἳ δή τοι γραπτῦσ πατέρων ἕθεν εἰρύονται, κύρβιασ, οἷσ ἔνι πᾶσαι ὁδοὶ καὶ πείρατ’ ἐάσιν ὑγρῆσ τε τραφερῆσ τε πέριξ ἐπινισσομένοισιν. ἔστι δέ τισ ποταμόσ, ὕπατον κέρασ Ὠκεανοῖο, εὐρύσ τε προβαθήσ τε καὶ ὁλκάδι νηὶ περῆσαι· Ἴστρον μιν καλέοντεσ ἑκὰσ διετεκμήραντο· ὅσ δή τοι τείωσ μὲν ἀπείρονα τέμνετ’ ἄρουραν εἷσ οἰο͂σ· πηγαὶ γὰρ ὑπὲρ πνοιῆσ βορέαο Ῥιπαίοισ ἐν ὄρεσσιν ἀπόπροθι μορμύρουσιν. ἀλλ’ ὁπόταν Θρῃκῶν Σκυθέων τ’ ἐπιβήσεται οὔρουσ, ἔνθα διχῆ τὸ μὲν ἔνθα μετ’ ἠῴην ἅλα βάλλει τῇδ’ ὕδωρ, τὸ δ’ ὄπισθε βαθὺν διὰ κόλπον ἱήσιν σχιζόμενοσ πόντου Τρινακρίου εἰσανέχοντα, γαίῃ ὃσ ὑμετέρῃ παρακέκλιται, εἰ ἐτεὸν δὴ ὑμετέρησ γαίησ Ἀχελώιοσ ἐξανίησιν. Ὧσ ἄρ’ ἔφη·

τοῖσιν δὲ θεὰ τέρασ ἐγγυάλιξεν αἴσιον, ᾧ καὶ πάντεσ ἐπευφήμησαν ἰδόντεσ στέλλεσθαι τήνδ’ οἶμον. ἐπιπρὸ γὰρ ὁλκὸσ ἐτύχθη οὐρανίησ ἀκτῖνοσ, ὅπῃ καὶ ἀμεύσιμον ἠε͂ν. γηθόσυνοι δὲ Λύκοιο κατ’ αὐτόθι παῖδα λιπόντεσ λαίφεσι πεπταμένοισιν ὑπεὶρ ἅλα ναυτίλλοντο, οὔρεα Παφλαγόνων θηεύμενοι. οὐδὲ Κάραμβιν γνάμψαν, ἐπεὶ πνοιαί τε καὶ οὐρανίου πυρὸσ αἴγλη μεῖνεν, ἑώσ Ἴστροιο μέγαν ῥόον εἰσαφίκοντο. Κόλχοι δ’ αὖτ’ ἄλλοι μέν, ἐτώσια μαστεύοντεσ, Κυανέασ Πόντοιο διὲκ πέτρασ ἐπέρησαν· ἄλλοι δ’ αὖ ποταμὸν μετεκίαθον, οἷσιν ἄνασσεν Ἄψυρτοσ, Καλὸν δὲ διὰ στόμα πεῖρε λιασθείσ. τῶ καὶ ὑπέφθη τούσγε βαλὼν ὕπερ αὐχένα γαίησ κόλπον ἔσω πόντοιο πανέσχατον Ιὀνίοιο. Ἴστρῳ γάρ τισ νῆσοσ ἐέργεται οὔνομα Πεύκη, τριγλώχιν, εὖροσ μὲν ἐσ αἰγιαλοὺσ ἀνέχουσα, στεινὸν δ’ αὖτ’ ἀγκῶνα ποτὶ ῥόον· ἀμφὶ δὲ δοιαὶ σχίζονται προχοαί. τὴν μὲν καλέουσι Νάρηκοσ· τὴν δ’ ὑπὸ τῇ νεάτῃ, Καλὸν στόμα. τῇ δὲ διαπρὸ Ἄψυρτοσ Κόλχοι τε θοώτερον ὡρμήθησαν· οἱ δ’ ὑψοῦ νήσοιο κατ’ ἀκροτάτησ ἐνέοντο τηλόθεν. εἱαμενῇσι δ’ ἐν ἄσπετα πώεα λεῖπον ποιμένεσ ἄγραυλοι νηῶν φόβῳ, οἱᾶ́ τε θῆρασ ὀσσόμενοι πόντου μεγακήτεοσ ἐξανιόντασ. οὐ γάρ πω ἁλίασ γε πάροσ ποθὶ νῆασ ἴδοντο, οὔτ’ οὖν Θρήιξιν μιγάδεσ Σκύθαι, οὐδὲ Σίγυννοι, οὔτ’ οὖν Γραυκένιοι, οὔθ’ οἱ περὶ Λαύριον ἤδη Σίνδοι ἐρημαῖον πεδίον μέγα ναιετάοντεσ. αὐτὰρ ἐπεί τ’ Ἄγγουρον ὄροσ, καὶ ἄπωθεν ἐόντα Ἀγγούρου ὄρεοσ σκόπελον πάρα Καυλιακοῖο, ᾧ πέρι δὴ σχίζων Ἴστροσ ῥόον ἔνθα καὶ ἔνθα βάλλει ἁλόσ, πεδίον τε τὸ Λαύριον ἠμείψαντο, δή ῥα τότε Κρονίην Κόλχοι ἅλαδ’ ἐκπρομολόντεσ πάντῃ, μή σφε λάθοιεν, ὑπετμήξαντο κελεύθουσ. οἱ δ’ ὄπιθεν ποταμοῖο κατήλυθον, ἐκ δ’ ἐπέρησαν δοιὰσ Ἀρτέμιδοσ Βρυγηίδασ ἀγχόθι νήσουσ. τῶν δ’ ἤτοι ἑτέρῃ μὲν ἐν ἱερὸν ἔσκεν ἔδεθλον· ἐν̣ ̣ δ’ ἑτέρῃ, πληθὺν πεφυλαγμένοι Ἀψύρτοιο, βαῖνον· ἐπεὶ κείνασ πολέων λίπον ἔνδοθι νήσουσ αὔτωσ, ἁζόμενοι κούρην Διόσ· αἱ δὲ δὴ ἄλλαι στεινόμεναι Κόλχοισι πόρουσ εἴρυντο θαλάσσησ. ὧσ δὲ καὶ εἰσ ἀκτὰσ πληθὺν λίπεν ἀγχόθι νήσων μέσφα Σαλαγγῶνοσ ποταμοῦ καὶ Νέστιδοσ αἰήσ. Ἔνθα κε λευγαλέῃ Μινύαι τότε δηιοτῆτι παυρότεροι πλεόνεσσιν ὑπείκαθον· ἀλλὰ πάροιθεν συνθεσίην, μέγα νεῖκοσ ἀλευάμενοι, ἐτάμοντο, κῶασ μὲν χρύσειον, ἐπεί σφισιν αὐτὸσ ὑπέστη Αἰήτησ, εἰ κεῖνοι ἀναπλήσειαν ἀέθλουσ, ἔμπεδον εὐδικίῃ σφέασ ἑξέμεν, εἴτε δόλοισιν, εἴτε καὶ ἀμφαδίην αὔτωσ ἀέκοντοσ ἀπηύρων· αὐτὰρ Μήδειάν γε‐‐τὸ γὰρ πέλεν ἀμφήριστον‐‐ παρθέσθαι κούρῃ Λητωίδι νόσφιν ὁμίλου, εἰσόκε τισ δικάσῃσι θεμιστούχων βασιλήων, εἴτε μιν εἰσ πατρὸσ χρειὼ δόμον αὖτισ ἱκάνειν, εἴτε μεθ’ Ἑλλάδα γαῖαν ἀριστήεσσιν ἕπεσθαι. Ἔνθα δ’ ἐπεὶ τὰ ἕκαστα νόῳ πεμπάσσατο κούρη, δή ῥά μιν ὀξεῖαι κραδίην ἐλέλιξαν ἀνῖαι νωλεμέσ·

αἶψα δὲ νόσφιν Ιἤσονα μοῦνον ἑταίρων ἐκπροκαλεσσαμένη ἄγεν ἄλλυδισ, ὄφρ’ ἐλίασθεν πολλὸν ἑκάσ, στονόεντα δ’ ἐνωπαδὶσ ἔκφατο μῦθον· "Αἰσονίδη, τίνα τήνδε συναρτύνασθε μενοινὴν ἀμφ’ ἐμοί; ἠε͂́ σε πάγχυ λαθιφροσύναισ ἐνέηκαν ἀγλαϊαί, τῶν δ’ οὔτι μετατρέπῃ, ὅσσ’ ἀγόρευεσ χρειοῖ ἐνισχόμενοσ; ποῦ τοι Διὸσ Ἱκεσίοιο ὁρ́κια, ποῦ δὲ μελιχραὶ ὑποσχεσίαι βεβάασιν; ᾗσ ἐγὼ οὐ κατὰ κόσμον ἀναιδήτῳ ἰότητι πάτρην τε κλέα τε μεγάρων αὐτούσ τε τοκῆασ νοσφισάμην, τά μοι ἠε͂ν ὑπέρτατα· τηλόθι δ’ οἰή λυγρῇσιν κατὰ πόντον ἅμ’ ἀλκυόνεσσι φορεῦμαι σῶν ἕνεκεν καμάτων, ἵνα μοι σόοσ ἀμφί τε βουσὶν ἀμφί τε γηγενέεσσιν ἀναπλήσειασ ἀέθλουσ. ὕστατον αὖ καὶ κῶασ, ἐπεί τ’ ἐπαϊστὸν ἐτύχθη, εἷλεσ ἐμῇ ματίῃ· κατὰ δ’ οὐλοὸν αἶσχοσ ἔχευα θηλυτέραισ. τῶ φημὶ τεὴ κούρη τε δάμαρ τε αὐτοκασιγνήτη τε μεθ’ Ἑλλάδα γαῖαν ἕπεσθαι. πάντῃ νυν πρόφρων ὑπερίστασο, μηδέ με μούνην σεῖο λίπῃσ ἀπάνευθεν, ἐποιχόμενοσ βασιλῆασ. ἀλλ’ αὔτωσ εἴρυσο· δίκη δέ τοι ἔμπεδοσ ἔστω καὶ θέμισ, ἣν ἄμφω συναρέσσαμεν· ἢ σύγ’ ἔπειτα φασγάνῳ αὐτίκα τόνδε μέσον διὰ λαιμὸν ἀμῆσαι, ὄφρ’ ἐπίηρα φέρωμαι ἐοικότα μαργοσύνῃσιν. σχετλίη, εἴ κεν δή με κασιγνήτοιο δικάσσῃ ἔμμεναι οὗτοσ ἄναξ, τῷ ἐπίσχετε τάσδ’ ἀλεγεινὰσ ἄμφω συνθεσίασ. πῶσ ἵξομαι ὄμματα πατρόσ; ἦ μάλ’ ἐυκλειήσ; τίνα δ’ οὐ τίσιν, ἠὲ βαρεῖαν ἄτην οὐ σμυγερῶσ δεινῶν ὕπερ, οἱᾶ ἐόργα, ὀτλήσω; σὺ δέ κεν θυμηδέα νόστον ἕλοιο; μὴ τόγε παμβασίλεια Διὸσ τελέσειεν ἄκοιτισ, ᾗ ἐπικυδιάεισ. μνήσαιο δέ καί ποτ’ ἐμεῖο, στρευγόμενοσ καμάτοισι· δέροσ δέ τοι ἶσον ὀνείροισ οἴχοιτ’ εἰσ ἔρεβοσ μεταμώνιον. ἐκ δέ σε πάτρησ αὐτίκ’ ἐμαί σ’ ἐλάσειαν Ἐρινύεσ· οἱᾶ καὶ αὐτὴ σῇ πάθον ἀτροπίῃ. τὰ μὲν οὐ θέμισ ἀκράαντα ἐν γαίῃ πεσέειν. μάλα γὰρ μέγαν ἤλιτεσ ὁρ́κον, νηλεέσ· ἀλλ’ οὔ θήν μοι ἐπιλλίζοντεσ ὀπίσσω δὴν ἔσσεσθ’ εὔκηλοι ἕκητί γε συνθεσιάων. " Ὧσ φάτ’ ἀναζείουσα βαρὺν χόλον· ἱέτο δ’ ἥγε νῆα καταφλέξαι, διά τ’ ἔμπεδα πάντα κεάσσαι, ἐν δὲ πεσεῖν αὐτὴ μαλερῷ πυρί. τοῖα δ’ Ιἤσων μειλιχίοισ ἐπέεσσιν ὑποδδείσασ προσέειπεν· "Ἴσχεο, δαιμονίη· τὰ μὲν ἁνδάνει οὐδ’ ἐμοὶ αὐτῷ. ἀλλά τιν’ ἀμβολίην διζήμεθα δηιοτῆτοσ, ὅσσον δυσμενέων ἀνδρῶν νέφοσ ἀμφιδέδηεν εἵνεκα σεῦ. πάντεσ γάρ, ὅσοι χθόνα τήνδε νέμονται, Ἀψύρτῳ μεμάαασιν ἀμυνέμεν, ὄφρα σε πατρί, οἱᾶ́ τε ληισθεῖσαν, ὑπότροπον οἴκαδ’ ἄγοιντο. αὐτοὶ δὲ στυγερῷ κεν ὀλοίμεθα πάντεσ ὀλέθρῳ, μίξαντεσ δαῒ χεῖρασ· ὅ τοι καὶ ῥίγιον ἄλγοσ ἔσσεται, εἴ σε θανόντεσ ἕλωρ κείνοισι λίποιμεν. ἥδε δὲ συνθεσίη κρανέει δόλον, ᾧ μιν ἐσ ἄτην βήσομεν. οὐδ’ ἂν ὁμῶσ περιναιέται ἀντιόωσιν Κόλχοισ ἦρα φέροντεσ ὑπὲρ σέο νόσφιν ἄνακτοσ, ὅσ τοι ἀοσσητήρ τε κασίγνητόσ τε τέτυκται· οὐδ’ ἂν ἐγὼ Κόλχοισιν ὑπείξω μὴ πολεμίζειν ἀντιβίην, ὅτε μή με διὲξ εἰῶσι νέεσθαι. Ἴσκεν ὑποσσαίνων·

ἡ δ’ οὐλοὸν ἔκφατο μῦθον· "Φράζεο νῦν. χρειὼ γὰρ ἀεικελίοισιν ἐπ’ ἔργοισ καὶ τόδε μητίσασθαι, ἐπεὶ τὸ πρῶτον ἀάσθην ἀμπλακίῃ, θεόθεν δὲ κακὰσ ἤνυσσα μενοινάσ. τύνη μὲν κατὰ μῶλον ἀλέξεο δούρατα Κόλχων· αὐτὰρ ἐγὼ κεῖνόν γε τεὰσ ἐσ χεῖρασ ἱκέσθαι μειλίξω· σὺ δέ μιν φαιδροῖσ ἀγαπάζεο δώροισ. εἴ κέν πωσ κήρυκασ ἀπερχομένουσ πεπίθοιμι οἰόθεν οἰο͂ν ἐμοῖσι συναρθμῆσαι ἐπέεσσιν, ἔνθ’ εἴ τοι τόδε ἔργον ἐφανδάνει, οὔτι μεγαίρω, κτεῖνέ τε, καὶ Κόλχοισιν ἀείρεο δηιοτῆτα. " Ὧσ τώγε ξυμβάντε μέγαν δόλον ἠρτύνοντο Ἀψύρτῳ, καὶ πολλὰ πόρον ξεινήια δῶρα, οἷσ μέτα καὶ πέπλον δόσαν ἱερὸν Ὑψιπυλείησ πορφύρεον. τὸν μέν ῥα Διωνύσῳ κάμον αὐταὶ Δίῃ ἐν ἀμφιάλῳ Χάριτεσ θεαί· αὐτὰρ ὁ παιδὶ δῶκε Θόαντι μεταῦτισ· ὁ δ’ αὖ λίπεν Ὑψιπυλείῃ· ἡ δ’ ἔπορ’ Αἰσονίδῃ πολέσιν μετὰ καὶ τὸ φέρεσθαι γλήνεσιν εὐεργὲσ ξεινήιον. οὔ μιν ἀφάσσων, οὔτε κεν εἰσορόων γλυκὺν ἵμερον ἐμπλήσειασ. τοῦ δὲ καὶ ἀμβροσίη ὀδμὴ πέλεν ἐξέτι κείνου, ἐξ οὗ ἄναξ αὐτὸσ Νυσήιοσ ἐγκατελεκτο ἀκροχάλιξ οἴνῳ καὶ νέκταρι, καλὰ μεμαρπὼσ στήθεα παρθενικῆσ Μινωίδοσ, ἥν ποτε Θησεὺσ Κνωσσόθεν ἑσπομένην Δίῃ ἔνι κάλλιπε νήσῳ. ἡ δ’ ὅτε κηρύκεσσιν ἐπεξυνώσατο μύθουσ, θελγέμεν, εὖτ’ ἂν πρῶτα θεᾶσ περὶ νηὸν ἵκηται συνθεσίῃ, νυκτόσ τε μέλαν κνέφασ ἀμφιβάλῃσιν, ἐλθέμεν, ὄφρα δόλον συμφράσσεται, ὥσ κεν ἑλοῦσα χρύσειον μέγα κῶασ ὑπότροποσ αὖτισ ὀπίσσω βαίη ἐσ Αἰήταο δόμουσ· πέρι γάρ μιν ἀνάγκῃ υἱῆεσ Φρίξοιο δόσαν ξείνοισιν ἄγεσθαι· τοῖα παραιφαμένη θελκτήρια φάρμακ’ ἔπασσεν αἰθέρι καὶ πνοιῇσι, τά κεν καὶ ἄπωθεν ἐόντα ἄγριον ἠλιβάτοιο κατ’ οὔρεοσ ἤγαγε θῆρα. Σχέτλι’ Ἔρωσ, μέγα πῆμα, μέγα στύγοσ ἀνθρώποισιν, ἐκ σέθεν οὐλόμεναί τ’ ἔριδεσ στοναχαί τε γόοι τε, ἄλγεά τ’ ἄλλ’ ἐπὶ τοῖσιν ἀπείρονα τετρήχασιν. δυσμενέων ἐπὶ παισὶ κορύσσεο, δαῖμον, ἀερθείσ, οἱο͂σ Μηδείῃ στυγερὴν φρεσὶν ἔμβαλεσ ἄτην. πῶσ γὰρ δὴ μετιόντα κακῷ ἐδάμασσεν ὀλέθρῳ Ἄψυρτον; τὸ γὰρ ἧμιν ἐπισχερὼ ἠε͂ν ἀοιδῆσ. Ἦμοσ ὅτ’ Ἀρτέμιδοσ νήσῳ ἔνι τήνγ’ ἐλίποντο συνθεσίῃ. τοὶ μέν ῥα διάνδιχα νηυσὶν ἔκελσαν σφωιτέραισ κρινθέντεσ· ὁ δ’ ἐσ λόχον ᾖεν Ιἤσων δέγμενοσ Ἄψυρτόν τε καὶ οὓσ ἐξαῦτισ ἑταίρουσ. αὐτὰρ ὅγ’ αἰνοτάτῃσιν ὑποσχεσίῃσι δολωθεὶσ καρπαλίμωσ ᾗ νηὶ διὲξ ἁλὸσ οἶδμα περήσασ, νύχθ’ ὕπο λυγαίην ἱερῆσ ἐπεβήσατο νήσου· οἰόθι δ’ ἀντικρὺ μετιὼν πειρήσατο μύθοισ εἱο͂ κασιγνήτησ, ἀταλὸσ πάισ οἱᾶ χαράδρησ χειμερίησ, ἣν οὐδὲ δι’ αἰζηοὶ περόωσιν. εἴ κε δόλον ξείνοισιν ἐπ’ ἀνδράσι τεχνήσαιτο. καὶ τὼ μὲν τὰ ἕκαστα συνῄνεον ἀλλήλοισιν· αὐτίκα δ’ Αἰσονίδησ πυκινοῦ ἐξᾶλτο λόχοιο, γυμνὸν ἀνασχόμενοσ παλάμῃ ξίφοσ· αἶψα δὲ κούρη ἔμπαλιν ὄμματ’ ἔνεικε, καλυψαμένη ὀθόνῃσιν, μὴ φόνον ἀθρήσειε κασιγνήτοιο τυπέντοσ. τὸν δ’ ὅγε, βουτύποσ ὥστε μέγαν κερεαλκέα ταῦρον, πλῆξεν ὀπιπεύσασ νηοῦ σχεδόν, ὅν ποτ’ ἔδειμαν Ἀρτέμιδι Βρυγοὶ περιναιέται ἀντιπέρηθεν. τοῦ ὅγ’ ἐνὶ προδόμῳ γνὺξ ἤριπε· λοίσθια δ’ ἡρ́ωσ θυμὸν ἀναπνείων χερσὶν μέλαν ἀμφοτέρῃσιν αἷμα κατ’ ὠτειλὴν ὑποΐσχετο· τῆσ δὲ καλύπτρην ἀργυφέην καὶ πέπλον ἀλευομένησ ἐρύθηνεν. ὀξὺ δὲ πανδαμάτωρ λοξῷ ἴδεν οἱο͂ν ἔρεξαν ὄμματι νηλειὴσ ὀλοφώιον ἔργον Ἐρινύσ. ἡρ́ωσ δ’ Αἰσονίδησ ἐξάργματα τάμνε θανόντοσ, τρὶσ δ’ ἀπέλειξε φόνου, τρὶσ δ’ ἐξ ἄγοσ ἔπτυσ’ ὀδόντων, ἣ θέμισ αὐθέντῃσι δολοκτασίασ ἱλάεσθαι. ὑγρὸν δ’ ἐν γαίῃ κρύψεν νέκυν, ἔνθ’ ἔτι νῦν περ κείαται ὀστέα κεῖνα μετ’ ἀνδράσιν Ἀψυρτεῦσιν. Οἱ δ’ ἄμυδισ πυρσοῖο σέλασ προπάροιθεν ἰδόντεσ, τό σφιν παρθενικὴ τέκμαρ μετιοῦσιν ἀείρεν, Κολχίδοσ ἀγχόθι νηὸσ ἑὴν παρὰ νῆ’ ἐβάλοντο ἡρ́ωεσ·

Κόλχον δ’ ὄλεκον στόλον, ἠύτε κίρκοι φῦλα πελειάων, ἠὲ μέγα πῶυ λέοντεσ ἀγρότεροι κλονέουσιν ἐνὶ σταθμοῖσι θορόντεσ. οὐδ’ ἄρα τισ κείνων θάνατον φύγε, πάντα δ’ ὅμιλον πῦρ ἅ τε δηιόωντεσ ἐπέδραμον· ὀψὲ δ’ Ιἤσων ἤντησεν, μεμαὼσ ἐπαμυνέμεν οὐ μάλ’ ἀρωγῆσ δευομένοισ· ἤδη δὲ καὶ ἀμφ’ αὐτοῖο μέλοντο. ἔνθα δὲ ναυτιλίησ πυκινὴν περὶ μητιάασκον ἑζόμενοι βουλήν· ἐπὶ δέ σφισιν ἤλυθε κούρη φραζομένοισ· Πηλεὺσ δὲ παροίτατοσ ἔκφατο μῦθον· "Ἤδη νῦν κέλομαι νύκτωρ ἔτι νῆ’ ἐπιβάντασ εἰρεσίῃ περάαν πλόον ἀντίον, ᾧ ἐπέχουσιν δήιοι· ἠῶθεν γὰρ ἐπαθρήσαντασ ἕκαστα ἔλπομαι οὐχ ἕνα μῦθον, ὅτισ προτέρωσε δίεσθαι ἡμέασ ὀτρυνέει, τοὺσ πεισέμεν· οἱᾶ δ’ ἄνακτοσ εὔνιδεσ, ἀργαλέῃσι διχοστασίῃσ κεδόωνται. ῥηιδίη δέ κεν ἄμμι, κεδασθέντων δίχα λαῶν, ἤ τ’ εἰή μετέπειτα κατερχομένοισι κέλευθοσ. " Ὧσ ἔφατ’· ᾔνησαν δὲ νέοι ἔποσ Λἰακίδαο. ῥίμφα δὲ νῆ’ ἐπιβάντεσ ἐπερρώοντ’ ἐλάτῃσιν νωλεμέσ, ὄφρ’ ἱερὴν Ἠλεκτρίδα νῆσον ἵκοντο, ἀλλάων ὑπάτην, ποταμοῦ σχεδὸν Ἠριδανοῖο. Κόλχοι δ’ ὁππότ’ ὄλεθρον ἐπεφράσθησαν ἄνακτοσ, ἤτοι μὲν δίζεσθαι ἐπέχραον ἔνδοθι πάσησ Ἀργὼ καὶ Μινύασ Κρονίησ ἁλόσ. ἀλλ’ ἀπέρυκεν Ἥρη σμερδαλέῃσι κατ’ αἰθέροσ ἀστεροπῇσιν. ὕστατον αὐτοὶ δ’ αὖτε Κυταιίδοσ ἤθεα γαίησ στύξαν, ἀτυζόμενοι χόλον ἄγριον Αἰήταο, ἔμπεδα δ’ ἄλλυδισ ἄλλοι ἐφορμηθέντεσ ἔνασθεν. οἱ μὲν ἐπ’ αὐτάων νήσων ἔβαν, ᾗσιν ἐπέσχον ἡρ́ωεσ, ναίουσι δ’ ἐπώνυμοι Ἀψύρτοιο· οἱ δ’ ἄρ’ ἐπ’ Ἰλλυρικοῖο μελαμβαθέοσ ποταμοῖο, τύμβοσ ἵν’ Ἁρμονίησ Κάδμοιό τε, πύργον ἔδειμαν, ἀνδράσιν Ἐγχελέεσσιν ἐφέστιοι· οἱ δ’ ἐν ὄρεσσιν ἐνναίουσιν, ἅπερ τε Κεραύνια κικλήσκονται, ἐκ τόθεν, ἐξότε τούσγε Διὸσ Κρονίδαο κεραυνοὶ νῆσον ἐσ ἀντιπέραιαν ἀπέτραπον ὁρμηθῆναι. Ἥρωεσ δ’, ὅτε δή σφιν ἐείσατο νόστοσ ἀπήμων, δή ῥα τότε προμολόντεσ ἐπὶ χθονὶ πείσματ’ ἔδησαν Ὑλλήων. νῆσοι γὰρ ἐπιπρούχοντο θαμειαὶ ἀργαλέην πλώουσιν ὁδὸν μεσσηγὺσ ἔχουσαι οὐδέ σφιν, ὡσ καὶ πρίν, ἀνάρσια μητιάασκον Ὑλλῆεσ· πρὸσ δ’ αὐτοὶ ἐμηχανόωντο κέλευθον, μισθὸν ἀειρόμενοι τρίποδα μέγαν Ἀπόλλωνοσ. δοιοὺσ γὰρ τρίποδασ τηλοῦ πόρε Φοῖβοσ ἄγεσθαι Αἰσονίδῃ περόωντι κατὰ χρέοσ, ὁππότε Πυθὼ ἱρὴν πευσόμενοσ μετεκίαθε τῆσδ’ ὑπὲρ αὐτῆσ ναυτιλίησ· πέπρωτο δ’, ὅπῃ χθονὸσ ἱδρυνθεῖεν, μήποτε τὴν δῄοισιν ἀναστήσεσθαι ἰοῦσιν. τούνεκεν εἰσέτι νῦν κείνῃ ὅδε κεύθεται αἰῄ ἀμφὶ πόλιν ἀγανὴν Ὑλληίδα, πολλὸν ἔνερθεν οὔδεοσ, ὥσ κεν ἄφαντοσ ἀεὶ μερόπεσσι πέλοιτο. οὐ μὲν ἔτι ζώοντα καταυτόθι τέτμον ἄνακτα Ὕλλον, ὃν εὐειδὴσ Μελίτη τέκεν Ἡρακλῆι δήμῳ Φαιήκων. ὁ γὰρ οἰκία Ναυσιθόοιο Μάκριν τ’ εἰσαφίκανε, Διωνύσοιο τιθήνην, νιψόμενοσ παίδων ὀλοὸν φόνον· ἔνθ’ ὅγε κούρην Αἰγαίου ἐδάμασσεν ἐρασσάμενοσ ποταμοῖο, νηιάδα Μελίτην· ἡ δὲ σθεναρὸν τέκεν Ὕλλον. οὐδ’ ἄρ’ ὅγ’ ἡβήσασ αὐτῇ ἐνὶ ἔλδετο νήσῳ ναίειν, κοιρανέοντοσ ὑπ’ ὀφρύσι Ναυσιθόοιο· βῆ δ’ ἅλαδε Κρονίην, αὐτόχθονα λαὸν ἀγείρασ Φαιήκων· σὺν γάρ οἱ ἄναξ πόρσυνε κέλευθον ἡρ́ωσ Ναυσίθοοσ· τόθι δ’ εἵσατο, καί μιν ἔπεφνον Μέντορεσ, ἀγραύλοισιν ἀλεξόμενον περὶ βουσίν. Ἀλλά, θεαί, πῶσ τῆσδε παρὲξ ἁλόσ, ἀμφί τε γαῖαν Αὐσονίην νήσουσ τε Λιγυστίδασ, αἳ καλέονται Στοιχάδεσ, Ἀργῴησ περιώσια σήματα νηὸσ νημερτὲσ πέφαται;

τίσ ἀπόπροθι τόσσον ἀνάγκη καὶ χρειώ σφ’ ἐκόμισσε; τίνεσ σφέασ ἤγαγον αὖραι; Αὐτόν που μεγαλωστὶ δεδουπότοσ Ἀψύρτοιο Ζῆνα, θεῶν βασιλῆα, χόλοσ λάβεν, οἱο͂ν ἔρεξαν. Αἰαίησ δ’ ὀλοὸν τεκμήρατο δήνεσι Κίρκησ αἷμ’ ἀπονιψαμένουσ, πρό τε μυρία πημανθέντασ, νοστήσειν. τὸ μὲν οὔτισ ἀριστήων ἐνόησεν· ἀλλ’ ἔθεον γαίησ Ὑλληίδοσ ἐξανιόντεσ τηλόθι· τὰσ δ’ ἀπέλειπον, ὅσαι Κόλχοισι πάροιθεν ἑξείησ πλήθοντο Λιβυρνίδεσ εἰν ἁλὶ νῆσοι, Ἴσσα τε Δυσκέλαδόσ τε καὶ ἱμερτὴ Πιτύεια. αὐτὰρ ἔπειτ’ ἐπὶ τῇσι παραὶ Κέρκυραν ἵκοντο, ἔνθα Ποσειδάων Ἀσωπίδα νάσσατο κούρην, ἠύκομον Κέρκυραν, ἑκὰσ Φλιουντίδοσ αἰήσ, ἁρπάξασ ὑπ’ ἔρωτι· μελαινομένην δέ μιν ἄνδρεσ ναυτίλοι ἐκ πόντοιο κελαινῇ πάντοθεν ὕλῃ δερκόμενοι Κέρκυραν ἐπικλείουσι Μέλαιναν. τῇ δ’ ἐπὶ καὶ Μελίτην, λιαρῷ περιγηθέεσ οὔρῳ, αἰπεινήν τε Κερωσσόν, ὕπερθε δὲ πολλὸν ἐοῦσαν Νυμφαίην παράμειβον, ἵνα κρείουσα Καλυψὼ Ἀτλαντὶσ ναίεσκε· τὰ δ’ ἠεροειδέα λεύσσειν οὔρεα δοιάζοντο Κεραύνια. καὶ τότε βουλὰσ ἀμφ’ αὐτοῖσ Ζηνόσ τε μέγαν χόλον ἐφράσαθ’ Ἥρη. μηδομένη δ’ ἄνυσιν τοῖο πλόου, ὦρσεν ἀέλλασ ἀντικρύ, ταῖσ αὖτισ ἀναρπάγδην φορέοντο νήσου ἔπι κραναῆσ Ἠλεκτρίδοσ. αὐτίκα δ’ ἄφνω ἰάχεν ἀνδρομέῃ ἐνοπῇ μεσσηγὺ θεόντων αὐδῆεν γλαφυρῆσ νηὸσ δόρυ, τό ῥ’ ἀνὰ μέσσην στεῖραν Ἀθηναίη Δωδωνίδοσ ἡρ́μοσε φηγοῦ. τοὺσ δ’ ὀλοὸν μεσσηγὺ δέοσ λάβεν εἰσαϊόντασ φθογγήν τε Ζηνόσ τε βαρὺν χόλον. οὐ γὰρ ἀλύξειν ἔννεπεν οὔτε πόρουσ δολιχῆσ ἁλόσ, οὔτε θυέλλασ ἀργαλέασ, ὅτε μὴ Κίρκη φόνον Ἀψύρτοιο νηλέα νίψειεν· Πολυδεύκεα δ’ εὐχετάασθαι Κάστορά τ’ ἀθανάτοισι θεοῖσ ἤνωγε κελεύθουσ Αὐσονίησ ἔμπροσθε πορεῖν ἁλόσ, ᾗ ἔνι Κίρκην δήουσιν, Πέρσησ τε καὶ Ηἐλίοιο θύγατρα. Ὧσ Ἀργὼ ἰάχησεν ὑπὸ κνέφασ· οἱ δ’ ἀνόρουσαν Τυνδαρίδαι, καὶ χεῖρασ ἀνέσχεθον ἀθανάτοισιν εὐχόμενοι τὰ ἕκαστα· κατηφείη δ’ ἔχεν ἄλλουσ ἡρ́ωασ Μινύασ. ἡ δ’ ἔσσυτο πολλὸν ἐπιπρὸ λαίφεσιν, ἐσ δ’ ἔβαλον μύχατον ῥόον Ἠριδανοῖο· ἔνθα ποτ’ αἰθαλόεντι τυπεὶσ πρὸσ στέρνα κεραυνῷ ἡμιδαὴσ Φαέθων πέσεν ἁρ́ματοσ Ηἐλίοιο λίμνησ ἐσ προχοὰσ πολυβενθέοσ· ἡ δ’ ἔτι νῦν περ τραύματοσ αἰθομένοιο βαρὺν ἀνακηκίει ἀτμόν. οὐδέ τισ ὕδωρ κεῖνο διὰ πτερὰ κοῦφα τανύσσασ οἰωνὸσ δύναται βαλέειν ὕπερ· ἀλλὰ μεσηγὺσ φλογμῷ ἐπιθρώσκει πεποτημένοσ. ἀμφὶ δὲ κοῦραι Ἡλιάδεσ ταναῇσιν ἐελμέναι αἰγείροισιν, μύρονται κινυρὸν μέλεαι γόον· ἐκ δὲ φαεινὰσ ἠλέκτρου λιβάδασ βλεφάρων προχέουσιν ἔραζε, αἱ μέν τ’ ἠελίῳ ψαμάθοισ ἔπι τερσαίνονται· εὖτ’ ἂν δὲ κλύζῃσι κελαινῆσ ὕδατα λίμνησ ἠιόνασ πνοιῇ πολυηχέοσ ἐξ ἀνέμοιο, δὴ τότ’ ἐσ Ἠριδανὸν προκυλίνδεται ἀθρόα πάντα κυμαίνοντι ῥόῳ. Κελτοὶ δ’ ἐπὶ βάξιν ἔθεντο, ὡσ ἄρ’ Ἀπόλλωνοσ τάδε δάκρυα Λητοΐδαο ἐμφέρεται δίναισ, ἅ τε μυρία χεῦε πάροιθεν, ἦμοσ Ὑπερβορέων ἱερὸν γένοσ εἰσαφίκανεν, οὐρανὸν αἰγλήεντα λιπὼν ἐκ πατρὸσ ἐνιπῆσ, χωόμενοσ περὶ παιδί, τὸν ἐν λιπαρῇ Λακερείῃ δῖα Κορωνὶσ ἔτικτεν ἐπὶ προχοῇσ Ἀμύροιο. καὶ τὰ μὲν ὧσ κείνοισι μετ’ ἀνδράσι κεκλήισται. τοὺσ δ’ οὔτε βρώμησ ᾕρει πόθοσ, οὐδὲ ποτοῖο, οὔτ’ ἐπὶ γηθοσύνασ τράπετο νόοσ. ἀλλ’ ἄρα τοίγε ἤματα μὲν στρεύγοντο περιβληχρὸν βαρύθοντεσ ὀδμῇ λευγαλέῃ, τήν ῥ’ ἄσχετον ἐξανίεσκον τυφομένου Φαέθοντοσ ἐπιρροαὶ Ἠριδανοῖο· νύκτασ δ’ αὖ γόον ὀξὺν ὀδυρομένων ἐσάκουον Ἡλιάδων λιγέωσ· τὰ δὲ δάκρυα μυρομένῃσιν οἱο͂ν ἐλαιηραὶ στάγεσ ὕδασιν ἐμφορέοντο. Ἐκ δὲ τόθεν Ῥοδανοῖο βαθὺν ῥόον εἰσαπέβησαν, ὅσ τ’ εἰσ Ἠριδανὸν μετανίσσεται·

ἄμμιγα δ’ ὕδωρ ἐν ξυνοχῇ βέβρυκε κυκώμενον. αὐτὰρ ὁ γαίησ ἐκ μυχάτησ, ἵνα τ’ εἰσὶ πύλαι καὶ ἐδέθλια Νυκτόσ, ἔνθεν ἀπορνύμενοσ τῇ μέν τ’ ἐπερεύγεται ἀκτὰσ Ὠκεανοῦ, τῇ δ’ αὖτε μετ’ Ιὀνίην ἅλα βάλλει, τῇ δ’ ἐπὶ Σαρδόνιον πέλαγοσ καὶ ἀπείρονα κόλπον ἑπτὰ διὰ στομάτων ἱεί ῥόον. ἐκ δ’ ἄρα τοῖο λίμνασ εἰσέλασαν δυσχείμονασ, αἵ τ’ ἀνὰ Κελτῶν ἤπειρον πέπτανται ἀθέσφατον· ἔνθα κεν οἵγε ἄτῃ ἀεικελίῃ πέλασαν. φέρε γάρ τισ ἀπορρὼξ κόλπον ἐσ Ὠκεανοῖο, τὸν οὐ προδαέντεσ ἔμελλον εἰσβαλέειν, τόθεν οὔ κεν ὑπότροποι ἐξεσάωθεν. ἀλλ’ Ἥρη σκοπέλοιο καθ’ Ἑρκυνίου ἰάχησεν οὐρανόθεν προθοροῦσα· φόβῳ δ’ ἐτίναχθεν ἀυτῆσ πάντεσ ὁμῶσ· δεινὸν γὰρ ἐπὶ μέγασ ἔβραχεν αἰθήρ. ἂψ δὲ παλιντροπόωντο θεᾶσ ὕπο, καί ῥ’ ἐνόησαν τὴν οἶμον, τῇπέρ τε καὶ ἔπλετο νόστοσ ἰοῦσιν. δηναιοὶ δ’ ἀκτὰσ ἁλιμυρέασ εἰσαφίκοντο Ἥρησ ἐννεσίῃσι, δι’ ἔθνεα μυρία Κελτῶν καὶ Λιγύων περόωντεσ ἀδήιοι. ἀμφὶ γὰρ αἰνὴν ἠέρα χεῦε θεὰ πάντ’ ἤματα νισσομένοισιν. μεσσότατον δ’ ἄρα τοίγε διὰ στόμα νηὶ βαλόντεσ Στοιχάδασ εἰσαπέβαν νήσουσ σόοι εἵνεκα κούρων Ζηνόσ· ὃ δὴ βωμοί τε καὶ ἱερὰ τοῖσι τέτυκται ἔμπεδον· οὐδ’ οἰο͂ν κείνησ ἐπίκουροι ἕποντο ναυτιλίησ· Ζεὺσ δέ σφι καὶ ὀψιγόνων πόρε νῆασ. Στοιχάδασ αὖτε λιπόντεσ ἐσ Αἰθαλίην ἐπέρησαν νῆσον, ἵνα ψηφῖσιν ἀπωμόρξαντο καμόντεσ ἱδρῶ ἅλισ· χροιῇ δὲ κατ’ αἰγιαλοῖο κέχυνται εἴκελαι· ἐν δὲ σόλοι καὶ τεύχεα θέσκελα κείνων· ἐν δὲ λιμὴν Ἀργῷοσ ἐπωνυμίην πεφάτισται. Καρπαλίμωσ δ’ ἐνθένδε διὲξ ἁλὸσ οἶδμα νέοντο Αὐσονίησ ἀκτὰσ Τυρσηνίδασ εἰσορόωντεσ· ἷξον δ’ Αἰαίησ λιμένα κλυτόν· ἐκ δ’ ἄρα νηὸσ πείσματ’ ἐπ’ ἠιόνων σχεδόθεν βάλον. ἔνθα δὲ Κίρκην εὑρ͂ον ἁλὸσ νοτίδεσσι κάρη ἐπιφαιδρύνουσαν· τοῖον γὰρ νυχίοισιν ὀνείρασιν ἐπτοίητο. αἵματί οἱ θάλαμοί τε καὶ ἑρ́κεα πάντα δόμοιο μύρεσθαι δόκεον· φλὸξ δ’ ἀθρόα φάρμακ’ ἔδαπτεν, οἷσι πάροσ ξείνουσ θέλγ’ ἀνέρασ, ὅστισ ἵκοιτο· τὴν δ’ αὐτὴ φονίῳ σβέσεν αἵματι πορφύρουσαν, χερσὶν ἀφυσσαμένη· λῆξεν δ’ ὀλοοῖο φόβοιο. τῶ καὶ ἐπιπλομένησ ἠοῦσ νοτίδεσσι θαλάσσησ ἐγρομένη πλοκάμουσ τε καὶ εἵματα φαιδρύνεσκεν. θῆρεσ δ’ οὐ θήρεσσιν ἐοικότεσ ὠμηστῇσιν, οὐδὲ μὲν οὐδ’ ἄνδρεσσιν ὁμὸν δέμασ, ἄλλο δ’ ἀπ’ ἄλλων συμμιγέεσ μελέων, κίον ἀθρόοι, ἠύτε μῆλα ἐκ σταθμῶν ἅλισ εἶσιν ὀπηδεύοντα νομῆι. τοίουσ καὶ προτέρησ ἐξ ἰλύοσ ἐβλάστησε χθὼν αὐτὴ μικτοῖσιν ἀρηρεμένουσ μελέεσσιν, οὔπω διψαλέῳ μάλ’ ὑπ’ ἠέρι πιληθεῖσα, οὐδέ πω ἀζαλέοιο βολαῖσ τόσον ἠελίοιο ἰκμάδασ αἰνυμένη· τὰ δ’ ἐπὶ στίχασ ἤγαγεν αἰὼν συγκρίνασ· τὼσ οἵγε φυὴν ἀίδηλοι ἕποντο. ἡρ́ωασ δ’ ἕλε θάμβοσ ἀπείριτον· αἶψα δ’ ἕκαστοσ Κίρκησ εἴσ τε φυήν, εἴσ τ’ ὄμματα παπταίνοντεσ ῥεῖα κασιγνήτην φάσαν ἔμμεναι Αἰήταο. Ἡ δ’ ὅτε δὴ νυχίων ἀπὸ δείματα πέμψεν ὀνείρων, αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἄψορρον ἀπέστιχε·

τοὺσ δ’ ἅμ’ ἕπεσθαι, χειρὶ καταρρέξασα, δολοφροσύνῃσιν ἄνωγεν. ἔνθ’ ἤτοι πληθὺσ μὲν ἐφετμαῖσ Αἰσονίδαο μίμνεν ἀπηλεγέωσ· ὁ δ’ ἐρύσσατο Κολχίδα κούρην. ἄμφω δ’ ἑσπέσθην αὐτὴν ὁδόν, ἔστ’ ἀφίκοντο Κίρκησ ἐσ μέγαρον· τοὺσ δ’ ἐν λιπαροῖσι κέλευεν ἥγε θρόνοισ ἕζεσθαι, ἀμηχανέουσα κιόντων. τὼ δ’ ἄνεῳ καὶ ἄναυδοι ἐφ’ ἑστίῃ ἀίξαντε ἵζανον, ἥ τε δίκη λυγροῖσ ἱκέτῃσι τέτυκται, ἡ μὲν ἐπ’ ἀμφοτέραισ θεμένη χείρεσσι μέτωπα, αὐτὰρ ὁ κωπῆεν μέγα φάσγανον ἐν χθονὶ πήξασ, ᾧπέρ τ’ Αἰήταο πάιν κτάνεν· οὐδέ ποτ’ ὄσσε ἰθὺσ ἐνὶ βλεφάροισιν ἀνέσχεθον. αὐτίκα δ’ ἔγνω Κίρκη φύξιον οἶτον ἀλιτροσύνασ τε φόνοιο. τῶ καὶ ὀπιζομένη Ζηνὸσ θέμιν Ἱκεσίοιο, ὃσ μέγα μὲν κοτέει, μέγα δ’ ἀνδροφόνοισιν ἀρήγει, ῥέζε θυηπολίην, οἱῄ τ’ ἀπολυμαίνονται νηλειεῖσ ἱκέται, ὅτ’ ἐφέστιοι ἀντιόωσιν. πρῶτα μὲν ἀτρέπτοιο λυτήριον ἥγε φόνοιο τειναμένη καθύπερθε συὸσ τέκοσ, ἧσ ἔτι μαζοὶ πλήμμυρον λοχίησ ἐκ νηδύοσ, αἵματι χεῖρασ τέγγεν, ἐπιτμήγουσα δέρην· αὖτισ δὲ καὶ ἄλλοισ μείλισσεν χύτλοισι, καθάρσιον ἀγκαλέουσα Ζῆνα, παλαμναίων τιμήορον ἱκεσιάων. καὶ τὰ μὲν ἀθρόα πάντα δόμων ἐκ λύματ’ ἔνεικαν νηιάδεσ πρόπολοι, ταί οἱ πόρσυνον ἕκαστα. ἡ δ’ εἴσω πελάνουσ μείλικτρά τε νηφαλίῃσιν καῖεν ἐπ’ εὐχωλῇσι παρέστιοσ, ὄφρα χόλοιο σμερδαλέασ παύσειεν Ἐρινύασ, ἠδὲ καὶ αὐτὸσ εὐμειδήσ τε πέλοιτο καὶ ἤπιοσ ἀμφοτέροισιν, εἴτ’ οὖν ὀθνείῳ μεμιασμένοι αἵματι χεῖρασ, εἴτε καὶ ἐμφύλῳ προσκηδέεσ ἀντιόωσιν. Αὐτὰρ ἐπεὶ μάλα πάντα πονήσατο, δή τότ’ ἔπειτα εἷσεν ἐπὶ ξεστοῖσιν ἀναστήσασα θρόνοισιν, καὶ δ’ αὐτὴ πέλασ ἷζεν ἐνωπαδίσ. αἶψα δὲ μύθῳ χρειὼ ναυτιλίην τε διακριδὸν ἐξερέεινεν. ἠδ’ ὁπόθεν μετὰ γαῖαν ἑὴν καὶ δώματ’ ἰόντεσ αὔτωσ ἱδρύνθησαν ἐφέστιοι. ἦ γὰρ ὀνείρων μνῆστισ ἀεικελίη δῦνεν φρένασ ὁρμαίνουσαν· ἱέτο δ’ αὖ κούρησ ἐμφύλιον ἴδμεναι ὀμφήν, αὐτίχ’ ὅπωσ ἐνόησεν ἀπ’ οὔδεοσ ὄσσε βαλοῦσαν. πᾶσα γὰρ Ηἐλίου γενεὴ ἀρίδηλοσ ἰδέσθαι ἠε͂ν, ἐπεὶ βλεφάρων ἀποτηλόθι μαρμαρυγῇσιν οἱο͂́ν τέ χρυσέην ἀντώπιον ἱέσαν αἴγλην. ἡ δ’ ἄρα τῇ τὰ ἕκαστα διειρομένῃ κατελεξεν, Κολχίδα γῆρυν ἱεῖσα, βαρύφρονοσ Αἰήταο κούρη μειλιχίωσ, ἠμὲν στόλον ἠδὲ κελεύθουσ ἡρώων, ὅσα τ’ ἀμφὶ θοοῖσ ἐμόγησαν ἀέθλοισ, ὥσ τε κασιγνήτησ πολυκηδέοσ ἤλιτε βουλαῖσ, ὥσ τ’ ἀπονόσφιν ἄλυξεν ὑπέρβια δείματα πατρὸσ σὺν παισὶν Φρίξοιο· φόνον δ’ ἀλέεινεν ἐνισπεῖν Ἀψύρτου. τὴν δ’ οὔτι νόῳ λάθεν· ἀλλὰ καὶ ἔμπησ μυρομένην ἐλέαιρεν, ἔποσ δ’ ἐπὶ τοῖον ἐείπεν· "Σχετλίη, ἦ ῥα κακὸν καὶ ἀεικέα μήσαο νόστον.

ἔλπομαι οὐκ ἐπὶ δήν σε βαρὺν χόλον Αἰήταο ἐκφυγέειν· τάχα δ’ εἶσι καὶ Ἑλλάδοσ ἤθεα γαίησ τισόμενοσ φόνον υἱο͂σ, ὅτ’ ἄσχετα ἔργ’ ἐτέλεσσασ. ἀλλ’ ἐπεὶ οὖν ἱκέτισ καὶ ὁμόγνιοσ ἔπλευ ἐμεῖο, ἄλλο μὲν οὔτι κακὸν μητίσομαι ἐνθάδ’ ἰούσῃ· ἔρχεο δ’ ἐκ μεγάρων ξείνῳ συνοπηδὸσ ἐοῦσα, ὅντινα τοῦτον ἀίστον ἀείραο πατρὸσ ἄνευθεν· μηδέ με γουνάσσηαι ἐφέστιοσ, οὐ γὰρ ἔγωγε αἰνήσω βουλάσ τε σέθεν καὶ ἀεικέα φύξιν. " Ὧσ φάτο· τὴν δ’ ἀμέγαρτον ἄχοσ λάβεν· ἀμφὶ δὲ πέπλον ὀφθαλμοῖσι βαλοῦσα γόον χέεν, ὄφρα μιν ἡρ́ωσ χειρὸσ ἐπισχόμενοσ μεγάρων ἐξῆγε θύραζε δείματι παλλομένην· λεῖπον δ’ ἀπὸ δώματα Κίρκησ. Οὐδ’ ἄλοχον Κρονίδαο Διὸσ λάθον· ἀλλά οἱ ͂Ἰρισ πέφραδεν, εὖτ’ ἐνόησεν ἀπὸ μεγάροιο κιόντασ. αὐτὴ γάρ μιν ἄνωγε δοκευέμεν, ὁππότε νῆα στείχοιεν· τὸ καὶ αὖτισ ἐποτρύνουσ’ ἀγόρευεν· "͂Ἰρι φίλη, νῦν, εἴ ποτ’ ἐμὰσ ἐτέλεσσασ ἐφετμάσ, εἰ δ’ ἄγε λαιψηρῇσι μετοιχομένη πτερύγεσσιν, δεῦρο Θέτιν μοι ἄνωχθι μολεῖν ἁλὸσ ἐξανιοῦσαν. κείνησ γὰρ χρειώ με κιχάνεται. αὐτὰρ ἔπειτα ἐλθεῖν εἰσ ἀκτάσ, ὅθι τ’ ἄκμονεσ Ἡφαίστοιο χάλκειοι στιβαρῇσιν ἀράσσονται τυπίδεσσιν· εἰπὲ δὲ κοιμῆσαι φύσασ πυρόσ, εἰσόκεν Ἀργὼ τάσγε παρεξελάσῃσιν. ἀτὰρ καὶ ἐσ Αἰόλον ἐλθεῖν, Αἰόλον, ὅσ τ’ ἀνέμοισ αἰθρηγενέεσσιν ἀνάσσει· καὶ δὲ τῷ εἰπέμεναι τὸν ἐμὸν νόον, ὥσ κεν ἀήτασ πάντασ ἀπολλήξειεν ὑπ’ ἠέρι, μηδέ τισ αὔρη τρηχύνοι πέλαγοσ· Ζεφύρου γε μὲν οὖροσ ἀήτω, ὄφρ’ οἵγ’ Ἀλκινόου Φαιηκίδα νῆσον ἵκωνται. " Ὧσ ἔφατ’· αὐτίκα δ’ ͂Ἰρισ ἀπ’ Οὐλύμποιο θοροῦσα τέμνε, τανυσσαμένη κοῦφα πτερά. δῦ δ’ ἐνὶ πόντῳ Αἰγαίῳ, τόθι πέρ τε δόμοι Νηρῆοσ ἐάσιν. πρώτην δ’ εἰσαφίκανε Θέτιν, καὶ ἐπέφραδε μῦθον Ἥρησ ἐννεσίῃσ, ὦρσέν τέ μιν εἰσ ἓ νέεσθαι. δεύτερα δ’ εἰσ Ἥφαιστον ἐβήσατο· παῦσε δὲ τόνγε ῥίμφα σιδηρείων τυπίδων· ἔσχοντο δ’ ἀυτμῆσ αἰθαλέοι πρηστῆρεσ. ἀτὰρ τρίτον εἰσαφίκανεν Αἰόλον Ἱππότεω παῖδα κλυτόν. ὄφρα δὲ καὶ τῷ ἀγγελίην φαμένη θοὰ γούνατα παῦσεν ὁδοῖο, τόφρα Θέτισ Νηρῆα κασιγνήτασ τε λιποῦσα ἐξ ἁλὸσ Οὔλυμπόνδε θεὰν μετεκίαθεν Ἥρην· ἡ δέ μιν ἆσσον ἑοῖο παρεῖσέ τε, φαῖνέ τε μῦθον· "Κέκλυθι νῦν, Θέτι δῖα, τά τοι ἐπιέλδομ’ ἐνισπεῖν. οἶσθα μέν, ὅσσον ἐμῇσιν ἐνὶ φρεσὶ τίεται ἡρ́ωσ Αἰσονίδησ, οἱ δ’ ἄλλοι ἀοσσητῆρεσ ἀέθλου, οἱώσ τέ σφ’ ἐσάωσα διὰ πλαγκτὰσ περόωντασ πέτρασ, ἔνθα πάροσ δειναὶ βρομέουσι θύελλαι, κύματά τε σκληρῇσι περιβλύει σπιλάδεσσιν. νῦν δὲ παρὰ Σκύλλησ σκόπελον μέγαν ἠδὲ Χάρυβδιν δεινὸν ἐρευγομένην δέχεται ὁδόσ. ἀλλά σε γὰρ δὴ ἐξέτι νηπυτίησ αὐτὴ τρέφον ἠδ’ ἀγάπησα ἔξοχον ἀλλάων, αἵ τ’ εἰν ἁλὶ ναιετάουσιν, οὕνεκεν οὐκ ἔτλησ εὐνῇ Διὸσ ἱεμένοιο λέξασθαι. κείνῳ γὰρ ἀεὶ τάδε ἔργα μέμηλεν, ἠὲ σὺν ἀθανάταισ ἠὲ θνητῇσιν ἰαύειν. ἀλλ’ ἐμὲ αἰδομένη καὶ ἐνὶ φρεσὶ δειμαίνουσα, ἠλεύω· ὁ δ’ ἔπειτα πελώριον ὁρ́κον ὄμοσσεν, μήποτέ σ’ ἀθανάτοιο θεοῦ καλέεσθαι ἄκοιτιν. ἔμπησ δ’ οὐ μεθίεσκεν ὀπιπεύων ἀέκουσαν, εἰσότε οἱ πρέσβειρα Θέμισ κατέλεξεν ἅπαντα, ὡσ δή τοι πέπρωται ἀμείνονα πατρὸσ ἑοῖο παῖδα τεκεῖν· τῶ καί σε λιλαιόμενοσ μεθέηκεν, δείματι, μή τισ ἑοῦ ἀντάξιοσ ἄλλοσ ἀνάσσοι ἀθανάτων, ἀλλ’ αἰὲν ἑὸν κράτοσ εἰρύοιτο. αὐτὰρ ἐγὼ τὸν ἄριστον ἐπιχθονίων πόσιν εἶναι δῶκά τοι, ὄφρα γάμου θυμηδέοσ ἀντιάσειασ, τέκνα τε φιτύσαιο· θεοὺσ δ’ ἐσ δαῖτ’ ἐκάλεσσα πάντασ ὁμῶσ· αὐτὴ δὲ σέλασ χείρεσσιν ἀνέσχον νυμφίδιον, κείνησ ἀγανόφρονοσ εἵνεκα τιμῆσ. ἀλλ’ ἄγε καί τινά τοι νημερτέα μῦθον ἐνίψω. εὖτ’ ἂν ἐσ Ἠλύσιον πεδίον τεὸσ υἱὸσ ἵκηται, ὃν δὴ νῦν Χείρωνοσ ἐν ἤθεσι Κενταύροιο νηιάδεσ κομέουσι τεοῦ λίπτοντα γάλακτοσ, χρειώ μιν κούρησ πόσιν ἔμμεναι Αἰήταο Μηδείησ· σὺ δ’ ἄρηγε νυῷ ἑκυρή περ ἐοῦσα, ἠδ’ αὐτῷ Πηλῆι. τί τοι χόλοσ ἐστήρικται; ἀάσθη. καὶ γάρ τε θεοὺσ ἐπινίσσεται ἄτη. ναὶ μὲν ἐφημοσύνῃσιν ἐμαῖσ Ἥφαιστον ὀίω λωφήσειν πρήσοντα πυρὸσ μένοσ, Ἱπποτάδην δὲ Αἰόλον ὠκείασ ἀνέμων ἀίκασ ἐρύξειν, νόσφιν ἐυσταθέοσ ζεφύρου, τείωσ κεν ἵκωνται Φαιήκων λιμένασ· σὺ δ’ ἀκηδέα μήδεο νόστον. δεῖμα δέ τοι πέτραι καὶ ὑπέρβια κύματ’ ἐάσιν μοῦνον, ἅ κεν τρέψαιο κασιγνήτῃσι σὺν ἄλλαισ. μηδὲ σύγ’ ἠὲ Χάρυβδιν ἀμηχανέοντασ ἐάσῃσ ἐσβαλέειν, μὴ πάντασ ἀναβρόξασα φέρῃσιν, ἠὲ παρὰ Σκύλλησ στυγερὸν κευθμῶνα νέεσθαι, Σκύλλησ Αὐσονίησ ὀλοόφρονοσ, ἣν τέκε Φόρκυι νυκτιπόλοσ Ἑκάτη, τήν τε κλείουσι Κράταιιν, μή πωσ σμερδαλέῃσιν ἐπαΐξασα γένυσσιν λεκτοὺσ ἡρώων δηλήσεται. ἀλλ’ ἔχε νῆα κεῖσ’, ὅθι περ τυτθή γε παραίβασισ ἔσσετ’ ὀλέθρου. Ὧσ φάτο·

τὴν δὲ Θέτισ τοίῳ προσελέξατο μύθῳ· "Εἰ μὲν δὴ μαλεροῖο πυρὸσ μένοσ ἠδὲ θύελλαι ζαχρηεῖσ λήξουσιν ἐτήτυμον, ἦ τ’ ἂν ἔγωγε θαρσαλέη φαίην, καὶ κύματοσ ἀντιόωντοσ νῆα σαωσέμεναι, ζεφύρου λίγα κινυμένοιο. ἀλλ’ ὡρ́η δολιχήν τε καὶ ἄσπετον οἶμον ὁδεύειν, ὄφρα κασιγνήτασ μετελεύσομαι, αἵ μοι ἀρωγοὶ ἔσσονται, καὶ νηὸσ ὅθι πρυμνήσι’ ἀνῆπται, ὥσ κεν ὑπηῷοι μνησαίατο νόστον ἑλέσθαι. " Ἦ, καὶ ἀναΐξασα κατ’ αἰθέροσ ἔμπεσε δίναισ κυανέου πόντοιο· κάλει δ’ ἐπαμυνέμεν ἄλλασ αὐτοκασιγνήτασ Νηρηίδασ· αἱ δ’ ἀίουσαι ἤντεον ἀλλήλῃσι· Θέτισ δ’ ἀγόρευεν ἐφετμὰσ Ἥρησ· αἶψα δ’ ἰάλλε μετ’ Αὐσονίην ἅλα πάσασ. αὐτὴ δ’ ὠκυτέρη ἀμαρύγματοσ ἠὲ βολάων ἠελίου, ὅτ’ ἄνεισι περαίησ ὑψόθι γαίησ, σεύατ’ ἴμεν λαιψηρὰ δι’ ὕδατοσ, ἔστ’ ἀφίκανεν ἀκτὴν Αἰαίην Τυρσηνίδοσ ἠπείροιο. τοὺσ δ’ εὑρ͂εν παρὰ νηὶ σόλῳ ῥιπῇσί τ’ ὀιστῶν τερπομένουσ· ἡ δ’ ἆσσον ὀρεξαμένη χερὸσ ἄκρησ Αἰακίδεω Πηλῆοσ· ὁ γάρ ῥά οἱ ἠε͂ν ἀκοίτησ· οὐδέ τισ εἰσιδέειν δύνατ’ ἔμπεδον, ἀλλ’ ἄρα τῷγε οἰῴ ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἐείσατο, φώνησέν τε· "Μηκέτι νῦν ἀκταῖσ Τυρσηνίσιν ἧσθε μένοντεσ, ἠῶθεν δὲ θοῆσ πρυμνήσια λύετε νηόσ, Ἥρῃ πειθόμενοι ἐπαρηγόνι. τῆσ γὰρ ἐφετμῇσ πασσυδίῃ κοῦραι Νηρηίδεσ ἀντιόωσιν, νῆα διὲκ πέτρασ, αἵ τε Πλαγκταὶ καλέονται, ῥυσόμεναι. κείνη γὰρ ἐναίσιμοσ ὔμμι κέλευθοσ. ἀλλὰ σὺ μή τῳ ἐμὸν δείξῃσ δέμασ, εὖτ’ ἂν ἴδηαι ἀντομένην σὺν τῇσι· νόῳ δ’ ἔχε, μή με χολώσῃσ πλεῖον ἔτ’, ἢ τὸ πάροιθεν ἀπηλεγέωσ ἐχόλωσασ. " Ἦ, καὶ ἔπειτ’ ἀίδηλοσ ἐδύσατο βένθεα πόντου· τὸν δ’ ἄχοσ αἰνὸν ἔτυψεν, ἐπεὶ πάροσ οὐκέτ’ ἰοῦσαν ἔδρακεν, ἐξότε πρῶτα λίπεν θάλαμόν τε καὶ εὐνὴν χωσαμένη Ἀχιλῆοσ ἀγαυοῦ νηπιάχοντοσ. ἡ μὲν γὰρ βροτέασ αἰεὶ περὶ σάρκασ ἔδαιεν νύκτα διὰ μέσσην φλογμῷ πυρόσ· ἤματα δ’ αὖτε ἀμβροσίῃ χρίεσκε τέρεν δέμασ, ὄφρα πέλοιτο ἀθάνατοσ, καί οἱ στυγερὸν χροῒ γῆρασ ἀλάλκοι. αὐτὰρ ὅγ’ ἐξ εὐνῆσ ἀνεπάλμενοσ εἰσενόησεν παῖδα φίλον σπαίροντα διὰ φλογόσ· ἧκε δ’ ἀυτὴν σμερδαλέην ἐσιδών, μέγα νήπιοσ· ἡ δ’ ἀίουσα τὸν μὲν ἄρ’ ἁρπάγδην χαμάδισ βάλε κεκληγῶτα, αὐτὴ δὲ πνοιῇ ἰκέλη δέμασ, ἠύτ’ ὄνειροσ, βῆ ῥ’ ἴμεν ἐκ μεγάροιο θοῶσ, καὶ ἐσήλατο πόντον χωσαμένη· μετὰ δ’ οὔτι παλίσσυτοσ ἵκετ’ ὀπίσσω. τῶ μιν ἀμηχανίη δῆσεν φρένασ· ἀλλὰ καὶ ἔμπησ πᾶσαν ἐφημοσύνην Θέτιδοσ μετέειπεν ἑταίροισ. οἱ δ’ ἄρα μεσσηγὺσ λῆξαν καὶ ἔπαυσαν ἀέθλουσ ἐσσυμένωσ, δόρπον τε χαμεύνασ τ’ ἀμφεπένοντο, τῇσ ἔνι δαισάμενοι νύκτ’ ἀέσαν, ὡσ τὸ πάροιθεν. Ἦμοσ δ’ ἄκρον ἔβαλλε φαεσφόροσ οὐρανὸν Ηὤσ, δὴ τότε λαιψηροῖο κατηλυσίῃ ζεφύροιο βαῖνον ἐπὶ κληῖδασ ἀπὸ χθονόσ·

ἐκ δὲ βυθοῖο εὐναίασ εἷλκον περιγηθέεσ ἄλλα τε πάντα ἄρμενα μηρύοντο κατὰ χρέοσ· ὕψι δὲ λαῖφοσ εἴρυσσαν τανύσαντεσ ἐν ἱμάντεσσι κεραίησ. νῆα δ’ ἐυκραὴσ ἄνεμοσ φέρεν. αἶψα δὲ νῆσον καλήν, Ἀνθεμόεσσαν ἐσέδρακον, ἔνθα λίγειαι Σειρῆνεσ σίνοντ’ Ἀχελωίδεσ ἡδείῃσιν θέλγουσαι μολπῇσιν, ὅτισ παρὰ πεῖσμα βάλοιτο. τὰσ μὲν ἄρ’ εὐειδὴσ Ἀχελωίῳ εὐνηθεῖσα γείνατο Τερψιχόρη, Μουσέων μία· καί ποτε Δηοῦσ θυγατέρ’ ἰφθίμην ἀδμῆτ’ ἔτι πορσαίνεσκον ἄμμιγα μελπόμεναι· τότε δ’ ἄλλο μὲν οἰωνοῖσιν, ἄλλο δὲ παρθενικῇσ ἐναλίγκιαι ἔσκον ἰδέσθαι. αἰεὶ δ’ εὐόρμου δεδοκημέναι ἐκ περιωπῆσ ἦ θαμὰ δὴ πολέων μελιηδέα νόστον ἕλοντο, τηκεδόνι φθινύθουσαι· ἀπηλεγέωσ δ’ ἄρα καὶ τοῖσ ἱέσαν ἐκ στομάτων ὄπα λείριον. οἱ δ’ ἀπὸ νηὸσ ἤδη πείσματ’ ἔμελλον ἐπ’ ἠιόνεσσι βαλέσθαι, εἰ μὴ ἄρ’ Οἰάγροιο πάισ Θρηίκιοσ Ὀρφεὺσ Βιστονίην ἐνὶ χερσὶν ἑαῖσ φόρμιγγα τανύσσασ κραιπνὸν ἐυτροχάλοιο μέλοσ κανάχησεν ἀοιδῆσ, ὄφρ’ ἄμυδισ κλονέοντοσ ἐπιβρομέωνται ἀκουαὶ κρεγμῷ· παρθενικὴν δ’ ἐνοπὴν ἐβιήσατο φόρμιγξ. νῆα δ’ ὁμοῦ ζέφυρόσ τε καὶ ἠχῆεν φέρε κῦμα πρυμνόθεν ὀρνύμενον· ταὶ δ’ ἄκριτον ἱέσαν αὐδήν. ἀλλὰ καὶ ὧσ Τελέοντοσ ἐὺσ πάισ, οἰο͂σ ἑταίρων προφθάμενοσ, ξεστοῖο κατὰ ζυγοῦ ἔνθορε πόντῳ Βούτησ, Σειρήνων λιγυρῇ ὀπὶ θυμὸν ἰανθείσ· νῆχε δὲ πορφυρέοιο δι’ οἴδματοσ, ὄφρ’ ἐπιβαίη, σχέτλιοσ. ἦ τέ οἱ αἶψα καταυτόθι νόστον ἀπηύρων, ἀλλά μιν οἰκτείρασα θεὰ Ἔρυκοσ μεδέουσα Κύπρισ ἔτ’ ἐν δίναισ ἀνερέψατο, καί ῥ’ ἐσάωσεν πρόφρων ἀντομένη Λιλυβηίδα ναιέμεν ἄκρην. οἱ δ’ ἄχεϊ σχόμενοι τὰσ μὲν λίπον, ἄλλα δ’ ὄπαζον κύντερα μιξοδίῃσιν ἁλὸσ ῥαιστήρια νηῶν. τῇ μὲν γὰρ Σκύλλησ λισσὴ προυφαίνετο πέτρη· τῇ δ’ ἄμοτον βοάασκεν ἀναβλύζουσα Χάρυβδισ· ἄλλοθι δὲ Πλαγκταὶ μεγάλῳ ὑπὸ κύματι πέτραι ῥόχθεον, ᾗχι πάροιθεν ἀπέπτυεν αἰθομένη φλὸξ ἄκρων ἐκ σκοπέλων, πυριθαλπέοσ ὑψόθι πέτρησ, καπνῷ δ’ ἀχλυόεισ αἰθὴρ πέλεν, οὐδέ κεν αὐγὰσ ἔδρακεσ ἠελίοιο. τότ’ αὖ λήξαντοσ ἀπ’ ἔργων Ἡφαίστου θερμὴν ἔτι κήκιε πόντοσ ἀυτμήν. ἔνθα σφιν κοῦραι Νηρηίδεσ ἄλλοθεν ἄλλαι ἤντεον· ἡ δ’ ὄπιθεν πτέρυγοσ θίγε πηδαλίοιο δῖα Θέτισ, Πλαγκτῇσιν ἐνὶ σπιλάδεσσιν ἐρύσσαι. ὡσ δ’ ὁπόταν δελφῖνεσ ὑπὲξ ἁλὸσ εὐδιόωντεσ σπερχομένην ἀγεληδὸν ἑλίσσωνται περὶ νῆα, ἄλλοτε μἑν προπάροιθεν ὁρώμενοι, ἄλλοτ’ ὄπισθεν, ἄλλοτε παρβολάδην, ναύτῃσι δὲ χάρμα τέτυκται· ὧσ αἱ ὑπεκπροθέουσαι ἐπήτριμοι εἱλίσσοντο Ἀργῴῃ περὶ νηί, Θέτισ δ’ ἴθυνε κέλευθον. καί ῥ’ ὅτε δὴ Πλαγκτῇσιν ἐνιχρίμψεσθαι ἔμελλον, αὐτίκ’ ἀνασχόμεναι λευκοῖσ ἐπὶ γούνασι πέζασ, ὑψοῦ ἐπ’ αὐτάων σπιλάδων καὶ κύματοσ ἀγῆσ ῥώοντ’ ἔνθα καὶ ἔνθα διασταδὸν ἀλλήλῃσιν. τὴν δὲ παρηορίην κόπτεν ῥόοσ· ἀμφὶ δὲ κῦμα λάβρον ἀειρόμενον πέτραισ ἐπικαχλάζεσκεν, αἵ θ’ ὁτὲ μὲν κρημνοῖσ ἐναλίγκιαι ἠέρι κῦρον, ἄλλοτε δὲ βρύχιαι νεάτῳ ὑπὸ πυθμένι πόντου ἠρήρειν, τὸ δὲ πολλὸν ὑπείρεχεν ἄγριον οἶδμα. αἱ δ’, ὥστ’ ἠμαθόεντοσ ἐπισχεδὸν αἰγιαλοῖο παρθενικαί, δίχα κόλπον ἐπ’ ἰξύασ εἱλίξασαι σφαίρῃ ἀθύρουσιν περιηγέι· αἱ μὲν ἔπειτα ἄλλη ὑπ’ ἐξ ἄλλησ δέχεται καὶ ἐσ ἠέρα πέμπει ὕψι μεταχρονίην· ἡ δ’ οὔποτε πίλναται οὔδει· ὧσ αἱ νῆα θέουσαν ἀμοιβαδὶσ ἄλλοθεν ἄλλη πέμπε διηερίην ἐπὶ κύμασιν, αἰὲν ἄπωθεν πετράων· περὶ δέ σφιν ἐρευγόμενον ζέεν ὕδωρ. τὰσ δὲ καὶ αὐτὸσ ἄναξ κορυφῆσ ἔπι λισσάδοσ ἄκρησ ὀρθὸσ ἐπὶ στελεῇ τυπίδοσ βαρὺν ὦμον ἐρείσασ Ἥφαιστοσ θηεῖτο, καὶ αἰγλήεντοσ ὕπερθεν οὐρανοῦ ἑστηυῖα Διὸσ δάμαρ· ἀμφὶ δ’ Ἀθήνῃ βάλλε χέρασ, τοῖόν μιν ἔχεν δέοσ εἰσορόωσαν. ὅσση δ’ εἰαρινοῦ μηκύνεται ἤματοσ αἶσα, τοσσάτιον μογέεσκον ἐπὶ χρόνον, ὀχλίζουσαι νῆα διὲκ πέτρασ πολυηχέασ· οἱ δ’ ἀνέμοιο αὖτισ ἐπαυρόμενοι προτέρω θέον· ὦκα δ’ ἄμειβον Θρινακίησ λειμῶνα, βοῶν τροφὸν Ηἐλίοιο. ἔνθ’ αἱ μὲν κατὰ βένθοσ ἀλίγκιαι αἰθυίῃσιν δῦνον, ἐπεί ῥ’ ἀλόχοιο Διὸσ πόρσυνον ἐφετμάσ. τοὺσ δ’ ἄμυδισ βληχή τε δι’ ἠέροσ ἵκετο μήλων, μυκηθμόσ τε βοῶν αὐτοσχεδὸν οὐάτ’ ἔβαλλεν. καὶ τὰ μὲν ἑρσήεντα κατὰ δρία ποιμαίνεσκεν ὁπλοτέρη Φαέθουσα θυγατρῶν Ηἐλίοιο, ἀργύρεον χαῖον παλάμῃ ἔνι πηχύνουσα· Λαμπετίη δ’ ἐπὶ βουσὶν ὀρειχάλκοιο φαεινοῦ πάλλεν ὀπηδεύουσα καλαύροπα. τὰσ δὲ καὶ αὐτοὶ βοσκομένασ ποταμοῖο παρ’ ὕδασιν εἰσορόωντο ἂμ πεδίον καὶ ἕλοσ λειμώνιον· οὐδέ τισ ἠε͂ν κυανέη μετὰ τῇσι δέμασ, πᾶσαι δὲ γάλακτι εἰδόμεναι, χρυσέοισι κεράασι κυδιάασκον. καὶ μὲν τὰσ παράμειβον ἐπ’ ἤματι· νυκτὶ δ’ ἰούσῃ πεῖρον ἁλὸσ μέγα λαῖτμα κεχαρμένοι, ὄφρα καὶ αὖτισ Ηὢσ ἠριγενὴσ φέγγοσ βάλε νισσομένοισιν. Ἔστι δέ τισ πορθμοῖο παροιτέρη Ιὀνίοιο ἀμφιλαφὴσ πίειρα Κεραυνίῃ εἰν ἁλὶ νῆσοσ, ᾗ ὕπο δὴ κεῖσθαι δρέπανον φάτισ‐‐ἵλατε Μοῦσαι, οὐκ ἐθέλων ἐνέπω προτέρων ἔποσ‐‐ᾧ ἀπὸ πατρὸσ μήδεα νηλειῶσ ἔταμεν Κρόνοσ·

οἱ δέ ἑ Δηοῦσ κλείουσι χθονίησ καλαμητόμον ἔμμεναι ἁρ́πην. Δηὼ γὰρ κείνῃ ἐνὶ δή ποτε νάσσατο γαίῃ, Τιτῆνασ δ’ ἔδαε στάχυν ὄμπνιον ἀμήσασθαι, Μάκριδα φιλαμένη. Δρεπάνη τόθεν ἐκλήισται οὔνομα, Φαιήκων ἱερὴ τροφόσ· ὧσ δὲ καὶ αὐτοὶ αἵματοσ Οὐρανίοιο γένοσ Φαίηκεσ ἐάσιν. τοὺσ Ἀργὼ πολέεσσιν ἐνισχομένη καμάτοισιν Θρινακίησ αὔρῃσ ἵκετ’ ἐξ ἁλόσ· οἱ δ’ ἀγανῇσιν Ἀλκίνοοσ λαοί τε θυηπολίῃσιν ἰόντασ δειδέχατ’ ἀσπασίωσ· ἐπὶ δέ σφισι καγχαλάασκεν πᾶσα πόλισ· φαίησ κεν ἑοῖσ ἐπὶ παισὶ γάνυσθαι. καὶ δ’ αὐτοὶ ἡρ́ωεσ ἀνὰ πληθὺν κεχάροντο, τῷ ἴκελοι, οἱο͂́ν τε μεσαιτάτῃ ἐμβεβαῶτεσ Αἱμονίῃ· μέλλον δὲ βοῇ ἔνι θωρήξεσθαι· ὧδε μάλ’ ἀγχίμολον στρατὸσ ἄσπετοσ ἐξεφαάνθη Κόλχων, οἳ Πόντοιο κατὰ στόμα καὶ διὰ πέτρασ Κυανέασ μαστῆρεσ ἀριστήων ἐπέρησαν. Μήδειαν δ’ ἔξαιτον ἑοῦ ἐσ πατρὸσ ἄγεσθαι ἱέντ’ ἀπροφάτωσ, ἠὲ στονόεσσαν ἀυτὴν νωμήσειν χαλεπῇσιν ὁμόκλεον ἀτροπίῃσιν αὖθί τε καὶ μετέπειτα σὺν Αἰήταο κελεύθῳ. ἀλλά σφεασ κατέρυκεν ἐπειγομένουσ πολέμοιο κρείων Ἀλκίνοοσ. λελίητο γὰρ ἀμφοτέροισιν δηιοτῆτοσ ἄνευθεν ὑπέρβια νείκεα λῦσαι. κούρη δ’ οὐλομένῳ ὑπὸ δείματι πολλὰ μὲν αὐτοὺσ Αἰσονίδεω ἑτάρουσ μειλίσσετο, πολλὰ δὲ χερσὶν Ἀρήτησ γούνων ἀλόχου θίγεν Ἀλκινόοιο· "Γουνοῦμαι, βασίλεια· σὺ δ’ ἵλαθι, μηδέ με Κόλχοισ ἐκδώῃσ ᾧ πατρὶ κομιζέμεν, εἴ νυ καὶ αὐτὴ ἀνθρώπων γενεῆσ μία φέρβεαι, οἷσιν ἐσ ἄτην ὠκύτατοσ κούφῃσι θέει νόοσ ἀμπλακίῃσιν. ὡσ ἐμοὶ ἐκ πυκιναὶ ἔπεσον φρένεσ, οὐ μὲν ἕκητι μαργοσύνησ. ἴστω δ’ ἱερὸν φάοσ Ηἐλίοιο, ἴστω νυκτιπόλου Περσηίδοσ ὄργια κούρησ, μὴ μὲν ἐγὼν ἐθέλουσα σὺν ἀνδράσιν ἀλλοδαποῖσιν κεῖθεν ἀφωρμήθην· στυγερὸν δέ με τάρβοσ ἔπεισεν τῆσγε φυγῆσ μνήσασθαι, ὅτ’ ἤλιτον· οὐδέ τισ ἄλλη μῆτισ ἐήν. ἔτι μοι μίτρη μένει, ὡσ ἐνὶ πατρὸσ δώμασιν, ἄχραντοσ καὶ ἀκήρατοσ. ἀλλ’ ἐλέαιρε, πότνα, τεόν τε πόσιν μειλίσσεο· σοὶ δ’ ὀπάσειαν ἀθάνατοι βίοτόν τε τελεσφόρον ἀγλαϊήν τε καὶ παῖδασ καὶ κῦδοσ ἀπορθήτοιο πόληοσ. " Τοῖα μὲν Ἀρήτην γουνάζετο δάκρυ χέουσα· τοῖα δ’ ἀριστήων ἐπαμοιβαδὶσ ἄνδρα ἕκαστον· "Ὑμέων, ὦ πέρι δὴ μέγα φέρτατοι, ἀμφί τ’ ἀέθλοισ ὧν κάμον ὑμετέροισιν, ἀτύζομαι· ἧσ ἰότητι ταύρουσ τ’ ἐζεύξασθε, καὶ ἐκ θέροσ οὐλοὸν ἀνδρῶν κείρατε γηγενέων· ἧσ εἵνεκεν Αἱμονίηνδε χρύσεον αὐτίκα κῶασ ἀνάξετε νοστήσαντεσ. ἥδ’ ἐγώ, ἣ πάτρην τε καὶ οὓσ ὤλεσσα τοκῆασ, ἣ δόμον, ἣ σύμπασαν ἐυφροσύνην βιότοιο· ὔμμι δὲ καὶ πάτρην καὶ δώματα ναιέμεν αὖτισ ἤνυσα· καὶ γλυκεροῖσιν ἔτ’ εἰσόψεσθε τοκῆασ ὄμμασιν· αὐτὰρ ἐμοὶ ἀπὸ δὴ βαρὺσ εἵλετο δαίμων ἀγλαϊάσ· στυγερὴ δὲ σὺν ὀθνείοισ ἀλάλημαι. δείσατε συνθεσίασ τε καὶ ὁρ́κια, δείσατ’ Ἐρινὺν Ἱκεσίην, νέμεσίν τε θεῶν, ἐσ χεῖρασ ἰοῦσαν Αἰήτεω λώβῃ πολυπήμονι δῃωθῆναι. οὐ νηούσ, οὐ πύργον ἐπίρροθον, οὐκ ἀλεωρὴν ἄλλην, οἰόθι δὲ προτιβάλλομαι ὑμέασ αὐτουσ. σχέτλιοι ἀτροπίησ καὶ ἀνηλέεσ· οὐδ’ ἐνὶ θυμῷ αἰδεῖσθε ξείνησ μ’ ἐπὶ γούνατα χεῖρασ ἀνάσσησ δερκόμενοι τείνουσαν ἀμήχανον· ἀλλά κε πᾶσιν, κῶασ ἑλεῖν μεμαῶτεσ, ἐμίξατε δούρατα Κόλχοισ αὐτῷ τ’ Αἰήτῃ ὑπερήνορι· νῦν δ’ ἐλάθεσθε ἠνορέησ, ὅτε μοῦνοι ἀποτμηγέντεσ ἐάσιν. Ὧσ φάτο λισσομένη·

τῶν δ’ ὅντινα γουνάζοιτο, ὅσ μιν θαρσύνεσκεν ἐρητύων ἀχέουσαν. σεῖον δ’ ἐγχείασ εὐήκεασ ἐν παλάμῃσιν, φάσγανά τ’ ἐκ κολεῶν. οὐδὲ σχήσεσθαι ἀρωγῆσ ἔννεπον, εἴ κε δίκησ ἀλιτήμονοσ ἀντιάσειεν. στρευγομένοισ δ’ ἀν’ ὅμιλον ἐπήλυθεν εὐνήτειρα Νὺξ ἔργων ἄνδρεσσι, κατευκήλησε δὲ πᾶσαν γαῖαν ὁμῶσ· τὴν δ’ οὔτι μίνυνθά περ εὔνασεν ὕπνοσ, ἀλλά οἱ ἐν στέρνοισ ἀχέων εἱλίσσετο θυμόσ. οἱο͂ν ὅτε κλωστῆρα γυνὴ ταλαεργὸσ ἑλίσσει ἐννυχίη· τῇ δ’ ἀμφὶ κινύρεται ὀρφανὰ τέκνα χηροσύνῃ πόσιοσ· σταλάει δ’ ὑπὸ δάκρυ παρειὰσ μνωομένησ, οἱή μιν ἐπὶ σμυγερὴ λάβεν αἶσα· ὧσ τῆσ ἰκμαίνοντο παρηίδεσ· ἐν δέ οἱ ἦτορ ὀξείῃσ εἰλεῖτο πεπαρμένον ἀμφ’ ὀδύνῃσιν. Τὼ δ’ ἔντοσθε δόμοιο κατὰ πτόλιν, ὡσ τὸ πάροιθεν, κρείων Ἀλκίνοοσ πολυπότνιά τ’ Ἀλκινόοιο Ἀρήτη ἄλοχοσ, κούρησ πέρι μητιάασκον οἷσιν ἐνὶ λεχέεσσι διὰ κνέφασ· οἱᾶ δ’ ἀκοίτην κουρίδιον θαλεροῖσι δάμαρ προσπτύσσετο μύθοισ· "Ναὶ φίλοσ, εἰ δ’ ἄγε μοι πολυκηδέα ῥύεο Κόλχων παρθενικήν, Μινύῃσι φέρων χάριν. ἐγγύθι δ’ Ἄργοσ ἡμετέρησ νήσοιο καὶ ἀνέρεσ Αἱμονιῆεσ· Αἰήτησ δ’ οὔτ’ ἂρ ναίει σχεδόν, οὐδέ τι ἴδμεν Αἰήτην, ἀλλ’ οἰο͂ν ἀκούομεν· ἥδε δὲ κούρη αἰνοπαθὴσ κατά μοι νόον ἔκλασεν ἀντιόωσα. μή μιν, ἄναξ, Κόλχοισι πόροισ ἐσ πατρὸσ ἄγεσθαι. ἀάσθη, ὅτε πρῶτα βοῶν θελκτήρια δῶκεν φάρμακά οἱ· σχεδόθεν δὲ κακῷ κακόν, οἱᾶ́ τε πολλὰ ῥέζομεν ἀμπλακίῃσιν, ἀκειομένη ὑπάλυξεν πατρὸσ ὑπερφιάλοιο βαρὺν χόλον. αὐτὰρ Ιἤσων, ὡσ ἀίω, μεγάλοισιν ἐνίσχεται ἐξ ἕθεν ὁρ́κοισ, κουριδίην θήσεσθαι ἐνὶ μεγάροισιν ἄκοιτιν, τῶ, φίλε, μήτ’ οὖν αὐτὸν ἑκὼν ἐπίορκον ὀμόσσαι θείησ Αἰσονίδην, μήτ’ ἄσχετα σεῖο ἕκητι παῖδα πατὴρ θυμῷ κεκοτηότι δηλήσαιτο. λίην γὰρ δύσζηλοι ἑαῖσ ἐπὶ παισὶ τοκῆεσ· οἱᾶ μὲν Ἀντιόπην εὐώπιδα μήσατο Νυκτεύσ· οἱᾶ δὲ καὶ Δανάη πόντῳ ἔνι πήματ’ ἀνέτλη, πατρὸσ ἀτασθαλίῃσι· νέον γε μέν, οὐδ’ ἀποτηλοῦ, ὑβριστὴσ Ἔχετοσ γλήναισ ἔνι χάλκεα κέντρα πῆξε θυγατρὸσ ἑῆσ· στονόεντι δὲ κάρφεται οἴτῳ ὀρφναίῃ ἐνὶ χαλκὸν ἀλετρεύουσα καλιῇ. " Ὧσ ἔφατ’ ἀντομένη· τοῦ δὲ φρένεσ ἰαίνοντυ ἧσ ἀλόχου μύθοισιν, ἔποσ δ’ ἐπὶ τοῖον ἐείπεν· "Ἀρήτη, καί κεν σὺν τεύχεσιν ἐξελάσαιμι Κόλχουσ, ἡρώεσσι φέρων χάριν, εἵνεκα κούρησ. ἀλλὰ Διὸσ δείδοικα δίκην ἰθεῖαν ἀτίσσαι. οὐδὲ μὲν Αἰήτην ἀθεριζέμεν, ὡσ ἀγορεύεισ, λώιον· οὐ γάρ τισ βασιλεύτεροσ Αἰήταο. καί κ’ ἐθέλων, ἕκαθέν περ, ἐφ’ Ἑλλάδι νεῖκοσ ἄγοιτο. τῶ μ’ ἐπέοικε δίκην, ἥτισ μετὰ πᾶσιν ἀρίστη ἔσσεται ἀνθρώποισι, δικαζέμεν· οὐδέ σε κεύσω. παρθενικὴν μὲν ἐοῦσαν ἑῷ ἀπὸ πατρὶ κομίσσαι ἰθύνω· λέκτρον δὲ σὺν ἀνέρι πορσαίνουσαν οὔ μιν ἑοῦ πόσιοσ νοσφίσσομαι· οὐδέ, γενέθλην εἴ τιν’ ὑπὸ σπλάγχνοισι φέρει, δῄοισιν ὀπάσσω. Ὧσ ἄρ’ ἔφη·

καὶ τὸν μέν ἐπισχεδὸν εὔνασεν ὕπνοσ. ἡ δ’ ἔποσ ἐν θυμῷ πυκινὸν βάλετ’· αὐτίκα δ’ ὦρτο ἐκ λεχέων ἀνὰ δῶμα· συνήιξαν δὲ γυναῖκεσ ἀμφίπολοι, δέσποιναν ἑὴν μέτα ποιπνύουσαι. σῖγα δ’ ἑὸν κήρυκα καλεσσαμένη προσέειπεν, ᾗσιν ἐπιφροσύνῃσιν ἐποτρυνέουσα μιγῆναι Αἰσονίδην κούρῃ, μηδ’ Ἀλκίνοον βασιλῆα λίσσεσθαι· τὸ γὰρ αὐτὸσ ἰὼν Κόλχοισι δικάσσει, παρθενικὴν μὲν έοῦσαν ἑοῦ ποτὶ δώματα πατρὸσ ἐκδώσειν, λέκτρον δὲ σὺν ἀνέρι πορσαίνουσαν οὐκέτι κουριδίησ μιν ἀποτμήξειν φιλότητοσ. Ὧσ ἄρ’ ἔφη· τὸν δ’ αἶψα πόδεσ φέρον ἐκ μεγάροιο, ὥσ κεν Ιἤσονι μῦθον ἐναίσιμον ἀγγείλειεν Ἀρήτησ βουλάσ τε θεουδέοσ Ἀλκινόοιο. τοὺσ δ’ εὑρ͂εν παρὰ νηὶ σὺν ἔντεσιν ἐγρήσσοντασ Ὑλλικῷ ἐν λιμένι, σχεδὸν ἄστεοσ· ἐκ δ’ ἄρα πᾶσαν πέφραδεν ἀγγελίην· γήθησε δὲ θυμὸσ ἑκάστου ἡρώων· μάλα γάρ σφιν ἑαδότα μῦθον ἐείπεν. Αὐτίκα δὲ κρητῆρα κερασσάμενοι μακάρεσσιν, ἣ θέμισ, εὐαγέωσ ἐπιβώμια μῆλ’ ἐρύσαντεσ, αὐτονυχὶ κούρῃ θαλαμήιον ἔντυον εὐνὴν ἄντρῳ ἐν ἠγαθέῳ, τόθι δή ποτε Μάκρισ ἔναιεν, κούρη Ἀρισταίοιο μελίφρονοσ, ὅσ ῥα μελισσέων ἔργα πολυκμήτοιό τ’ ἀνεύρατο πῖαρ ἐλαίησ. κείνη δὴ πάμπρωτα Διὸσ Νυσήιον υἱᾶ Εὐβοίησ ἔντοσθεν Ἀβαντίδοσ ᾧ ἐνὶ κόλπῳ δέξατο, καὶ μέλιτι ξηρὸν περὶ χεῖλοσ ἔδευσεν, εὖτέ μιν Ἑρμείασ φέρεν ἐκ πυρόσ· ἔδρακε δ’ Ἥρη, καί ἑ χολωσαμένη πάσησ ἐξήλασε νήσου. ἡ δ’ ἄρα Φαιήκων ἱερῷ ἐνὶ τηλόθεν ἄντρῳ νάσσατο, καὶ πόρεν ὄλβον ἀθέσφατον ἐνναέτῃσιν. ἔνθα τότ’ ἐστόρεσαν λέκτρον μέγα· τοῖο δ’ ὕπερθεν χρύσεον αἰγλῆεν κῶασ βάλον, ὄφρα πέλοιτο τιμήεισ τε γάμοσ καὶ ἀοίδιμοσ. ἄνθεα δέ σφιν νύμφαι ἀμεργόμεναι λευκοῖσ ἐνὶ ποικίλα κόλποισ ἐσφόρεον· πάσασ δὲ πυρὸσ ὣσ ἄμφεπεν αἴγλη· τοῖον ἀπὸ χρυσέων θυσάνων ἀμαρύσσετο φέγγοσ. δαῖε δ’ ἐν ὀφθαλμοῖσ γλυκερὸν πόθον· ἴσχε δ’ ἑκάστην αἰδὼσ ἱεμένην περ ὅμωσ ἐπὶ χεῖρα βαλέσθαι. αἱ μέν τ’ Αἰγαίου ποταμοῦ καλέοντο θύγατρεσ· αἱ δ’ ὄρεοσ κορυφὰσ Μελιτηίου ἀμφενέμοντο· αἱ δ’ ἔσαν ἐκ πεδίων ἀλσηίδεσ. ὦρσε γὰρ αὐτὴ Ἥρη Ζηνὸσ ἄκοιτισ, Ιἤσονα κυδαίνουσα. κεῖνο καὶ εἰσέτι νῦν ἱερὸν κληίζεται ἄντρον Μηδείησ, ὅθι τούσγε σὺν ἀλλήλοισιν ἔμιξαν τεινάμεναι ἑανοὺσ εὐώδεασ. οἱ δ’ ἐνὶ χερσὶν δούρατα νωμήσαντεσ ἀρήια, μὴ πρὶν ἐσ ἀλκὴν δυσμενέων ἀίδηλοσ ἐπιβρίσειεν ὅμιλοσ, κράατα δ’ εὐφύλλοισ ἐστεμμένοι ἀκρεμόνεσσιν, ἐμμελέωσ, Ὀρφῆοσ ὑπαὶ λίγα φορμίζοντοσ νυμφιδίαισ ὑμέναιον ἐπὶ προμολῇσιν ἀείδον. οὐ μὲν ἐν Ἀλκινόοιο γάμον μενέαινε τελέσσαι ἡρ́ωσ Αἰσονίδησ, μεγάροισ δ’ ἐνὶ πατρὸσ ἑοῖο, νοστήσασ ἐσ Ιὠλκὸν ὑπότροποσ· ὧσ δὲ καὶ αὐτὴ Μήδεια φρονέεσκε· τότ’ αὖ χρεὼ ἦγε μιγῆναι. ἀλλὰ γὰρ οὔποτε φῦλα δυηπαθέων ἀνθρώπων τερπωλῆσ ἐπέβημεν ὅλῳ ποδί· σὺν δέ τισ αἰεὶ πικρὴ παρμέμβλωκεν ἐυφροσύνῃσιν ἀνίη. τῶ καὶ τοὺσ γλυκερῇ περ ἰαινομένουσ φιλότητι δεῖμ’ ἔχεν, εἰ τελέοιτο διάκρισισ Ἀλκινόοιο. Ηὢσ δ’ ἀμβροσίοισιν ἀνερχομένη φαέεσσιν λῦε κελαινὴν νύκτα δι’ ἠέροσ·

αἱ δ’ ἐγέλασσαν ἠιόνεσ νήσοιο καὶ ἑρσήεσσαι ἄπωθεν ἀτραπιτοὶ πεδίων· ἐν δὲ θρόοσ ἔσκεν ἀγυιαῖσ· κίνυντ’ ἐνναέται μὲν ἀνὰ πτόλιν, οἱ δ’ ἀποτηλοῦ Κόλχοι Μακριδίησ ἐπὶ πείρασι χερνήσοιο. αὐτίκα δ’ Ἀλκίνοοσ μετεβήσετο συνθεσίῃσιν ὃν νόον ἐξερέων κούρησ ὕπερ· ἐν δ’ ὅγε χειρὶ σκῆπτρον ἔχεν χρυσοῖο δικασπόλον, ᾧ ὕπο λαοὶ ἰθείασ ἀνὰ ἄστυ διεκρίνοντο θέμιστασ. τῷ δὲ καὶ ἑξείησ πολεμήια τεύχεα δύντεσ Φαιήκων οἱ ἄριστοι ὁμιλαδὸν ἐστιχόωντο. ἡρ́ωασ δὲ γυναῖκεσ ἀολλέεσ ἔκτοθι πύργων βαῖνον ἐποψόμεναι· σὺν δ’ ἀνέρεσ ἀγροιῶται ἤντεον εἰσαϊόντεσ, ἐπεὶ νημερτέα βάξιν Ἥρη ἐπιπροέηκεν. ἄγεν δ’ ὁ μὲν ἔκκριτον ἄλλων ἀρνειὸν μήλων, ὁ δ’ ἀεργηλὴν ἔτι πόρϝιν· ἄλλοι δ’ ἀμφιφορῆασ ἐπισχεδὸν ἵστασαν οἴνου κίρνασθαι· θυέων δ’ ἀποϝηλόθι κήκιε λιγνύσ. αἱ δὲ πολυκμήτουσ ἑανοὺσ φέρον, οἱᾶ γυναῖκεσ, μείλιά τε χρυσοῖο καὶ ἀλλοίην ἐπὶ τοῖσιν ἀγλαϊήν, οἱήν τε νεόζυγεσ ἐντύνονται· θάμβευν δ’ εἰσορόωσαι ἀριπρεπέων ἡρώων εἴδεα καὶ μορφάσ, ἐν δέ σφισιν Οἰάγροιο υἱὸν ὑπαὶ φόρμιγγοσ ἐυκρέκτου καὶ ἀοιδῆσ ταρφέα σιγαλόεντι πέδον κροτέοντα πεδίλῳ. νύμφαι δ’ ἄμμιγα πᾶσαι, ὅτε μνήσαιτο γάμοιο, ἱμερόενθ’ ὑμέναιον ἀνήπυον· ἄλλοτε δ’ αὖτε οἰόθεν οἰαῖ ἀείδον ἑλισσόμεναι περὶ κύκλον, Ἥρη, σεῖο ἕκητι· σὺ γὰρ καὶ ἐπὶ φρεσὶ θῆκασ Ἀρήτῃ, πυκινὸν φάσθαι ἔποσ Ἀλκινόοιο. αὐτὰρ ὅγ’ ὡσ τὰ πρῶτα δίκησ ἀνὰ πείρατ’ ἐείπεν ἰθείησ, ἤδη δὲ γάμου τέλοσ ἐκλήιστο, ἔμπεδον ὧσ ἀλέγυνε διαμπερέσ· οὐδέ ἑ τάρβοσ οὐλοόν, οὐδὲ βαρεῖαι ἐπήλυθον Αἰήταο μήνιεσ, ἀρρήκτοισι δ’ ἐνιζεύξασ ἔχεν ὁρ́κοισ. τῶ καὶ ὅτ’ ἠλεμάτωσ Κόλχοι μάθον ἀντιόωντεσ, καί σφεασ ἠὲ θέμιστασ ἑὰσ εἴρυσθαι ἄνωγεν, ἢ λιμένων γαίησ τ’ ἀποτηλόθι νῆασ ἐέργειν, δὴ τότε μιν βασιλῆοσ ἑοῦ τρομέοντασ ἐνιπὰσ δέχθαι μειλίξαντο συνήμονασ· αὖθι δὲ νήσῳ δὴν μάλα Φαιήκεσσι μετ’ ἀνδράσι ναιετάασκον, εἰσότε Βακχιάδαι, γενεὴν Ἐφύρηθεν ἐόντεσ, ἀνέρεσ ἐννάσσαντο μετὰ χρόνον· οἱ δὲ περαίην νῆσον ἔβαν· κεῖθεν δὲ Κεραύνια μέλλον Ἀβάντων οὔρεα, Νεσταίουσ τε καὶ Ὤρικον εἰσαφικέσθαι· ἀλλὰ τὰ μὲν στείχοντοσ ἄδην αἰῶνοσ ἐτύχθη. Μοιράων δ’ ἔτι κεῖσε θύη ἐπέτεια δέχονται καὶ Νυμφέων Νομίοιο καθ’ ἱερὸν Ἰλπόλλωνοσ βωμοί, τοὺσ Μήδεια καθίσσατο. πολλὰ δ’ ἰοῦσιν Ἰλλκίνοοσ Μινύαισ ξεινήια, πολλὰ δ’ ὄπασσεν Ἰλρήτη· μετὰ δ’ αὖτε δυώδεκα δῶκεν ἕπεσθαι Μηδείῃ δμωὰσ Φαιηκίδασ ἐκ μεγάροιο. ἤματι δ’ ἑβδομάτῳ Δρεπάνην λίπον· ἤλυθε δ’ οὖροσ ἀκραὴσ ἠῶθεν ὑπὲκ Διόσ· οἱ δ’ ἀνέμοιο πνοιῇ ἐπειγόμ̣ ̣ ἰοι προτέρω θέον. ἀλλὰ γὰρ οὔπω αἴσιμον ἦν ἐπιβῆναι Ἀχαιίδοσ ἡρώεσσιν, ὄφρ’ ἔτι καὶ Λιβύησ ἐπὶ πείρασιν ὀτλήσειαν. Ἤδη μέν ποθι κόλπον ἐπώνυμον Ἰλμβρακιήων, ἤδη Κουρῆτιν ἔλιπον χθόνα πεπταμένοισιν λαίφεσι καὶ στεινὰσ αὐταῖσ σὺν Ἐχινάσι νήσουσ ἑξείησ, Πέλοποσ δὲ νέον κατεφαίνετο γαῖα·

καὶ τότ’ ἀναρπάγδην ὀλοὴ βορέαο θύελλα μεσσηγὺσ πέλαγόσδε Λιβυστικὸν ἐννέα πάσασ νύκτασ ὁμῶσ καὶ τόσσα φέρ’ ἤματα, μέχρισ ἵκοντο προπρὸ μάλ’ ἔνδοθι Σύρτιν, ὅθ’ οὐκέτι νόστοσ ὀπίσσω νηυσὶ πέλει, ὅτε τόνγε βιῴατο κόλπον ἱκέσθαι. πάντῃ γὰρ τέναγοσ, πάντῃ μνιόεντα βυθοῖο τάρφεα· κωφὴ δέ σφιν ἐπιβλύει ὕδατοσ ἄχνη· ἠερίη δ’ ἄμαθοσ παρακέκλιται· οὐδέ τι κεῖσε ἑρπετόν, οὐδὲ ποτητὸν ἀείρεται. ἔνθ’ ἄρα τούσγε πλυμμυρίσ‐‐καὶ γάρ τ’ ἀναχάζεται ἠπείροιο ἦ θαμὰ δὴ τόδε χεῦμα, καὶ ἂψ ἐπερεύγεται ἀκτὰσ λάβρον ἐποιχόμενον‐‐μυχάτῃ ἐνέωσε τάχιστα ἠιόνι, τρόπιοσ δὲ μάλ’ ὕδασι παῦρον ἔλειπτο. οἱ δ’ ἀπὸ νηὸσ ὄρουσαν, ἄχοσ δ’ ἕλεν εἰσορόωντασ ἠέρα καὶ μεγάλησ νῶτα χθονὸσ ἠέρι ἶσα, τηλοῦ ὑπερτείνοντα διηνεκέσ· οὐδέ τιν’ ἀρδμόν, οὐ πάτον, οὐκ ἀπάνευθε κατηυγάσσαντο βοτήρων αὔλιον, εὐκήλῳ δὲ κατείχετο πάντα γαλήνῃ. ἄλλοσ δ’ αὖτ’ ἄλλον τετιημένοσ ἐξερέεινεν· "Τίσ χθὼν εὔχεται ἥδε; πόθι ξυνέωσαν ἀέλλαι ἡμέασ; αἴθ’ ἔτλημεν, ἀφειδέεσ οὐλομένοιο δείματοσ, αὐτὰ κέλευθα διαμπερὲσ ὁρμηθῆναι πετράων. ἦ τ’ ἂν καὶ ὑπὲρ Διὸσ αἶσαν ἰοῦσιν βέλτερον ἦν μέγα δή τι μενοινώοντασ ὀλέσθαι. νῦν δὲ τί κεν ῥέξαιμεν, ἐρυκόμενοι ἀνέμοισιν αὖθι μένειν τυτθόν περ ἐπὶ χρόνον; οἱο͂ν ἐρήμη πέζα διωλυγίησ ἀναπέπταται ἠπείροιο. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· μετὰ δ’ αὐτὸσ ἀμηχανίῃ κακότητοσ ἰθυντὴρ Ἀγκαῖοσ ἀκηχέμενοσ ἀγόρευσεν· "Ὠλόμεθ’ αἰνότατον δῆθεν μόρον, οὐδ’ ὑπάλυξισ ἔστ’ ἄτησ· πάρα δ’ ἄμμι τὰ κύντατα πημανθῆναι τῇδ’ ἐπ’ ἐρημαίῃ πεπτηότασ, εἰ καὶ ἀῆται χερσόθεν ἀμπνεύσειαν· ἐπεὶ τεναγώδεα λεύσσω τῆλε περισκοπέων ἅλα πάντοθεν· ἤλιθα δ’ ὕδωρ ξαινόμενον πολιῇσιν ἐπιτροχάει ψαμάθοισιν. καί κεν ἐπισμυγερῶσ διὰ δὴ πάλαι ἥδ’ ἐκεάσθη νηῦσ ἱερὴ χέρσου πολλὸν πρόσω· ἀλλά μιν αὐτὴ πλημμυρὶσ ἐκ πόντοιο μεταχθονίην ἐκόμισσεν. νῦν δ’ ἡ μὲν πέλαγόσδε μετέσσυται, οἰόθι δ’ ἅλμη ἄπλοοσ εἰλεῖται, γαίησ ὕπερ ὅσσον ἔχουσα. τούνεκ’ ἐγὼ πᾶσαν μὲν ἀπ’ ἐλπίδα φημὶ κεκόφθαι ναυτιλίησ νόστου τε. δαημοσύνην δέ τισ ἄλλοσ φαίνοι ἑήν· πάρα γάρ οἱ ἐπ’ οἰήκεσσι θαάσσειν μαιομένῳ κομιδῆσ. ἀλλ’ οὐ μάλα νόστιμον ἦμαρ Ζεὺσ ἐθέλει καμάτοισιν ἐφ’ ἡμετέροισι τελέσσαι. " Ὧσ φάτο δακρυόεισ· σὺν δ’ ἔννεπον ἀσχαλόωντι ὅσσοι ἔσαν νηῶν δεδαημένοι· ἐν δ’ ἄρα πᾶσιν παχνώθη κραδίη, χύτο δὲ χλόοσ ἀμφὶ παρειάσ. οἱο͂ν δ’ ἀψύχοισιν ἐοικότεσ εἰδώλοισιν ἀνέρεσ εἱλίσσονται ἀνὰ πτόλιν, ἢ πολέμοιο ἢ λοιμοῖο τέλοσ ποτιδέγμενοι, ἠέ τιν’ ὄμβρον ἄσπετον, ὅσ τε βοῶν κατὰ μυρία ἔκλυσεν ἔργα, ἢ ὅταν αὐτόματα ξόανα ῥέῃ ἱδρώοντα αἵματι, καὶ μυκαὶ σηκοῖσ ἔνι φαντάζωνται, ὴὲ καὶ ἠέλιοσ μέσῳ ἤματι νύκτ’ ἐπάγῃσιν οὐρανόθεν, τὰ δὲ λαμπρὰ δι’ ἠέροσ ἄστρα φαείνοι· ὧσ τότ’ ἀριστῆεσ δολιχοῦ πρόπαρ αἰγιαλοῖο ἤλυον ἑρπύζοντεσ. ἐπήλυθε δ’ αὐτίκ’ ἐρεμνὴ ἕσπεροσ. οἱ δ’ ἐλεεινὰ χεροῖν σφέασ ἀμφιβαλόντεσ δακρυόειν ἀγάπαζον, ἵν’ ἄνδιχα δῆθεν ἕκαστοσ θυμὸν ἀποφθίσειαν ἐνὶ ψαμάθοισι πεσόντεσ. βὰν δ’ ἴμεν ἄλλυδισ ἄλλοσ ἑκαστέρω αὖλιν ἑλέσθαι· ἐν δὲ κάρη πέπλοισι καλυψάμενοι σφετέροισιν ἄκμηνοι καὶ ἄπαστοι ἐκείατο νύκτ’ ἔπι πᾶσαν καὶ φάοσ, οἰκτίστῳ θανάτῳ ἔπι. νόσφι δὲ κοῦραι ἀθρόαι Αἰήταο παρεστενάχοντο θυγατρί. ὡσ δ’ ὅτ’ ἐρημαῖοι πεπτηότεσ ἔκτοθι πέτρησ χηραμοῦ ἀπτῆνεσ λιγέα κλάζουσι νεοσσοί· ἢ ὅτε καλὰ νάοντοσ ἐπ’ ὀφρύσι Πακτωλοῖο κύκνοι κινήσωσιν ἑὸν μέλοσ, ἀμφὶ δὲ λειμὼν ἑρσήεισ βρέμεται ποταμοῖό τε καλὰ ῥέεθρα· ὧσ αἱ ἐπὶ ξανθὰσ θέμεναι κονίῃσιν ἐθείρασ παννύχιαι ἐλεεινὸν ἰήλεμον ὠδύροντο. καί νύ κεν αὐτοῦ πάντεσ ἀπὸ ζωῆσ ἐλίασθεν νώνυμνοι καὶ ἄφαντοι ἐπιχθονίοισι δαῆναι ἡρώων οἱ ἄριστοι ἀνηνύστῳ ἐπ’ ἀέθλῳ· ἀλλά σφεασ ἐλέηραν ἀμηχανίῃ μινύθοντασ ἡρῷσσαι, Λιβύησ τιμήοροι, αἵ ποτ’ Ἰλθήνην, ἦμοσ ὅτ’ ἐκ πατρὸσ κεφαλῆσ θόρε παμφαίνουσα, ἀντόμεναι Τρίτωνοσ ἐφ’ ὕδασι χυτλώσαντο. ἔνδιον ἦμαρ ἐήν, περὶ δ’ ὀξύταται θέρον αὐγαὶ ἠελίου Λιβύην· αἱ δὲ σχεδὸν Λἰσονίδαο ἔσταν, ἕλον δ’ ἀπὸ χερσὶ καρήατοσ ἠρέμα πέπλον. αὐτὰρ ὅγ’ εἰσ ἑτέρωσε παλιμπετὲσ ὄμματ’ ἔνεικεν, δαίμονασ αἰδεσθείσ· αὐτὸν δέ μιν ἀμφαδὸν οἰο͂ν μειλιχίοισ ἐπέεσσιν ἀτυζόμενον προσέειπον· "Κάμμορε, τίπτ’ ἐπὶ τόσσον ἀμηχανίῃ βεβόλησαι;

ἴδμεν ἐποιχομένουσ χρύσεον δέροσ· ἴδμεν ἕκαστα ὑμετέρων καμάτων, ὅσ’ ἐπὶ χθονόσ, ὅσσα τ’ ἐφ’ ὑγρὴν πλαζόμενοι κατὰ πόντον ὑπέρβια ἔργ’ ἐκάμεσθε. οἰοπόλοι δ’ εἰμὲν χθόνιαι θεαὶ αὐδήεσσαι, ἡρῷσσαι, Λιβύησ τιμήοροι ἠδὲ θύγατρεσ. ἀλλ’ ἄνα· μηδ’ ἔτι τοῖον ὀιζύων ἀκάχησο· ἄνστησον δ’ ἑτάρουσ. εὖτ’ ἂν δέ τοι Ἀμφιτρίτη ἁρ́μα Ποσειδάωνοσ ἐύτροχον αὐτίκα λύσῃ, δή ῥα τότε σφετέρῃ ἀπὸ μητέρι τίνετ’ ἀμοιβὴν ὧν ἔκαμεν δηρὸν κατὰ νηδύοσ ὔμμε φέρουσα· καί κεν ἔτ’ ἠγαθέην ἐσ Ἀχαιίδα νοστήσαιτε. " Ὧσ ἄρ’ ἔφαν, καὶ ἄφαντοι ἵν’ ἔσταθεν, ἔνθ’ ἄρα ταίγε φθογγῇ ὁμοῦ ἐγένοντο παρασχεδόν. αὐτὰρ Ιἤσων παπτήνασ ἀν’ ἄρ’ ἕζετ’ ἐπὶ χθονόσ, ὧδέ τ’ ἐείπεν· "Ἵλατ’ ἐρημονόμοι κυδραὶ θεαί· ἀμφὶ δὲ νόστῳ οὔτι μαλ’ ἀντικρὺ νοέω φάτιν. ἦ μὲν ἑταίρουσ εἰσ ἓν ἀγειράμενοσ μυθήσομαι, εἴ νύ τι τέκμωρ δήωμεν κομιδῆσ· πολέων δέ τε μῆτισ ἀρείων. " Ἦ, καὶ ἀναΐξασ ἑτάρουσ ἐπὶ μακρὸν ἀύτει, αὐσταλέοσ κονίῃσι, λέων ὥσ, ὅσ ῥά τ’ ἀν’ ὕλην σύννομον ἣν μεθέπων ὠρύεται· αἱ δὲ βαρείῃ φθογγῇ ὑποτρομέουσιν ἀν’ οὔρεα τηλόθι βῆσσαι· δείματι δ’ ἄγραυλοί τε βόεσ μέγα πεφρίκασιν βουπελάται τε βοῶν· τοῖσ δ’ οὔ νύ τι γῆρυσ ἐτύχθη ῥιγεδανὴ ἑτάροιο φίλουσ ἐπικεκλομένοιο. ἀγχοῦ δ’ ἠγερέθοντο κατηφέεσ· αὐτὰρ ὁ τούσγε ἀχνυμένουσ ὁρ́μοιο πέλασ μίγα θηλυτέρῃσιν ἱδρύσασ, μυθεῖτο πιφαυσκόμενοσ τὰ ἕκαστα· "Κλῦτε, φίλοι· τρεῖσ γάρ μοι ἀνιάζοντι θεάων, στέρφεσιν αἰγείοισ ἐζωσμέναι ἐξ ὑπάτοιο αὐχένοσ ἀμφί τε νῶτα καὶ ἰξύασ, ἠύτε κοῦραι, ἔσταν ὑπὲρ κεφαλῆσ μάλ’ ἐπισχεδόν· ἂν δ’ ἐκάλυψαν πέπλον ἐρυσσάμεναι κούφῃ χερί, καὶ μ’ ἐκέλοντο αὐτόν τ’ ἔγρεσθαι, ἀνά θ’ ὑμέασ ὄρσαι ἰόντα· μητέρι δὲ σφετέρῃ μενοεικέα τῖσαι ἀμοιβὴν ὧν ἔκαμεν δηρὸν κατὰ νηδύοσ ἄμμε φέρουσα ὁππότε κεν λύσῃσιν ἐύτροχον Ἀμφιτρίτη ἁρ́μα Ποσειδάωνοσ. ἐγὼ δ’ οὐ πάγχυ νοῆσαι τῆσδε θεοπροπίησ ἴσχω πέρι. φάν γε μὲν εἶναι ἡρῷσσαι, Λιβύησ τιμήοροι ᾐδὲ θύγατρεσ· καὶ δ’ ὁπόσ’ αὐτοὶ πρόσθεν ἐπὶ χθονὸσ ἠδ’ ὅσ’ ἐφ’ ὑγρὴν ἔτλημεν, τὰ ἕκαστα διίδμεναι εὐχετόωντο. οὐδ’ ἔτι τάσδ’ ἀνὰ χῶρον ἐσέδρακον, ἀλλά τισ ἀχλὺσ ἠὲ νέφοσ μεσσηγὺ φαεινομένασ ἐκάλυψεν. " Ὧσ ἔφαθ’· οἱ δ’ ἄρα πάντεσ ἐθάμβεον εἰσαϊόντεσ. ἔνθα τὸ μήκιστον τεράων Μινύῃσιν ἐτύχθη. ἐξ ἁλὸσ ἤπειρόνδε πελώριοσ ἔκθορεν ἵπποσ, ἀμφιλαφήσ, χρυσέῃσι μετήοροσ αὐχένα χαίταισ· ῥίμφα δὲ σεισάμενοσ γυίων ἄπο νήχυτον ἅλμην ὦρτο θέειν, πνοιῇ ἴκελοσ πόδασ. αἶψα δὲ Πηλεὺσ γηθήσασ ἑτάροισιν ὁμηγερέεσσι μετηύδα· "Ἅρματα μὲν δή φημι Ποσειδάωνοσ ἔγωγε ἤδη νῦν ἀλόχοιο φίλησ ὑπὸ χερσὶ λελύσθαι·

μητέρα δ’ οὐκ ἄλλην προτιόσσομαι, ἠέ περ αὐτὴν νῆα πέλειν· ἦ γὰρ κατὰ νηδύοσ ἄμμε φέρουσα νωλεμὲσ ἀργαλέοισιν ὀιζύει καμάτοισιν. ἀλλά μιν ἀστεμφεῖ τε βίῃ καὶ ἀτειρέσιν ὤμοισ ὑψόθεν ἀνθέμενοι ψαμαθώδεοσ ἔνδοθι γαίησ οἴσομεν, ᾗ προτέρωσε ταχὺσ πόδασ ἤλασεν ἵπποσ. οὐ γὰρ ὅγε ξηρὴν ὑποδύσεται· ἴχνια δ’ ἡμῖν σημανέειν τιν’ ἐόλπα μυχὸν καθύπερθε θαλάσσησ. " Ὧσ ηὔδα· πάντεσσι δ’ ἐπήβολοσ ἥνδανε μῆτισ· Μουσάων ὅδε μῦθοσ· ἐγὼ δ’ ὑπακουὸσ ἀείδω Πιερίδων, καὶ τήνδε πανατρεκὲσ ἔκλυον ὀμφήν, ὑμέασ, ὦ πέρι δὴ μέγα φέρτατοι υἱε͂σ ἀνάκτων, ᾗ βίῃ ᾗ τ’ ἀρετῇ Λιβύησ ἀνὰ θῖνασ ἐρήμουσ νῆα μεταχρονίην ὅσα τ’ ἔνδοθι νηὸσ ἄγεσθε, ἀνθεμένουσ ὤμοισι φέρειν δυοκαίδεκα πάντα ἤμαθ’ ὁμοῦ νύκτασ τε. δύην γε μὲν ἢ καὶ ὀιζὺν τίσ κ’ ἐνέποι, τὴν κεῖνοι ἀνέπλησαν μογέοντεσ; ἔμπεδον ἀθανάτων ἔσαν αἵματοσ, οἱο͂ν ὑπέσταν ἔργον, ἀναγκαίῃ βεβιημένοι. αὐτὰρ ἐπιπρὸ τῆλε μάλ’ ἀσπασίωσ Τριτωνίδοσ ὕδασι λίμνησ ὡσ φέρον, ὡσ εἰσβάντεσ ἀπὸ στιβαρῶν θέσαν ὤμων. Λυσσαλέοισ δἤπειτ’ ἴκελοι κυσὶν ἀίσσοντεσ πίδακα μαστεύεσκον· ἐπὶ ξηρὴ γὰρ ἔκειτο δίψα δυηπαθίῃ τε καὶ ἄλγεσιν, οὐδ’ ἐμάτησαν πλαζόμενοι· ἷξον δ’ ἱερὸν πέδον, ᾧ ἔνι Λάδων εἰσέτι που χθιζὸν παγχρύσεα ῥύετο μῆλα χώρῳ ἐν Ἄτλαντοσ, χθόνιοσ ὄφισ· ἀμφὶ δὲ νύμφαι Ἑσπερίδεσ ποίπνυον, ἐφίμερον ἀείδουσαι. δὴ τότε δ’ ἤδη τῆμοσ ὑφ’ Ἡρακλῆι δαϊχθεὶσ μήλειον βέβλητο ποτὶ στύποσ· οἰόθι δ’ ἄκρῃ οὐρῇ ἔτι σκαίρεσκεν· ἀπὸ κρατὸσ δὲ κελαινὴν ἄχρισ ἐπ’ ἄκνηστιν κεῖτ’ ἄπνοοσ· ἐκ δὲ λιπόντων ὕδρησ Λερναίησ χόλον αἵματι πικρὸν ὀιστῶν μυῖαι πυθομένοισιν ἐφ’ ἕλκεσι τερσαίνοντο. ἀγχοῦ δ’ Ἑσπερίδεσ κεφαλαῖσ ἔπι χεῖρασ ἔχουσαι ἀργυφέασ ξανθῇσι λίγ’ ἔστενον· οἱ δ’ ἐπέλασσαν ἄφνω ὁμοῦ· ταὶ δ’ αἶψα κόνισ καὶ γαῖα, κιόντων ἐσσυμένωσ, ἐγένοντο καταυτόθι. νώσατο δ’ Ὀρφεὺσ θεῖα τέρα, τὰσ δέ σφι παρηγορέεσκε λιτῇσιν· "Δαίμονεσ ὦ καλαὶ καὶ ἐύφρονεσ, ἵλατ’, ἄνασσαι, εἴτ’ οὖν οὐρανίαισ ἐναρίθμιοί ἐστε θεῇσιν, εἴτε καταχθονίαισ, εἴτ’ οἰοπόλοι καλέεσθε νύμφαι· ἴτ’ ὦ νύμφαι, ἱερὸν γένοσ Ὠκεανοῖο, δείξατ’ ἐελδομένοισιν ἐνωπαδὶσ ἄμμι φανεῖσαι ἤ τινα πετραίην χύσιν ὕδατοσ, ἤ τινα γαίησ ἱερὸν ἐκβλύοντα, θεαί, ῥόον, ᾧ ἀπὸ δίψαν αἰθομένην ἄμοτον λωφήσομεν. εἰ δέ κεν αὖτισ δή ποτ’ Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκώμεθα ναυτιλίῃσιν, δὴ τότε μυρία δῶρα μετὰ πρώτῃσι θεάων λοιβάσ τ’ εἰλαπίνασ τε παρέξομεν εὐμενέοντεσ. Ὧσ φάτο λισσόμενοσ ἀδινῇ ὀπί·

ταὶ δ’ ἐλέαιρον ἐγγύθεν ἀχνυμένουσ· καὶ δὴ χθονὸσ ἐξανέτειλαν ποίην πάμπρωτον· ποίησ γε μὲν ὑψόθι μακροὶ βλάστεον ὁρ́πηκεσ· μετὰ δ’ ἔρνεα τηλεθάοντα πολλὸν ὑπὲρ γαίησ ὀρθοσταδὸν ἠέξοντο. Ἑσπέρη αἴγειροσ, πτελέη δ’ Ἐρυθηὶσ ἔγεντο· Λἴγλη δ’ ἰτείησ ἱερὸν στύποσ. ἐκ δέ νυ κείνων δενδρέων, οἱαῖ ἔσαν, τοῖαι πάλιν ἔμπεδον αὔτωσ ἐξέφανεν, θάμβοσ περιώσιον, ἔκφατο δ’ Λἴγλη μειλιχίοισ ἐπέεσσιν ἀμειβομένη χατέοντασ· "Ἦ ἄρα δὴ μέγα πάμπαν ἐφ’ ὑμετέροισιν ὄνειαρ δεῦρ’ ἔμολεν καμάτοισιν ὁ κύντατοσ, ὅστισ ἀπούρασ φρουρὸν ὄφιν ζωῆσ παγχρύσεα μῆλα θεάων οἴχετ’ ἀειράμενοσ· στυγερὸν δ’ ἄχοσ ἄμμι λέλειπται. ἤλυθε γὰρ χθιζόσ τισ ἀνὴρ ὀλοώτατοσ ὕβριν καὶ δέμασ· ὄσσε δέ οἱ βλοσυρῷ ὑπέλαμπε μετώπῳ· νηλήσ· ἀμφὶ δὲ δέρμα πελωρίου ἕστο λέοντοσ ὠμόν, ἀδέψητον· στιβαρὸν δ’ ἔχεν ὄζον ἐλαίησ τόξα τε, τοῖσι πέλωρ τόδ’ ἀπέφθισεν ἰοβολήσασ. ἤλυθε δ’ οὖν κἀκεῖνοσ, ἅ τε χθόνα πεζὸσ ὁδεύων, δίψῃ καρχαλέοσ· παίφασσε δὲ τόνδ’ ἀνὰ χῶρον, ὕδωρ ἐξερέων, τὸ μὲν οὔ ποθι μέλλεν ἰδέσθαι. ἥδε δέ τισ πέτρη Τριτωνίδοσ ἐγγύθι λίμνησ· τὴν ὅγ’ ἐπιφρασθείσ, ἢ καὶ θεοῦ ἐννεσίῃσιν, λὰξ ποδὶ τύψεν ἔνερθε· τὸ δ’ ἀθρόον ἔβλυσεν ὕδωρ. αὐτὰρ ὅγ’ ἄμφω χεῖρε πέδῳ καὶ στέρνον ἐρείσασ ῥωγάδοσ ἐκ πέτρησ πίεν ἄσπετον, ὄφρα βαθεῖαν νηδύν, φορβάδι ἶσοσ ἐπιπροπεσών, ἐκορέσθη. " Ὧσ φάτο· τοὶ δ’ ἀσπαστὸν ἵνα σφίσι πέφραδεν Αἴγλη πίδακα, τῇ θέον αἶψα κεχαρμένοι, ὄφρ’ ἐπέκυρσαν. ὡσ δ’ ὁπότε στεινὴν περὶ χηραμὸν εἱλίσσονται γειομόροι μύρμηκεσ ὁμιλαδόν, ἢ ὅτε μυῖαι ἀμφ’ ὀλίγην μέλιτοσ γλυκεροῦ λίβα πεπτηυῖαι ἄπλητον μεμάασιν ἐπήτριμοι· ὧσ τότ’ ἀολλεῖσ πετραίῃ Μινύαι περὶ πίδακι δινεύεσκον. καί πού τισ διεροῖσ ἐπὶ χείλεσιν εἶπεν ἰανθείσ· "Ὦ πόποι, ἦ καὶ νόσφιν ἐὼν ἐσάωσεν ἑταίρουσ Ἡρακλέησ δίψῃ κεκμηότασ. ἀλλά μιν εἴ πωσ δήοιμεν στείχοντα δι’ ἠπείροιο κιόντεσ. " Ἦ, καὶ ἀμειβομένων, οἵ τ’ ἄρμενοι ἐσ τόδε ἔργον, ἔκριθεν ἄλλυδισ ἄλλοσ ἐπαΐξασ ἐρεείνειν. ἴχνια γὰρ νυχίοισιν ἐπηλίνδητ’ ἀνέμοισιν κινυμένησ ἀμάθου. Βορέαο μὲν ὡρμήθησαν υἱε͂ δύω, πτερύγεσσι πεποιθότε. ποσσὶ δὲ κούφοισ Εὔφημοσ πίσυνοσ, Λυγκεύσ γε μὲν ὀξέα τηλοῦ ὄσσε βαλεῖν· πέμπτοσ δὲ μετὰ σφίσιν ἔσσυτο Κάνθοσ. τὸν μὲν ἄρ’ αἶσα θεῶν κείνην ὁδὸν ἠνορέη τε ὦρσεν, ἵν’ Ἡρακλῆοσ ἀπηλεγέωσ πεπύθοιτο, Εἰλατίδην Πολύφημον ὅπῃ λίπε· μέμβλετο γάρ οἱ οὗ ἕθεν ἀμφ’ ἑτάροιο μεταλλῆσαι τὰ ἕκαστα. ἀλλ’ ὁ μὲν οὖν Μυσοῖσιν ἐπικλεὲσ ἄστυ πολίσσασ νόστου κηδοσύνῃσιν ἔβη διζήμενοσ ̣ ̣ ργὼ τῆλε δι’ ἠπείροιο· τέωσ δ’ ἐξίκετο γαῖαν ἀγχιάλων Χαλύβων· τόθι μιν καὶ Μοῖρ’ ἐδάμασσεν. καί οἱ ὑπὸ βλωθρὴν ἀχερωίδα σῆμα τέτυκται τυτθὸν ἁλὸσ προπάροιθεν. ἀτὰρ τότε γ’ Ἡρακλῆα μοῦνον ἀπειρεσίησ τηλοῦ χθονὸσ εἴσατο Λυγκεὺσ τὼσ ἰδέειν, ὥσ τίσ τε νέῳ ἐνὶ ἤματι μήνην ἢ ἴδεν, ἢ ἐδόκησεν ἐπαχλύουσαν ἰδέσθαι. ἐσ δ’ ἑτάρουσ ἀνιὼν μυθήσατο, μή μιν ἔτ’ ἄλλον μαστῆρα στείχοντα κιχησέμεν· οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ ἤλυθον, Εὔφημόσ τε πόδασ ταχὺσ υἱε͂́ τε δοιὼ Θρηικίου Βορέω, μεταμώνια μοχθήσαντε. Κάνθε, σὲ δ’ οὐλόμεναι Λιβύῃ ἔνι Κῆρεσ ἕλοντο.

πώεσι φερβομένοισι συνήντεεσ· εἵπετο δ’ ἀνὴρ αὐλίτησ, ὅ σ’ ἑῶν μήλων πέρι, τόφρ’ ἑτάροισιν δευομένοισ κομίσειασ, ἀλεξόμενοσ κατέπεφνεν λᾶι βαλών· ἐπεὶ οὐ μὲν ἀφαυρότερόσ γ’ ἐτέτυκτο, νἱωνὸσ Φοίβοιο Λυκωρείοιο Κάφαυροσ κούρησ τ’ αἰδοίησ Ἀκακαλλίδοσ, ἥν ποτε Μίνωσ ἐσ Αιβύην ἀπένασσε θεοῦ βαρὺ κῦμα φέρουσαν, θυγατέρα σφετέρην· ἡ δ’ ἀγλαὸν υἱέα Φοίβῳ τίκτεν, ὃν Ἀμφίθεμιν Γαράμαντά τε κικλήσκουσιν. Ἀμφίθεμισ δ’ ἄρ’ ἔπειτα μίγη Τριτωνίδι νύμφῃ· ἡ δ’ ἄρα οἱ Νασάμωνα τέκεν κρατερόν τε Κάφαυρον, ὃσ τότε Κάνθον ἔπεφνεν ἐπὶ ῥήνεσσιν ἑοῖσιν. οὐδ’ ὅγ’ ἀριστήων χαλεπὰσ ἠλεύατο χεῖρασ, ὡσ μάθον οἱο͂ν ἔρεξε. νέκυν δ’ ἀνάειραν ὀπίσσω πευθόμενοι Μινύαι, γαίῃ δ’ ἐνὶ ταρχύσαντο μυρόμενοι· τὰ δὲ μῆλα μετὰ σφέασ οἵγ’ ἐκόμισσαν. Ἔνθα καὶ Ἀμπυκίδην αὐτῷ ἐνὶ ἤματι Μόψον νηλειὴσ ἕλε πότμοσ· ἀδευκέα δ’ οὐ φύγεν αἶσαν μαντοσύναισ· οὐ γάρ τισ ἀποτροπίη θανάτοιο. κεῖτο δ’ ἐπὶ ψαμάθοισι μεσημβρινὸν ἦμαρ ἀλύσκων δεινὸσ ὄφισ, νωθὴσ μὲν ἑκὼν ἀέκοντα χαλέψαι· οὐδ’ ἂν ὑποτρέσσαντοσ ἐνωπαδὶσ ἀίξειεν. ἀλλὰ μὲν ᾧ τὰ πρῶτα μελάγχιμον ἰὸν ἐνείη ζωόντων, ὅσα γαῖα φερέσβιοσ ἔμπνοα βόσκει, οὐδ’ ὁπόσον πήχυιον ἐσ Αἴδα γίγνεται οἶμοσ, οὐδ’ εἰ Παιήων, εἴ μοι θέμισ ἀμφαδὸν εἰπεῖν, φαρμάσσοι, ὅτε μοῦνον ἐνιχρίμψῃσιν ὀδοῦσιν. εὖτε γὰρ ἰσόθεοσ Λιβύην ὑπερέπτατο Περσεὺσ Εὐρυμέδων‐‐καὶ γὰρ τὸ κάλεσκέ μιν οὔνομα μήτηρ‐‐ Γοργόνοσ ἀρτίτομον κεφαλὴν βασιλῆι κομίζων, ὅσσαι κυανέου στάγεσ αἵματοσ οὖδασ ἵκοντο, αἱ πᾶσαι κείνων ὀφίων γένοσ ἐβλάστησαν. τῷ δ’ ἄκρην ἐπ’ ἄκανθαν ἐνεστηρίξατο Μόψοσ λαιὸν ἐπιπροφέρων ταρσὸν ποδόσ· αὐτὰρ ὁ μέσσην κερκίδα καὶ μυῶνα, πέριξ ὀδύνῃσιν ἑλιχθείσ, σάρκα δακὼν ἐχάραξεν. ἀτὰρ Μήδεια καὶ ἄλλαι ἔτρεσαν ἀμφίπολοι· ὁ δὲ φοίνιον ἕλκοσ ἄφασσεν θαρσαλέωσ, ἕνεκ’ οὔ μιν ὑπέρβιον ἄλγοσ ἔτειρεν. σχέτλιοσ· ἦ τέ οἱ ἤδη ὑπὸ χροῒ δύετο κῶμα λυσιμελέσ, πολλὴ δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν χέετ’ ἀχλύσ. αὐτίκα δὲ κλίνασ δαπέδῳ βεβαρηότα γυῖα ψύχετ’ ἀμηχανίῃ· ἕταροι δέ μιν ἀμφαγέροντο ἡρ́ωσ τ’ Αἰσονίδησ, ἀδινῇ περιθαμβέεσ ἄτῃ. οὐδὲ μὲν οὐδ’ ἐπὶ τυτθὸν ἀποφθίμενόσ περ ἔμελλεν κεῖσθαι ὑπ’ ἠελίῳ. πύθεσκε γὰρ ἔνδοθι σάρκασ ἰὸσ ἄφαρ, μυδόωσα δ’ ἀπὸ χροὸσ ἔρρεε λάχνη. αἶψα δὲ χαλκείῃσι βαθὺν τάφον ἐξελάχαινον ἐσσυμένωσ μακέλῃσιν· ἐμοιρήσαντο δὲ χαίτασ αὐτοὶ ὁμῶσ κοῦραί τε, νέκυν ἐλεεινὰ παθόντα μυρόμενοι· τρὶσ δ’ ἀμφὶ σὺν ἔντεσι δινηθέντεσ εὖ κτερέων ἴσχοντα, χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔθεντο. Ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐπὶ νηὸσ ἔβαν, πρήσοντοσ ἀήτεω ἂμ πέλαγοσ νοτίοιο, πόρουσ τ’ ἀπετεκμήραντο λίμνησ ἐκπρομολεῖν Τριτωνίδοσ, οὔτινα μῆτιν δὴν ἔχον, ἀφραδέωσ δὲ πανημέριοι φορέοντο.

ὡσ δὲ δράκων σκολιὴν εἱλιγμένοσ ἔρχεται οἶμον, εὖτέ μιν ὀξύτατον θάλπει σέλασ ἠελίοιο· ῥοίζῳ δ’ ἔνθα καὶ ἔνθα κάρη στρέφει, ἐν δέ οἱ ὄσσε σπινθαρύγεσσι πυρὸσ ἐναλίγκια μαιμώοντι λάμπεται, ὄφρα μυχόνδε διὰ ῥωχμοῖο δύηται· ὧσ Ἀργὼ λίμνησ στόμα ναύπορον ἐξερέουσα ἀμφεπόλει δηναιὸν ἐπὶ χρόνον. αὐτίκα δ’ Ὀρφεὺσ κέκλετ’ Ἀπόλλωνοσ τρίποδα μέγαν ἔκτοθι νηὸσ δαίμοσιν ἐγγενέταισ νόστῳ ἔπι μείλια θέσθαι. καὶ τοὶ μὲν Φοίβου κτέρασ ἵδρυον ἐν χθονὶ βάντεσ· τοῖσιν δ’ αἰζηῷ ἐναλίγκιοσ ἀντεβόλησεν Τρίτων εὐρυβίησ, γαίησ δ’ ἀνὰ βῶλον ἀείρασ ξείνι’ ἀριστήεσσι προΐσχετο, φώνησέν τε· "Δέχθε, φίλοι· ἐπεὶ οὐ περιώσιον ἐγγυαλίξαι ἐνθάδε νῦν πάρ’ ἐμοὶ ξεινήιον ἀντομένοισιν. εἰ δέ τι τῆσδε πόρουσ μαίεσθ’ ἁλόσ, οἱᾶ́ τε πολλὰ ἄνθρωποι χατέουσιν ἐπ’ ἀλλοδαπῇ περόωντεσ, ἐξερέω. δὴ γάρ με πατὴρ ἐπιίστορα πόντου θῆκε Ποσειδάων τοῦδ’ ἔμμεναι. αὐτὰρ ἀνάσσω παρραλίησ, εἰ δή τιν’ ἀκούετε νόσφιν ἐόντεσ Εὐρύπυλον Λιβύῃ θηροτρόφῳ ἐγγεγαῶτα. " Ὧσ ηὔδα· πρόφρων δ’ ὑπερέσχεθε βώλακι χεῖρασ Εὔφημοσ, καὶ τοῖα παραβλήδην προσέειπεν· "Ἀπίδα καὶ πέλαγοσ Μινώιον εἴ νύ που, ἡρ́ωσ, ἐξεδάησ, νημερτὲσ ἀνειρομένοισιν ἔνισπε. δεῦρο γὰρ οὐκ ἐθέλοντεσ ἱκάνομεν, ἀλλὰ βαρείαισ χρίμψαντεσ γαίησ ἐπὶ πείρασι τῆσδε θυέλλαισ νῆα μεταχρονίην ἐκομίσσαμεν ἐσ τόδε λίμνησ χεῦμα δι’ ἠπείρου βεβαρημένοι· οὐδέ τι ἴδμεν, πῇ πλόοσ ἐξανέχει Πελοπηίδα γαῖαν ἱκέσθαι. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· ὁ δὲ χεῖρα τανύσσατο, δεῖξε δ’ ἄπωθεν φωνήσασ πόντον τε καὶ ἀγχιβαθὲσ στόμα λίμνησ· "Κείνη μὲν πόντοιο διήλυσισ, ἔνθα μάλιστα βένθοσ ἀκίνητον μελανεῖ· ἑκάτερθε δὲ λευκαὶ ῥηγμῖνεσ φρίσσουσι διαυγέεσ· ἡ δὲ μεσηγὺ ῥηγμίνων στεινὴ τελέθει ὁδὸσ ἐκτὸσ ἐλάσσαι. κεῖνο δ’ ὑπηέριον θείην Πελοπηίδα γαῖαν εἰσανέχει πέλαγοσ Κρήτησ ὕπερ· ἀλλ’ ἐπὶ χειρὸσ δεξιτερῆσ, λίμνηθεν ὅτ’ εἰσ ἁλὸσ οἶδμα βάλητε, τόφρ’ αὐτὴν παρὰ χέρσον ἐεργμένοι ἰθύνεσθε, ἔστ’ ἂν ἄνω τείνῃσι· περιρρήδην δ’ ἑτέρωσε κλινομένησ χέρσοιο, τότε πλόοσ ὔμμιν ἀπήμων ἀγκῶνοσ τέτατ’ ἰθὺσ ἀπὸ προύχοντοσ ἰοῦσιν. ἀλλ’ ἴτε γηθόσυνοι, καμάτοιο δὲ μήτισ ἀνίη γιγνέσθω, νεότητι κεκασμένα γυῖα μογῆσαι. " Ἴσκεν ἐυφρονέων· οἱ δ’ αἶψ’ ἐπὶ νηὸσ ἔβησαν λίμνησ ἐκπρομολεῖν λελιημένοι εἰρεσίῃσιν. καὶ δὴ ἐπιπρονέοντο μεμαότεσ· αὐτὰρ ὁ τείωσ Τρίτων ἀνθέμενοσ τρίποδα μέγαν, εἴσατο λίμνην εἰσβαίνειν· μετὰ δ’ οὔτισ ἐσέδρακεν, οἱο͂ν ἄφαντοσ αὐτῷ σὺν τρίποδι σχεδὸν ἔπλετο. τοῖσι δ’ ἰάνθη θυμόσ, ὃ δὴ μακάρων τισ ἐναίσιμοσ ἀντεβόλησεν. καί ῥά οἱ Αἰσονίδην μήλων ὅ τι φέρτατον ἄλλων ἤνωγον ῥέξαι καὶ ἐπευφημῆσαι ἑλόντα. αἶψα δ’ ὅγ’ ἐσσυμένωσ ἐκρίνατο, καί μιν ἀείρασ σφάξε κατὰ πρύμνησ, ἐπὶ δ’ ἔννεπεν εὐχωλῇσιν· "Δαῖμον, ὅτισ λίμνησ ἐπὶ πείρασι τῆσδ’ ἐφαάνθησ, εἴτε σέγε Τρίτων’, ἅλιον τέρασ, εἴτε σε Φόρκυν, ἢ Νηρῆα θύγατρεσ ἐπικλείουσ’ ἁλοσύδναι, ἵλαθι, καὶ νόστοιο τέλοσ θυμηδὲσ ὄπαζε.

" Ἦ ῥ’, ἅμα δ’ εὐχωλῇσιν ἐσ ὕδατα λαιμοτομήσασ ἧκε κατὰ πρύμνησ· ὁ δὲ βένθεοσ ἐξεφαάνθη τοῖοσ ἐών, οἱο͂́σ περ ἐτήτυμοσ ἠε͂ν ἰδέσθαι. ὡσ δ’ ὅτ’ ἀνὴρ θοὸν ἵππον ἐσ εὐρέα κύκλον ἀγῶνοσ στέλλῃ, ὀρεξάμενοσ λασίησ εὐπειθέα χαίτησ, εἶθαρ ἐπιτροχάων, ὁ δ’ ἐπ’ αὐχένι γαῦροσ ἀερθεὶσ ἕσπεται, ἀργινόεντα δ’ ἐνὶ στομάτεσσι χαλινὰ ἀμφὶσ ὀδακτάζοντι παραβλήδην κροτέονται· ὧσ ὅγ’ ἐπισχόμενοσ γλαφυρῆσ ὁλκήιον Ἀργοῦσ ἦγ’ ἅλαδε προτέρωσε. δέμασ δέ οἱ ἐξ ὑπάτοιο κράατοσ, ἀμφί τε νῶτα καὶ ἰξύασ ἔστ’ ἐπὶ νηδὺν ἀντικρὺ μακάρεσσι φυὴν ἔκπαγλον ἐίκτο· αὐτὰρ ὑπαὶ λαγόνων δίκραιρά οἱ ἔνθα καὶ ἔνθα κήτεοσ ὁλκαίη μηκύνετο· κόπτε δ’ ἀκάνθαισ ἄκρον ὕδωρ, αἵ τε σκολιοῖσ ἐπινειόθι κέντροισ μήνησ ὡσ κεράεσσιν ἐειδόμεναι διχόωντο. τόφρα δ’ ἄγεν, τείωσ μιν ἐπιπροέηκε θαλάσσῃ νισσομένην· δῦ δ’ αἶψα μέγαν βυθόν· οἱ δ’ ὁμάδησαν ἡρ́ωεσ, τέρασ αἰνὸν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἰδόντεσ. ἔνθα μὲν Ἀργῷόσ τε λιμὴν καὶ σήματα νηὸσ ἠδὲ Ποσειδάωνοσ ἰδὲ Τρίτωνοσ ἐάσιν βωμοί· ἐπεὶ κεῖν’ ἦμαρ ἐπέσχεθον. αὐτὰρ ἐσ ἠῶ λαίφεσι πεπταμένοισ αὐτὴν ἐπὶ δεξί’ ἔχοντεσ γαῖαν ἐρημαίην, πνοιῇ ζεφύροιο θέεσκον. ἦρι δ’ ἔπειτ’ ἀγκῶνά θ’ ὁμοῦ μυχάτην τε θάλασσαν κεκλιμένην ἀγκῶνοσ ὕπερ προύχοντοσ ἴδοντο. αὐτίκα δὲ ζέφυροσ μὲν ἐλώφεεν, ἤλυθε δ’ αὔρη ἀργέσταο νότου· κεχάροντο δὲ θυμὸν ἰωῇ. ἦμοσ δ’ ἠέλιοσ μὲν ἔδυ, ἀνὰ δ’ ἤλυθεν ἀστὴρ αὔλιοσ, ὅσ τ’ ἀνέπαυσεν ὀιζυροὺσ ἀροτῆρασ, δὴ τότ’ ἔπειτ’ ἀνέμοιο κελαινῇ νυκτὶ λιπόντοσ ἱστία λυσάμενοι περιμήκεά τε κλίναντεσ ἱστόν, ἐυξέστῃσιν ἐπερρώοντ’ ἐλάτῃσιν παννύχιοι καὶ ἐπ’ ἦμαρ, ἐπ’ ἤματι δ’ αὖτισ ἰοῦσαν νύχθ’ ἑτέρην. ὑπέδεκτο δ’ ἀπόπροθι παιπαλόεσσα Κάρπαθοσ· ἔνθεν δ’ οἵγε περαιώσεσθαι ἔμελλον Κρήτην, ἥ τ’ ἄλλων ὑπερέπλετο εἰν ἁλὶ νήσων. Τοὺσ δὲ Τάλωσ χάλκειοσ, ἀπὸ στιβαροῦ σκοπέλοιο ῥηγνύμενοσ πέτρασ, εἶργε χθονὶ πείσματ’ ἀνάψαι, Δικταίην ὁρ́μοιο κατερχομένουσ ἐπιωγήν· τὸν μὲν χαλκείησ μελιηγενέων ἀνθρώπων ῥίζησ λοιπὸν ἐοντα μετ’ ἀνδράσιν ἡμιθέοισιν Εὐρώπῃ Κρονίδησ νήσου πόρεν ἔμμεναι σὖρον, τρὶσ περὶ χαλκείοισ Κρήτην ποσὶ δινεύοντα. ἀλλ’ ἤτοι τὸ μὲν ἄλλο δέμασ καὶ γυῖα τέτυκτο χάλκεοσ ἠδ’ ἄρρηκτοσ· ὑπαὶ δέ οἱ ἔσκε τένοντοσ σύριγξ αἱματόεσσα κατὰ σφυρόν· αὐτὰρ ὅ τ’ ἦγχε λεπτὸσ ὑμὴν ζωῆσ ἔχε πείρατα καὶ θανάτοιο. οἱ δέ, δύῃ μάλα περ δεδμημένοι, αἶψ’ ἀπὸ χέρσου νῆα περιδδείσαντεσ ἀνακρούεσκον ἐρετμοῖσ. καί νύ κ’ ἐπισμυγερῶσ Κρήτησ ἑκὰσ ἠέρθησαν, ἀμφότερον δίψῃ τε καὶ ἄλγεσι μοχθίζοντεσ, εἰ μή σφιν Μήδεια λιαζομένοισ ἀγόρευσεν· "Κέκλυτέ μευ.

μούνη γὰρ ὀίομαι ὔμμι δαμάσσειν ἄνδρα τόν, ὅστισ ὅδ’ ἐστί, καὶ εἰ παγχάλκεον ἴσχει ὃν δέμασ, ὁππότε μή οἱ ἐπ’ ἀκάματοσ πέλοι αἰών. ἀλλ’ ἔχετ’ αὐτοῦ νῆα θελήμονεσ ἐκτὸσ ἐρωῆσ πετράων, εἱώσ κεν ἐμοὶ εἴξειε δαμῆναι. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· καὶ τοὶ μὲν ὑπὲκ βελέων ἐρύσαντο νῆ’ ἐπ’ ἐρετμοῖσιν, δεδοκημένοι ἥντινα ῥέξει μῆτιν ἀνωίστωσ· ἡ δὲ πτύχα πορφυρέοιο προσχομένη πέπλοιο παρειάων ἑκάτερθεν βήσατ’ ἐπ’ ἰκριόφιν· χειρὸσ δέ ἑ χειρὶ μεμαρπὼσ Αἰσονίδησ ἐκόμιζε διὰ κληῖδασ ἰοῦσαν. ἔνθα δ’ ἀοιδῇσιν μειλίσσετο, μέλπε δὲ Κῆρασ θυμοβόρουσ, Αἴδαο θοὰσ κύνασ, αἳ περὶ πᾶσαν ἠέρα δινεύουσαι ἐπὶ ζωοῖσιν ἄγονται. τὰσ γουναζομένη τρὶσ μὲν παρεκέκλετ’ ἀοιδαῖσ, τρὶσ δὲ λιταῖσ· θεμένη δὲ κακὸν νόον, ἐχθοδοποῖσιν ὄμμασι χαλκείοιο Τάλω ἐμέγηρεν ὀπωπάσ· λευγαλέον δ’ ἐπί οἱ πρῖεν χόλον, ἐκ δ’ ἀίδηλα δείκηλα προϊάλλεν, ἐπιζάφελον κοτέουσα. Ζεῦ πάτερ, ἦ μέγα δή μοι ἐνὶ φρεσὶ θάμβοσ ἀήται, εἰ δὴ μὴ νούσοισι τυπῇσί τε μοῦνον ὄλεθροσ ἀντιάει, καὶ δή τισ ἀπόπροθεν ἄμμε χαλέπτει. ὧσ ὅγε χάλκειόσ περ ἐὼν ὑπόειξε δαμῆναι Μηδείησ βρίμῃ πολυφαρμάκου. ἂν δὲ βαρείασ ὀχλίζων λάιγγασ, ἐρυκέμεν ὁρ́μον ἱκέσθαι. πετραίῳ στόνυχι χρίμψε σφυρόν· ἐκ δέ οἱ ἰχὼρ τηκομένῳ ἴκελοσ μολίβῳ ῥέεν· οὐδ’ ἔτι δηρὸν εἱστήκει προβλῆτοσ ἐπεμβεβαὼσ σκοπέλοιο. ἀλλ’ ὥσ τίσ τ’ ἐν ὄρεσσι πελωρίη ὑψόθι πεύκη, τήν τε θοοῖσ πελέκεσσιν ἔθ’ ἡμιπλῆγα λιπόντεσ ὑλοτόμοι δρυμοῖο κατήλυθον· ἡ δ’ ὑπὸ νυκτὶ ῥιπῇσιν μὲν πρῶτα τινάσσεται, ὕστερον αὖτε πρυμνόθεν ἐξαγεῖσα κατήριπεν· ὧσ ὅγε ποσσὶν ἀκαμάτοισ τείωσ μὲν ἐπισταδὸν ᾐωρεῖτο, ὕστερον αὖτ’ ἀμενηνὸσ ἀπείρονι κάππεσε δούπῳ. κεῖνο μὲν οὖν Κρήτῃ ἐνὶ δὴ κνέφασ ηὐλίζοντο ἡρ́ωεσ· μετὰ δ’ οἵγε νέον φαέθουσαν ἐσ ἠῶ ἱρὸν Ἀθηναίησ Μινωίδοσ ἱδρύσαντο, ὕδωρ τ’ εἰσαφύσαντο καὶ εἰσέβαν, ὥσ κεν ἐρετμοῖσ παμπρώτιστα βάλοιεν ὑπὲρ Σαλμωνίδοσ ἄκρησ. Λὐτίκα δὲ Κρηταῖον ὑπὲρ μέγα λαῖτμα θέοντασ νὺξ ἐφόβει, τήνπερ τε κατουλάδα κικλήσκουσιν· νύκτ’ ὀλοὴν οὐκ ἄστρα διίσχανεν, οὐκ ἀμαρυγαὶ μήνησ· οὐρανόθεν δὲ μέλαν χάοσ, ἠέ τισ ἄλλη ὠρώρει σκοτίη μυχάτων ἀνιοῦσα βερέθρων. αὐτοὶ δ’, εἴτ’ Αἴδῃ, εἴθ’ ὕδασιν ἐμφορέοντο, ἠείδειν οὐδ’ ὅσσον· ἐπέτρεψαν δὲ θαλάσσῃ νόστον, ἀμηχανέοντεσ, ὅπῃ φέροι. αὐτὰρ Ιἤσων χεῖρασ ἀνασχόμενοσ μεγάλῃ ὀπὶ Φοῖβον ἀύτει, ῥύσασθαι καλέων· κατὰ δ’ ἔρρεεν ἀσχαλόωντι δάκρυα· πολλὰ δὲ Πυθοῖ ὑπέσχετο, πολλὰ δ’ Ἀμύκλαισ, πολλὰ δ’ ἐσ Ὀρτυγίην ἀπερείσια δῶρα κομίσσειν. Λητοΐδη, τύνη δὲ κατ’ οὐρανοῦ ἵκεο πέτρασ ῥίμφα Μελαντίουσ ἀριήκοοσ, αἵ τ’ ἐνὶ πόντῳ ἧνται· δοιάων δὲ μιῆσ ἐφύπερθεν ὀρούσασ, δεξιτερῇ χρύσειον ἀνέσχεθεσ ὑψόθι τόξον· μαρμαρέην δ’ ἀπέλαμψε βιὸσ περὶ πάντοθεν αἴγλην. τοῖσι δέ τισ Σποράδων βαιὴ ἀπὸ τόφρ’ ἐφαάνθη νῆσοσ ἰδεῖν, ὀλίγησ Ἱππουρίδοσ ἀντία νήσου, ἔνθ’ εὐνὰσ ἐβάλοντο καὶ ἔσχεθον· αὐτίκα δ’ Ηὢσ φέγγεν ἀνερχομένη· τοὶ δ’ ἀγλαὸν Ἀπόλλωνι ἄλσει ἐνὶ σκιερῷ τέμενοσ σκιόεντά τε βωμὸν ποίεον, Αἰγλήτην μὲν ἐυσκόπου εἵνεκεν αἴγλησ Φοῖβον κεκλόμενοι· Ἀνάφην δέ τε λισσάδα νῆσον ἴσκον, ὃ δὴ Φοῖβόσ μιν ἀτυζομένοισ ἀνέφηνεν. ῥέζον δ’ ὅσσα περ ἄνδρεσ ἐρημαίῃ ἐνὶ ῥέζειν ἀκτῇ ἐφοπλίσσειαν· ὃ δή σφεασ ὁππότε δαλοῖσ ὕδωρ αἰθομένοισιν ἐπιλλείβοντασ ἴδοντο Μηδείησ δμωαὶ Φαιηκίδεσ, οὐκέτ’ ἔπειτα ἴσχειν ἐν στήθεσσι γέλω σθένον, οἱᾶ θαμειὰσ αἰὲν ἐν Ἀλκινόοιο βοοκτασίασ ὁρόωσαι. τὰσ δ’ αἰσχροῖσ ἡρ́ωεσ ἐπεστοβέεσκον ἔπεσσιν χλεύῃ γηθόσυνοι· γλυκερὴ δ’ ἀνεδαίετο τοῖσιν κερτομίη καὶ νεῖκοσ ἐπεσβόλον. ἐκ δέ νυ κείνησ μολπῆσ ἡρώων νήσῳ ἔνι τοῖα γυναῖκεσ ἀνδράσι δηριόωνται, ὅτ’ Ἀπόλλωνα θυηλαῖσ Αἰγλήτην Ἀνάφησ τιμήορον ἱλάσκωνται. Ἀλλ’ ὅτε δὴ κἀκεῖθεν ὑπεύδια πείσματ’ ἔλυσαν, μνήσατ’ ἔπειτ’ Εὔφημοσ ὀνείρατοσ ἐννυχίοιο, ἁζόμενοσ Μαίησ υἱᾶ κλυτόν.

εἴσατο γάρ οἱ δαιμονίη βῶλαξ ἐπιμάστιοσ ᾧ ἐν ἀγοστῷ ἄρδεσθαι λευκῇσιν ὑπαὶ λιβάδεσσι γάλακτοσ, ἐκ δὲ γυνὴ βώλοιο πέλειν ὀλίγησ περ ἐούσησ παρθενικῇ ἰκέλη· μίχθη δέ οἱ ἐν φιλότητι ἄσχετον ἱμερθείσ· ὀλοφύρετο δ’ ἠύτε κούρην ζευξάμενοσ, τήν τ’ αὐτὸσ ἑῷ ἀτίταλλε γάλακτι· ἡ δέ ἑ μειλιχίοισι παρηγορέεσκ’ ἐπέεσσιν· "Τρίτωνοσ γένοσ εἰμί, τεῶν τροφόσ, ὦ φίλε, παίδων, οὐ κούρη· Τρίτων γὰρ ἐμοὶ Λιβύη τε τοκῆεσ. ἀλλά με Νηρῆοσ παρακάτθεο παρθενικῇσιν ἂμ πέλαγοσ ναίειν Ἀνάφησ σχεδόν· εἶμι δ’ ἐσ αὐγὰσ ἠελίου μετόπισθε, τεοῖσ νεπόδεσσιν ἑτοίμη. " Τῷ δ’ ἄρ’ ἐπὶ μνῆστιν κραδίη βάλεν, ἔκ τ’ ὀνόμηνεν Αἰσονίδῃ· ὁ δ’ ἔπειτα θεοπροπίασ Ἑκάτοιο θυμῷ πεμπάζων ἀνενείκατο φώνησέν τε· "Ὦ πέπον, ἦ μέγα δή δε καὶ ἀγλαὸν ἔμμορε κῦδοσ. βώλακα γὰρ τεύξουσι θεοὶ πόντονδε βαλόντι νῆσον, ἵν’ ὁπλότεροι παίδων δέθεν ἐννάσσονται παῖδεσ· ἐπεὶ Τρίτων ξεινήιον ἐγγυάλιξεν τήνδε τοι ἠπείροιο Λιβυστίδοσ. οὔ νύ τισ ἄλλοσ ἀθανάτων, ἢ κεῖνοσ, ὅ μιν πόρεν ἀντιβολήσασ. " Ὧσ ἔφατ’· οὐδ’ ἁλίωσεν ὑπόκρισιν Αἰσονίδαο Εὔφημοσ· βῶλον δέ, θεοπροπίῃσιν ἰανθείσ, ἧκεν ὑποβρυχίην. τῆσ δ’ ἔκτοθι νῆσοσ ἀέρθη Καλλίστη, παίδων ἱερὴ τροφὸσ Εὐφήμοιο, οἳ πρὶν μέν ποτε δὴ Σιντηίδα Λῆμνον ἔναιον, Λήμνου τ’ ἐξελαθέντεσ ὑπ’ ἀνδράσι Τυρσηνοῖσιν Σπάρτην εἰσαφίκανον ἐφέστιοι· ἐκ δὲ λιπόντασ Σπάρτην Αὐτεσίωνοσ ἐὺσ πάισ ἤγαγε Θήρασ Καλλίστην ἐπὶ νῆσον, ἀμείψατο δ’ οὔνομα Θήρησ ἐξ ἕθεν. ἀλλὰ τὰ μὲν μετόπιν γένετ’ Εὐφήμοιο. Κεῖθεν δ’ ἀπτερέωσ διὰ μυρίον οἶδμα λιπόντεσ Αἰγίνησ ἀκτῇσιν ἐπέσχεθον· αἶψα δὲ τοίγε ὑδρείησ πέρι δῆριν ἀμεμφέα δηρίσαντο, ὅσ κεν ἀφυσσάμενοσ φθαίη μετὰ νῆάδ’ ἱκέσθαι. ἄμφθ γὰρ χρειώ τε καὶ ἄσπετοσ οὖροσ ἔπειγεν. ἔνθ’ ἔτι νῦν πλήθοντασ ἐπωμαδὸν ἀμφιφορῆασ ἀνθέμενοι κούφοισιν ἄφαρ κατ’ ἀγῶνα πόδεσσιν κοῦροι Μυρμιδόνων νίκησ πέρι δηριόωνται. Ἵλατ’ ἀριστήων μακάρων γένοσ· αἵδε δ’ ἀοιδαὶ εἰσ ἔτοσ ἐξ ἔτεοσ γλυκερώτεραι εἰε͂ν ἀείδειν ἀνθρώποισ. ἤδη γὰρ ἐπὶ κλυτὰ πείραθ’ ἱκάνω ὑμετέρων καμάτων· ἐπεὶ οὔ νύ τισ ὔμμιν ἀέθλοσ αὖτισ ἀπ’ Αἰγίνηθεν ἀνερχομένοισιν ἐτύχθη, οὔτ’ ἀνέμων ἐριῶλαι ἐνέσταθεν· ἀλλὰ ἕκηλοι γαῖαν Κεκροπίην παρά τ’ Αὐλίδα μετρήσαντεσ Εὐβοίησ ἔντοσθεν Ὀπούντιά τ’ ἄστεα Λοκρῶν ἀσπασίωσ ἀκτὰσ Παγασηίδασ εἰσαπέβητε.

상위

Apollodorus (아폴로도로스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION