Apollodorus, Argonautica, book 3

(아폴로도로스, 아르고나우티카, book 3)

Εἰ δ’ ἄγε νῦν, Ἐρατώ, παρά θ’ ἵστασο, καί μοι ἔνισπε, ἔνθεν ὅπωσ ἐσ Ιὠλκὸν ἀνήγαγε κῶασ Ιἤσων Μηδείησ ὑπ’ ἔρωτι. σὺ γὰρ καὶ Κύπριδοσ αἶσαν ἔμμορεσ, ἀδμῆτασ δὲ τεοῖσ μελεδήμασι θέλγεισ παρθενικάσ· τῶ καί τοι ἐπήρατον οὔνομ’ ἀνῆπται. Ὧσ οἱ μὲν πυκινοῖσιν ἀνωίστωσ δονάκεσσιν μίμνον ἀριστῆεσ λελοχημένοι· αἱ δ’ ἐνόησαν Ἥρη Ἀθηναίη τε, Διὸσ δ’ αὐτοῖο καὶ ἄλλων ἀθανάτων ἀπονόσφι θεῶν θάλαμόνδε κιοῦσαι βούλευον· πείραζε δ’ Ἀθηναίην πάροσ Ἥρη· "Αὐτὴ νῦν προτέρη, θύγατερ Διόσ, ἄρχεο βουλῆσ. τί χρέοσ; ἠὲ δόλον τινὰ μήσεαι, ᾧ κεν ἑλόντεσ χρύσεον Αἰήταο μεθ’ Ἑλλάδα κῶασ ἄγοιντο, ἦ καὶ τόνγ’ ἐπέεσσι παραιφάμενοι πεπίθοιεν μειλιχίοισ; ἦ γὰρ ὅγ’ ὑπερφίαλοσ πέλει αἰνῶσ. ἔμπησ δ’ οὔτινα πεῖραν ἀποτρωπᾶσθαι ἐοίκεν. " Ὧσ φάτο· τὴν δὲ παρᾶσσον Ἀθηναίη προσέειπεν· "Καὶ δ’ αὐτὴν ἐμὲ τοῖα μετὰ φρεσὶν ὁρμαίνουσαν, Ἤρη, ἀπηλεγέωσ ἐξείρεαι. ἀλλά τοι οὔπω φράσσασθαι νοέω τοῦτον δόλον, ὅστισ ὀνήσει θυμὸν ἀριστήων· πολέασ δ’ ἐπεδοίασα βουλάσ. " Ἦ, καὶ ἐπ’ οὔδεοσ αἵγε ποδῶν πάροσ ὄμματ’ ἔπηξαν, ἄνδιχα πορφύρουσαι ἐνὶ σφίσιν· αὐτίκα δ’ Ἥρη τοῖον μητιόωσα παροιτέρη ἔκφατο μῦθον· "Δεῦρ’ ἰόμεν μετὰ Κύπριν· ἐπιπλόμεναι δέ μιν ἄμφω παιδὶ ἑῷ εἰπεῖν ὀτρύνομεν, αἴ κε πίθηται κούρην Αἰήτεω πολυφάρμακον οἷσι βέλεσσιν θέλξαι ὀιστεύσασ ἐπ’ Ιἤσονι. τὸν δ’ ἂν ὀίω κείνησ ἐννεσίῃσιν ἐσ Ἑλλάδα κῶασ ἀνάξειν. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· πυκινὴ δὲ συνεύαδε μῆτισ Ἀθήνῃ, καί μιν ἔπειτ’ ἐξαῦτισ ἀμείβετο μειλιχίοισιν· "Ἥρη, νήιδα μέν με πατὴρ τέκε τοῖο βολάων, οὐδέ τινα χρειὼ θελκτήριον οἶδα πόθοιο. εἰ δέ σοι αὐτῇ μῦθοσ ἐφανδάνει, ἦ τ’ ἂν ἔγωγε ἑσποίμην· σὺ δέ κεν φαίησ ἔποσ ἀντιόωσα. " Ἦ, καὶ ἀναΐξασαι ἐπὶ μέγα δῶμα νέοντο Κύπριδοσ, ὅ ῥά τέ οἱ δεῖμεν πόσισ ἀμφιγυήεισ, ὁππότε μιν τὰ πρῶτα παραὶ Διὸσ ἦγεν ἄκοιτιν. ἑρ́κεα δ’ εἰσελθοῦσαι ὑπ’ αἰθούσῃ θαλάμοιο ἔσταν, ἵν’ ἐντύνεσκε θεὰ λέχοσ Ἡφαίστοιο. ἀλλ’ ὁ μὲν ἐσ χαλκεῶνα καὶ ἄκμονασ ἦρι βεβήκει, νήσοιο πλαγκτῆσ εὐρὺν μυχόν, ᾧ ἔνι πάντα δαίδαλα χάλκευεν ῥιπῇ πυρόσ’ ἡ δ’ ἄρα μούνη ἧστο δόμῳ δινωτὸν ἀνὰ θρόνον, ἄντα θυράων. λευκοῖσιν δ’ ἑκάτερθε κόμασ ἐπιειμένη ὤμοισ κόσμει χρυσείῃ διὰ κερκίδι, μέλλε δὲ μακροὺσ πλέξασθαι πλοκάμουσ· τὰσ δὲ προπάροιθεν ἰδοῦσα ἔσχεθεν, εἴσω τέ σφ’ ἐκάλει, καὶ ἀπὸ θρόνου ὦρτο, εἷσέ τ’ ἐνὶ κλισμοῖσιν· ἀτὰρ μετέπειτα καὶ αὐτὴ ἵζανεν, ἀψήκτουσ δὲ χεροῖν ἀνεδήσατο χαίτασ. τοῖα δὲ μειδιόωσα προσέννεπεν αἱμυλίοισιν· "Ἠθεῖαι, τίσ δεῦρο νόοσ χρειω τε κομίζει δηναιὰσ αὔτωσ;

τί δ’ ἱκάνετον, οὔτι πάροσ γε λίην φοιτίζουσαι, ἐπεὶ περίεστε θεάων; Τὴν δ’ Ἥρη τοίοισιν ἀμειβομένη προσέειπεν· "Κερτομέεισ· νῶιν δὲ κέαρ συνορίνεται ἄτῃ. ἤδη γὰρ ποταμῷ ἐνὶ Φάσιδι νῆα κατίσχει Αἰσονίδησ, ἠδ’ ἄλλοι ὅσοι μετὰ κῶασ ἕπονται. τῶν ἤτοι πάντων μέν, ἐπεὶ πέλασ ἔργον ὄρωρεν, δείδιμεν ἐκπάγλωσ, περὶ δ’ Αἰσονίδαο μάλιστα. τὸν μὲν ἐγών, εἰ καί περ ἐσ Αἴδα ναυτίλληται λυσόμενοσ χαλκέων Ἰξίονα νειόθι δεσμῶν, ῥύσομαι, ὅσσον ἐμοῖσιν ἐνὶ σθένοσ ἔπλετο γυίοισ, ὄφρα μὴ ἐγγελάσῃ Πελίησ κακὸν οἶτον ἀλύξασ, ὅσ μ’ ὑπερηνορέῃ θυέων ἀγέραστον ἔθηκεν. καὶ δ’ ἄλλωσ ἔτι καὶ πρὶν ἐμοὶ μέγα φίλατ’ Ιἤσων ἐξότ’ ἐπὶ προχοῇσιν ἅλισ πλήθοντοσ Ἀναύρου ἀνδρῶν εὐνομίησ πειρωμένῃ ἀντεβόλησεν θήρησ ἐξανιών· νιφετῷ δ’ ἐπαλύνετο πάντα οὔρεα καὶ σκοπιαὶ περιμήκεεσ, οἱ δὲ κατ’ αὐτῶν χείμαρροι καναχηδὰ κυλινδόμενοι φορέοντο. γρηὶ δέ μ’ εἰσαμένην ὀλοφύρατο, καί μ’ ἀναείρασ αὐτὸσ ἑοῖσ ὤμοισι διὲκ προαλὲσ φέρεν ὕδωρ. τῶ νύ μοι ἄλληκτον περιτίεται· οὐδέ κε λώβην τίσειεν Πελίησ, εἰ μή σύ γε νόστον ὀπάσσεισ. " Ὧσ ηὔδα· Κύπριν δ’ ἐνεοστασίη λάβε μύθων. ἅζετο δ’ ἀντομένην Ἥρην ἕθεν εἰσορόωσα, καί μιν ἔπειτ’ ἀγανοῖσι προσέννεπεν ἥγ’ ἐπέεσσιν· "Πότνα θεά, μή τοί τι κακώτερον ἄλλο πέλοιτο Κύπριδοσ, εἰ δὴ σεῖο λιλαιομένησ ἀθερίζω ἢ ἔποσ ἠέ τι ἔργον, ὅ κεν χέρεσ αἵγε κάμοιεν ἠπεδαναί· καὶ μή τισ ἀμοιβαίη χάρισ ἔστω. " Ὧσ ἔφαθ’· Ἥρη δ’ αὖτισ ἐπιφραδέωσ ἀγορευσεν· "Οὔτι βίησ χατέουσαι ἱκάνομεν, οὐδέ τι χειρῶν. ἀλλ’ αὔτωσ ἀκέουσα τεῷ ἐπικέκλεο παιδὶ παρθένον Αἰήτεω θέλξαι πόθῳ Αἰσονίδαο. εἰ γάρ οἱ κείνη συμφράσσεται εὐμενέουσα, ῥηιδίωσ μιν ἑλόντα δέροσ χρύσειον ὀίω νοστήσειν ἐσ Ιὠλκόν, ἐπεὶ δολόεσσα τέτυκται. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· Κύπρισ δὲ μετ’ ἀμφοτέρῃσιν ἐείπεν· "Ἥρη, Ἀθηναίη τε, πίθοιτό κεν ὔμμι μάλιστα, ἢ ἐμοί. ὑμείων γὰρ ἀναιδήτῳ περ ἐόντι τυτθή γ’ αἰδὼσ ἔσσετ’ ἐν ὄμμασιν· αὐτὰρ ἐμεῖο οὐκ ὄθεται, μάλα δ’ αἰὲν ἐριδμαίνων ἀθερίζει. καὶ δή οἱ μενέηνα, περισχομένη κακότητι, αὐτοῖσιν τόξοισι δυσηχέασ ἆξαι ὀιστοὺσ ἀμφαδίην. τοῖον γὰρ ἐπηπείλησε χαλεφθείσ, εἰ μὴ τηλόθι χεῖρασ, ἑώσ ἔτι θυμὸν ἐρύκει, ἕξω ἐμάσ, μετέπειτά γ’ ἀτεμβοίμην ἑοῖ αὐτῇ. " Ὧσ φάτο· μείδησαν δὲ θεαί, καὶ ἐσέδρακον ἄντην ἀλλήλαισ. ἡ δ’ αὖτισ ἀκηχεμένη προσέειπεν· "Ἄλλοισ ἄλγεα τἀμὰ γέλωσ πέλει· οὐδέ τί με χρὴ μυθεῖσθαι πάντεσσιν· ἅλισ εἰδυῖα καὶ αὐτή. νῦν δ’ ἐπεὶ ὔμμι φίλον τόδε δὴ πέλει ἀμφοτέρῃσιν, πειρήσω, καί μιν μειλίξομαι, οὐδ’ ἀπιθήσει. Ὧσ φάτο·

τὴν δ’ Ἥρη ῥαδινῆσ ἐπεμάσσατο χειρόσ, ἦκα δὲ μειδιόωσα παραβλήδην προσέειπεν· "Οὕτω νῦν, Κυθέρεια, τόδε χρέοσ, ὡσ ἀγορεύεισ, ἔρξον ἄφαρ· καὶ μή τι χαλέπτεο, μηδ’ ἐρίδαινε χωομένη σῷ παιδί· μεταλλήξει γὰρ ὀπίσσω. " Ἦ ῥα, καὶ ἔλλιπε θῶκον· ἐφωμάρτησε δ’ Ἀθήνη· ἐκ δ’ ἴσαν ἄμφω ταίγε παλίσσυτοι. ἡ δὲ καὶ αὐτὴ βῆ ῥ̓ ἴμεν Οὐλύμποιο κατὰ πτύχασ, εἴ μιν ἐφεύροι. εὑρ͂ε δὲ τόνγ’ ἀπάνευθε Διὸσ θαλερῇ ἐν ἀλωῇ, οὐκ οἰο͂ν, μετα καὶ Γανυμήδεα, τόν ῥά ποτε Ζεὺσ οὐρανῷ ἐγκατένασσεν ἐφέστιον ἀθανάτοισιν, κάλλεοσ ἱμερθείσ. ἀμφ’ ἀστραγάλοισι δὲ τώγε χρυσείοισ, ἅ τε κοῦροι ὁμήθεεσ, ἑψιόωντο. καί ῥ̓ ὁ μὲν ἤδη πάμπαν ἐνίπλεον ᾧ ὑπὸ μαζῷ μάργοσ Ἔρωσ λαιῆσ ὑποΐσχανε χειρὸσ ἀγοστόν, ὀρθὸσ ἐφεστηώσ· γλυκερὸν δέ οἱ ἀμφὶ παρειὰσ χροιῇ θάλλεν ἔρευθοσ. ὁ δ’ ἐγγύθεν ὀκλαδὸν ἧστο σῖγα κατηφιόων· δοιὼ δ’ ἔχεν, ἄλλον ἔτ’ αὔτωσ ἄλλῳ ἐπιπροϊείσ, κεχόλωτο δὲ καγχαλόωντι. καὶ μὴν τούσγε παρᾶσσον ἐπὶ προτέροισιν ὀλέσσασ βῆ κενεαῖσ σὺν χερσὶν ἀμήχανοσ, οὐδ’ ἐνόησεν Κύπριν ἐπιπλομένην. ἡ δ’ ἀντίη ἵστατο παιδόσ, καί μιν ἄφαρ γναθμοῖο κατασχομένη προσέειπεν· "Τίπτ’ ἐπιμειδιάᾳσ, ἄφατον κακόν; ἠε͂́ μιν αὔτωσ ἤπαφεσ, οὐδὲ δίκῃ περιέπλεο νῆιν ἐόντα; εἰ δ’ ἄγε μοι πρόφρων τέλεσον χρέοσ, ὅττι κεν εἴπω· καί κέν τοι ὀπάσαιμι Διὸσ περικαλλὲσ ἄθυρμα κεῖνο, τό οἱ ποίησε φίλη τροφὸσ Ἀδρήστεια ἄντρῳ ἐν Ἰδαίῳ ἔτι νήπια κουρίζοντι, σφαῖραν ἐυτρόχαλον, τῆσ οὐ σύγε μείλιον ἄλλο χειρῶν Ἡφαίστοιο κατακτεατίσσῃ ἄρειον. χρύσεα μέν οἱ κύκλα τετεύχαται· ἀμφὶ δ’ ἑκάστῳ διπλόαι ἁψῖδεσ περιηγέεσ εἱλίσσονται· κρυπταὶ δὲ ῥαφαί εἰσιν· ἕλιξ δ’ ἐπιδέδρομε πάσαισ κυανέη. ἀτὰρ εἴ μιν ἑαῖσ ἐνὶ χερσὶ βάλοιο, ἀστὴρ ὥσ, φλεγέθοντα δι’ ἠέροσ ὁλκὸν ἱήσιν. τήν τοι ἐγὼν ὀπάσω· σὺ δὲ παρθένον Αἰήταο θέλξον ὀιστεύσασ ἐπ’ Ιἤσονι· μηδέ τισ ἔστω ἀμβολίη. δὴ γάρ κεν ἀφαυροτέρη χάρισ εἰή. " Ὧσ φάτο· τῷ δ’ ἀσπαστὸν ἔποσ γένετ’ εἰσαϊόντι. μείλια δ’ ἔκβαλε πάντα, καὶ ἀμφοτέρῃσι χιτῶνοσ νωλεμὲσ ἔνθα καὶ ἔνθα θεᾶσ ἔχεν ἀμφιμεμαρπώσ. λίσσετο δ’ αἶψα πορεῖν αὐτοσχεδόν· ἡ δ’ ἀγανοῖσιν ἀντομένη μύθοισιν, ἐπειρύσσασα παρειάσ, κύσσε ποτισχομένη, καὶ ἀμείβετο μειδιόωσα· "Ἴστω νῦν τόδε σεῖο φίλον κάρη ἠδ’ ἐμὸν αὐτῆσ, ἦ μέν τοι δῶρόν γε παρέξομαι, οὐδ’ ἀπατήσω, εἴ κεν ἐνισκίμψῃσ κούρῃ βέλοσ Αἰήταο. " Φῆ· ὁ δ’ ἄῤ ἀστραγάλουσ συναμήσατο, κὰδ δὲ φαεινῷ μητρὸσ ἑῆσ εὖ πάντασ ἀριθμήσασ βάλε κόλπῳ. αὐτίκα δ’ ἰοδόκην χρυσέῃ περικάτθετο μίτρῃ πρέμνῳ κεκλιμένην· ἀνὰ δ’ ἀγκύλον εἵλετο τόξον. βῆ δὲ διὲκ μεγάροιο Διὸσ πάγκαρπον ἀλωήν. αὐτὰρ ἔπειτα πύλασ ἐξήλυθεν Οὐλύμποιο αἰθερίασ· ἔνθεν δὲ καταιβάτισ ἐστὶ κέλευθοσ οὐρανίη· δοιὼ δὲ πόλοι ἀνέχουσι κάρηνα οὐρέων ἠλιβάτων, κορυφαὶ χθονόσ, ᾗχί τ’ ἀερθεὶσ ἠέλιοσ πρώτῃσιν ἐρεύθεται ἀκτίνεσσιν. νειόθι δ’ ἄλλοτε γαῖα φερέσβιοσ ἄστεά τ’ ἀνδρῶν φαίνετο καὶ ποταμῶν ἱεροὶ ῥόοι, ἄλλοτε δ’ αὖτε ἄκριεσ, ἀμφὶ δὲ πόντοσ ἀν’ αἰθέρα πολλὸν ἰόντι. Ἥρωεσ δ’ ἀπάνευθεν ἑῆσ ἐπὶ σέλμασι νηὸσ ἐν ποταμῷ καθ’ ἕλοσ λελοχημένοι ἠγορόωντο.

αὐτὸσ δ’ Αἰσονίδησ μετεφώνεεν· οἱ δ’ ὑπάκουον ἠρέμασ ᾗ ἐνὶ χώρῃ ἐπισχερὼ ἑδριόωντεσ· "Ὦ φίλοι, ἤτοι ἐγὼ μὲν ὅ μοι ἐπιανδάνει αὐτῷ ἐξερέω· τοῦ δ’ ὔμμι τέλοσ κρηῆναι ἐοίκεν. ξυνὴ γὰρ χρειώ, ξυνοὶ δέ τε μῦθοι ἐάσιν πᾶσιν ὁμῶσ· ὁ δὲ σῖγα νόον βουλήν τ’ ἀπερύκων ἴστω καὶ νόστου τόνδε στόλον οἰο͂σ ἀπούρασ. ὧλλοι μὲν κατὰ νῆα σὺν ἔντεσι μίμνεθ’ ἕκηλοι· αὐτὰρ ἐγὼν ἐσ δώματ’ ἐλεύσομαι Αἰήταο, υἱᾶσ ἑλὼν Φρίξοιο δύω δ’ ἐπὶ τοῖσιν ἑταίρουσ. πειρήσω δ’ ἐπέεσσι παροίτερον ἀντιβολήσασ, εἴ κ’ ἐθέλοι φιλότητι δέροσ χρύσειον ὀπάσσαι, ἠε͂ καὶ οὔ, πίσυνοσ δὲ βίῃ μετιόντασ ἀτίσσει. ὧδε γὰρ ἐξ αὐτοῖο πάροσ κακότητα δαέντεσ φρασσόμεθ’, εἴτ’ ἄρηι συνοισόμεθ’ εἴτε τισ ἄλλη μῆτισ ἐπίρροθοσ ἔσται ἐεργομένοισιν ἀυτῆσ. μηδ’ αὔτωσ ἀλκῇ, πρὶν ἔπεσσί γε πειρηθῆναι, τόνδ’ ἀπαμείρωμεν σφέτερον κτέρασ. ἀλλὰ πάροιθεν λωίτερον μύθῳ μιν ἀρέσσασθαι μετιόντασ. πολλάκι τοι ῥέα μῦθοσ, ὅ κεν μόλισ ἐξανύσειεν ἠνορέη, τόδ’ ἔρεξε κατὰ χρέοσ, ᾗπερ ἐῴκει πρηΰνασ. ὁ δὲ καί ποτ’ ἀμύμονα Φρίξον ἔδεκτο μητρυιῆσ φεύγοντα δόλον πατρόσ τε θυηλάσ. πάντεσ ἐπεὶ πάντῃ καὶ ὅτισ μάλα κύντατοσ ἀνδρῶν, Ξεινίου αἰδεῖται Ζηνὸσ θέμιν ἠδ’ ἀλεγίζει. " Ὧσ φάτ’· ἐπῄνησαν δὲ νέοι ἔποσ Αἰσονίδαο πασσυδίῃ, οὐδ’ ἔσκε παρὲξ ὅτισ ἄλλο κελεύοι. καὶ τότ’ ἄρ’ υἱῆασ Φρίξου Τελαμῶνά θ’ ἕπεσθαι ὦρσε καὶ Αὐγείην· αὐτὸσ δ’ ἕλεν Ἑρμείαο σκῆπτρον· ἄφαρ δ’ ἄρα νηὸσ ὑπὲρ δόνακάσ τε καὶ ὕδωρ χέρσονδ’ ἐξαπέβησαν ἐπὶ θρῳσμοῦ πεδίοιο. Κιρκαῖον τόδε που κικλήσκεται· ἔνθα δὲ πολλαὶ ἑξείησ πρόμαλοί τε καὶ ἰτέαι ἐκπεφύασιν, τῶν καὶ ἐπ’ ἀκροτάτων νέκυεσ σειρῇσι κρέμανται δέσμιοι. εἰσέτι νῦν γὰρ ἄγοσ Κόλχοισιν ὄρωρεν ἀνέρασ οἰχομένουσ πυρὶ καιέμεν· οὐδ’ ἐνὶ γαίῃ ἔστι θέμισ στείλαντασ ὕπερθ’ ἐπὶ σῆμα χέεσθαι, ἀλλ’ ἐν ἀδεψήτοισι κατειλύσαντε βοείαισ δενδρέων ἐξάπτειν ἑκὰσ ἄστεοσ. ἠέρι δ’ ἴσην καὶ χθὼν ἔμμορεν αἶσαν, ἐπεὶ χθονὶ ταρχύουσιν θηλυτέρασ· ἡ γάρ τε δίκη θεσμοῖο τέτυκται. Τοῖσι δὲ νισσομένοισ Ἥρη φίλα μητιόωσα ἠέρα πουλὺν ἐφῆκε δι’ ἄστεοσ, ὄφρα λάθοιεν Κόλχων μυρίον ἔθνοσ ἐσ Αἰήταο κιόντεσ. ὦκα δ’ ὅτ’ ἐκ πεδίοιο πόλιν καὶ δώμαθ’ ἵκοντο Αἰήτεω, τότε δ’ αὖτισ ἀπεσκέδασεν νέφοσ Ἥρη. ἔσταν δ’ ἐν προμολῇσι τεθηπότεσ ἑρ́κε’ ἄνακτοσ εὐρείασ τε πύλασ καὶ κίονασ, οἳ περὶ τοίχουσ ἑξείησ ἄνεχον· θριγκὸσ δ’ ἐφύπερθε δόμοιο λαΐνεοσ χαλκέῃσιν ἐπὶ γλυφίδεσσιν ἀρήρει. εὔκηλοι δ’ ὑπὲρ οὐδὸν ἔπειτ’ ἔβαν. ἄγχι δὲ τοῖο ἡμερίδεσ χλοεροῖσι καταστεφέεσ πετάλοισιν ὑψοῦ ἀειρόμεναι μέγ’ ἐθήλεον. αἱ δ’ ὑπὸ τῇσιν ἀέναοι κρῆναι πίσυρεσ ῥέον, ἃσ ἐλάχηνεν Ἥφαιστοσ. καί ῥ’ ἡ μέν ἀναβλύεσκε γάλακτι, ἡ δ’ οἴνῳ, τριτάτη δὲ θυώδεϊ νᾶεν ἀλοιφῇ· ἡ δ’ ἄρ’ ὕδωρ προρέεσκε, τὸ μέν ποθι δυομένῃσιν θέρμετο Πληιάδεσσιν, ἀμοιβηδὶσ δ’ ἀνιούσαισ κρυστάλλῳ ἴκελον κοίλησ ἀνεκήκιε πέτρησ. τοῖ’ ἄρ’ ἐνὶ μεγάροισι Κυταιέοσ Αἰήταο τεχνήεισ Ἥφαιστοσ ἐμήσατο θέσκελα ἔργα. καί οἱ χαλκόποδασ ταύρουσ κάμε, χάλκεα δέ σφεων ἦν στόματ’, ἐκ δὲ πυρὸσ δεινὸν σέλασ ἀμπνείεσκον· πρὸσ δὲ καὶ αὐτόγυον στιβαροῦ ἀδάμαντοσ ἄροτρον ἤλασεν, Ηἐλίῳ τίνων χάριν, ὅσ ῥά μιν ἵπποισ δέξατο, Φλεγραίῃ κεκμηότα δηιοτῆτι. ἔνθα δὲ καὶ μέσσαυλοσ ἐλήλατο· τῇ δ’ ἐπὶ πολλαὶ δικλίδεσ εὐπηγεῖσ θάλαμοί τ’ ἔσαν ἔνθα καὶ ἔνθα· δαιδαλέη δ’ αἴθουσα παρὲξ ἑκάτερθε τέτυκτο. λέχρισ δ’ αἰπύτεροι δόμοι ἕστασαν ἀμφοτέρωθεν. τῶν ἤτοι ἄλλῳ μέν, ὅτισ καὶ ὑπείροχοσ ἠε͂ν, κρείων Αἰήτησ σὺν ἑῇ ναίεσκε δάμαρτι· ἄλλῳ δ’ Ἄψυρτοσ ναῖεν πάισ Αἰήταο. τὸν μὲν Καυκασίη νύμφη τέκεν Ἀστερόδεια πρίν περ κουριδίην θέσθαι Εἰδυῖαν ἄκοιτιν, Τηθύοσ Ὠκεανοῦ τε πανοπλοτάτην γεγαυῖαν. καί μιν Κόλχων υἱε͂σ ἐπωνυμίην Φαέθοντα ἔκλεον, οὕνεκα πᾶσι μετέπρεπεν ἠιθέοισιν. τοὺσ δ’ ἔχον ἀμφίπολοί τε καὶ Αἰήταο θύγατρεσ ἄμφω, Χαλκιόπη Μήδειά τε. τὴν μὲν ἄρ’ οἵγε ἐκ θαλάμου θάλαμόνδε κασιγνήτην μετιοῦσαν‐‐ Ἥρη γάρ μιν ἔρυκε δόμῳ· πρὶν δ’ οὔτι θάμιζεν ἐν μεγάροισ, Ἑκάτησ δὲ πανήμεροσ ἀμφεπονεῖτο νηόν, ἐπεί ῥα θεᾶσ αὐτὴ πέλεν ἀρήτειρα‐‐ καί σφεασ ὡσ ἴδεν ἆσσον, ἀνίαχεν· ὀξὺ δ’ ἄκουσεν Χαλκιόπη· δμωαὶ δὲ ποδῶν προπάροιθε βαλοῦσαι νήματα καὶ κλωστῆρασ ἀολλέεσ ἔκτοθι πᾶσαι ἔδραμον. ἡ δ’ ἅμα τοῖσιν ἑοὺσ υἱῆασ ἰδοῦσα ὑψοῦ χάρματι χεῖρασ ἀνέσχεθεν· ὧσ δὲ καὶ αὐτοὶ μητέρα δεξιόωντο, καὶ ἀμφαγάπαζον ἰδόντεσ γηθόσυνοι· τοῖον δὲ κινυρομένη φάτο μῦθον· "Ἔμπησ οὐκ ἄρ’ ἐμέλλετ’ ἀκηδείῃ με λιπόντεσ τηλόθι πλάγξασθαι·

μετὰ δ’ ὑμέασ ἔτραπεν αἶσα. δειλὴ ἐγώ, οἱο͂ν πόθον Ἑλλάδοσ ἔκποθεν ἄτησ λευγαλέησ Φρίξοιο ἐφημοσύνῃσιν ἕλεσθε πατρόσ. ὁ μὲν θνῄσκων στυγερὰσ ἐπετείλατ’ ἀνίασ ἡμετέρῃ κραδίῃ. τί δέ κεν πόλιν Ὀρχομενοῖο, ὅστισ ὅδ’ Ὀρχομενόσ, κτεάνων Ἀθάμαντοσ ἕκητι μητέρ’ ἑὴν ἀχέουσαν ἀποπρολιπόντεσ, ἵκοισθε; Ὧσ ἔφατ’· Αἰήτησ δὲ πανύστατοσ ὦρτο θύραζε, ἐκ δ’ αὐτὴ Εἰδυῖα δάμαρ κίεν Αἰήταο, Χαλκιόπησ ἀίουσα· τὸ δ’ αὐτίκα πᾶν ὁμάδοιο ἑρ́κοσ ἐπεπλήθει. τοὶ μὲν μέγαν ἀμφιπένοντο ταῦρον ἅλισ δμῶεσ· τοὶ δὲ ξύλα κάγκανα χαλκῷ κόπτον· τοὶ δὲ λοετρὰ πυρὶ ζέον· οὐδέ τισ ἠε͂ν, ὃσ καμάτου μεθίεσκεν, ὑποδρήσσων βασιλῆι. Τόφρα δ’ Ἔρωσ πολιοῖο δι’ ἠέροσ ἷξεν ἄφαντοσ, τετρηχώσ, οἱο͂́ν τε νέαισ ἐπὶ φορβάσιν οἶστροσ τέλλεται, ὅν τε μύωπα βοῶν κλείουσι νομῆεσ. ὦκα δ’ ὑπὸ φλιὴν προδόμῳ ἔνι τόξα τανύσσασ ἰοδόκησ ἀβλῆτα πολύστονον ἐξέλετ’ ἰόν. ἐκ δ’ ὅγε καρπαλίμοισι λαθὼν ποσὶν οὐδὸν ἄμειψεν ὀξέα δενδίλλων· αὐτῷ ὑπὸ βαιὸσ ἐλυσθεὶσ Αἰσονίδῃ γλυφίδασ μέσσῃ ἐνικάτθετο νευρῇ, ἰθὺσ δ’ ἀμφοτέρῃσι διασχόμενοσ παλάμῃσιν ἧκ’ ἐπὶ Μηδείῃ· τὴν δ’ ἀμφασίη λάβε θυμόν. αὐτὸσ δ’ ὑψορόφοιο παλιμπετὲσ ἐκ μεγάροιο καγχαλόων ἠίξε· βέλοσ δ’ ἐνεδαίετο κούρῃ νέρθεν ὑπὸ κραδίῃ, φλογὶ εἴκελον· ἀντία δ’ αἰεὶ βάλλεν ὑπ’ Αἰσονίδην ἀμαρύγματα, καί οἱ ἀήντο στηθέων ἐκ πυκιναὶ καμάτῳ φρένεσ, οὐδέ τιν’ ἄλλην μνῆστιν ἔχεν, γλυκερῇ δὲ κατείβετο θυμὸν ἀνίῃ. ὡσ δὲ γυνὴ μαλερῷ περὶ κάρφεα χεύατο δαλῷ χερνῆτισ, τῇπερ ταλασήια ἔργα μέμηλεν, ὥσ κεν ὑπωρόφιον νύκτωρ σέλασ ἐντύναιτο, ἄγχι μάλ’ ἐγρομένη· τὸ δ’ ἀθέσφατον ἐξ ὀλίγοιο δαλοῦ ἀνεγρόμενον σὺν κάρφεα πάντ’ ἀμαθύνει· τοῖοσ ὑπὸ κραδίῃ εἰλυμένοσ αἴθετο λάθρῃ οὖλοσ Ἔρωσ· ἁπαλὰσ δὲ μετετρωπᾶτο παρειὰσ ἐσ χλόον, ἄλλοτ’ ἔρευθοσ, ἀκηδείῃσι νόοιο. Δμῶεσ δ’ ὁππότε δή σφιν ἐπαρτέα θῆκαν ἐδωδήν, αὐτοί τε λιαροῖσιν ἐφαιδρύναντο λοετροῖσ, ἀσπασίωσ δόρπῳ τε ποτῆτί τε θυμὸν ἄρεσσαν. ἐκ δὲ τοῦ Αἰήτησ σφετέρησ ἐρέεινε θυγατρὸσ υἱῆασ τοίοισι παρηγορέων ἐπέεσσιν· "Παιδὸσ ἐμῆσ κοῦροι Φρίξοιό τε, τὸν περὶ πάντων ξείνων ἡμετέροισιν ἐνὶ μεγάροισιν ἔτισα, πῶσ Αἰᾶ́νδε νέεσθε παλίσσυτοι; ἠε͂́ τισ ἄτη σωομένοισ μεσσηγὺσ ἐνέκλασεν; οὐ μὲν ἐμεῖο πείθεσθε προφέροντοσ ἀπείρονα μέτρα κελεύθου. ᾔδειν γάρ ποτε πατρὸσ ἐν ἁρ́μασιν Ηἐλίοιο δινεύσασ, ὅτ’ ἐμεῖο κασιγνήτην ἐκόμιζεν Κίρκην ἑσπερίησ εἴσω χθονόσ, ἐκ δ’ ἱκόμεσθα ἀκτὴν ἠπείρου Τυρσηνίδοσ, ἔνθ’ ἔτι νῦν περ ναιετάει, μάλα πολλὸν ἀπόπροθι Κολχίδοσ αἰήσ. ἀλλὰ τί μύθων ἦδοσ; ἃ δ’ ἐν ποσὶν ὗμιν ὄρωρεν, εἴπατ’ ἀριφραδέωσ, ἠδ’ οἵτινεσ οἵδ’ ἐφέπονται ἀνέρεσ, ὅππῃ τε γλαφυρῆσ ἐκ νηὸσ ἔβητε. Τοῖά μιν ἐξερέοντα κασιγνήτων προπάροιθεν Ἄργοσ ὑποδδείσασ ἀμφὶ στόλῳ Αἰσονίδαο μειλιχίωσ προσέειπεν, ἐπεὶ προγενέστεροσ ἠε͂ν·

"Αἰήτη, κείνην μὲν ἄφαρ διέχευαν ἀέλλαι ζαχρηεῖσ· αὐτοὺσ δ’ ἐπὶ δούρασι πεπτηῶτασ νήσου Ἐνυαλίοιο ποτὶ ξερὸν ἔκβαλε κῦμα λυγαίῃ ὑπὸ νυκτί· θεὸσ δέ τισ ἄμμ’ ἐσάωσεν. οὐδὲ γὰρ αἳ τὸ πάροιθεν ἐρημαίην κατὰ νῆσον ηὐλίζοντ’ ὄρνιθεσ Ἀρήιαι, οὐδ’ ἔτι κείνασ εὑρ́ομεν. ἀλλ’ οἵγ’ ἄνδρεσ ἀπήλασαν, ἐξαποβάντεσ νηὸσ ἑῆσ προτέρῳ ἐνὶ ἤματι· καί σφ’ ἀπέρυκεν ἡμέασ οἰκτείρων Ζηνὸσ νόοσ, ἠέ τισ αἶσα, αὐτίκ’ ἐπεὶ καὶ βρῶσιν ἅλισ καὶ εἵματ’ ἔδωκαν, οὔνομά τε Φρίξοιο περικλεὲσ εἰσαϊόντεσ ἠδ’ αὐτοῖο σέθεν· μετὰ γὰρ τεὸν ἄστυ νέονται. χρειὼ δ’ ἢν ἐθέλῃσ ἐξίδμεναι, οὔ σ’ ἐπικεύσω. τόνδε τισ ἱέμενοσ πάτρησ ἀπάνευθεν ἐλάσσαι καὶ κτεάνων βασιλεὺσ περιώσιον, οὕνεκεν ἀλκῇ σφωιτέρῃ τάντεσσι μετέπρεπεν Αἰολίδῃσιν, πέμπει δεῦρο νέεσθαι ἀμήχανον· οὐδ’ ὑπαλύξειν στεῦται ἀμειλίκτοιο Διὸσ θυμαλγέα μῆνιν καὶ χόλον, οὐδ’ ἄτλητον ἄγοσ Φρίξοιό τε ποινὰσ Αἰολιδέων γενεήν, πρὶν ἐσ Ἑλλάδα κῶασ ἱκέσθαι. νῆα δ’ Ἀθηναίη Παλλὰσ κάμεν, οὐ μάλα τοίην, οἱαῖ́ περ Κόλχοισι μετ’ ἀνδράσι νῆεσ ἐάσιν, τάων αἰνοτάτησ ἐπεκύρσαμεν. ἤλιθα γάρ μιν λάβρον ὕδωρ πνοιή τε διέτμαγεν· ἡ δ’ ἐνὶ γόμφοισ ἴσχεται, ἢν καὶ πᾶσαι ἐπιβρίσωσιν ἀέλλαι. ἶσον δ’ ἐξ ἀνέμοιο θέει καὶ ὅτ’ ἀνέρεσ αὐτοὶ νωλεμέωσ χείρεσσιν ἐπισπέρχωσιν ἐρετμοῖσ. τῇ δ’ ἐναγειράμενοσ Παναχαιίδοσ εἴ τι φέριστον ἡρώων, τεὸν ἄστυ μετήλυθε, πόλλ’ ἐπαληθεὶσ ἄστεα καὶ πελάγη στυγερῆσ ἁλόσ, εἴ οἱ ὀπάσσαισ. αὐτῷ δ’ ὥσ κεν ἅδῃ, τὼσ ἔσσεται· οὐ γὰρ ἱκάνει χερσὶ βιησόμενοσ· μέμονεν δέ τοι ἄξια τίσειν δωτίνησ, ἀίων ἐμέθεν μέγα δυσμενέοντασ Σαυρομάτασ, τοὺσ σοῖσιν ὑπὸ σκήπτροισι δαμάσσει. εἰ δὲ καὶ οὔνομα δῆθεν ἐπιθύεισ γενεήν τε ἴδμεναι, οἵτινέσ εἰσιν, ἕκαστά γε μυθησαίμην. τόνδε μέν, οἱο͂́ περ οὕνεκ’ ἀφ’ Ἑλλάδοσ ὧλλοι ἄγερθεν, κλείουσ’ Αἴσονοσ υἱὸν Ιἤσονα Κρηθεΐδαο. εἰ δ’ αὐτοῦ Κρηθῆοσ ἐτήτυμόν ἐστι γενέθλησ, οὕτω κεν γνωτὸσ πατρώιοσ ἄμμι πέλοιτο. ἄμφω γὰρ Κρηθεὺσ Ἀθάμασ τ’ ἔσαν Αἰόλου υἱε͂σ· Φρίξοσ δ’ αὖτ’ Ἀθάμαντοσ ἐήν πάισ Αἰολίδαο. τόνδε δ’ ἄρ’, Ηἐλίου γόνον ἔμμεναι εἴ τιν’ ἀκούεισ, δέρκεαι Αὐγείην· Τελαμὼν δ’ ὅγε, κυδίστοιο Αἰακοῦ ἐκγεγαώσ· Ζεὺσ δ’ Αἰακὸν αὐτὸσ ἔτικτεν. ὧσ δὲ καὶ ὧλλοι πάντεσ, ὅσοι συνέπονται ἑταῖροι, ἀθανάτων υἱε͂́σ τε καὶ υἱωνοὶ γεγάασιν. Τοῖα παρέννεπεν Ἄργοσ·

ἄναξ δ’ ἐπεχώσατο μύθοισ εἰσαϊών· ὑψοῦ δὲ χόλῳ φρένεσ ἠερέθοντο. φῆ δ’ ἐπαλαστήσασ· μενέαινε δὲ παισὶ μάλιστα Χαλκιόπησ· τῶν γάρ σφε μετελθέμεν οὕνεκ’ ἐώλπει· ἐκ δέ οἱ ὄμματ’ ἔλαμψεν ὑπ’ ὀφρύσιν ἱεμένοιο· "Οὐκ ἄφαρ ὀφθαλμῶν μοι ἀπόπροθι, λωβητῆρεσ, νεῖσθ’ αὐτοῖσι δόλοισι παλίσσυτοι ἔκτοθι γαίησ, πρίν τινα λευγαλέον τε δέροσ καὶ Φρίξον ἰδέσθαι; αὐτίχ’ ὁμαρτήσαντεσ ἀφ’ Ἑλλάδοσ, οὐκ ἐπὶ κῶασ, σκῆπτρα δὲ καὶ τιμὴν βασιληίδα δεῦρο νέεσθε. εἰ δέ κε μὴ προπάροιθεν ἐμῆσ ἥψασθε τραπέζησ, ἦ τ’ ἂν ἀπὸ γλώσσασ τε ταμὼν καὶ χεῖρε κεάσσασ ἀμφοτέρασ, οἰοίσιν ἐπιπροέηκα πόδεσσιν, ὥσ κεν ἐρητύοισθε καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι, οἱᾶ δὲ καὶ μακάρεσσιν ἐπεψεύσασθε θεοῖσιν. " Φῆ ῥα χαλεψάμενοσ· μέγα δὲ φρένεσ Αἰακίδαο νειόθεν οἰδαίνεσκον· ἐέλδετο δ’ ἔνδοθι θυμὸσ ἀντιβίην ὀλοὸν φάσθαι ἔποσ· ἀλλ’ ἀπέρυκεν Αἰσονίδησ· πρὸ γὰρ αὐτὸσ ἀμείψατο μειλιχίοισιν· "Αἰήτη, σχέο μοι τῷδε στόλῳ. οὔτι γὰρ αὔτωσ ἄστυ τεὸν καὶ δώμαθ’ ἱκάνομεν, ὥσ που ἐόλπασ, οὐδὲ μὲν ἱέμενοι. τίσ δ’ ἂν τόσον οἶδμα περῆσαι τλαίη ἑκὼν ὀθνεῖον ἐπὶ κτέρασ; ἀλλά με δαίμων καὶ κρυερὴ βασιλῆοσ ἀτασθάλου ὦρσεν ἐφετμή. δὸσ χάριν ἀντομένοισι· σέθεν δ’ ἐγὼ Ἑλλάδι πάσῃ θεσπεσιην οἴσω κληηδόνα· καὶ δέ τοι ἤδη πρόφρονέσ εἰμεν ἄρηι θοὴν ἀποτῖσαι ἀμοιβήν, εἴτ’ οὖν Σαυρομάτασ γε λιλαίεαι, εἴτε τιν’ ἄλλον δῆμον σφωιτέροισιν ὑπὸ σκήπτροισι δαμάσσαι. " Ἴσκεν ὑποσσαίνων ἀγανῇ ὀπί· τοῖο δὲ θυμὸσ διχθαδίην πόρφυρεν ἐνὶ στήθεσσι μενοινήν, ἤ σφεασ ὁρμηθεὶσ αὐτοσχεδὸν ἐξεναρίζοι, ἦ ὅγε πειρήσαιτο βίησ. τό οἱ εἴσατ’ ἄρειον φραζομένῳ· καὶ δή μιν ὑποβλήδην προσέειπεν· "Ξεῖνε, τί κεν τὰ ἕκαστα διηνεκέωσ ἀγορεύοισ; εἰ γὰρ ἐτήτυμόν ἐστε θεῶν γένοσ, ἠὲ καὶ ἄλλωσ οὐδὲν ἐμεῖο χέρηεσ ἐπ’ ὀθνείοισιν ἔβητε, δώσω τοι χρύσειον ἄγειν δέροσ, αἴ κ’ ἐθέλῃσθα, πειρηθείσ. ἐσθλοῖσ γὰρ ἐπ’ ἀνδράσιν οὔτι μεγαίρω, ὡσ αὐτοὶ μυθεῖσθε τὸν Ἑλλάδι κοιρανέοντα. πεῖρα δέ τοι μένεόσ τε καὶ ἀλκῆσ ἔσσετ’ ἀέθλοσ, τόν ῥ’ αὐτὸσ περίειμι χεροῖν ὀλοόν περ ἐόντα. δοιώ μοι πεδίον τὸ Ἀρήιον ἀμφινέμονται ταύρω χαλκόποδε, στόματι φλόγα φυσιόωντεσ· τοὺσ ἐλάω ζεύξασ στυφελὴν κατὰ νειὸν Ἄρηοσ τετράγυον, τὴν αἶψα ταμὼν ἐπὶ τέλσον ἀρότρῳ οὐ σπόρον ὁλκοῖσιν Δηοῦσ ἐνιβᾴλλομαι ἀκτήν, ἀλλ’ ὄφιοσ δεινοῖο μεταλδήσκοντασ ὀδόντασ ἀνδράσι τευχηστῇσι δέμασ. τοὺσ δ’ αὖθι δαΐζων κείρω ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ περισταδὸν ἀντιόωντασ. ἠέριοσ ζεύγνυμι βόασ, καὶ δείελον ὡρ́ην παύομαι ἀμήτοιο. σύ δ’, εἰ τάδε τοῖα τελέσσεισ, αὐτῆμαρ τόδε κῶασ ἀποίσεαι εἰσ βασιλῆοσ· πρὶν δέ κεν οὐ δοίην, μηδ’ ἔλπεο. δὴ γὰρ ἀεικὲσ ἄνδρ’ ἀγαθὸν γεγαῶτα κακωτέρῳ ἀνέρι εἶξαι. Ὧσ ἄρ’ ἔφη·

ὁ δὲ σῖγα ποδῶν πάροσ ὄμματα πήξασ ἧστ’ αὔτωσ ἄφθογγοσ, ἀμηχανέων κακότητι. βουλὴν δ’ ἀμφὶ πολὺν στρώφα χρόνον, οὐδέ πῃ εἶχεν θαρσαλέωσ ὑποδέχθαι, ἐπεὶ μέγα φαίνετο ἔργον· ὀψε δ’ ἀμειβόμενοσ προσελέξατο κερδαλέοισιν· "Αἰήτη, μάλα τοί με δίκῃ περιπολλὸν ἐέργεισ. τῶ καὶ ἐγὼ τὸν ἀέθλον ὑπερφίαλόν περ ἐόντα τλήσομαι, εἰ καί μοι θανέειν μόροσ. οὐ γὰρ ἔτ’ ἄλλο ῥίγιον ἀνθρώποισι κακῆσ ἐπικείσετ’ ἀνάγκησ, ἥ με καὶ ἐνθάδε νεῖσθαι ἐπέχραεν ἐκ βασιλῆοσ. " Ὧσ φάτ’ ἀμηχανίῃ βεβολημένοσ· αὐτὰρ ὁ τόνγε σμερδαλέοισ ἐπέεσσι προσέννεπεν ἀσχαλόωντα· "Ἔρχεο νῦν μεθ’ ὅμιλον, ἐπεὶ μέμονάσ γε πόνοιο· εἰ δὲ σύγε ζυγὰ βουσὶν ὑποδδείσαισ ἐπαεῖραι, ἠὲ καὶ οὐλομένου μεταχάσσεαι ἀμήτοιο, αὐτῷ κεν τὰ ἕκαστα μέλοιτό μοι, ὄφρα καὶ ἄλλοσ ἀνὴρ ἐρρίγῃσιν ἀρείονα φῶτα μετελθεῖν. " Ἴσκεν ἀπηλεγέωσ· ὁ δ’ ἀπὸ θρόνου ὤρνυτ’ Ιἤσων, Αὐγείησ Τελαμών τε παρασχεδόν· εἵπετο δ’ Ἄργοσ οἰο͂σ, ἐπεὶ μεσσηγὺσ ἔτ’ αὐτόθι νεῦσε λιπέσθαι αὐτοκασιγνήτοισ· οἱ δ’ ἠίσαν ἐκ μεγάροιο. θεσπέσιον δ’ ἐν πᾶσι μετέπρεπεν Αἴσονοσ υἱὸσ κάλλεϊ καὶ χαρίτεσσιν· ἐπ’ αὐτῷ δ’ ὄμματα κούρη λοξὰ παρὰ λιπαρὴν σχομένη θηεῖτο καλύπτρην, κῆρ ἄχεϊ σμύχουσα· νόοσ δέ οἱ ἠύτ’ ὄνειροσ ἑρπύζων πεπότητο μετ’ ἴχνια νισσομένοιο. καί ῥ’ οἱ μέν ῥα δόμων ἐξήλυθον ἀσχαλόωντεσ. Χαλκιόπη δὲ χόλον πεφυλαγμένη Αἰήταο καρπαλίμωσ θάλαμόνδε σὺν υἱάσιν οἷσι βεβήκει. αὔτωσ δ’ αὖ Μήδεια μετέστιχε· πολλὰ δὲ θυμῷ ὡρ́μαιν’, ὅσσα τ’ Ἔρωτεσ ἐποτρύνουσι μέλεσθαι. προπρὸ δ’ ἄρ’ ὀφθαλμῶν ἔτι οἱ ἰνδάλλετο πάντα, αὐτόσ θ’ οἱο͂σ ἐήν, οἱοίσί τε φάρεσιν ἕστο, οἱᾶ́ τ’ ἐείφ’, ὥσ θ’ ἕζετ’ ἐπὶ θρόνου, ὥσ τε θύραζε ἠιέν· οὐδέ τιν’ ἄλλον ὀίσσατο πορφύρουσα ἔμμεναι ἀνέρα τοῖον· ἐν οὐάσι δ’ αἰὲν ὀρώρει αὐδή τε μῦθοί τε μελίφρονεσ, οὓσ ἀγόρευσεν. τάρβει δ’ ἀμφ’ αὐτῷ, μή μιν βόεσ ἠὲ καὶ αὐτὸσ Αἰήτησ φθίσειεν· ὀδύρετο δ’ ἠύτε πάμπαν ἤδη τεθνειῶτα, τέρεν δέ οἱ ἀμφὶ παρειὰσ δάκρυον αἰνοτάτῳ ἐλέῳ ῥέε κηδοσύνῃσιν· ἦκα δὲ μυρομένη λιγέωσ ἀνενείκατο μῦθον· "Τίπτε με δειλαίην τόδ’ ἔχει ἄχοσ; εἴθ’ ὅγε πάντων φθίσεται ἡρώων προφερέστατοσ, εἴτε χερείων, ἐρρέτω. ἦ μὲν ὄφελλεν ἀκήριοσ ἐξαλέασθαι. ναὶ δὴ τοῦτό γε, πότνα θεὰ Περσηί, πέλοιτο, οἴκαδε νοστήσειε φυγὼν μόρον· εἰ δέ μιν αἶσα δμηθῆναι ὑπὸ βουσί, τόδε προπάροιθε δαείη, οὕνεκεν οὔ οἱ ἔγωγε κακῇ ἐπαγαίομαι ἄτῃ. " Ἡ μὲν ἄρ’ ὧσ ἐόλητο νόον μελεδήμασι κούρη. οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν δήμου τε καὶ ἄστεοσ ἐκτὸσ ἔβησαν τὴν ὁδόν, ἣν τὸ πάροιθεν ἀνήλυθον ἐκ πεδίοιο, δὴ τότ’ Ιἤσονα τοῖσδε προσέννεπεν Ἄργοσ ἔπεσσιν· "Αἰσονίδη, μῆτιν μὲν ὀνόσσεαι, ἥντιν’ ἐνίψω·

πείρησ δ’ οὐ μάλ’ ἐοίκε μεθιέμεν ἐν κακότητι. κούρην δή τινα πρόσθεν ὑπέκλυεσ αὐτὸσ ἐμεῖο φαρμάσσειν Ἑκάτησ Περσηίδοσ ἐννεσίῃσιν. τὴν εἴ κεν πεπίθοιμεν, ὀίομαι, οὐκέτι τάρβοσ ἔσσετ’ ἀεθλεύοντι δαμήμεναι· ἀλλὰ μάλ’ αἰνῶσ δείδω, μή πωσ οὔ μοι ὑποσταίη τόγε μήτηρ. ἔμπησ δ’ ἐξαῦτισ μετελεύσομαι ἀντιβολήσων, ξυνὸσ ἐπεὶ πάντεσσιν ἐπικρέμαθ’ ἧμιν ὄλεθροσ. " Ἴσκεν ἐυφρονέων· ὁ δ’ ἀμείβετο τοῖσδ’ ἐπέεσσιν· "Ὦ πέπον, εἴ νύ τοι αὐτῷ ἐφανδάνει, οὔτι μεγαίρω. βάσκ’ ἴθι καὶ πυκινοῖσι τεὴν παρὰ μητέρα μύθοισ ὄρνυθι λισσόμενοσ· μελέη γε μὲν ἧμιν ὄρωρεν ἐλπωρή, ὅτε νόστον ἐπετραπόμεσθα γυναιξίν. " ὧσ ἔφατ’· ὦκα δ’ ἕλοσ μετεκίαθον. αὐτὰρ ἑταῖροι γηθόσυνοι ἐρέεινον, ὅπωσ παρεόντασ ἴδοντο· τοῖσιν δ’ Αἰσονίδησ τετιημένοσ ἔκφατο μῦθον· "Ὦ φίλοι, Αἰήταο ἀπηνέοσ ἄμμι φίλον κῆρ ἀντικρὺ κεχόλωται, ἕκαστα γὰρ οὔ νύ τι τέκμωρ οὔτ’ ἐμοί, οὔτε κεν ὔμμι διειρομένοισι πέλοιτο. φῆ δὲ δύω πεδίον τὸ Ἀρήιον ἀμφινέμεσθαι ταύρω χαλκόποδε, στόματι φλόγα φυσιόωντασ. τετράγυον δ’ ἐπὶ τοῖσιν ἐφίετο νειὸν ἀρόσσαι· δώσειν δ’ ἐξ ὄφιοσ γενύων σπόρον, ὅσ ῥ’ ἀνίῃσιν γηγενέασ χαλκέοισ σὺν τεύχεσιν· ἤματι δ’ αὐτῷ χρειὼ τούσγε δαΐξαι. ὃ δή νύ οἱ‐‐οὔτι γὰρ ἄλλο βέλτερον ἦν φράσσασθαι‐‐ἀπηλεγέωσ ὑποέστην. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· πάντεσσι δ’ ἀνήνυτοσ εἴσατ’ ἀέθλοσ, δὴν δ’ ἄνεῳ καὶ ἄναυδοι ἐσ ἀλλήλουσ ὁρόωντο, ἄτῃ ἀμηχανίῃ τε κατηφέεσ· ὀψὲ δὲ Πηλεὺσ θαρσαλέωσ μετὰ πᾶσιν ἀριστήεσσιν ἐείπεν· "Ὥρη μητιάασθαι ὅ κ’ ἔρξομεν. οὐ μὲν ἐόλπα βουλῆσ εἶναι ὄνειαρ, ὅσον τ’ ἐπὶ κάρτεϊ χειρῶν. εἰ μέν νυν τύνη ζεῦξαι βόασ Αἰήταο, ἡρ́ωσ Αἰσονίδη, φρονέεισ, μέμονάσ τε πόνοιο, ἦ τ’ ἂν ὑποσχεσίην πεφυλαγμένοσ ἐντύναιο· εἰ δ’ οὔ τοι μάλα θυμὸσ ἑῇ ἐπὶ πάγχυ πέποιθεν ἠνορέῃ, μήτ’ αὐτὸσ ἐπείγεο, μήτε τιν’ ἄλλον τῶνδ’ ἀνδρῶν πάπταινε παρήμενοσ. οὐ γὰρ ἔγωγε σχήσομ’, ἐπεὶ θάνατόσ γε τὸ κύντατον ἔσσεται ἄλγοσ. " Ὧσ ἔφατ’ Αἰακίδησ· Τελαμῶνι δὲ θυμὸσ ὀρίνθη· σπερχόμενοσ δ’ ἀνόρουσε θοῶσ· ἐπὶ δὲ τρίτοσ Ἴδασ ὦρτο μέγα φρονέων, ἐπὶ δ’ υἱέε Τυνδαρέοιο· σὺν δὲ καὶ Οἰνεΐδησ ἐναρίθμιοσ αἰζηοῖσιν ἀνδράσιν, οὐδέ περ ὅσσον ἐπανθιόωντασ ἰούλουσ ἀντέλλων· τοίῳ οἱ ἀείρετο κάρτεϊ θυμόσ. οἱ δ’ ἄλλοι εἴξαντεσ ἀκὴν ἔχον. αὐτίκα δ’ Ἄργοσ τοῖον ἔποσ μετέειπεν ἐελδομένοισιν ἀέθλου· "Ὦ φίλοι, ἤτοι μὲν τόδε λοίσθιον. ἀλλά τιν’ οἰώ μητρὸσ ἐμῆσ ἔσσεσθαι ἐναίσιμον ὔμμιν ἀρωγήν. τῶ καί περ μεμαῶτεσ, ἐρητύοισθ’ ἐνὶ νηὶ τυτθὸν ἔθ’, ὡσ τὸ πάροιθεν, ἐπεὶ καὶ ἐπισχέμεν ἔμπησ λώιον, ἢ κακὸν οἶτον ἀφειδήσαντασ ἑλέσθαι. κούρη τισ μεγάροισιν ἐνιτρέφετ’ Αἰήταο, τὴν Ἑκάτη περίαλλα θεὰ δάε τεχνήσασθαι φάρμαχ’, ὅσ’ ἤπειρόσ τε φύει καὶ νήχυτον ὕδωρ, τοῖσι καὶ ἀκαμάτοιο π̣ ̣ ρὸσ μειλίσσετ’ ἀυτμή, καὶ ποταμοὺσ ἵστησιν ἄφαρ κελαδεινὰ ῥέοντασ, ἄστρα τε καὶ μήνησ ἱερῆσ ἐπέδησε κελεύθουσ. τῆσ μὲν ἀπὸ μεγάροιο κατὰ στίβον ἐνθάδ’ ἰόντεσ μνησάμεθ’, εἴ κε δύναιτο, κασιγνήτη γεγαυῖα, μήτηρ ἡμετέρη πεπιθεῖν ἐπαρῆξαι ἀέθλῳ. εἰ δὲ καὶ αὐτοῖσιν τόδ’ ἐφανδάνει, ἦ τ’ ἂν ἱκοίμην ἤματι τῷδ’ αὐτῷ πάλιν εἰσ δόμον Αἰήταο πειρήσων· τάχα δ’ ἂν σὺν δαίμονι πειρηθείην. Ὧσ φάτο·

τοῖσι δὲ σῆμα θεοὶ δόσαν εὐμενέοντεσ. τρηρὼν μὲν φεύγουσα βίην κίρκοιο πελειὰσ ὑψόθεν Αἰσονίδεω πεφοβημένη ἔμπεσε κόλποισ· κίρκοσ δ’ ἀφλάστῳ περικάππεσεν. ὦκα δὲ Μόψοσ τοῖον ἔποσ μετὰ πᾶσι θεοπροπέων ἀγόρευσεν· "Υ̓́μμι, φίλοι, τόδε σῆμα θεῶν ἰότητι τέτυκται· οὐδέ τῃ ἄλλωσ ἐστὶν ὑποκρίνασθαι ἄρειον, παρθενικὴν δ’ ἐπέεσσι μετελθέμεν ἀμφιέποντασ μήτι παντοίῃ. δοκέω δέ μιν οὐκ ἀθερίζειν, εἰ ἐτεὸν Φινεύσ γε θεᾷ ἐνὶ Κύπριδι νόστον πέφραδεν ἔσσεσθαι. κείνησ δ’ ὅγε μείλιχοσ ὄρνισ πότμον ὑπεξήλυξε· κέαρ δέ μοι ὡσ ἐνὶ θυμῷ τόνδε κατ’ οἰωνὸν προτιόσσεται, ὧσ δὲ πέλοιτο. ἀλλά, φίλοι, Κυθέρειαν ἐπικλείοντεσ ἀμύνειν, ἤδη νῦν Ἄργοιο παραιφασίῃσι πίθεσθε. " Ἴσκεν· ἐπῄνησαν δὲ νέοι, Φινῆοσ ἐφετμὰσ μνησάμενοι· μοῦνοσ δ’ Ἀφαρήιοσ ἄνθορεν Ἴδασ, δείν’ ἐπαλαστήσασ μεγάλῃ ὀπί, φώνησέν τε· "Ὦ πόποι, ἦ ῥα γυναιξὶν ὁμόστολοι ἐνθάδ’ ἔβημεν, οἳ Κύπριν καλέουσιν ἐπίρροθον ἄμμι πέλεσθαι, οὐκέτ’ Ἐνυαλίοιο μέγα σθένοσ; ἐσ δὲ πελείασ καὶ κίρκουσ λεύσσοντεσ ἐρητύεσθε ἀέθλων; ἔρρετε, μηδ’ ὔμμιν πολεμήια ἔργα μέλοιτο, παρθενικὰσ δὲ λιτῇσιν ἀνάλκιδασ ἠπεροπεύειν. " Ὧσ ηὔδα μεμαώσ· πολέεσ δ’ ὁμάδησαν ἑταῖροι ἦκα μάλ’, οὐδ’ ἄρα τίσ οἱ ἐναντίον ἔκφατο μῦθον. χωόμενοσ δ’ ὅγ’ ἔπειτα καθέζετο· τοῖσι δ’ Ιἤσων αὐτίκ’ ἐποτρύνων τὸν ἑὸν νόον ὧδ’ ἀγόρευεν· "Ἄργοσ μὲν παρὰ νηόσ, ἐπεὶ τόδε πᾶσιν ἑάδεν, στελλέσθω· ἀτὰρ αὐτοὶ ἐπὶ χθονὸσ ἐκ ποταμοῖο ἀμφαδὸν ἤδη πείσματ’ ἀνάψομεν. ἦ γὰρ ἐοίκεν μηκέτι δὴν κρύπτεσθαι ὑποπτήσσοντασ ἀυτήν. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· καὶ τὸν μὲν ἄφαρ προϊάλλε νέεσθαι καρπαλίμωσ ἐξαῦτισ ἀνὰ πτόλιν· οἱ δ’ ἐπὶ νηὸσ εὐναίασ ἐρύσαντεσ ἐφετμαῖσ Αἰσονίδαο τυτθὸν ὑπὲξ ἕλεοσ χέρσῳ ἐπέκελσαν ἐρετμοῖσ. Αὐτίκα δ’ Αἰήτησ ἀγορὴν ποιήσατο Κόλχων νόσφιν ἑοῖο δόμου, τόθι περ καὶ πρόσθε κάθιζον, ἀτλήτουσ Μινύῃσι δόλουσ καὶ κήδεα τεύχων. στεῦτο δ’, ἐπεί κεν πρῶτα βόεσ διαδηλήσωνται ἄνδρα τόν, ὅσ ῥ’ ὑπέδεκτο βαρὺν καμέεσθαι ἀέθλον, δρυμὸν ἀναρρήξασ λασίησ καθύπερθε· κολώνησ αὔτανδρον φλέξειν δόρυ νήιον, ὄφρ’ ἀλεγεινὴν ὕβριν ἀποφλύξωσιν ὑπέρβια μηχανόωντεσ. οὐδὲ γὰρ Αἰολίδην Φρίξον μάλα περ χατέοντα δέχθαι ἐνὶ μεγάροισιν ἐφέστιον, ὃσ περὶ πάντων ξείνων μελιχίῃ τε θεουδείῃ τ’ ἐκέκαστο, εἰ μή οἱ Ζεὺσ αὐτὸσ ἀπ’ οὐρανοῦ ἄγγελον ἧκεν Ἑρμείαν, ὥσ κεν προσκηδέοσ ἀντιάσειεν· μὴ καὶ ληιστῆρασ ἑὴν ἐσ γαῖαν ἰόντασ ἔσσεσθαι δηναιὸν ἀπήμονασ, οἷσι μέμηλεν ὀθνείοισ ἐπὶ χεῖρα ἑὴν κτεάτεσσιν ἀείρειν, κρυπταδίουσ τε δόλουσ τεκταινέμεν, ἠδὲ βοτήρων αὔλια δυσκελάδοισιν ἐπιδρομίῃσι δαΐξαι. νόσφι δὲ οἷ αὐτῷ φάτ’ ἐοικότα μείλια τίσειν υἱῆασ Φρίξοιο, κακορρέκτῃσιν ὀπηδοὺσ ἀνδράσι νοστήσαντασ ὁμιλαδόν, ὄφρα ἑ τιμῆσ καὶ σκήπτρων ἐλάσειαν ἀκηδέεσ· ὥσ ποτε βάξιν λευγαλέην οὗ πατρὸσ ἐπέκλυεν Ηἐλίοιο, χρειώ μιν πυκινόν τε δόλον βουλάσ τε γενέθλησ σφωιτέρησ ἄτην τε πολύτροπον ἐξαλέασθαι· τῶ καὶ ἐελδομένουσ πέμπειν ἐσ Ἀχαιίδα γαῖαν πατρὸσ ἐφημοσύνῃ, δολιχὴν ὁδόν. οὐδὲ θυγατρῶν εἶναί οἱ τυτθόν γε δέοσ, μή πού τινα μῆτιν φράσσωνται στυγερήν, οὐδ’ υἱέοσ Ἀψύρτοιο· ἀλλ’ ἐνὶ Χαλκιόπησ γενεῇ τάδε λυγρὰ τετύχθαι. καί ῥ’ ὁ μὲν ἄσχετα ἔργα πιφαύσκετο δημοτέροισιν χωόμενοσ· μέγα δέ σφιν ἀπείλεε νῆά τ’ ἔρυσθαι ἠδ’ αὐτούσ, ἵνα μήτισ ὑπὲκ κακότητοσ ἀλύξῃ. Τόφρα δὲ μητέρ’ ἑήν, μετιὼν δόμον Αἰήταο, Ἄργοσ παντοίοισι παρηγορέεσκ’ ἐπέεσσιν, Μήδειαν λίσσεσθαι ἀμυνέμεν·

ἡ δὲ καὶ αὐτὴ πρόσθεν μητιάασκε· δέοσ δέ μιν ἴσχανε θυμόν, μή πωσ ἠὲ παρ’ αἶσαν ἐτώσια μειλίξαιτο πατρὸσ ἀτυζομένην ὀλοὸν χόλον, ἠὲ λιτῇσιν ἑσπομένησ ἀρίδηλα καὶ ἀμφαδὰ ἔργα πέλοιτο. Κούρην δ’ ἐξ ἀχέων ἀδινὸσ κατελώφεεν ὕπνοσ λέκτρῳ ἀνακλινθεῖσαν. ἄφαρ δέ μιν ἠπεροπῆεσ, οἱᾶ́ τ’ ἀκηχεμένην, ὀλοοὶ ἐρέθεσκον ὄνειροι. τὸν ξεῖνον δ’ ἐδόκησεν ὑφεστάμεναι τὸν ἀέθλον, οὔτι μάλ’ ὁρμαίνοντα δέροσ κριοῖο κομίσσαι, οὐδέ τι τοῖο ἕκητι μετὰ πτόλιν Αἰήταο ἐλθέμεν, ὄφρα δέ μιν σφέτερον δόμον εἰσαγάγοιτο κουριδίην παράκοιτιν· ὀίετο δ’ ἀμφὶ βόεσσιν αὐτὴ ἀεθλεύουσα μάλ’ εὐμαρέωσ πονέεσθαι· σφωιτέρουσ δὲ τοκῆασ ὑποσχεσίησ ἀθερίζειν, οὕνεκεν οὐ κούρῃ ζεῦξαι βόασ, ἀλλά οἱ αὐτῷ προύθεσαν· ἐκ δ’ ἄρα τοῦ νεῖκοσ πέλεν ἀμφήριστον πατρί τε καὶ ξείνοισ· αὐτῇ δ’ ἐπιέτρεπον ἄμφω τὼσ ἔμεν, ὥσ κεν ἑῇσι μετὰ φρεσὶν ἰθύσειεν. ἡ δ’ ἄφνω τὸν ξεῖνον, ἀφειδήσασα τοκήων, εἵλετο· τοὺσ δ’ ἀμέγαρτον ἄχοσ λάβεν, ἐκ δ’ ἐβόησαν χωόμενοι· τὴν δ’ ὕπνοσ ἅμα κλαγγῇ μεθέηκεν. παλλομένη δ’ ἀνόρουσε φόβῳ, περί τ’ ἀμφί τε τοίχουσ πάπτηνεν θαλάμοιο· μόλισ δ’ ἐσαγείρατο θυμὸν ὡσ πάροσ ἐν στέρνοισ, ἀδινὴν δ’ ἀνενείκατο φωνήν· "Δειλὴ ἐγών, οἱο͂́ν με βαρεῖσ ἐφόβησαν ὄνειροι. δείδια, μὴ μέγα δή τι φέρῃ κακὸν ἥδε κέλευθοσ ἡρώων. περί μοι ξείνῳ φρένεσ ἠερέθονται. μνάσθω ἑὸν κατὰ δῆμον Ἀχαιίδα τηλόθι κούρην ἄμμι δὲ παρθενίη τε μέλοι καὶ δῶμα τοκήων. ἔμπα γε μὴν θεμένη κύνεον κέαρ, οὐκέτ’ ἄνευθεν αὐτοκασιγνήτησ πειρήσομαι, εἴ κέ μ’ ἀέθλῳ χραισμεῖν ἀντιάσῃσιν, ἐπὶ σφετέροισ ἀχέουσα παισί· τό κέν μοι λυγρὸν ἐνὶ κραδίῃ σβέσαι ἄλγοσ. " Ἦ ῥα, καὶ ὀρθωθεῖσα θύρασ ὠίξε δόμοιο, νήλιποσ, οἰέανοσ· καὶ δὴ λελίητο νέεσθαι αὐτοκασιγνήτηνδε, καὶ ἑρ́κεοσ οὐδὸν ἄμειψεν. δὴν δὲ καταυτόθι μίμνεν ἐνὶ προδόμῳ θαλάμοιο, αἰδοῖ ἐεργομένη· μετὰ δ’ ἐτράπετ’ αὖτισ ὀπίσσω στρεφθεῖσ’· ἐκ δὲ πάλιν κίεν ἔνδοθεν, ἄψ τ’ ἀλέεινεν εἴσω· τηΰσιοι δὲ πόδεσ φέρον ἔνθα καὶ ἔνθα· ἤτοι ὅτ’ ἰθύσειεν, ἔρυκέ μιν ἔνδοθεν αἰδώσ· αἰδοῖ δ’ ἐργομένην θρασὺσ ἵμεροσ ὀτρύνεσκεν. τρὶσ μὲν ἐπειρήθη, τρὶσ δ’ ἔσχετο, τέτρατον αὖτισ λέκτροισιν πρηνὴσ ἐνικάππεσεν εἱλιχθεῖσα. ὡσ δ’ ὅτε τισ νύμφη θαλερὸν πόσιν ἐν θαλάμοισιν μύρεται, ᾧ μιν ὄπασσαν ἀδελφεοὶ ἠδὲ τοκῆεσ, οὐδέ τί πω πάσαισ ἐπιμίσγεται ἀμφιπόλοισιν αἰδοῖ ἐπιφροσύνῃ τε· μυχῷ δ’ ἀχέουσα θαάσσει· τὸν δέ τισ ὤλεσε μοῖρα, πάροσ ταρπήμεναι ἄμφω δήνεσιν ἀλλήλων· ἡ δ’ ἔνδοθι δαιομένη περ σῖγα μάλα κλαίει χῆρον λέχοσ εἰσορόωσα, μή μιν κερτομέουσαι ἐπιστοβέωσι γυναῖκεσ· τῇ ἰκέλη Μήδεια κινύρετο. τὴν δέ τισ ἄφνω μυρομένην μεσσηγὺσ ἐπιπρομολοῦσ’ ἐνόησεν δμωάων, ἥ οἱ ἑπέτισ πέλε κουρίζουσα· Χαλκιόπῃ δ’ ἤγγειλε παρασχεδόν· ἡ δ’ ἐνὶ παισὶν ἧστ’ ἐπιμητιόωσα κασιγνήτην ἀρέσασθαι. ἀλλ’ οὐδ’ ὧσ ἀπίθησεν, ὅτ’ ἔκλυεν ἀμφιπόλοιο μῦθον ἀνώιστον· διὰ δ’ ἔσσυτο θαμβήσασα ἐκ θαλάμου θάλαμόνδε διαμπερέσ, ᾧ ἔνι κούρη κέκλιτ’ ἀκηχεμένη, δρύψεν δ’ ἑκάτερθε παρειάσ· ὡσ δ’ ἴδε δάκρυσιν ὄσσε πεφυρμένα, φώνησέν μιν· "Ωἴ μοι ἐγώ, Μήδεια, τί δὴ τάδε δάκρυα λείβεισ;

τίπτ’ ἔπαθεσ; τί τοι αἰνὸν ὑπὸ φρένασ ἵκετο πένθοσ; ἤ νύ σε θευμορίη περιδέδρομεν ἅψεα νοῦσοσ, ἠε͂́ τιν’ οὐλομένην ἐδάησ ἐκ πατρὸσ ἐνιπὴν ἀμφί τ’ ἐμοὶ καὶ παισίν; ὄφελλέ με μήτε τοκήων δῶμα τόδ’ εἰσοράαν, μηδὲ πτόλιν, ἀλλ’ ἐπὶ γαίησ πείρασι ναιετάειν, ἵνα μηδέ περ οὔνομα Κόλχων. " Ὧσ φάτο· τῆσ δ’ ἐρύθηνε παρήια· δὴν δέ μιν αἰδὼσ παρθενίη κατέρυκεν ἀμείψασθαι μεμαυῖαν. μῦθοσ δ’ ἄλλοτε μέν οἱ ἐπ’ ἀκροτάτησ ἀνέτελλεν γλώσσησ, ἄλλοτ’ ἔνερθε κατὰ στῆθοσ πεπότητο. πολλάκι δ’ ἱμερόεν μὲν ἀνὰ στόμα θυῖεν ἐνισπεῖν· φθογγῇ δ’ οὐ προύβαινε παροιτέρω· ὀψὲ δ’ ἐείπεν τοῖα δόλῳ· θρασέεσ γὰρ ἐπεκλονέεσκον Ἔρωτεσ· "Χαλκιόπη, περί μοι παίδων σέο θυμὸσ ἀήται, μή σφε πατὴρ ξείνοισι σὺν ἀνδράσιν αὐτίκ’ ὀλέσσῃ. τοῖα κατακνώσσουσα μινυνθαδίῳ νέον ὕπνῳ λεύσσω ὀνείρατα λυγρά, τά τισ θεὸσ ἀκράαντα θείη, μηδ’ ἀλεγεινὸν ἐφ’ υἱάσι κῆδοσ ἕλοιο. " Φῆ ῥα, κασιγνήτησ πειρωμένη, εἴ κέ μιν αὐτὴ ἀντιάσειε πάροιθεν ἑοῖσ τεκέεσσιν ἀμύνειν. τὴν δ’ αἰνῶσ ἄτλητοσ ἐπέκλυσε θυμὸν ἀνίη δείματι, τοῖ’ ἐσάκουσεν· ἀμείβετο δ’ ὧδ’ ἐπέεσσιν· "Καὶ δ’ αὐτὴ τάδε πάντα μετήλυθον ὁρμαίνουσα, εἴ τινα συμφράσσαιο καὶ ἀρτύνειασ ἀρωγήν. ἀλλ’ ὄμοσον Γαῖάν τε καὶ Οὐρανόν, ὅττι τοι εἴπω σχήσειν ἐν θυμῷ, σύν τε δρήστειρα πέλεσθαι. λίσσομ’ ὑπὲρ μακάρων σέο τ’ αὐτῆσ ἠδὲ τοκήων, μή σφε κακῇ ὑπὸ κηρὶ διαρραισθέντασ ἰδέσθαι λευγαλέωσ· ἢ σοίγε φίλοισ σὺν παισὶ θανοῦσα εἰήν ἐξ Αἴδεω στυγερὴ μετόπισθεν Ἐρινύσ. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη, τὸ δὲ πολλὸν ὑπεξέχυτ’ αὐτίκα δάκρυ· νειόθι θ’ ἀμφοτέρῃσι περίσχετο γούνατα χερσίν, σὺν δὲ κάρη κόλποισ περικάββαλεν. ἔνθ’ ἐλεεινὸν ἄμφω ἐπ’ ἀλλήλῃσι θέσαν γόον· ὦρτο δ’ ἰωὴ λεπταλέη διὰ δώματ’ ὀδυρομένων ἀχέεσσιν. τὴν δὲ πάροσ Μήδεια προσέννεπεν ἀσχαλόωσα· "Δαιμονίη, τί νύ τοι ῥέξω ἄκοσ, οἷ’ ἀγορεύεισ, ἀράσ τε στυγερὰσ καὶ Ἐρινύασ; αἲ γὰρ ὄφελλεν ἔμπεδον εἶναι ἐπ’ ἄμμι τεοὺσ υἱῆασ ἔρυσθαι. ἴστω Κόλχων ὁρ́κοσ ὑπέρβιοσ ὅντιν’ ὀμόσσαι αὐτὴ ἐποτρύνεισ, μέγασ Οὐρανόσ, ἥ θ’ ὑπένερθεν Γαῖα, θεῶν μήτηρ, ὅσσον σθένοσ ἐστὶν ἐμεῖο, μή σ’ ἐπιδευήσεσθαι, ἀνυστά περ ἀντιόωσαν. " Φῆ ἄρα· Χαλκιόπη δ’ ἠμείβετο τοῖσδ’ ἐπέεσσιν· "Οὐκ ἂν δὴ ξείνῳ τλαίησ χατέοντι καὶ αὐτῷ ἢ δόλον, ἤ τινα μῆτιν ἐπιφράσσασθαι ἀέθλου, παίδων εἵνεκ’ ἐμεῖο; καὶ ἐκ κείνοιο δ’ ἱκάνει Ἄργοσ, ἐποτρύνων με τεῆσ πειρῆσαι ἀρωγῆσ· μεσσηγὺσ μὲν τόνγε δόμῳ λίπον ἐνθάδ’ ἰοῦσα. Ὧσ φάτο·

τῇ δ’ ἔντοσθεν ἀνέπτατο χάρματι θυμόσ, φοινίχθη δ’ ἄμυδισ καλὸν χρόα, κὰδ δέ μιν ἀχλὺσ εἷλεν ἰαινομένην, τοῖον δ’ ἐπὶ μῦθον ἐείπεν· "Χαλκιόπη, ὡσ ὔμμι φίλον τερπνόν τε τέτυκται, ὧσ ἔρξω. μὴ γάρ μοι ἐν ὀφθαλμοῖσι φαείνοι ἠώσ, μηδέ με δηρὸν ἔτι ζώουσαν ἴδοιο, εἴ γέ τι σῆσ ψυχῆσ προφερέστερον, ἠέ τι παίδων σῶν θείην, οἳ δή μοι ἀδελφειοὶ γεγάασιν, κηδεμόνεσ τε φίλοι καὶ ὁμήλικεσ. ὧσ δὲ καὶ αὐτὴ φημὶ κασιγνήτη τε σέθεν κούρη τε πέλεσθαι, ἶσον ἐπεὶ κείνοισ με τεῷ ἐπαείραο μαζῷ νηπυτίην, ὡσ αἰὲν ἐγώ ποτε μητρὸσ ἄκουον. ἀλλ’ ἴθι, κεῦθε δ’ ἐμὴν σιγῇ χάριν, ὄφρα τοκῆασ λήσομαι ἐντύνουσα ὑπόσχεσιν· ἦρι δὲ νηὸν οἴσομαι εἰσ Ἑκάτησ θελκτήρια φάρμακα ταύρων. " Ὧσ ἥγ’ ἐκ θαλάμοιο πάλιν κίε, παισί τ’ ἀρωγὴν αὐτοκασιγνήτησ διεπέφραδε. τὴν δέ μιν αὖτισ αἰδώσ τε στυγερόν τε δέοσ λάβε μουνωθεῖσαν, τοῖα παρὲξ οὗ πατρὸσ ἐπ’ ἀνέρι μητιάασθαι. Νὺξ μὲν ἔπειτ’ ἐπὶ γαῖαν ἄγεν κνέφασ· οἱ δ’ ἐνὶ πόντῳ ναῦται εἰσ Ἑλίκην τε καὶ ἀστέρασ Ὠρίωνοσ ἔδρακον ἐκ νηῶν· ὕπνοιο δὲ καί τισ ὁδίτησ ἤδη καὶ πυλαωρὸσ ἐέλδετο· καί τινα παίδων μητέρα τεθνεώτων ἀδινὸν περὶ κῶμ’ ἐκάλυπτεν· οὐδὲ κυνῶν ὑλακὴ ἔτ’ ἀνὰ πτόλιν, οὐ θρόοσ ἠε͂ν ἠχήεισ· σιγὴ δὲ μελαινομένην ἔχεν ὄρφνην. ἀλλὰ μάλ’ οὐ Μήδειαν ἐπὶ γλυκερὸσ λάβεν ὕπνοσ. πολλὰ γὰρ Αἰσονίδαο πόθῳ μελεδήματ’ ἔγειρεν δειδυῖαν ταύρων κρατερὸν μένοσ, οἷσιν ἔμελλεν φθίσθαι ἀεικελίῃ μοίρῃ κατὰ νειὸν Ἄρηοσ. πυκνὰ δέ οἱ κραδίη στηθέων ἔντοσθεν ἔθυιεν, ἠελίου ὥσ τίσ τε δόμοισ ἐνιπάλλεται αἴγλη ὕδατοσ ἐξανιοῦσα, τὸ δὴ νέον ἠὲ λέβητι ἠέ που ἐν γαυλῷ κέχυται· ἡ δ’ ἔνθα καὶ ἔνθα ὠκείῃ στροφάλιγγι τινάσσεται ἀίσσουσα· ὧσ δὲ καὶ ἐν στήθεσσι κέαρ ἐλελίζετο κούρησ. δάκρυ δ’ ἀπ’ ὀφθαλμῶν ἐλέῳ ῥέεν· ἔνδοθι δ’ αἰεὶ τεῖρ’ ὀδύνη σμύχουσα διὰ χροόσ, ἀμφί τ’ ἀραιὰσ ἶνασ καὶ κεφαλῆσ ὑπὸ νείατον ἰνίον ἄχρισ, ἔνθ’ ἀλεγεινότατον δύνει ἄχοσ, ὁππότ’ ἀνίασ ἀκάματοι πραπίδεσσιν ἐνισκίμψωσιν Ἔρωτεσ. φῆ δέ οἱ ἄλλοτε μὲν θελκτήρια φάρμακα ταύρων δωσέμεν, ἄλλοτε δ’ οὔτι· καταφθίσθαι δὲ καὶ αὐτή· αὐτίκα δ’ οὔτ’ αὐτὴ θανέειν, οὐ φάρμακα δώσειν, ἀλλ’ αὔτωσ εὔκηλοσ ἑὴν ὀτλησέμεν ἄτην. ἑζομένη δἤπειτα δοάσσατο, φώνησέν τε· "Δειλὴ ἐγώ, νῦν ἔνθα κακῶν ἢ ἔνθα γένωμαι; πάντῃ μοι φρένεσ εἰσὶν ἀμήχανοι· οὐδέ τισ ἀλκὴ πήματοσ· ἀλλ’ αὔτωσ φλέγει ἔμπεδον. ὡσ ὄφελόν γε Ἀρτέμιδοσ κραιπνοῖσι πάροσ βελέεσσι δαμῆναι, πρὶν τόνγ’ εἰσιδέειν, πρὶν Ἀχαιίδα γαῖαν ἱκέσθαι Χαλκιόπησ υἱᾶσ. τοὺσ μὲν θεὸσ ἤ τισ Ἐρινὺσ ἄμμι πολυκλαὕτουσ δεῦρ’ ἤγαγε κεῖθεν ἀνίασ. φθίσθω ἀεθλεύων, εἴ οἱ κατὰ νειὸν ὀλέσθαι μοῖρα πέλει. πῶσ γάρ κεν ἐμοὺσ λελάθοιμι τοκῆασ φάρμακα μησαμένη; ποῖον δ’ ἐπὶ μῦθον ἐνίψω; τίσ δὲ δόλοσ, τίσ μῆτισ ἐπίκλοποσ ἔσσετ’ ἀρωγῆσ; ἦ μιν ἄνευθ’ ἑτάρων προσπτύξομαι οἰο͂ν ἰδοῦσα; δύσμοροσ· οὐ μὲν ἐόλπα καταφθιμένοιό περ ἔμπησ λωφήσειν ἀχέων· τότε δ’ ἂν κακὸν ἄμμι πέλοιτο, κεῖνοσ ὅτε ζωῆσ ἀπαμείρεται. ἐρρέτω αἰδώσ, ἐρρέτω ἀγλαϊή· ὁ δ’ ἐμῇ ἰότητι σαωθεὶσ ἀσκηθήσ, ἵνα οἱ θυμῷ φίλον, ἔνθα νέοιτο. αὐτὰρ ἐγὼν αὐτῆμαρ, ὅτ’ ἐξανύσειεν ἀέθλον, τεθναίην, ἢ λαιμὸν ἀναρτήσασα μελάθρῳ, ἢ καὶ πασσαμένη ῥαιστήρια φάρμακα θυμοῦ. ἀλλὰ καὶ ὧσ φθιμένῃ μοι ἐπιλλίξουσιν ὀπίσσω κερτομίασ· τηλοῦ δὲ πόλισ περὶ πᾶσα βοήσει πότμον ἐμόν· καί κέν με διὰ στόματοσ φορέουσαι Κολχίδεσ ἄλλυδισ ἄλλαι ἀεικέα μωμήσονται· ἥτισ κηδομένη τόσον ἀνέροσ ἀλλοδαποῖο κάτθανεν, ἥτισ δῶμα καὶ οὓσ ᾔσχυνε τοκῆασ, μαργοσύνῃ εἴξασα. τί δ’ οὐκ ἐμὸν ἔσσεται αἶσχοσ; ᾤ μοι ἐμῆσ ἄτησ. ἦ τ’ ἂν πολὺ κέρδιον εἰή τῇδ’ αὐτῇ ἐν νυκτὶ λιπεῖν βίον ἐν θαλάμοισιν πότμῳ ἀνωίστῳ, κάκ’ ἐλέγχεα πάντα φυγοῦσαν, πρὶν τάδε λωβήεντα καὶ οὐκ ὀνομαστὰ τελέσσαι. Ἦ, καὶ φωριαμὸν μετεκίαθεν, ᾗ ἔνι πολλὰ φάρμακά οἱ, τὰ μὲν ἐσθλά, τὰ δὲ ῥαιστήρι’, ἔκειτο.

ἐνθεμένη δ’ ἐπὶ γούνατ’ ὀδύρετο. δεῦε δὲ κόλπουσ ἄλληκτον δακρύοισι, τὰ δ’ ἔρρεεν ἀσταγὲσ αὔτωσ, αἴν’ ὀλοφυρομένησ τὸν ἑὸν μόρον. ἱέτο δ’ ἥγε φάρμακα λέξασθαι θυμοφθόρα, τόφρα πάσαιτο. ἤδη καὶ δεσμοὺσ ἀνελύετο φωριαμοῖο, ἐξελέειν μεμαυῖα, δυσάμμοροσ. ἀλλά οἱ ἄφνω δεῖμ’ ὀλοὸν στυγεροῖο κατὰ φρένασ ἦλθ’ Αἴδαο. ἔσχετο δ’ ἀμφασίῃ δηρὸν χρόνον, ἀμφὶ δὲ πᾶσαι θυμηδεῖσ βιότοιο μεληδόνεσ ἰνδάλλοντο. μνήσατο μὲν τερπνῶν, ὅσ’ ἐνὶ ζωοῖσι πέλονται, μνήσαθ’ ὁμηλικίησ περιγηθέοσ, οἱᾶ́ τε κούρη· καί τέ οἱ ἠέλιοσ γλυκίων γένετ’ εἰσοράασθαι, ἢ πάροσ, εἰ ἐτεόν γε νόῳ ἐπεμαίεθ’ ἕκαστα. καὶ τὴν μέν ῥα πάλιν σφετέρων ἀποκάτθετο γούνων, Ἥρησ ἐννεσίῃσι μετάτροποσ, οὐδ’ ἔτι βουλὰσ ἄλλῃ δοιάζεσκεν· ἐέλδετο δ’ αἶψα φανῆναι ἠῶ τελλομένην, ἵνα οἱ θελκτήρια δοίη φάρμακα συνθεσίῃσι, καὶ ἀντήσειεν ἐσ ὠπήν. πυκνὰ δ’ ἀνὰ κληῖδασ ἑῶυ λύεσκε θυράων, αἴγλην σκεπτομένη· τῇ δ’ ἀσπάσιον βάλε φέγγοσ Ἠριγενήσ, κίνυντο δ’ ἀνὰ πτολίεθρον ἕκαστοι. Ἔνθα κασιγνήτουσ μὲν ἔτ’ αὐτόθι μεῖναι ἀνώγει Ἄργοσ, ἵνα φράζοιντο νόον καὶ μήδεα κούρησ· αὐτὸσ δ’ αὖτ’ ἐπὶ νῆα κίεν προπάροιθε λιασθείσ. Ἡ δ’ ἐπεὶ οὖν τὰ πρῶτα φαεινομένην ἴδεν ἠῶ παρθενική, ξανθὰσ μὲν ἀνήψατο χερσὶν ἐθείρασ, αἵ οἱ ἀτημελίῃ καταειμέναι ἠερέθοντο, αὐσταλέασ δ’ ἔψησε παρηίδασ· αὐτὰρ ἀλοιφῇ νεκταρέῃ φαιδρύνετ’ ἐπὶ χρόα· δῦνε δὲ πέπλον καλόν, ἐυγνάμπτοισιν ἀρηρέμενον περόνῃσιν· ἀμβροσίῳ δ’ ἐφύπερθε καρήατι βάλλε καλύπτρην ἀργυφέην. αὐτοῦ δὲ δόμοισ ἔνι δινεύουσα στεῖβε πέδον λήθῃ ἀχέων, τά οἱ ἐν ποσὶν ἠε͂ν θεσπέσι’, ἄλλα τ’ ἔμελλεν ἀεξήσεσθαι ὀπίσσω. κέκλετο δ’ ἀμφιπόλοισ, αἵ οἱ δυοκαίδεκα πᾶσαι ἐν προδόμῳ θαλάμοιο θυώδεοσ ηὐλίζοντο ἥλικεσ, οὔπω λέκτρα σὺν ἀνδράσι πορσύνουσαι, ἐσσυμένωσ οὐρῆασ ὑποζεύξασθαι ἀπήνῃ, οἵ κέ μιν εἰσ Ἑκάτησ περικαλλέα νηὸν ἄγοιεν. ἔνθ’ αὖτ’ ἀμφίπολοι μὲν ἐφοπλίζεσκον ἀπήνην· ἡ δὲ τέωσ γλαφυρῆσ ἐξείλετο φωριαμοῖο φάρμακον, ὅ ῥά τέ φασι Προμήθειον καλέεσθαι. τῷ εἴ κ’ ἐννυχίοισιν ἀρεσσάμενοσ θυέεσσιν Κούρην μουνογένειαν ἑὸν δέμασ ἰκμαίνοιτο, ἦ τ’ ἂν ὅγ’ οὔτε ῥηκτὸσ ἐοί χαλκοῖο τυπῇσιν, οὔτε κεν αἰθομένῳ πυρὶ εἰκάθοι· ἀλλὰ καὶ ἀλκῇ λωίτεροσ κεῖν’ ἦμαρ ὁμῶσ κάρτει τε πέλοιτο. πρωτοφυὲσ τόγ’ ἀνέσχε καταστάξαντοσ ἔραζε αἰετοῦ ὠμηστέω κνημοῖσ ἔνι Καυκασίοισιν αἱματόεντ’ ἰχῶρα Προμηθῆοσ μογεροῖο. τοῦ δ’ ἤτοι ἄνθοσ μὲν ὅσον πήχυιον ὕπερθεν χροιῇ Κωρυκίῳ ἴκελον κρόκῳ ἐξεφαάνθη, καυλοῖσιν διδύμοισιν ἐπήορον· ἡ δ’ ἐνὶ γαίῃ σαρκὶ νεοτμήτῳ ἐναλιγκίη ἔπλετο ῥίζα. τῆσ οἱήν τ’ ἐν ὄρεσσι κελαινὴν ἰκμάδα φηγοῦ Κασπίῃ ἐν κόχλῳ ἀμήσατο φαρμάσσεσθαι, ἑπτὰ μὲν ἀενάοισι λοεσσαμένη ὑδάτεσσιν, ἑπτάκι δὲ Βριμὼ κουροτρόφον ἀγκαλέσασα, Βριμὼ νυκτιπόλον, χθονίην, ἐνέροισιν ἄνασσαν, λυγαίῃ ἐνὶ νυκτί, σὺν ὀρφναίοισ φαρέεσσιν. μυκηθμῷ δ’ ὑπένερθεν ἐρεμνὴ σείετο γαῖα, ῥίζησ τεμνομένησ Τιτηνίδοσ· ἔστενε δ’ αὐτὸσ Ιἀπετοῖο πάισ ὀδύνῃ πέρι θυμὸν ἀλύων. τό ῥ’ ἥγ’ ἐξανελοῦσα θυώδεϊ κάτθετο μίτρῃ, ἥ τέ οἱ ἀμβροσίοισι περὶ στήθεσσιν ἐέρτο. ἐκ δὲ θύραζε κιοῦσα θοῆσ ἐπεβήσατ’ ἀπήνησ· σὺν δέ οἱ ἀμφίπολοι δοιαὶ ἑκάτερθεν ἔβησαν. αὐτὴ δ’ ἡνί’ ἔδεκτο καὶ εὐποίητον ἱμάσθλην δεξιτερῇ, ἔλαεν δὲ δι’ ἄστεοσ· αἱ δὲ δὴ ἄλλαι ἀμφίπολοι, πείρινθοσ ἐφαπτόμεναι μετόπισθεν, τρώχων εὐρεῖαν κατ’ ἀμαξιτόν· ἂν δὲ χιτῶνασ λεπταλέουσ λευκῆσ ἐπιγουνίδοσ ἄχρισ ἀείρον. οἱή δὲ λιαροῖσιν ἐφ’ ὕδασι Παρθενίοιο, ἠὲ καὶ Ἀμνισοῖο λοεσσαμένη ποταμοῖο χρυσείοισ Λητωὶσ ἐφ’ ἁρ́μασιν ἑστηυῖα ὠκείαισ κεμάδεσσι διεξελάσῃσι κολώνασ, τηλόθεν ἀντιόωσα πολυκνίσου ἑκατόμβησ· τῇ δ’ ἅμα νύμφαι ἕπονται ἀμορβάδεσ, αἱ μὲν ἐπ’ αὐτῆσ ἀγρόμεναι πηγῆσ Ἀμνισίδοσ, ἂν δὲ δὴ ἄλλαι ἄλσεα καὶ σκοπιὰσ πολυπίδακασ· ἀμφὶ δὲ θῆρεσ κνυζηθμῷ σαίνουσιν ὑποτρομέοντεσ ἰοῦσαν· ὧσ αἵγ’ ἐσσεύοντο δι’ ἄστεοσ· ἀμφὶ δὲ λαοὶ εἶκον, ἀλευάμενοι βασιληίδοσ ὄμματα κούρησ. αὐτὰρ ἐπεὶ πόλιοσ μὲν ἐυδμήτουσ λίπ’ ἀγυιάσ, νηὸν δ’ εἰσαφίκανε διὲκ πεδίων ἐλάουσα, δὴ τότ’ ἐυτροχάλοιο κατ’ αὐτόθι βήσατ’ ἀπήνησ ἱεμένη, καὶ τοῖα μετὰ δμωῇσιν ἐείπεν· "Ὦ φίλαι, ἦ μέγα δή τι παρήλιτον, οὐδ’ ἐνόησα μὴ ἴμεν ἀλλοδαποῖσι μετ’ ἀνδράσιν, οἵ τ’ ἐπὶ γαῖαν ἡμετέρην στρωφῶσιν.

ἀμηχανίῃ βεβόληται πᾶσα πόλισ· τὸ καὶ οὔτισ ἀνήλυθε δεῦρο γυναικῶν τάων, αἳ τὸ πάροιθεν ἐπημάτιαι ἀγέρονται. ἀλλ’ ἐπεὶ οὖν ἱκόμεσθα, καὶ οὔ νύ τισ ἄλλοσ ἔπεισιν, εἰ δ’ ἄγε μολπῇ θυμὸν ἀφειδείωσ κορέσωμεν μειλιχίῃ, τὰ δὲ καλὰ τερείνησ ἄνθεα ποίησ λεξάμεναι τότ’ ἔπειτ’ αὐτὴν ἀπονισσόμεθ’ ὡρ́ην. καὶ δέ κε σὺν πολέεσσιν ὀνείασιν οἴκαδ’ ἵκοισθε ἤματι τῷ, εἴ μοι συναρέσσετε τήνδε μενοινήν. Ἄργοσ γάρ μ’ ἐπέεσσι παρατρέπει, ὧσ δὲ καὶ αὐτὴ Χαλκιόπη· τὰ δὲ σῖγα νόῳ ἔχετ’ εἰσαϊούσαι ἐξ ἐμέθεν, μὴ πατρὸσ ἐσ οὐάτα μῦθοσ ἵκηται. τὸν ξεῖνόν με κέλονται, ὅτισ περὶ βουσὶν ὑπέστη, δῶρ’ ἀποδεξαμένην ὀλοῶν ῥύσασθαι ἀέθλων. αὐτὰρ ἐγὼ τὸν μῦθον ἐπῄνεον, ἠδὲ καὶ αὐτὸν κέκλομαι εἰσ ὠπὴν ἑτάρων ἄπο μοῦνον ἱκέσθαι, ὄφρα τὰ μὲν δασόμεσθα μετὰ σφίσιν, εἴ κεν ὀπάσσῃ δῶρα φέρων, τῷ δ’ αὖτε κακώτερον ἄλλο πόρωμεν φάρμακον. ἀλλ’ ἀπονόσφι πέλεσθέ μοι, εὖτ’ ἂν ἵκηται. " Ὧσ ηὔδα· πάσῃσι δ’ ἐπίκλοποσ ἥνδανε μῆτισ. αὐτίκα δ’ Αἰσονίδην ἑτάρων ἄπο μοῦνον ἐρύσσασ Ἄργοσ, ὅτ’ ἤδη τήνδε κασιγνήτων ἐσάκουσεν ἠερίην Ἑκάτησ ἱερὸν μετὰ νηὸν ἰοῦσαν, ἦγε διὲκ πεδίου· ἅμα δέ σφισιν εἵπετο Μόψοσ Ἀμπυκίδησ, ἐσθλὸσ μὲν ἐπιπροφανέντασ ἐνισπεῖν οἰωνούσ, ἐσθλὸσ δὲ σὺν εὖ φράσσασθαι ἰοῦσιν. Ἔνθ’ οὔπω τισ τοῖοσ ἐπὶ προτέρων γένετ’ ἀνδρῶν, οὔθ’ ὅσοι ἐξ αὐτοῖο Διὸσ γένοσ, οὔθ’ ὅσοι ἄλλων ἀθανάτων ἡρ́ωεσ ἀφ’ αἵματοσ ἐβλάστησαν, οἱο͂ν Ιἤσονα θῆκε Διὸσ δάμαρ ἤματι κείνῳ ἠμὲν ἐσάντα ἰδεῖν, ἠδὲ προτιμυθήσασθαι. τὸν καὶ παπταίνοντεσ ἐθάμβεον αὐτοὶ ἑταῖροι λαμπόμενον χαρίτεσσιν· ἐγήθησεν δὲ κελεύθῳ Ἀμπυκίδησ, ἤδη που ὀισσάμενοσ τὰ ἕκαστα. Ἔστι δέ τισ πεδίοιο κατὰ στίβον ἐγγύθι νηοῦ αἴγειροσ φύλλοισιν ἀπειρεσίοισ κομόωσα, τῇ θαμὰ δὴ λακέρυζαι ἐπηυλίζοντο κορῶναι. τάων τισ μεσσηγὺσ ἀνὰ πτερὰ κινήσασα ὑψοῦ ἐπ’ ἀκρεμόνων Ἥρησ ἠνίπαπε βουλάσ· "Ἀκλειὴσ ὅδε μάντισ, ὃσ οὐδ’ ὅσα παῖδεσ ἴσασιν οἶδε νόῳ φράσσασθαι, ὁθούνεκεν οὔτε τι λαρὸν οὔτ’ ἐρατὸν κούρη κεν ἔποσ προτιμυθήσαιτο ἠιθέῳ, εὖτ’ ἄν σφιν ἐπήλυδεσ ἄλλοι ἕπωνται. ἔρροισ, ὦ κακόμαντι, κακοφραδέσ· οὔτε σε Κύπρισ, οὔτ’ ἀγανοὶ φιλέοντεσ ἐπιπνείουσιν Ἔρωτεσ. " Ἴσκεν ἀτεμβομένη· μείδησε δὲ Μόψοσ ἀκούσασ ὀμφὴν οἰωνοῖο θεήλατον, ὧδέ τ’ ἐείπεν· "Τύνη μὲν νηόνδε θεᾶσ ἴθι, τῷ ἔνι κούρην δήεισ, Αἰσονίδη· μάλα δ’ ἠπίῃ ἀντιβολήσεισ Κύπριδοσ ἐννεσίῃσ, ἥ τοι συνέριθοσ ἀέθλων ἔσσεται, ὡσ δὴ καὶ πρὶν Ἀγηνορίδησ φάτο Φινεύσ. νῶι δ’, ἐγὼν Ἄργοσ τε, δεδεγμένοι, εὖτ’ ἂν ἵκηαι, τῷδ’ αὐτῷ ἐνὶ χώρῳ ἀπεσσόμεθ’· οἰόθι δ’ αὐτὸσ λίσσεό μιν πυκινοῖσι παρατροπέων ἐπέεσσιν. Ἦ ῥα περιφραδέωσ, ἐπὶ δὲ σχεδὸν ᾔνεον ἄμφω.

οὐδ’ ἄρα Μηδείησ θυμὸσ τράπετ’ ἄλλα νοῆσαι, μελπομένησ περ ὅμωσ· πᾶσαι δέ οἱ, ἥντιν’ ἀθύροι μολπήν, οὐκ ἐπὶ δηρὸν ἐφήνδανεν ἑψιάασθαι. ἀλλὰ μεταλλήγεσκεν ἀμήχανοσ, οὐδέ ποτ’ ὄσσε ἀμφιπόλων μεθ’ ὅμιλον ἔχ’ ἀτρέμασ· ἐσ δὲ κελεύθουσ τηλόσε παπταίνεσκε, παρακλίνουσα παρειάσ. ἦ θαμὰ δὴ στηθέων ἐάγη κέαρ, ὁππότε δοῦπον ἢ ποδὸσ ἢ ἀνέμοιο παραθρέξαντα δοάσσαι. αὐτὰρ ὅγ’ οὐ μετὰ δηρὸν ἐελδομένῃ ἐφαάνθη ὑψόσ’ ἀναθρώσκων ἅ τε Σείριοσ Ὠκεανοῖο, ὃσ δή τοι καλὸσ μὲν ἀρίζηλόσ τ’ ἐσιδέσθαι ἀντέλλει, μήλοισι δ’ ἐν ἄσπετον ἧκεν ὀιζύν· ὧσ ἄρα τῇ καλὸσ μὲν ἐπήλυθεν εἰσοράασθαι Αἰσονίδησ, κάματον δὲ δυσίμερον ὦρσε φαανθείσ. ἐκ δ’ ἄρα οἱ κραδίη στηθέων πέσεν, ὄμματα δ’ αὔτωσ ἤχλυσαν· θερμὸν δὲ παρηίδασ εἷλεν ἔρευθοσ. γούνατα δ’ οὔτ’ ὀπίσω οὔτε προπάροιθεν ἀεῖραι ἔσθενεν, ἀλλ’ ὑπένερθε πάγη πόδασ. αἱ δ’ ἄρα τείωσ ἀμφίπολοι μάλα πᾶσαι ἀπὸ σφείων ἐλίασθεν. τὼ δ’ ἄνεῳ καὶ ἄναυδοι ἐφέστασαν ἀλλήλοισιν, ἢ δρυσίν, ἢ μακρῇσιν ἐειδόμενοι ἐλάτῃσιν, αἵ τε παρᾶσσον ἕκηλοι ἐν οὔρεσιν ἐρρίζωνται, νηνεμίῃ· μετὰ δ’ αὖτισ ὑπὸ ῥιπῆσ ἀνέμοιο κινύμεναι ὁμάδησαν ἀπείριτον· ὧσ ἄρα τώγε μέλλον ἅλισ φθέγξασθαι ὑπὸ πνοιῇσιν Ἔρωτοσ. γνῶ δέ μιν Αἰσονίδησ ἄτῃ ἐνιπεπτηυῖαν θευμορίῃ, καὶ τοῖον ὑποσσαίνων φάτο μῦθον· "Τίπτε με, παρθενική, τόσον ἅζεαι, οἰο͂ν ἐόντα; οὔ τοι ἐγών, οἱοῖ́ τε δυσαυχέεσ ἄλλοι ἐάσιν ἀνέρεσ, οὐδ’ ὅτε περ πάτρῃ ἔνι ναιετάασκον, ἠᾶ πάροσ. τῶ μή με λίην ὑπεραίδεο, κούρη, ἤ τι παρεξερέεσθαι, ὅ τοι φίλον, ἠέ τι φάσθαι. ἀλλ’ ἐπεὶ ἀλλήλοισιν ἱκάνομεν εὐμενέοντεσ, χώρῳ ἐν ἠγαθέῳ, ἵνα τ’ οὐ θέμισ ἔστ’ ἀλιτέσθαι, ἀμφαδίην ἀγόρευε καὶ εἴρεο· μηδέ με τερπνοῖσ φηλώσῃσ ἐπέεσσιν, ἐπεὶ τὸ πρῶτον ὑπέστησ αὐτοκασιγνήτῃ μενοεικέα φάρμακα δώσειν. πρόσ σ’ αὐτῆσ Ἑκάτησ μειλίσσομαι ἠδὲ τοκήων καὶ Διόσ, ὃσ ξείνοισ ἱκέτῃσί τε χεῖρ’ ὑπερίσχει· ἀμφότερον δ’, ἱκέτησ ξεῖνόσ τέ τοι ἐνθάδ’ ἱκάνω, χρειοῖ ἀναγκαίῃ γουνούμενοσ. οὐ γὰρ ἄνευθεν ὑμείων στονόεντοσ ὑπέρτεροσ ἔσσομ’ ἀέθλου. σοὶ δ’ ἂν ἐγὼ τίσαιμι χάριν μετόπισθεν ἀρωγῆσ, ἣ θέμισ, ὡσ ἐπέοικε διάνδιχα ναιετάοντασ, οὔνομα καὶ καλὸν τεύχων κλέοσ· ὧσ δὲ καὶ ὧλλοι ἡρ́ωεσ κλῄσουσιν ἐσ Ἑλλάδα νοστήσαντεσ ἡρώων τ’ ἄλοχοι καὶ μητέρεσ, αἵ νύ που ἤδη ἡμέασ ἠιόνεσσιν ἐφεζόμεναι γοάουσιν· τάων ἀργαλέασ κεν ἀποσκεδάσειασ ἀνίασ. δή ποτε καὶ Θησῆα κακῶν ὑπελύσατ’ ἀέθλων παρθενικὴ Μινωὶσ ἐυφρονέουσ’ Ἀριάδνη, ἥν ῥά τε Πασιφάη κούρη τέκεν Ηἐλίοιο. ἀλλ’ ἡ μὲν καὶ νηόσ, ἐπεὶ χόλον εὔνασε Μίνωσ, σὺν τῷ ἐφεζομένη πάτρην λίπε· τὴν δὲ καὶ αὐτοὶ ἀθάνατοι φίλαντο, μέσῳ δέ οἱ αἰθέρι τέκμαρ ἀστερόεισ στέφανοσ, τόν τε κλείουσ’ Ἀριάδνησ, πάννυχοσ οὐρανίοισιν ἑλίσσεται εἰδώλοισιν. ὧσ καὶ σοὶ θεόθεν χάρισ ἔσσεται, εἴ κε σαώσῃσ τόσσον ἀριστήων ἀνδρῶν στόλον. ἦ γὰρ ἐοίκασ ἐκ μορφῆσ ἀγανῇσιν ἐπητείῃσι κεκάσθαι. Ὧσ φάτο κυδαίνων·

ἡ δ’ ἐγκλιδὸν ὄσσε βαλοῦσα νεκτάρεον μείδησ’ ἐχύθη δέ οἱ ἔνδοθι θυμὸσ αἴνῳ ἀειρομένησ, καὶ ἀνέδρακεν ὄμμασιν ἄντην· οὐδ’ ἔχεν ὅττι πάροιθεν ἔποσ προτιμυθήσαιτο, ἀλλ’ ἄμυδισ μενέαινεν ἀολλέα πάντ’ ἀγορεῦσαι. προπρὸ δ’ ἀφειδήσασα θυώδεοσ ἔξελε μίτρησ φάρμακον· αὐτὰρ ὅγ’ αἶψα χεροῖν ὑπέδεκτο γεγηθώσ. καί νύ κέ οἱ καὶ πᾶσαν ἀπὸ στηθέων ἀρύσασα ψυχὴν ἐγγυάλιξεν ἀγαιομένη χατέοντι· τοῖοσ ἀπὸ ξανθοῖο καρήατοσ Αἰσονίδαο στράπτεν Ἔρωσ ἡδεῖαν ἀπὸ φλόγα· τῆσ δ’ ἀμαρυγὰσ ὀφθαλμῶν ἡρ́παζεν· ἰαίνετο δὲ φρένασ εἴσω τηκομένη, οἱο͂́ν τε περὶ ῥοδέῃσιν ἐέρση τήκεται ἠῴοισιν ἰαινομένη φαέεσσιν. ἄμφω δ’ ἄλλοτε μέν τε κατ’ οὔδεοσ ὄμματ’ ἔρειδον αἰδόμενοι, ὁτὲ δ’ αὖτισ ἐπὶ σφίσι βάλλον ὀπωπάσ, ἱμερόεν φαιδρῇσιν ὑπ’ ὀφρύσι μειδιόωντεσ. ὀψὲ δὲ δὴ τοίοισι μόλισ προσπτύξατο κούρη· "Φράζεο νῦν, ὥσ κέν τοι ἐγὼ μητίσομ’ ἀρωγήν. εὖτ’ ἂν δὴ μετιόντι πατὴρ ἐμὸσ ἐγγυαλίξῃ ἐξ ὄφιοσ γενύων ὀλοοὺσ σπείρασθαι ὀδόντασ, δὴ τότε μέσσην νύκτα διαμμοιρηδὰ φυλάξασ, ἀκαμάτοιο ῥοῇσι λοεσσάμενοσ ποταμοῖο, οἰο͂σ ἄνευθ’ ἄλλων ἐνὶ φάρεσι κυανέοισιν βόθρον ὀρύξασθαι περιηγέα· τῷ δ’ ἔνι θῆλυν ἀρνειὸν σφάζειν, καὶ ἀδαίετον ὠμοθετῆσαι, αὐτῷ πυρκαϊὴν εὖ νηήσασ ἐπὶ βόθρῳ. μουνογενῆ δ’ Ἑκάτην Περσηίδα μειλίσσοιο, λείβων ἐκ δέπαοσ σιμβλήια ἔργα μελισσέων. ἔνθα δ’ ἐπεί κε θεὰν μεμνημένοσ ἱλάσσηαι, ἂψ ἀπὸ πυρκαϊῆσ ἀναχάζεο· μηδέ σε δοῦποσ ἠὲ ποδῶν ὄρσῃσι μεταστρεφθῆναι ὀπίσσω, ἠὲ κυνῶν ὑλακή, μή πωσ τὰ ἕκαστα κολούσασ οὐδ’ αὐτὸσ κατὰ κόσμον ἑοῖσ ἑτάροισι πελάσσῃσ. ἦρι δὲ μυδήνασ τόδε φάρμακον, ἠύτ’ ἀλοιφῇ γυμνωθεὶσ φαίδρυνε τεὸν δέμασ· ἐν δέ οἱ ἀλκὴ ἔσσετ’ ἀπειρεσίη μέγα τε σθένοσ, οὐδέ κε φαίησ ἀνδράσιν, ἀλλὰ θεοῖσιν ἰσαζέμεν ἀθανάτοισιν. πρὸσ δὲ καὶ αὐτῷ δουρὶ σάκοσ πεπαλαγμένον ἔστω καὶ ξίφοσ. ἔνθ’ οὐκ ἄν σε διατμήξειαν ἀκωκαὶ γηγενέων ἀνδρῶν, οὐδ’ ἄσχετοσ ἀίσσουσα φλὸξ ὀλοῶν ταύρων. τοῖόσ γε μὲν οὐκ ἐπὶ δηρὸν ἔσσεαι, ἀλλ’ αὐτῆμαρ· ὅμωσ σύγε μή ποτ’ ἀέθλου χάζεο. καὶ δέ τοι ἄλλο παρὲξ ὑποθήσομ’ ὄνειαρ. αὐτίκ’ ἐπὴν κρατεροὺσ ζεύξῃσ βόασ, ὦκα δὲ πᾶσαν χερσὶ καὶ ἠνορέῃ στυφελὴν διὰ νειὸν ἀρόσσῃσ, οἱ δ’ ἤδη κατὰ ὦλκασ ἀνασταχύωσι Γίγαντεσ σπειρομένων ὄφιοσ δνοφερὴν ἐπὶ βῶλον ὀδόντων, αἴ κεν ὀρινομένουσ πολέασ νειοῖο δοκεύσῃσ, λάθρῃ λᾶαν ἄφεσ στιβαρώτερον· οἱ δ’ ἂν ἐπ’ αὐτῷ, καρχαλέοι κύνεσ ὥστε περὶ βρώμησ, ὀλέκοιεν ἀλλήλουσ· καὶ δ’ αὐτὸσ ἐπείγεο δηιοτῆτοσ ἰθῦσαι. τὸ δὲ κῶασ ἐσ Ἑλλάδα τοῖό γ’ ἕκητι οἴσεαι ἐξ Αἰήσ τηλοῦ ποθί· νίσσεο δ’ ἔμπησ, ᾗ φίλον, ἤ τοι ἑάδεν ἀφορμηθέντι νέεσθαι. Ὧσ ἄρ’ ἔφη, καὶ σῖγα ποδῶν πάροσ ὄσσε βαλοῦσα θεσπέσιον λιαροῖσι παρηίδα δάκρυσι δεῦεν μυρομένη, ὅ τ’ ἔμελλεν ἀπόπροθι πολλὸν ἑοῖο πόντον ἐπιπλάγξεσθαι·

ἀνιηρῷ δέ μιν ἄντην ἐξαῦτισ μύθῳ προσεφώνεεν, εἷλέ τε χειρὸσ δεξιτερῆσ· δὴ γάρ οἱ ἀπ’ ὀφθαλμοὺσ λίπεν αἰδώσ· "Μνώεο δ’, ἢν ἄρα δή ποθ’ ὑπότροποσ οἴκαδ’ ἵκηαι, οὔνομα Μηδείησ· ὧσ δ’ αὖτ’ ἐγὼ ἀμφὶσ ἐόντοσ μνήσομαι. εἰπὲ δέ μοι πρόφρων τόδε, πῇ τοι ἐάσιν δώματα, πῇ νῦν ἔνθεν ὑπεὶρ ἅλα νηὶ περήσεισ· ἤ νύ που ἀφνειοῦ σχεδὸν ἵξεαι Ὀρχομενοῖο, ἠε͂ καὶ Αἰαίησ νήσου πέλασ; εἰπὲ δὲ κούρην, ἥντινα τήνδ’ ὀνόμηνασ ἀριγνώτην γεγαυῖαν Πασιφάησ, ἣ πατρὸσ ὁμόγνιόσ ἐστιν ἐμεῖο. " Ὧσ φάτο· τὸν δὲ καὶ αὐτὸν ὑπήιε δάκρυσι κούρησ οὖλοσ Ἔρωσ, τοῖον δὲ παραβλήδην ἔποσ ηὔδα· "Καὶ λίην οὐ νύκτασ ὀίομαι, οὐδέ ποτ’ ἦμαρ σεῦ ἐπιλήσεσθαι, προφυγὼν μόρον, εἰ ἐτεόν γε φεύξομαι ἀσκηθὴσ ἐσ Ἀχαιίδα, μηδέ τιν’ ἄλλον Αἰήτησ προβάλῃσι κακώτερον ἄμμιν ἀέθλον. εἰ δέ τοι ἡμετέρην ἐξίδμεναι εὐάδε πάτρην, ἐξερέω· μάλα γάρ με καὶ αὐτὸν θυμὸσ ἀνώγει. ἔστι τισ αἰπεινοῖσι περίδρομοσ οὔρεσι γαῖα, πάμπαν ἐύρρηνόσ τε καὶ εὔβοτοσ, ἔνθα Προμηθεὺσ Ιἀπετιονίδησ ἀγαθὸν τέκε Δευκαλίωνα, ὃσ πρῶτοσ ποίησε πόλεισ καὶ ἐδείματο νηοὺσ ἀθανάτοισ, πρῶτοσ δὲ καὶ ἀνθρώπων βασίλευσεν. Αἱμονίην δὴ τήνγε περικτίονεσ καλέουσιν. ἐν δ’ αὐτῇ Ιαὠλκόσ, ἐμὴ πόλισ, ἐν δὲ καὶ ἄλλαι πολλαὶ ναιετάουσιν, ἵν’ οὐδέ περ οὔνομ’ ἀκοῦσαι Αἰαίησ νήσου· Μινύην γε μὲν ὁρμηθέντα, Αἰολίδην Μινύην ἔνθεν φάτισ Ὀρχομενοῖο δή ποτε Καδμείοισιν ὁμούριον ἄστυ πολίσσαι. ἀλλὰ τίη τάδε τοι μεταμώνια πάντ’ ἀγορεύω, ἡμετέρουσ τε δόμουσ τηλεκλείτην τ’ Ἀριάδνην, κούρην Μίνωοσ, τόπερ ἀγλαὸν οὔνομα κείνην παρθενικὴν καλέεσκον ἐπήρατον, ἥν μ’ ἐρεείνεισ; αἴθε γάρ, ὡσ Θησῆι τότε ξυναρέσσατο Μίνωσ ἀμφ’ αὐτῆσ, ὧσ ἄμμι πατὴρ τεὸσ ἄρθμιοσ εἰή. " Ὧσ φάτο, μειλιχίοισι καταψήχων ὀάροισιν. τῆσ δ’ ἀλεγεινόταται κραδίην ἐρέθεσκον ἀνῖαι, καί μιν ἀκηχεμένη ἀδινῷ προσπτύξατο μύθῳ· "Ἑλλάδι που τάδε καλά, συνημοσύνασ ἀλεγύνειν. Αἰήτησ δ’ οὐ τοῖοσ ἐν ἀνδράσιν, οἱο͂ν ἐείπασ Μίνω Πασιφάησ πόσιν ἔμμεναι· οὐδ’ Ἀριάδνῃ ἰσοῦμαι· τῶ μήτι φιλοξενίην ἀγόρευε. ἀλλ’ οἰο͂ν τύνη μὲν ἐμεῦ, ὅτ’ Ιὠλκὸν ἵκηαι, μνώεο· σεῖο δ’ ἐγὼ καὶ ἐμῶν ἀέκητι τοκήων μνήσομαι. ἔλθοι δ’ ἧμιν ἀπόπροθεν ἠέ τισ ὄσσα, ἠέ τισ ἄγγελοσ ὄρνισ, ὅτ’ ἐκλελάθοιο ἐμεῖο· ἢ αὐτήν με ταχεῖαι ὑπὲρ πόντοιο φέροιεν ἐνθένδ’ εἰσ Ιαὠλκὸν ἀναρπάξασαι ἀέλλαι, ὄφρα σ’, ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἐλεγχείασ προφέρουσα, μνήσω ἐμῇ ἰότητι πεφυγμένον. αἴθε γὰρ εἰήν ἀπροφάτωσ τότε σοῖσιν ἐφέστιοσ ἐν μεγάροισιν. Ὧσ ἄρ’ ἔφη, ἐλεεινὰ καταπροχέουσα παρειῶν δάκρυα·

τὴν δ’ ὅγε δῆθεν ὑποβλήδην προσέειπεν· "Δαιμονίη, κενεὰσ μὲν ἐά πλάζεσθαι ἀέλλασ, ὧσ δὲ καὶ ἄγγελον ὄρνιν, ἐπεὶ μεταμώνια βάζεισ. εἰ δέ κεν ἤθεα κεῖνα καὶ Ἑλλάδα γαῖαν ἵκηαι, τιμήεσσα γυναιξὶ καὶ ἀνδράσιν αἰδοίη τε ἔσσεαι· οἱ δέ σε πάγχυ θεὸν ὣσ πορσανέουσιν, οὕνεκα τῶν μὲν παῖδεσ ὑπότροποι οἴκαδ’ ἵκοντο σῇ βουλῇ, τῶν δ’ αὖτε κασίγνητοί τε ἔται τε καὶ θαλεροὶ κακότητοσ ἄδην ἐσάωθεν ἀκοῖται. ἡμέτερον δὲ λέχοσ θαλάμοισ ἔνι κουριδίοισιν πορσυνέεισ· οὐδ’ ἄμμε διακρινέει φιλότητοσ ἄλλο, πάροσ θάνατόν γε μεμορμένον ἀμφικαλύψαι. " Ὧσ φάτο· τῇ δ’ ἔντοσθε κατείβετο θυμὸσ ἀκουῇ, ἔμπησ δ’ ἔργ’ ἀίδηλα κατερρίγησεν ἰδέσθαι. σχετλίη· οὐ μὲν δηρὸν ἀπαρνήσεσθαι ἔμελλεν Ἑλλάδα ναιετάειν. ὧσ γὰρ τόδε μήδετο Ἥρη, ὄφρα κακὸν Πελίῃ ἱερὴν ἐσ Ιὠλκὸν ἵκοιτο Αἰαίη Μήδεια, λιποῦσ’ ἄπο πατρίδα γαῖαν. Ἤδη δ’ ἀμφίπολοι μὲν ὀπιπεύουσαι ἄπωθεν σιγῇ ἀνιάζεσκον· ἐδεύετο δ’ ἤματοσ ὡρ́η ἂψ οἶκόνδε νέεσθαι ἑὴν μετὰ μητέρα κούρην. ἡ δ’ οὔπω κομιδῆσ μιμνήσκετο, τέρπετο γάρ οἱ θυμὸσ ὁμῶσ μορφῇ τε καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιν, εἰ μὴ ἄρ’ Αἰσονίδησ πεφυλαγμένοσ ὀψέ περ ηὔδα· "Ὥρη ἀποβλώσκειν, μὴ πρὶν φάοσ ἠελίοιο δύῃ ὑποφθάμενον, καί τισ τὰ ἕκαστα νοήσῃ ὀθνείων· αὖτισ δ’ ἀβολήσομεν ἐνθάδ’ ἰόντεσ. " Ὧσ τώγ’ ἀλλήλων ἀγανοῖσ ἐπὶ τόσσον ἔπεσσιν πείρηθεν· μετὰ δ’ αὖτε διέτμαγεν. ἤτοι Ιἤσων εἰσ ἑτάρουσ καὶ νῆα κεχαρμένοσ ὦρτο νέεσθαι· ἡ δὲ μετ’ ἀμφιπόλουσ· αἱ δὲ σχεδὸν ἀντεβόλησαν πᾶσαι ὁμοῦ· τὰσ δ’ οὔτι περιπλομένασ ἐνόησεν. ψυχὴ γὰρ νεφέεσσι μεταχρονίη πεπότητο. αὐτομάτοισ δὲ πόδεσσι θοῆσ ἐπεβήσατ’ ἀπήνησ, καί ῥ’ ἑτέρῃ μὲν χειρὶ λάβ’ ἡνία, τῇ δ’ ἄρ’ ἱμάσθλην δαιδαλέην, οὐρῆασ ἐλαυνέμεν· οἱ δὲ πόλινδε θῦνον ἐπειγόμενοι ποτὶ δώματα. τὴν δ’ ἄρ’ ἰοῦσαν Χαλκιόπη περὶ παισὶν ἀκηχεμένη ἐρέεινεν· ἡ δὲ παλιντροπίῃσιν ἀμήχανοσ οὔτε τι μύθων ἔκλυεν, οὔτ’ αὐδῆσαι ἀνειρομένῃ λελίητο. ἷζε δ’ ἐπὶ χθαμαλῷ σφέλαϊ κλιντῆροσ ἔνερθεν λέχρισ ἐρεισαμένη λαιῇ ἐπὶ χειρὶ παρειήν· ὑγρὰ δ’ ἐνὶ βλεφάροισ ἔχεν ὄμματα, πορφύρουσα οἱο͂ν ἑῇ κακὸν ἔργον ἐπιξυνώσατο βουλῇ. Αἰσονίδησ δ’ ὅτε δὴ ἑτάροισ ἐξαῦτισ ἔμικτο ἐν χώρῃ, ὅθι τούσγε καταπρολιπὼν ἐλιάσθη, ὦρτ’ ἰέναι σὺν τοῖσι, πιφαυσκόμενοσ τὰ ἕκαστα, ἡρώων ἐσ ὅμιλον· ὁμοῦ δ’ ἐπὶ νῆα πέλασσαν. οἱ δέ μιν ἀμφαγάπαζον, ὅπωσ ἴδον, ἔκ τ’ ἐρέοντο. αὐτὰρ ὁ τοῖσ πάντεσσι μετέννεπε δήνεα κούρησ, δεῖξέ τε φάρμακον αἰνόν· ὁ δ’ οἰόθεν οἰο͂σ ἑταίρων Ἴδασ ἧστ’ ἀπάνευθε δακὼν χόλον· οἱ δὲ δὴ ἄλλοι γηθόσυνοι τῆμοσ μέν, ἐπεὶ κνέφασ ἔργαθε νυκτόσ, εὔκηλοι ἐμέλοντο περὶ σφίσιν. αὐτὰρ ἅμ’ ἠοῖ πέμπον ἐσ Αἰήτην ἰέναι σπόρον αἰτήσοντασ ἄνδρε δύω, πρὸ μὲν αὐτὸν ἀρηίφιλον Τελαμῶνα, σὺν δὲ καὶ Αἰθαλίδην, υἱᾶ κλυτὸν Ἑρμείαο. βὰν δ’ ἴμεν, οὐδ’ ἁλίωσαν ὁδόν· πόρε δέ σφιν ἰοῦσιν κρείων Αἰήτησ χαλεποὺσ ἐσ ἀέθλον ὀδόντασ Αὀνίοιο δράκοντοσ, ὃν Ὠγυγίῃ ἐνὶ Θήβῃ Κάδμοσ, ὅτ’ Εὐρώπην διζήμενοσ εἰσαφίκανεν, πέφνεν Ἀρητιάδι κρήνῃ ἐπίουρον ἐόντα· ἔνθα καὶ ἐννάσθη πομπῇ βοόσ, ἥν οἱ Ἀπόλλων ὤπασε μαντοσύνῃσι προηγήτειραν ὁδοῖο. τοὺσ δὲ θεὰ Τριτωνὶσ ὑπὲκ γενύων ἐλάσασα Αἰήτῃ πόρε δῶρον ὁμῶσ αὐτῷ τε φονῆι. καί ῥ’ ὁ μὲν Αὀνίοισιν ἐνισπείρασ πεδίοισιν Κάδμοσ Ἀγηνορίδησ γαιηγενῆ εἵσατο λαόν, Ἄρεοσ ἀμώοντοσ ὅσοι ὑπὸ δουρὶ λίποντο· τοὺσ δὲ τότ’ Αἰήτησ ἔπορεν μετὰ νῆα φέρεσθαι προφρονέωσ, ἐπεὶ οὔ μιν ὀίσσατο πείρατ’ ἀέθλου ἐξανύσειν, εἰ καί περ ἐπὶ ζυγὰ βουσὶ βάλοιτο. Ηἔλιοσ μὲν ἄπωθεν ἐρεμνὴν δύετο γαῖαν ἑσπέριοσ, νεάτασ ὑπὲρ ἄκριασ Αἰθιοπήων·

Νὺξ δ’ ἵπποισιν ἔβαλλεν ἔπι ζυγά· τοὶ δὲ χαμεύνασ ἔντυον ἡρ́ωεσ παρὰ πείσμασιν. αὐτὰρ Ιἤσων αὐτίκ’ ἐπεί ῥ’ Ἑλίκησ εὐφεγγέοσ ἀστέρεσ Ἄρκτου ἔκλιθεν, οὐρανόθεν δὲ πανεύκηλοσ γένετ’ αἰθήρ, βῆ ῥ’ ἐσ ἐρημαίην, κλωπήιοσ ἠύτε τισ φώρ, σὺν πᾶσιν χρήεσσι· πρὸ γάρ τ’ ἀλέγυνεν ἕκαστα ἠμάτιοσ· θῆλυν μὲν ὀίν, γάλα τ’ ἔκτοθι ποίμνησ Ἄργοσ ἰὼν ἤνεικε· τὰ δ’ ἐξ αὐτῆσ ἕλε νηόσ. ἀλλ’ ὅτε δὴ ἴδε χῶρον, ὅτισ πάτου ἔκτοθεν ἠε͂ν ἀνθρώπων, καθαρῇσιν ὑπεύδιοσ εἱαμενῇσιν, ἔνθ’ ἤτοι πάμπρωτα λοέσσατο μὲν ποταμοῖο εὐαγέωσ θείοιο τέρεν δέμασ· ἀμφὶ δὲ φᾶροσ ἕσσατο κυάνεον, τό ῥά οἱ πάροσ ἐγγυάλιξεν Λημνιὰσ Ὑψιπύλη, ἀδινῆσ μνημήιον εὐνῆσ. πήχυιον δ’ ἄρ’ ἔπειτα πέδῳ ἔνι βόθρον ὀρύξασ νήησε σχίζασ, ἐπὶ δ’ ἀρνειοῦ τάμε λαιμόν, αὐτόν τ’ εὖ καθύπερθε τανύσσατο· δαῖε δὲ φιτρουσ πῦρ ὑπένερθεν ἱείσ, ἐπὶ δὲ μιγάδασ χέε λοιβάσ, Βριμὼ κικλήσκων Ἑκάτην ἐπαρωγὸν ἀέθλων. καί ῥ’ ὁ μὲν ἀγκαλέσασ πάλιν ἔστιχεν· ἡ δ’ ἀίουσα κευθμῶν ἐξ ὑπάτων δεινὴ θεὸσ ἀντεβόλησεν ἱροῖσ Αἰσονίδαο· πέριξ δέ μιν ἐστεφάνωντο σμερδαλέοι δρυΐνοισι μετὰ πτόρθοισι δράκοντεσ. στράπτε δ’ ἀπειρέσιον δαΐδων σέλασ· ἀμφὶ δὲ τήνγε ὀξείῃ ὑλακῇ χθόνιοι κύνεσ ἐφθέγγοντο. πίσεα δ’ ἔτρεμε πάντα κατὰ στίβον· αἱ δ’ ὀλόλυξαν νύμφαι ἑλειονόμοι ποταμηίδεσ, αἳ περὶ κείνην Φάσιδοσ εἱαμενὴν Ἀμαραντίου εἱλίσσονται. Αἰσονίδην δ’ ἤτοι μὲν ἕλεν δέοσ, ἀλλά μιν οὐδ’ ὧσ ἐντροπαλιζόμενον πόδεσ ἔκφερον, ὄφρ’ ἑτάροισιν μίκτο κιών· ἤδη δὲ φόωσ νιφόεντοσ ὕπερθεν Καυκάσου ἠριγενὴσ Ηὢσ βάλεν ἀντέλλουσα. Καὶ τότ’ ἄρ’ Αἰήτησ περὶ μὲν στήθεσσιν ἑέστο θώρηκα στάδιον, τόν οἱ πόρεν ἐξεναρίξασ σφωιτέραισ Φλεγραῖον Ἄρησ ὑπὸ χερσὶ Μίμαντα· χρυσείην δ’ ἐπὶ κρατὶ κόρυν θέτο τετραφάληρον, λαμπομένην οἱο͂́ν τε περίτροχον ἔπλετο φέγγοσ ἠελίου, ὅτε πρῶτον ἀνέρχεται Ὠκεανοῖο. ἂν δὲ πολύρρινον νώμα σάκοσ, ἂν δὲ καὶ ἔγχοσ δεινόν, ἀμαιμάκετον· τὸ μὲν οὔ κέ τισ ἄλλοσ ὑπέστη ἀνδρῶν ἡρώων, ὅτε κάλλιπον Ἡρακλῆα τῆλε παρέξ, ὅ κεν οἰο͂σ ἐναντίβιον πολέμιξεν. τῷ δὲ καὶ ὠκυπόδων ἵππων εὐπηγέα δίφρον ἔσχε πέλασ Φαέθων ἐπιβήμεναι· ἂν δὲ καὶ αὐτὸσ βήσατο, ῥυτῆρασ δὲ χεροῖν ἔχεν. ἐκ δὲ πόληοσ ἤλασεν εὐρεῖαν κατ’ ἀμαξιτόν, ὥσ κεν ἀέθλῳ παρσταίη· σὺν δέ σφιν ἀπείριτοσ ἔσσυτο λαόσ. οἱο͂σ δ’ Ἴσθμιον εἶσι Ποσειδάων ἐσ ἀγῶνα ἁρ́μασιν ἐμβεβαώσ, ἢ Ταίναρον, ἢ ὅγε Λέρνησ ὕδωρ, ἠὲ κατ’ ἄλσοσ Υἁντίου Ὀγχηστοῖο, καί τε Καλαύρειαν μετὰ δῆθ’ ἅμα νίσσεται ἵπποισ, Πέτρην θ’ Αἱμονίην, ἢ δενδρήεντα Γεραιστόν· τοῖοσ ἄρ’ Αἰήτησ Κόλχων ἀγὸσ ἠε͂ν ἰδέσθαι. Τόφρα δὲ Μηδείησ ὑποθημοσύνῃσιν Ιἤσων φάρμακα μυδήνασ ἠμὲν σάκοσ ἀμφεπάλυνεν ἠδὲ δόρυ βριαρόν, περὶ δὲ ξίφοσ·

ἀμφὶ δ’ ἑταῖροι πείρησαν τευχέων βεβιημένοι, οὐδ’ ἐδύναντο κεῖνο δόρυ γνάμψαι τυτθόν γέ περ, ἀλλὰ μάλ’ αὔτωσ ἀαγὲσ κρατερῇσιν ἐνεσκλήκει παλάμῃσιν. αὐτὰρ ὁ τοῖσ ἄμοτον κοτέων Ἀφαρήιοσ Ἴδασ κόψε παρ’ οὐρίαχον μεγάλῳ ξίφει· ἆλτο δ’ ἀκωκὴ ῥαιστὴρ ἄκμονοσ ὥστε, παλιντυπέσ· οἱ δ’ ὁμάδησαν γηθόσυνοι ἡρ́ωεσ ἐπ’ ἐλπωρῇσιν ἀέθλου. καὶ δ’ αὐτὸσ μετέπειτα παλύνετο· δῦ δέ μιν ἀλκὴ σμερδαλέη ἄφατόσ τε καὶ ἄτρομοσ· αἱ δ’ ἑκάτερθεν χεῖρεσ ἐπερρώσαντο περὶ σθένεϊ σφριγόωσαι. ὡσ δ’ ὅτ’ ἀρήιοσ ἵπποσ ἐελδόμενοσ πολέμοιο σκαρθμῷ ἐπιχρεμέθων κρούει πέδον, αὐτὰρ ὕπερθεν κυδιόων ὀρθοῖσιν ἐπ’ οὐάσιν αὐχέν’ ἀείρει· τοῖοσ ἄρ’ Αἰσονίδησ ἐπαγαίετο κάρτεϊ γυίων. πολλὰ δ’ ἄρ’ ἔνθα καὶ ἔνθα μετάρσιον ἴχνοσ ἔπαλλεν, ἀσπίδα χαλκείην μελίην τ’ ἐν χερσὶ τινάσσων. φαίησ κε ζοφεροῖο κατ’ αἰθέροσ ἀίσσουσαν χειμερίην στεροπὴν θαμινὸν μεταπαιφάσσεσθαι ἐκ νεφέων, ὅτ’ ἔπειτα μελάντατον ὄμβρον ἄγωνται. καὶ τότ’ ἔπειτ’ οὐ δηρὸν ἔτι σχήσεσθαι ἀέθλων μέλλον· ἀτὰρ κληῖσιν ἐπισχερὼ ἱδρυνθέντεσ ῥίμφα μάλ’ ἐσ πεδίον τὸ Ἀρήιον ἠπείγοντο. τόσσον δὲ προτέρω πέλεν ἄστεοσ ἀντιπέρηθεν, ὅσσον τ’ ἐκ βαλβῖδοσ ἐπήβολοσ ἁρ́ματι νύσσα γίγνεται, ὁππότ’ ἀέθλα καταφθιμένοιο ἄνακτοσ κηδεμόνεσ πεζοῖσι καὶ ἱππήεσσι τίθενται. τέτμον δ’ Αἰήτην τε καὶ ἄλλων ἔθνεα Κόλχων, τοὺσ μὲν Καυκασίοισιν ἐφεσταότασ σκοπέλοισιν, τὸν δ’ αὐτοῦ παρὰ χεῖλοσ ἑλισσόμενον ποταμοῖο. Αἰσονίδησ δ’, ὅτε δὴ πρυμνήσια δῆσαν ἑταῖροι, δή ῥα τότε ξὺν δουρὶ καὶ ἀσπίδι βαῖν’ ἐσ ἀέθλον, νηὸσ ἀποπροθορών· ἄμυδισ δ’ ἕλε παμφανόωσαν χαλκείην πήληκα θοῶν ἔμπλειον ὀδόντων καὶ ξίφοσ ἀμφ’ ὤμοισ, γυμνὸσ δέμασ, ἄλλα μὲν Ἄρει εἴκελοσ, ἄλλα δέ που χρυσαόρῳ Ἀπόλλωνι. παπτήνασ δ’ ἀνὰ νειὸν ἴδε ζυγὰ χάλκεα ταύρων αὐτόγυόν τ’ ἐπὶ τοῖσ στιβαροῦ ἀδάμαντοσ ἄροτρον. χρίμψε δ’ ἔπειτα κιών, παρὰ δ’ ὄβριμον ἔγχοσ ἔπηξεν ὀρθὸν ἐπ’ οὐριάχῳ, κυνέην δ’ ἀποκάτθετ’ ἐρείσασ. βῆ δ’ αὐτῇ προτέρωσε σὺν ἀσπίδι νήριτα ταύρων ἴχνια μαστεύων· οἱ δ’ ἔκποθεν ἀφράστοιο κευθμῶνοσ χθονίου, ἵνα τέ σφισιν ἔσκε βόαυλα καρτερὰ λιγνυόεντι πέριξ εἰλυμένα καπνῷ, ἄμφω ὁμοῦ προγένοντο πυρὸσ σέλασ ἀμπνείοντεσ. ἔδδεισαν δ’ ἡρ́ωεσ, ὅπωσ ἴδον. αὐτὰρ ὁ τούσγε, εὖ διαβάσ, ἐπιόντασ, ἅ τε σπιλὰσ εἰν ἁλὶ πέτρη μίμνει ἀπειρεσίῃσι δονεύμενα κύματ’ ἀέλλαισ. πρόσθε δέ οἱ σάκοσ ἔσχεν ἐναντίον· οἱ δέ μιν ἄμφω μυκηθμῷ κρατεροῖσιν ἐνέπληξαν κεράεσσιν· οὐδ’ ἄρα μιν τυτθόν περ ἀνώχλισαν ἀντιόωντεσ. ὡσ δ’ ὅτ’ ἐνὶ τρητοῖσιν ἐύρρινοι χοάνοισιν φῦσαι χαλκήων ὁτὲ μέν τ’ ἀναμαρμαίρουσιν, πῦρ ὀλοόν πιμπρᾶσαι, ὅτ’ αὖ λήγουσιν ἀυτμῆσ, δεινὸσ δ’ ἐξ αὐτοῦ πέλεται βρόμοσ, ὁππότ’ ἀίξῃ νειόθεν· ὧσ ἄρα τώγε θοὴν φλόγα φυσιόωντεσ ἐκ στομάτων ὁμάδευν, τὸν δ’ ἄμφεπε δήιον αἶθοσ βάλλον ἅ τε στεροπή· κούρησ δέ ἑ φάρμακ’ ἔρυτο. καί ῥ’ ὅγε δεξιτεροῖο βοὸσ κέρασ ἄκρον ἐρύσσασ εἷλκεν ἐπικρατέωσ παντὶ σθένει, ὄφρα πελάσσῃ ζεύγλῃ χαλκείῃ, τὸν δ’ ἐν χθονὶ κάββαλεν ὀκλάξ, ῥίμφα ποδὶ κρούσασ πόδα χάλκεον. ὧσ δὲ καὶ ἄλλον σφῆλεν γνὺξ ἐπιόντα, μιῇ βεβολημένον ὁρμῇ. εὐρὺ δ’ ἀποπροβαλὼν χαμάδισ σάκοσ, ἔνθα καὶ ἔνθα τῇ καὶ τῇ βεβαὼσ ἄμφω ἔχε πεπτηῶτασ γούνασιν ἐν προτέροισι, διὰ φλογὸσ εἶθαρ ἐλυσθείσ. θαύμασε δ’ Αἰήτησ σθένοσ ἀνέροσ. οἱ δ’ ἄρα τείωσ Τυνδαρίδαι‐‐δὴ γάρ σφι πάλαι προπεφραδμένον ἠε͂ν‐‐ ἀγχίμολον ζυγά οἱ πεδόθεν δόσαν ἀμφιβαλέσθαι. αὐτὰρ ὁ εὖ ἐνέδησε λόφουσ· μεσσηγὺ δ’ ἀείρασ χάλκεον ἱστοβοῆα, θοῇ συνάρασσε κορώνῃ ζεύγληθεν. καὶ τὼ μὲν ὑπὲκ πυρὸσ ἂψ ἐπὶ νῆα χαζέσθην. ὁ δ’ ἄρ’ αὖτισ ἑλὼν σάκοσ ἔνθετο νώτῳ ἐξόπιθεν, καὶ γέντο θοῶν ἔμπλειον ὀδόντων πήληκα βριαρὴν δόρυ τ’ ἄσχετον, ᾧ π̔’ ὑπὸ μέσσασ ἐργατίνησ ὥσ τίσ τε Πελασγίδι νύσσεν ἀκαίνῃ οὐτάζων λαγόνασ· μάλα δ’ ἔμπεδον εὖ ἀραρυῖαν τυκτὴν ἐξ ἀδάμαντοσ ἐπιθύνεσκεν ἐχέτλην. οἱ δ’ εἱώσ μὲν δὴ περιώσια θυμαίνεσκον, λάβρον ἐπιπνείοντε πυρὸσ σέλασ· ὦρτο δ’ ἀυτμὴ ἠύτε βυκτάων ἀνέμων βρόμοσ, οὕσ τε μάλιστα δειδιότεσ μέγα λαῖφοσ ἁλίπλοοι ἐστείλαντο. δηρὸν δ’ οὐ μετέπειτα κελευόμενοι ὑπὸ δουρὶ ἠίσαν· ὀκριόεσσα δ’ ἐρείκετο νειὸσ ὀπίσσω, σχιζομένη ταύρων τε βίῃ κρατερῷ τ’ ἀροτῆρι. δεινὸν δ’ ἐσμαράγευν ἄμυδισ κατὰ ὦλκασ ἀρότρου βώλακεσ ἀγνύμεναι ἀνδραχθέεσ· εἵπετο δ’ αὐτὸσ λαῖον ἐπὶ στιβαρῷ πιέσασ ποδί· τῆλε δ’ ἑοῖο βάλλεν ἀρηρομένην αἰεὶ κατὰ βῶλον ὀδόντασ ἐντροπαλιζόμενοσ, μή οἱ πάροσ ἀντιάσειεν γηγενέων ἀνδρῶν ὀλοὸσ στάχυσ· οἱ δ’ ἄρ’ ἐπιπρὸ χαλκείῃσ χηλῇσιν ἐρειδόμενοι πονέοντο. ἦμοσ δὲ τρίτατον λάχοσ ἤματοσ ἀνομένοιο λείπεται ἐξ ἠοῦσ, καλέουσι δὲ κεκμηῶτεσ ἐργατίναι γλυκερόν σφιν ἄφαρ βουλυτὸν ἱκέσθαι, τῆμοσ ἀρήροτο νειὸσ ὑπ’ ἀκαμάτῳ ἀροτῆρι, τετράγυόσ περ ἐοῦσα· βοῶν τ’ ἀπελύετ’ ἄροτρα. καὶ τοὺσ μὲν πεδίονδε διεπτοίησε φέβεσθαι· αὐτὰρ ὁ ἂψ ἐπὶ νῆα πάλιν κίεν, ὄφρ’ ἔτι κεινὰσ γηγενέων ἀνδρῶν ἴδεν αὔλακασ. ἀμφὶ δ’ ἑταῖροι θάρσυνον μύθοισιν. ὁ δ’ ἐκ ποταμοῖο ῥοάων αὐτῇ ἀφυσσάμενοσ κυνέῃ σβέσεν ὕδατι δίψαν· γνάμψε δὲ γούνατ’ ἐλαφρά, μέγαν δ’ ἐμπλήσατο θυμὸν ἀλκῆσ, μαιμώων συῒ εἴκελοσ, ὅσ ῥά τ’ ὀδόντασ θήγει θηρευτῇσιν ἐπ’ ἀνδράσιν, ἀμφὶ δὲ πολλὸσ ἀφρὸσ ἀπὸ στὅματοσ χαμάδισ ῥεῖ χωομένοιο. οἱ δ’ ἤδη κατὰ πᾶσαν ἀνασταχύεσκον ἄρουραν γηγενέεσ· φρίξεν δὲ περὶ στιβαροῖσ σακέεσσιν δούρασί τ’ ἀμφιγύοισ κορύθεσσί τε λαμπομένῃσιν Ἄρηοσ τέμενοσ φθισιμβρότου· ἵκετο δ’ αἴγλη νειόθεν Οὔλυμπόνδε δι’ ἠέροσ ἀστράπτουσα. ὡσ δ’ ὁπότ’ ἐσ γαῖαν πολέοσ νιφετοῖο πεσόντοσ ἂψ ἀπὸ χειμερίασ νεφέλασ ἐκέσασσαν ἀέλλαι λυγαίῃ ὑπὸ νυκτί, τὰ δ’ ἀθρόα πάντ’ ἐφαάνθη τείρεα λαμπετόωντα διὰ κνέφασ· ὧσ ἄρα τοίγε λάμπον ἀναλδήσκοντεσ ὑπὲρ χθονόσ. αὐτὰρ Ιἤσων μνήσατο Μηδείησ πολυκερδέοσ ἐννεσιάων, λάζετο δ’ ἐκ πεδίοιο μέγαν περιηγέα πέτρον, δεινὸν Ἐνυαλίου σόλον Ἄρεοσ· οὔ κέ μιν ἄνδρεσ αἰζηοὶ πίσυρεσ γαίησ ἄπο τυτθὸν ἀείραν. τόν ῥ’ ἀνὰ χεῖρα λαβὼν μάλα τηλόθεν ἔμβαλε μέσσοισ ἀίξασ· αὐτὸσ δ’ ὑφ’ ἑὸν σάκοσ ἕζετο λάθρῃ θαρσαλέωσ. Κόλχοι δὲ μέγ’ ἰάχον, ὡσ ὅτε πόντοσ ἰάχεν ὀξείῃσιν ἐπιβρομέων σπιλάδεσσιν· τὸν δ’ ἕλεν ἀμφασίη ῥιπῇ στιβαροῖο σόλοιο Αἰήτην. οἱ δ’ ὥστε θοοὶ κύνεσ ἀμφιθορόντεσ ἀλλήλουσ βρυχηδὸν ἐδήιον· οἱ δ’ ἐπὶ γαῖαν μητέρα πῖπτον ἑοῖσ ὑπὸ δούρασιν, ἠύτε πεῦκαι ἢ δρύεσ, ἅσ τ’ ἀνέμοιο κατάικεσ δονέουσιν. οἱο͂σ δ’ οὐρανόθεν πυρόεισ ἀναπάλλεται ἀστὴρ ὁλκὸν ὑπαυγάζων, τέρασ ἀνδράσιν, οἵ μιν ἴδωντοι μαρμαρυγῇ σκοτίοιο δι’ ἠέροσ ἀίξαντα· τοῖοσ ἄρ’ Αἴσονοσ υἱὸσ ἐπέσσυτο γηγενέεσσιν, γυμνὸν δ’ ἐκ κολεοῖο φέρε ξίφοσ, οὖτα δὲ μίγδην ἀμώων, πολέασ μὲν ἔτ’ ἐσ νηδὺν λαγόνασ τε ἡμίσεασ ἀνέχοντασ ἐσ ἠέρα· τοὺσ δὲ καὶ ἄχρισ ὤμων τελλομένουσ· τοὺσ δὲ νέον ἑστηῶτασ, τοὺσ δ’ ἤδη καὶ ποσσὶν ἐπειγομένουσ ἐσ ἄρηα. ὡσ δ’ ὁπότ’ ἀμφ’ οὔροισιν ἐγειρομένου πολέμοιο, δείσασ γειομόροσ, μή οἱ προτάμωνται ἀρούρασ, ἁρ́πην εὐκαμπῆ νεοθηγέα χερσὶ μεμαρπὼσ ὠμὸν ἐπισπεύδων κείρει στάχυν, οὐδὲ βολῇσιν μίμνει ἐσ ὡραίην τερσήμεναι ἠελίοιο· ὧσ τότε γηγενέων κεῖρε στάχυν· αἵματι δ’ ὁλκοὶ ἠύτε κρηναῖαι ἀμάραι πλήθοντο ῥοῇσιν. πῖπτον δ’, οἱ μὲν ὀδὰξ τετρηχότα βῶλον ὀδοῦσιν λαζόμενοι πρηνεῖσ, οἱ δ’ ἔμπαλιν, οἱ δ’ ἐπ’ ἀγοστῷ καὶ πλευροῖσ, κήτεσσι δομὴν ἀτάλαντοι ἰδέσθαι. πολλοὶ δ’ οὐτάμενοι, πρὶν ὑπὸ χθονὸσ ἴχνοσ ἀεῖραι, ὅσσον ἄνω προύτυψαν ἐσ ἠέρα, τόσσον ἔραζε βριθόμενοι πλαδαροῖσι καρήασιν ἠρήρειντο. ἔρνεἀ που τοίωσ, Διὸσ ἄσπετον ὀμβρήσαντοσ, φυταλιῇ νεόθρεπτα κατημύουσιν ἔραζε κλασθέντα ῥίζηθεν, ἀλωήων πόνοσ ἀνδρῶν· τὸν δὲ κατηφείη τε καὶ οὐλοὸν ἄλγοσ ἱκάνει κλήρου σημαντῆρα φυτοτρόφον· ὧσ τότ’ ἄνακτοσ Αἰήταο βαρεῖαι ὑπὸ φρένασ ἦλθον ἀνῖαι. ἠιέ δ’ ἐσ πτολίεθρον ὑπότροποσ ἄμμιγα Κόλχοισ, πορφύρων, ᾗ κέ σφι θοώτερον ἀντιόῳτο. ἦμαρ ἔδυ, καὶ τῷ τετελεσμένοσ ἠε͂ν ἀέθλοσ.

상위

Apollodorus (아폴로도로스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION