Apollodorus, Argonautica, book 2

(아폴로도로스, 아르고나우티카, book 2)

Ἔνθα δ’ ἔσαν σταθμοί τε βοῶν αὖλίσ τ’ Ἀμύκοιο, Βεβρύκων βασιλῆοσ ἀγήνοροσ, ὅν ποτε νύμφη τίκτε Ποσειδάωνι Γενεθλίῳ εὐνηθεῖσα Βιθυνὶσ Μελίη, ὑπεροπληέστατον ἀνδρῶν· ὅσ τ’ ἐπὶ καὶ ξείνοισιν ἀεικέα θεσμὸν ἔθηκεν, μήτιν’ ἀποστείχειν, πρὶν πειρήσασθαι ἑοῖο πυγμαχίησ· πολέασ δὲ περικτιόνων ἐδάιξεν. καὶ δὲ τότε προτὶ νῆα κιών, χρειώ μιν ἐρέσθαι ναυτιλίησ, οἵ τ’ εἰε͂ν, ὑπερβασίῃσιν ἄτισσεν, τοῖον δ’ ἐν πάντεσσι παρασχεδὸν ἔκφατο μῦθον· "Κέκλυθ’, ἁλίπλαγκτοι, τάπερ ἴδμεναι ὔμμιν ἐοίκεν. οὔτινα θέσμιόν ἐστιν ἀφορμηθέντα νέεσθαι ἀνδρῶν ὀθνείων, ὅσ κεν Βέβρυξι πελάσσῃ, πρὶν χείρεσσιν ἐμῇσιν ἑὰσ ἀνὰ χεῖρασ ἀεῖραι. τῶ καί μοι τὸν ἄριστον ἀποκριδὸν οἰο͂ν ὁμίλου πυγμαχίῃ στήσασθε καταυτόθι δηρινθῆναι. εἰ δ’ ἂν ἀπηλεγέοντεσ ἐμὰσ πατέοιτε θέμιστασ, ἧ κέν τισ στυγερῶσ κρατερὴ ἐπιέψετ’ ἀνάγκη. " Ἦ ῥα μέγα φρονέων· τοὺσ δ’ ἄγριοσ εἰσαϊόντασ εἷλε χόλοσ· περὶ δ’ αὖ Πολυδεύκεα τύψεν ὁμοκλη αἶψα δ’ ἑῶν ἑτάρων πρόμοσ ἵστατο, φώνησέν τε· "Ἴσχεο νῦν, μηδ’ ἄμμι κακήν, ὅτισ εὔχεαι εἶναι, φαῖνε βίην· θεσμοῖσ γὰρ ὑπείξομεν, ὡσ ἀγορεύεισ. αὐτὸσ ἑκὼν ἤδη τοι ὑπίσχομαι ἀντιάασθαι. " Ὧσ φάτ’ ἀπηλεγέωσ· ὁ δ’ ἐσέδρακεν ὄμμαθ’ ἑλίξασ, ὥστε λέων ὑπ’ ἄκοντι τετυμμένοσ, ὅν τ’ ἐν ὄρεσσιν ἀνέρεσ ἀμφιπένονται· ὁ δ’ ἰλλόμενόσ περ ὁμίλῳ τῶν μὲν ἔτ’ οὐκ ἀλέγει, ἐπὶ δ’ ὄσσεται οἰόθεν οἰο͂ν ἄνδρα τόν, ὅσ μιν ἔτυψε παροίτατοσ, οὐδ’ ἐδάμασσεν. ἔνθ’ ἀπὸ Τυνδαρίδησ μὲν ἐύστιπτον θέτο φᾶροσ λεπταλέον, τό ῥά οἵ τισ ἑὸν ξεινήιον εἶναι ὤπασε Λημνιάδων· ὁ δ’ ἐρεμνὴν δίπτυχα λώπην αὐτῇσιν περόνῃσι καλαύροπά τε τρηχεῖαν κάββαλε, τὴν φορέεσκεν, ὀριτρεφέοσ κοτίνοιο. αὐτίκα δ’ ἐγγύθι χῶρον ἑαδότα παπτήναντεσ ἷζον ἑοὺσ δίχα πάντασ ἐνὶ ψαμάθοισιν ἑταίρουσ, οὐ δέμασ, οὐδὲ φυὴν ἐναλίγκιοι εἰσοράασθαι. ἀλλ’ ὁ μὲν ἢ ὀλοοῖο Τυφωέοσ, ἠὲ καὶ αὐτῆσ Γαίησ εἶναι ἐίκτο πέλωρ τέκοσ, οἱᾶ πάροιθεν χωομένη Διὶ τίκτεν· ὁ δ’ οὐρανίῳ ἀτάλαντοσ ἀστέρι Τυνδαρίδησ, οὗπερ κάλλισται ἐάσιν ἑσπερίην διὰ νύκτα φαεινομένου ἀμαρυγαί. τοῖοσ ἐήν Διὸσ υἱόσ, ἔτι χνοάοντασ ἰούλουσ ἀντέλλων, ἔτι φαιδρὸσ ἐν ὄμμασιν. ἀλλά οἱ ἀλκὴ καὶ μένοσ ἠύτε θηρὸσ ἀέξετο· πῆλε δὲ χεῖρασ πειράζων, εἴθ’ ὡσ πρὶν ἐυτρόχαλοι φορέονται, μηδ’ ἄμυδισ καμάτῳ τε καὶ εἰρεσίῃ βαρύθοιεν οὐ μὰν αὖτ’ Ἄμυκοσ πειρήσατο· σῖγα δ’ ἄπωθεν ἑστηὼσ εἰσ αὐτὸν ἔχ’ ὄμματα, καί οἱ ὀρέχθει θυμὸσ ἐελδομένῳ στηθέων ἐξ αἷμα κεδάσσαι. τοῖσι δὲ μεσσηγὺσ θεράπων Ἀμύκοιο Λυκωρεὺσ θῆκε πάροιθε ποδῶν δοιοὺσ ἑκάτερθεν ἱμάντασ ὠμούσ, ἀζαλέουσ, περὶ δ’ οἵγ’ ἔσαν ἐσκληῶτεσ. αὐτὰρ ὁ τόνγ’ ἐπέεσσιν ὑπερφιάλοισι μετηύδα· "Τῶνδέ τοι ὅν κ’ ἐθέλῃσθα, πάλου ἄτερ ἐγγυαλίξω αὐτὸσ ἑκών, ἵνα μή μοι ἀτέμβηαι μετόπισθεν.

ἀλλὰ βάλευ περὶ χειρί· δαεὶσ δέ κεν ἄλλῳ ἐνίσποισ, ὅσσον ἐγὼ ῥινούσ τε βοῶν περίειμι ταμέσθαι ἀζαλέασ, ἀνδρῶν τε παρηίδασ αἵματι φύρσαι. " Ὧσ ἔφατ’· αὐτὰρ ὅγ’ οὔτι παραβλήδην ἐρίδηνεν. ἦκα δὲ μειδήσασ, οἵ οἱ παρὰ ποσσὶν ἔκειντο, τοὺσ ἕλεν ἀπροφάτωσ· τοῦ δ’ ἀντίοσ ἤλυθε Κάστωρ ἠδὲ Βιαντιάδησ Ταλαὸσ μέγασ· ὦκα δ’ ἱμάντασ ἀμφέδεον, μάλα πολλὰ παρηγορέοντεσ ἐσ ἀλκήν. τῷ δ’ αὖτ’ Ἄρητόσ τε καὶ Ὄρνυτοσ, οὐδέ τι ᾔδειν νήπιοι ὕστατα κεῖνα κακῇ δήσαντεσ ἐν αἴσῃ. Οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν ἱμᾶσι διασταδὸν ἠρτύναντο, αὐτίκ’ ἀνασχόμενοι ῥεθέων προπάροιθε βαρείασ χεῖρασ, ἐπ’ ἀλλήλοισι μένοσ φέρον ἀντιόωντεσ. ἔνθα δὲ Βεβρύκων μὲν ἄναξ, ἅ τε κῦμα θαλάσσησ τρηχὺ θοὴν ἐπὶ νῆα κορύσσεται, ἡ δ’ ὑπὸ τυτθὸν ἰδρείῃ πυκινοῖο κυβερνητῆροσ ἀλύσκει, ἱεμένου φορέεσθαι ἔσω τοίχοιο κλύδωνοσ, ὧσ ὅγε Τυνδαρίδην φοβέων ἕπετ’, οὐδέ μιν εἰά δηθύνειν. ὁ δ’ ἄρ’ αἰὲν ἀνούτατοσ ἣν διὰ μῆτιν ἀίσσοντ’ ἀλέεινεν· ἀπηνέα δ’ αἶψα νοήσασ πυγμαχίην, ᾗ κάρτοσ ἀάατοσ, ᾗ τε χερείων, στῆ ῥ̓ ἄμοτον καὶ χερσὶν ἐναντία χεῖρασ ἔμιξεν. ὡσ δ’ ὅτε νήια δοῦρα θοοῖσ ἀντίξοα γόμφοισ ἀνέρεσ ὑληουργοὶ ἐπιβλήδην ἐλάοντεσ θείνωσι σφύρῃσιν, ἐπ’ ἄλλῳ δ’ ἄλλοσ ἀήται δοῦποσ ἄδην· ὧσ τοῖσι παρήιά τ’ ἀμφοτέρωθεν καὶ γένυεσ κτύπεον· βρυχὴ δ’ ὑπετέλλετ’ ὀδόντων ἄσπετοσ, οὐδ’ ἔλληξαν ἐπισταδὸν οὐτάζοντεσ, ἔστε περ οὐλοὸν ἆσθμα καὶ ἀμφοτέρουσ ἐδάμασσεν. στάντε δὲ βαιὸν ἄπωθεν ἀπωμόρξαντο μετώπων ἱδρῶ ἅλισ, καματηρὸν ἀυτμένα φυσιόωντε. ἂψ δ’ αὖτισ συνόρουσαν ἐναντίοι, ἠύτε ταύρω φορβάδοσ ἀμφὶ βοὸσ κεκοτηότε δηριάασθον. ἔνθα δ’ ἔπειτ’ Ἄμυκοσ μὲν ἐπ’ ἀκροτάτοισιν ἀερθείσ, βουτύποσ οἱᾶ, πόδεσσι τανύσσατο, κὰδ δὲ βαρεῖαν χεῖρ’ ἐπὶ οἷ πελέμιξεν· ὁ δ’ ἀίξαντοσ ὑπέστη, κρᾶτα παρακλίνασ, ὤμῳ δ’ ἀνεδέξατο πῆχυν τυτθόν· ὁ δ’ ἄγχ’ αὐτοῖο παρὲκ γόνυ γουνὸσ ἀμσίβων κόψε μεταΐγδην ὑπὲρ οὐάτοσ, ὀστέα δ’ εἴσω ῥῆξεν· ὁ δ’ ἀμφ’ ὀδύνῃ γνὺξ ἤριπεν· οἱ δ’ ἰάχησαν ἡρ́ωεσ Μινύαι· τοῦ δ’ ἀθρόοσ ἔκχυτο θυμόσ. Οὐδ’ ἄρα Βέβρυκεσ ἄνδρεσ ἀφείδησαν βασιλῆοσ· ἀλλ’ ἄμυδισ κορύνασ ἀζηχέασ ἠδὲ σιγύννουσ ἰθὺσ ἀνασχόμενοι Πολυδεύκεοσ ἀντιάασκον. τοῦ δὲ πάροσ κολεῶν εὐήκεα φάσγαν’ ἑταῖροι ἔσταν ἐρυσσάμενοι. πρῶτόσ γε μὲν ἀνέρα Κάστωρ ἤλασ’ ἐπεσσύμενον κεφαλῆσ ὕπερ· ἡ δ’ ἑκάτερθεν ἔνθα καὶ ἔνθ’ ὤμοισιν ἐπ’ ἀμφοτέροισ ἐκεάσθη. αὐτὸσ δ’ Ἰτυμονῆα πελώριον ἠδὲ Μίμαντα, τὸν μὲν ὑπὸ στέρνοιο θοῷ ποδὶ λὰξ ἐπορούσασ πλῆξε, καὶ ἐν κονίῃσι βάλεν· τοῦ δ’ ἆσσον ἰόντοσ δεξιτερῇ σκαιῆσ ὑπὲρ ὀφρύοσ ἤλασε χειρί, δρύψε δέ οἱ βλέφαρον, γυμνὴ δ’ ὑπελείπετ’ ὀπωπή. Ὠρεΐδησ δ’ Ἀμύκοιο βίην ὑπέροπλοσ ὀπάων οὖτα Βιαντιάδαο κατὰ λαπάρην Ταλαοῖο, ἀλλά μιν οὐ κατέπεφνεν, ὅσον δ’ ἐπὶ δέρματι μοῦνον νηδυίων ἄψαυστοσ ὑπὸ ζώνην θόρε χαλκόσ. αὔτωσ δ’ Ἄρητοσ μενεδήιον Εὐρύτου υἱᾶ Ἴφιτον ἀζαλέῃ κορύνῃ στυφέλιξεν ἐλάσσασ, οὔπω κηρὶ κακῇ πεπρωμένον· ἦ τάχ’ ἔμελλεν αὐτὸσ δῃώσεσθαι ὑπὸ ξίφεϊ Κλυτίοιο. καὶ τότ’ ἄρ’ Ἰλγκαῖοσ Λυκοόργοιο θρασὺσ υἱὸσ αἶψα μάλ’ ἀντεταγὼν πέλεκυν μέγαν ἠδὲ κελαινὸν ἄρκτου προσχόμενοσ σκαιῇ δέροσ ἔνθορε μέσσῳ ἐμμεμαὼσ Βέβρυξιν· ὁμοῦ δέ οἱ ἐσσεύοντο Αἰακίδαι, σὺν δέ σφιν ἀρήιοσ ὤρνυτ’ Ιἤσων. ὡσ δ’ ὅτ’ ἐνὶ σταθμοῖσιν ἀπείρονα μῆλ’ ἐφόβησαν ἤματι χειμερίῳ πολιοὶ λύκοι ὁρμηθέντεσ λάθρῃ ἐυρρίνων τε κυνῶν αὐτῶν τε νομήων, μαίονται δ’ ὅ τι πρῶτον ἐπαΐξαντεσ ἕλωσιν, πόλλ’ ἐπιπαμφαλόωντεσ ὁμοῦ· τὰ δὲ πάντοθεν αὔτωσ στείνονται πίπτοντα περὶ σφίσιν· ὧσ ἄρα τοίγε λευγαλέωσ Βέβρυκασ ὑπερφιάλουσ ἐφόβησαν. ὡσ δὲ μελισσάων σμῆνοσ μέγα μηλοβοτῆρεσ ἠὲ μελισσοκόμοι πέτρῃ ἔνι καπνιόωσιν, αἱ δ’ ἤτοι τείωσ μὲν ἀολλέεσ ᾧ ἐνὶ σίμβλῳ βομβηδὸν κλονέονται, ἐπιπρὸ δὲ λιγνυόεντι καπνῷ τυφόμεναι πέτρησ ἑκὰσ ἀίσσουσιν· ὧσ οἵγ’ οὐκέτι δὴν μένον ἔμπεδον, ἀλλ’ ἐκέδασθεν εἴσω Βεβρυκίησ, Ἀμύκου μόρον ἀγγελέοντεσ· νήπιοι, οὐδ’ ἐνόησαν ὃ δή σφισιν ἐγγύθεν ἄλλο πῆμ’ ἀίδηλον ἐήν. πέρθοντο γὰρ ἠμὲν ἀλωαὶ ἠδ’ οἰαῖ τῆμοσ δῄῳ ὑπὸ δουρὶ Λύκοιο καὶ Μαριανδυνῶν ἀνδρῶν, ἀπεόντοσ ἄνακτοσ. αἰεὶ γὰρ μάρναντο σιδηροφόρου περὶ γαίησ. οἱ δ’ ἤδη σταθμούσ τε καὶ αὔλια δηιάασκον· ἤδη δ’ ἄσπετα μῆλα περιτροπάδην ἐτάμοντο ἡρ́ωεσ, καὶ δή τισ ἔποσ μετὰ τοῖσιν ἐείπεν· "Φράζεσθ’ ὅττι κεν ᾗσιν ἀναλκείῃσιν ἔρεξαν, εἴ πωσ Ἡρακλῆα θεὸσ καὶ δεῦρ’ ἐκόμισσε̣

̣ . ἤτοι μὲν γὰρ ἐγὼ κείνου παρεόντοσ ἐόλπα οὐδ’ ἂν πυγμαχίῃ κρινθήμεναι· ἀλλ’ ὅτε θεσμοὺσ ἤλυθεν ἐξερέων, αὐτοῖσ ἄφαρ οἷσ ἀγόρευεν θεσμοῖσιν ῥοπάλῳ μιν ἀγηνορίησ λελαθέσθαι. ναὶ μὲν ἀκήδεστον γαίῃ ἔνι τόνγε λιπόντεσ πόντον ἐπέπλωμεν· μάλα δ’ ἡμέων αὐτὸσ ἕκαστοσ εἴσεται οὐλομένην ἄτην, ἀπάνευθεν ἐόντοσ. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· τὰ δὲ πάντα Διὸσ βουλῇσ ἐτέτυκτο. καὶ τότε μὲν μένον αὖθι διὰ κνέφασ, ἕλκεά τ’ ἀνδρῶν οὐταμένων ἀκέοντο, καὶ ἀθανάτοισι θυηλὰσ ῥέξαντεσ μέγα δόρπον ἐφώπλισαν· οὐδέ τιν’ ὕπνοσ εἷλε παρὰ κρητῆρι καὶ αἰθομένοισ ἱεροῖσιν. ξανθὰ δ’ ἐρεψάμενοι δάφνῃ καθύπερθε μέτωπα ἀγχιάλῳ, τῇ, ἀκτῇ ἔπι, πρυμνήσι’ ἀνῆπτο, Ὀρφείῃ φόρμιγγι συνοίμιον ὕμνον ἀείδον ἐμμελέωσ· περὶ δέ σφιν ἰαίνετο νήνεμοσ ἀκτὴ μελπομένοισ· κλεῖον δὲ Θεραπναῖον Διὸσ υἱᾶ. Ἦμοσ δ’ ἠέλιοσ δροσερὰσ ἐπέλαμψε κολώνασ ἐκ περάτων ἀνιών, ἤγειρε δὲ μηλοβοτῆρασ, δὴ τότε λυσάμενοι νεάτησ ἐκ πείσματα δάφνησ, ληίδα τ’ εἰσβήσαντεσ ὅσην χρεὼ ἠε͂ν ἄγεσθαι, πνοιῇ δινήεντ’ ἀνὰ Βόσπορον ἰθύνοντο. ἔνθα μὲν ἠλιβάτῳ ἐναλίγκιον οὔρεϊ κῦμα ἀμφέρεται προπάροιθεν ἐπαΐσσοντι ἐοικόσ, αἰὲν ὑπὲρ νεφέων ἠερμένον· οὐδέ κε φαίησ φεύξεσθαι κακὸν οἶτον, ἐπεὶ μάλα μεσσόθι νηὸσ λάβρον ἐπικρέμαται, καθάπερ νέφοσ. ἀλλὰ τόγ’ ἔμπησ στόρνυται, εἴ κ’ ἐσθλοῖο κυβερνητῆροσ ἐπαύρῃ. τῶ καὶ Τίφυοσ οἵδε δαημοσύνῃσι νέοντο, ἀσκηθεῖσ μέν, ἀτὰρ πεφοβημένοι. ἤματι δ’ ἄλλῳ ἀντιπέρην γαίῃ Βιθυνίδι πείσματ’ ἀνῆψαν. Ἔνθα δ’ ἐπάκτιον οἶκον Ἀγηνορίδησ ἔχε Φινεύσ, ὃσ περὶ δὴ πάντων ὀλοώτατα πήματ’ ἀνέτλη εἵνεκα μαντοσύνησ, τήν οἱ πάροσ ἐγγυάλιξεν Λητοΐδησ· οὐδ’ ὅσσον ὀπίζετο καὶ Διὸσ αὐτοῦ χρείων ἀτρεκέωσ ἱερὸν νόον ἀνθρώποισιν. τῶ καί οἱ γῆρασ μὲν ἐπὶ δηναιὸν ἰάλλεν, ἐκ δ’ ἕλετ’ ὀφθαλμῶν γλυκερὸν φάοσ· οὐδὲ γάνυσθαι εἰά ἀπειρεσίοισιν ὀνείασιν, ὅσσα οἱ αἰεὶ θέσφατα πευθόμενοι περιναιέται οἴκαδ’ ἄγειρον. ἀλλὰ διὰ νεφέων ἄφνω πέλασ ἀίσσουσαι Ἅρπυιαι στόματοσ χειρῶν τ’ ἀπὸ γαμφηλῇσιν συνεχέωσ ἡρ́παζον. ἐλείπετο δ’ ἄλλοτε φορβῆσ οὐδ’ ὅσον, ἄλλοτε τυτθόν, ἵνα ζώων ἀκάχοιτο. καὶ δ’ ἐπὶ μυδαλέην ὀδμὴν χέον· οὐδέ τισ ἔτλη μὴ καὶ λευκανίηνδε φορεύμενοσ, ἀλλ’ ἀποτηλοῦ ἑστηώσ· τοῖόν οἱ ἀπέπνεε λείψανα δαιτόσ. αὐτίκα δ’ εἰσαϊών ἐνοπὴν καὶ δοῦπον ὁμίλου τούσδ’ αὐτοὺσ παριόντασ ἐπήισεν, ὧν οἱ ἰόντων θέσφατον ἐκ Διὸσ ἠε͂ν ἑῆσ ἀπόνασθαι ἐδωδῆσ. ὀρθωθεὶσ δ’ εὐνῆθεν, ἀκήριον ἠύτ’ ὄνειρον, βάκτρῳ σκηπτόμενοσ ῥικνοῖσ ποσὶν ᾖε θύραζε, τοίχουσ ἀμφαφόων· τρέμε δ’ ἅψεα νισσομένοιο ἀδρανίῃ γήραι τε· πίνῳ δέ οἱ αὐσταλέοσ χρὼσ ἐσκλήκει, ῥινοὶ δὲ σὺν ὀστέα μοῦνον ἐέργον. ἐκ δ’ ἐλθὼν μεγάροιο καθέζετο γοῦνα βαρυνθεὶσ οὐδοῦ ἐπ’ αὐλείοιο· κάροσ δέ μιν ἀμφεκάλυψεν πορφύρεοσ, γαῖαν δὲ πέριξ ἐδόκησε φέρεσθαι νειόθεν, ἀβληχρῷ δ’ ἐπὶ κώματι κέκλιτ’ ἄναυδοσ. οἱ δέ μιν ὡσ εἴδοντο, περισταδὸν ἠγερέθοντο καὶ τάφον. αὐτὰρ ὁ τοῖσι μάλα μόλισ ἐξ ὑπάτοιο στήθεοσ ἀμπνεύσασ μετεφώνεε μαντοσύνῃσιν· "Κλῦτε, Πανελλήνων προφερέστατοι, εἰ ἐτεὸν δὴ οἵδ’ ὑμεῖσ, οὓσ δή κρυερῇ βασιλῆοσ ἐφετμῇ Ἁργῴησ ἐπὶ νηὸσ ἄγει μετὰ κῶασ Ιἤσων.

ὑμεῖσ ἀτρεκέωσ. ἔτι μοι νόοσ οἶδεν ἕκαστα ᾗσι θεοπροπίῃσι. χάριν νύ τοι, ὦ ἄνα Λητοῦσ υἱέ, καὶ ἀργαλέοισιν ἀνάπτομαι ἐν καμάτοισιν. Ἱκεσίου πρὸσ Ζηνόσ, ὅτισ ῥίγιστοσ ἀλιτροῖσ ἀνδράσι, Φοίβου τ’ ἀμφὶ καὶ αὐτῆσ εἵνεκεν Ἥρησ λίσσομαι, ᾗ περίαλλα θεῶν μέμβλεσθε κιόντεσ, χραίσμετέ μοι, ῥύσασθε δυσάμμορον ἀνέρα λύμησ, μηδέ μ’ ἀκηδείῃσιν ἀφορμήθητε λιπόντεσ αὔτωσ. οὐ γὰρ μοῦνον ἐπ’ ὀφθαλμοῖσιν Ἐρινὺσ λὰξ ἐπέβη, καὶ γῆρασ ἀμήρυτον ἐσ τέλοσ ἕλκω· πρὸσ δ’ ἔτι πικρότατον κρέμαται κακὸν ἄλλο κακοῖσιν. Ἅρπυιαι στόματόσ μοι ἀφαρπάζουσιν ἐδωδὴν ἔκποθεν ἀφράστοιο καταΐσσουσαι ὄλεθροι. ἴσχω δ’ οὔτινα μῆτιν ἐπίρροθον. ἀλλά κε ῥεῖα αὐτὸσ ἑὸν λελάθοιμι νόον δόρποιο μεμηλώσ, ἢ κείνασ· ὧδ’ αἶψα διηέριαι ποτέονται. τυτθὸν δ’ ἢν ἄρα δήποτ’ ἐδητύοσ ἄμμι λίπωσιν, πνεῖ τόδε μυδαλέον τε καὶ οὐ τλητὸν μένοσ ὀδμῆσ· οὔ κέ τισ οὐδὲ μίνυνθα βροτῶν ἄνσχοιτο πελάσσασ, οὐδ’ εἴ οἱ ἀδάμαντοσ ἐληλάμενον κέαρ εἰή. ἀλλά με πικρὴ δῆτα καὶ ἀάτοσ ἴσχει ἀνάγκη μίμνειν καὶ μίμνοντα κακῇ ἐνὶ γαστέρι θέσθαι. τὰσ μὲν θέσφατόν ἐστιν ἐρητῦσαι Βορέαο υἱέασ. οὐδ’ ὀθνεῖοι ἀλαλκήσουσιν ἐόντεσ, εἰ δὴ ἐγὼν ὁ πρίν ποτ’ ἐπικλυτὸσ ἀνδράσι Φινεὺσ ὄλβῳ μαντοσύνῃ τε, πατὴρ δέ με γείνατ’ Ἀγήνωρ· τῶν δὲ κασιγνήτην, ὅτ’ ἐνὶ Θρῄκεσσιν ἄνασσον, Κλειοπάτρην ἕδνοισιν ἐμὸν δόμον ἦγον ἄκοιτιν. " Ἴσκεν Ἀγηνορίδησ· ἀδινὸν δ’ ἕλε κῆδοσ ἕκαστον ἡρώων, πέρι δ’ αὖτε δύω υἱᾶσ Βορέαο. δάκρυ δ’ ὀμορξαμένω σχεδὸν ἤλυθον, ὧδέ τ’ ἐείπεν Ζήτησ, ἀσχαλόωντοσ ἑλὼν χερὶ χεῖρα γέροντοσ· "͂Ἀ δείλ’, οὔτινά φημι σέθεν σμυγερώτερον ἄλλον ἔμμεναι ἀνθρώπων. τί νύ τοι τόσα κήδε’ ἀνῆπται; ἦ ῥα θεοὺσ ὀλοῇσι παρήλιτεσ ἀφραδίῃσιν μαντοσύνασ δεδαώσ; τῶ τοι μέγα μηνιόωσιν; ἄμμι γε μὴν νόοσ ἔνδον ἀτύζεται ἱεμένοισιν χραισμεῖν, εἰ δὴ πρόχνυ γέρασ τόδε πάρθετο δαίμων νῶιν. ἀρίζηλοι γὰρ ἐπιχθονίοισιν ἐνιπαὶ ἀθανάτων. οὐδ’ ἂν πρὶν ἐρητύσαιμεν ἰούσασ Ἁρπυίασ, μάλα περ λελιημένοι, ἔστ’ ἂν ὀμόσσῃσ, μὴ μὲν τοῖό γ’ ἕκητι θεοῖσ ἀπὸ θυμοῦ ἔσεσθαι. " Ὧσ φάτο· τοῦ δ’ ἰθὺσ κενεὰσ ὁ γεραιὸσ ἀνέσχεν γλήνασ ἀμπετάσασ, καὶ ἀμείψατο τοῖσδ’ ἐπέεσσιν· "Σίγα· μή μοι ταῦτα νόῳ ἔνι βάλλεο, τέκνον. ἴστω Λητοῦσ υἱόσ, ὅ με πρόφρων ἐδίδαξεν μαντοσύνασ· ἴστω δὲ δυσώνυμοσ, ἥ μ’ ἔλαχεν, κὴρ καὶ τόδ’ ἐπ’ ὀφθαλμῶν ἀλαὸν νέφοσ, οἵ θ’ ὑπένερθεν δαίμονεσ, οἳ μηδ’ ὧδε θανόντι περ εὐμενέοιεν, ὡσ οὔ τισ θεόθεν χόλοσ ἔσσεται εἵνεκ’ ἀρωγῆσ. Τὼ μὲν ἔπειθ’ ὁρ́κοισιν ἀλαλκέμεναι μενέαινον.

αἶψα δὲ κουρότεροι πεπονήατο δαῖτα γέροντι, λοίσθιον Ἁρπυίῃσιν ἑλώριον· ἐγγύθι δ’ ἄμφω στῆσαν, ἵνα ξιφέεσσιν ἐπεσσυμένασ ἐλάσειαν. καὶ δὴ τὰ πρώτισθ’ ὁ γέρων ἔψαυεν ἐδωδῆσ· αἱ δ’ ἄφαρ ἠύτ’ ἀέλλαι ἀδευκέεσ, ἢ στεροπαὶ ὥσ, ἀπρόφατοι νεφέων ἐξάλμεναι ἐσσεύοντο κλαγγῇ μαιμώωσαι ἐδητύοσ· οἱ δ’ ἐσιδόντεσ ἡρ́ωεσ μεσσηγὺσ ἀνίαχον· αἱ δ’ ἅμ’ ἀυτῇ πάντα καταβρόξασαι ὑπὲρ πόντοιο φέροντο τῆλε παρέξ· ὀδμὴ δὲ δυσάσχετοσ αὖθι λέλειπτο. τάων δ’ αὖ κατόπισθε δύω υἱε͂σ Βορέαο φάσγαν’ ἐπισχόμενοι ὀπίσω θέον. ἐν γὰρ ἑήκεν Ζεὺσ μένοσ ἀκάματόν σφιν· ἀτὰρ Διὸσ οὔ κεν ἑπέσθην νόσφιν, ἐπεὶ ζεφύροιο παραΐσσεσκον ἀέλλασ αἰέν. ὅτ’ ἐσ Φινῆα καὶ ἐκ Φινῆοσ ἰοιέν. ὡσ δ’ ὅτ’ ἐνὶ κνημοῖσι κύνεσ δεδαημένοι ἄγρη; ἢ αἶγασ κεραοὺσ ἠὲ πρόκασ ἰχνεύοντεσ θείωσιν, τυτθὸν δὲ τιταινόμενοι μετόπισθεν ἄκρῃσ ἐν γενύεσσι μάτην ἀράβησαν ὀδόντασ· ὧσ Ζήτησ Κάλαΐσ τε μάλα σχεδὸν ἀίσσοντεσ τάων ἀκροτάτῃσιν ἐπέχραον ἤλιθα χερσίν. καί νύ κε δή σφ’ ἀέκητι θεῶν διεδηλήσαντο πολλὸν ἑκὰσ νήσοισιν ἔπι Πλωτῇσι κιχόντεσ, εἰ μὴ ἄρ’ ὠκέα ͂Ἰρισ ἴδεν, κατὰ δ’ αἰθέροσ ἆλτο οὐρανόθεν, καὶ τοῖα παραιφαμένη κατέρυκεν· "Οὐ θέμισ, ὦ υἱεῖσ Βορέω, ξιφέεσσιν ἐλάσσαι Ἁρπυίασ, μεγάλοιο Διὸσ κύνασ· ὁρ́κια δ’ αὐτὴ δώσω ἐγών, ὡσ οὔ οἱ ἔτι χρίμψουσιν ἰοῦσαι. " Ὧσ φαμένη λοιβὴν Στυγὸσ ὤμοσεν, ἥ τε θεοῖσιν ῥιγίστη πάντεσσιν ὀπιδνοτάτη τε τέτυκται, μὴ μὲν Ἀγηνορίδαο δόμοισ ἔτι τάσδε πελάσσαι εἰσαῦτισ Φινῆοσ, ἐπεὶ καὶ μόρσιμον ἠε͂ν. οἱ δ’ ὁρ́κῳ εἴξαντεσ ὑπέστρεφον ἂψ ἐπὶ νῆα σώεσθαι. Στροφάδασ δὲ μετακλείουσ’ ἄνθρωποι νήσουσ τοῖό γ’ ἕκητι, πάροσ Πλωτὰσ καλέοντεσ. Ἄρπυιαί τ’ ͂Ἰρίσ τε διέτμαγεν. αἱ μὲν ἔδυσαν κευθμῶνα Κρήτησ Μινωίδοσ· ἡ δ’ ἀνόρουσεν Οὔλυμπόνδε, θοῇσι μεταχρονίη πτερύγεσσιν. Τόφρα δ’ ἀριστῆεσ πινόεν περὶ δέρμα γέροντοσ πάντῃ φοιβήσαντεσ ἐπικριδὸν ἱρεύσαντο μῆλα, τά τ’ ἐξ Ἀμύκοιο λεηλασίησ ἐκόμισσαν. αὐτὰρ ἐπεὶ μέγα δόρπον ἐνὶ μεγάροισιν ἔθεντο, δαίνυνθ’ ἑζόμενοι· σὺν δέ σφισι δαίνυτο Φινεὺσ ἁρπαλέωσ, οἱο͂́ν τ’ ἐν ὀνείρασι θυμὸν ἰαίνων. ἔνθα δ’, ἐπεὶ δόρποιο κορέσσαντ’ ἠδὲ ποτῆτοσ, παννύχιοι Βορέω μένον υἱέασ ἐγρήσσοντεσ. αὐτὸσ δ’ ἐν μέσσοισι παρ’ ἐσχάρῃ ἧστο γεραιὸσ πείρατα ναυτιλίησ ἐνέπων ἄνυσίν τε κελεύθου· "Κλῦτέ νυν. οὐ μὲν πάντα πέλει θέμισ ὔμμι δαῆναι ἀτρεκέσ· ὅσσα δ’ ὄρωρε θεοῖσ φίλον, οὐκ ἐπικεύσω. ἀασάμην καὶ πρόσθε Διὸσ νόον ἀφραδίῃσιν χρείων ἑξείησ τε καὶ ἐσ τέλοσ. ὧδε γὰρ αὐτὸσ βούλεται ἀνθρώποισ ἐπιδευέα θέσφατα φαίνειν μαντοσύνησ, ἵνα καί τι θεῶν χατέωσι νόοιο. Πέτρασ μὲν πάμπρωτον, ἀφορμηθέντεσ ἐμεῖο, Κυανέασ ὄψεσθε δύω ἁλὸσ ἐν ξυνοχῇσιν, τάων οὔτινά φημι διαμπερὲσ ἐξαλέασθαι.

οὐ γάρ τε ῥίζῃσιν ἐρήρεινται νεάτῃσιν, ἀλλὰ θαμὰ ξυνίασιν ἐναντίαι ἀλλήλῃσιν εἰσ ἕν, ὕπερθε δὲ πολλὸν ἁλὸσ κορθύεται ὕδωρ βρασσόμενον· στρηνὲσ δὲ περὶ στυφελῇ βρέμει ἀκτῇ. τῶ νῦν ἡμετέρῃσι παραιφασίῃσι πίθεσθε, εἰ ἐτεὸν πυκινῷ τε νόῳ μακάρων τ’ ἀλέγοντεσ πείρετε· μηδ’ αὔτωσ αὐτάγρετον οἶτον ὄλησθε ἀφραδέωσ, ἢ θύνετ’ ἐπισπόμενοι νεότητι. οἰωνῷ δή πρόσθε πελειάδι πειρήσασθαι νηὸσ ἄπο προμεθέντεσ ἐφιέμεν. ἢν δὲ δι’ αὐτῶν πετράων πόντονδε σόη πτερύγεσσι δίηται, μηκέτι δὴν μηδ’ αὐτοὶ ἐρητύεσθε κελεύθου, ἀλλ’ εὖ καρτύναντεσ ἑαῖσ ἐνὶ χερσὶν ἐρετμὰ τέμνεθ’ ἁλὸσ στεινωπόν· ἐπεὶ φάοσ οὔ νύ τι τόσσον ἔσσετ’ ἐν εὐχωλῇσιν, ὅσον τ’ ἐνὶ κάρτεϊ χειρῶν. τῶ καὶ τἆλλα μεθέντεσ ὀνήιστον πονέεσθαι θαρσαλέωσ· πρὶν δ’ οὔτι θεοὺσ λίσσεσθαι ἐρύκω. εἰ δέ κεν ἀντικρὺ πταμένη μεσσηγὺσ ὄληται, ἄψορροι στέλλεσθαι ἐπεὶ πολὺ βέλτερον εἶξαι ἀθανάτοισ. οὐ γάρ κε κακὸν μόρον ἐξαλέαισθε πετράων, οὐδ’ εἴ κε σιδηρείη πέλοι Ἰλργώ. ὦ μέλεοι, μὴ τλῆτε παρὲξ ἐμὰ θέσφατα βῆναι, εἰ καί με τρὶσ τόσσον ὀίεσθ’ Οὐρανίδῃσιν, ὅσσον ἀνάρσιόσ εἰμι, καὶ εἰ πλεῖον στυγέεσθαι· μὴ τλῆτ’ οἰωνοῖο πάρεξ ἔτι νηὶ περῆσαι. καὶ τὰ μὲν ὥσ κε πέλῃ, τὼσ ἔσσεται. ἢν δὲ φύγητε σύνδρομα πετράων ἀσκηθέεσ ἔνδοθι Πόντου, αὐτίκα Βιθυνῶν ἐπὶ δεξιὰ γαῖαν ἔχοντεσ πλώετε ῥηγμῖνασ πεφυλαγμένοι, εἰσόκεν αὖτε Ῥήβαν ὠκυρόην ποταμὸν ἄκρην τε Μέλαιναν γνάμψαντεσ νήσου Θυνηίδοσ ὁρ́μον ἵκησθε. κεῖθεν δ’ οὐ μάλα πουλὺ διὲξ ἁλὸσ ἀντιπέραιαν γῆν Μαριανδυνῶν ἐπικέλσετε νοστήσαντεσ. ἔνθα μὲν εἰσ Αἴδαο καταιβάτισ ἐστὶ κέλευθοσ, ἄκρη τε προβλὴσ Ἀχερουσιὰσ ὑψόθι τείνει, δινήεισ τ’ Ἀχέρων αὐτὴν διὰ νειόθι τέμνων ἄκρην ἐκ μεγάλησ προχοὰσ ἱήσι φάραγγοσ. ἀγχίμολον δ’ ἐπὶ τῇ πολέασ παρανεῖσθε κολωνοὺσ Παφλαγόνων, τοῖσίν τ’ Ἐνετήιοσ ἐμβασίλευσεν πρῶτα Πέλοψ, τοῦ καί περ ἀφ’ αἵματοσ εὐχετόωνται. ἔστι δέ τισ ἄκρη Ἑλίκησ κατεναντίον Ἄρκτου, πάντοθεν ἠλίβατοσ, καί μιν καλέουσι Κάραμβιν, τῆσ καὶ ὑπὲρ βορέαο περισχίζονται ἀέλλαι· ὧδε μάλ’ ἂμ πέλαγοσ τετραμμένη αἰθέρι κύρει. τήνδε περιγνάμψαντι πολὺσ παρακέκλιται· ἤδη Αἰγιαλόσ· πολέοσ δ’ ἐπὶ πείρασιν Αἰγιαλοῖο ἀκτῇ ἐπὶ προβλῆτι ῥοαὶ Ἅλυοσ ποταμοῖο δεινὸν ἐρεύγονται· μετὰ τὸν δ’ ἀγχίροοσ ͂Ἰρισ μειότεροσ λευκῇσιν ἑλίσσεται εἰσ ἅλα δίναισ. κεῖθεν δὲ προτέρωσε μέγασ καὶ ὑπείροχοσ ἀγκὼν ἐξανέχει γαίησ· ἐπὶ δὲ στόμα Θερμώδοντοσ κόλπῳ ἐν εὐδιόωντι Θεμισκύρειον ὑπ’ ἄκρην μύρεται, εὐρείησ διαειμένοσ ἠπείροιο. ἔνθα δὲ Δοίαντοσ πεδίον, σχεδόθεν δὲ πόληεσ τρισσαὶ Ἀμαζονίδων, μετά τε σμυγερώτατοι ἀνδρῶν τρηχεῖαν Χάλυβεσ καὶ ἀτειρέα γαῖαν ἔχουσιν, ἐργατίναι· τοὶ δ’ ἀμφὶ σιδήρεα ἔργα μέλονται. ἄγχι δὲ ϝαιετάουσι πολύρρηνεσ Τιβαρηνοὶ Ζηνὸσ Εὐξείνοιο Γενηταίην ὑπὲρ ἄκρην. τῇ δ’ ἐπὶ Μοσσύνοικοι ὁμούριοι ὑλήεσσαν ἑξείησ ἤπειρον, ὑπωρείασ τε νέμονται, δουρατέοισ πύργοισιν ἐν οἰκία τεκτήναντεσ [κάλινα καὶ πύργουσ εὐπηγέασ, οὓσ καλέουσιν μόσσυνασ· καὶ δ’ αὐτοὶ ἐπώνυμοι ἔνθεν ἐάσιν. ] τοὺσ παραμειβόμενοι λισσῇ ἐπικέλσετε νήσῳ, μήτι παντοίῃ μέγ’ ἀναιδέασ ἐξελάσαντεσ οἰωνούσ, οἳ δῆθεν ἀπειρέσιοι ἐφέπουσιν νῆσον ἐρημαίην. τῇ μέν τ’ ἐνὶ νηὸν Ἄρηοσ λαΐνεον ποίησαν Ἀμαζονίδων βασίλειαι Ὀτρηρή τε καὶ Ἀντιόπη, ὁπότε στρατόωντο. ἔνθα γὰρ ὔμμιν ὄνειαρ ἀδευκέοσ ἐξ ἁλὸσ εἶσιν ἄρρητον· τῶ καί τε φίλα φρονέων ἀγορεύω ἰσχέμεν. ἀλλὰ τίη με πάλιν χρειὼ ἀλιτέσθαι μαντοσύνῃ τὰ ἕκαστα διηνεκὲσ ἐξενέποντα; νήσου δὲ προτέρωσε καὶ ἠπείροιο περαίησ φέρβονται Φίλυρεσ· Φιλύρων δ’ ἐφύπερθεν ἐάσιν Μάκρωνεσ· μετὰ δ’ αὖ περιώσια φῦλα Βεχείρων. ἑξείησ δὲ Σάπειρεσ ἐπὶ σφίσι ναιετάουσιν· Βύζηρεσ δ’ ἐπὶ τοῖσιν ὁμώλακεσ, ὧν ὕπερ ἤδη αὐτοὶ Κόλχοι ἔχονται ἀρήιοι. ἀλλ’ ἐνὶ νηὶ πείρεθ’, ἑώσ μυχάτῃ κεν ἐνιχρίμψητε θαλάσσῃ. ἔνθα δ’ ἐπ’ ἠπείροιο Κυταιίδοσ, ἠδ’ Ἀμαραντῶν τηλόθεν ἐξ ὀρέων πεδίοιό τε Κιρκαίοιο Φᾶσισ δινήεισ εὐρὺν ῥόον εἰσ ἅλα βάλλει. κείνου νῆ’ ἐλάοντεσ ἐπὶ προχοὰσ ποταμοῖο πύργουσ εἰσόψεσθε Κυταιέοσ Αἰήταο, ἄλσοσ τε σκιόειν Ἄρεοσ, τόθι κῶασ ἐπ’ ἄκρησ πεπτάμενον φηγοῖο δράκων, τέρασ αἰνὸν ἰδέσθαι, ἀμφὶσ ὀπιπεύει δεδοκημένοσ· οὐδέ οἱ ἦμαρ, οὐ κνέφασ ἥδυμοσ ὕπνοσ ἀναιδέα δάμναται ὄσσε. Ὧσ ἄρ’ ἔφη·

τοὺσ δ’ εἶθαρ ἕλεν δέοσ εἰσαϊόντασ. δὴν δ’ ἔσαν ἀμφασίῃ βεβολημένοι· ὀψὲ δ’ ἐείπεν ἡρ́ωσ Αἴσονοσ υἱὸσ ἀμηχανέων κακότητι· "Ὦ γέρον, ἤδη μέν τε διίκεο πείρατ’ ἀέθλων ναυτιλίησ καὶ τέκμαρ, ὅτῳ στυγερὰσ διὰ πέτρασ πειθόμενοι Πόντονδε περήσομεν· εἰ δέ κεν αὖτισ τάσδ’ ἡμῖν προφυγοῦσιν ἐσ Ἑλλάδα νόστοσ ὀπίσσω ἔσσεται, ἀσπαστῶσ κε παρὰ σέο καὶ τὸ δαείην. πῶσ ἔρδω, πῶσ αὖτε τόσην ἁλὸσ εἶμι κέλευθον, νῆισ ἐὼν ἑτάροισ ἅμα νήισιν; Αἰᾶ δὲ Κολχὶσ Πόντου καὶ γαίησ ἐπικέκλιται ἐσχατιῇσιν. " Ὧσ φάτο· τὸν δ’ ὁ γεραιὸσ ἀμειβόμενοσ προσέειπεν· "Ὦ τέκοσ, εὖτ’ ἂν πρῶτα φύγῃσ ὀλοὰσ διὰ πέτρασ, θάρσει· ἐπεὶ δαίμων ἕτερον πλόον ἡγεμονεύσει ἐξ Αἰήσ· μετὰ δ’ Αἰᾶν ἅλισ πομπῆεσ ἔσονται. ἀλλά, φίλοι, φράζεσθε θεᾶσ δολόεσσαν ἀρωγὴν Κύπριδοσ. ἐκ γὰρ τῆσ κλυτὰ πείρατα κεῖται ἀέθλων. καὶ δέ με μηκέτι τῶνδε περαιτέρω ἐξερέεσθε. " Ὧσ φάτ’ Ἀγηνορίδησ· ἐπὶ δὲ σχεδὸν υἱέε δοιὼ Θρηικίου Βορέαο κατ’ αἰθέροσ ἀίξαντε οὐδῷ ἔπι κραιπνοὺσ ἔβαλον πόδασ· οἱ δ’ ἀνόρουσαν ἐξ ἑδέων ἡρ́ωεσ, ὅπωσ παρεόντασ ἴδοντο. Ζήτησ δ’ ἱεμένοισιν, ἔτ’ ἄσπετον ἐκ καμάτοιο ἆσθμ’ ἀναφυσιόων, μετεφώνεεν, ὅσσον ἄπωθεν ἤλασαν, ἠδ’ ὡσ ͂Ἰρισ ἐρύκακε τάσδε δαΐξαι, ὁρ́κιά τ’ εὐμενέουσα θεὰ πόρεν, αἱ δ’ ὑπέδυσαν δείματι Δικταίησ περιώσιον ἄντρον ἐρίπνησ. γηθόσυνοι δἤπειτα δόμοισ ἔνι πάντεσ ἑταῖροι αὐτόσ τ’ ἀγγελίῃ Φινεὺσ πέλεν. ὦκα δὲ τόνγε Αἰσονίδησ περιπολλὸν ἐυφρονέων προσέειπεν· "Ἦ ἄρα δή τισ ἐήν, Φινεῦ, θεόσ, ὃσ σέθεν ἄτησ κήδετο λευγαλέησ, καὶ δ’ ἡμέασ αὖθι πέλασσεν τηλόθεν, ὄφρα τοι υἱε͂σ ἀμύνειαν Βορέαο· εἰ δὲ καὶ ὀφθαλμοῖσι φόωσ πόροι ἦ τ’ ἂν ὀίω γηθήσειν, ὅσον εἴπερ ὑπότροποσ οἴκαδ’ ἱκοίμην. " Ὧσ ἔφατ’· αὐτὰρ ὁ τόνγε κατηφήσασ προσέειπεν· "Αἰσονίδη, τὸ μὲν οὐ παλινάγρετον, οὐδέ τι μῆχοσ ἔστ’ ὀπίσω· κενεαὶ γὰρ ὑποσμύχονται ὀπωπαί. ἀντὶ δὲ τοῦ θάνατόν μοι ἄφαρ θεὸσ ἐγγυαλίξαι, καί τε θανὼν πάσῃσι μετέσσομαι ἀγλαϊῄσιν. " Ὧσ τώγ’ ἀλλήλοισι παραβλήδην ἀγόρευον. αὐτίκα δ’ οὐ μετὰ δηρὸν ἀμειβομένων ἐφαάνθη Ἠριγενήσ· τὸν δ’ ἀμφὶ περικτίται ἠγερέθοντο ἀνέρεσ, οἳ καὶ πρόσθεν ἐπ’ ἤματι κεῖσε θάμιζον, αἰὲν ὁμῶσ φορέοντεσ ἑῆσ ἀπὸ μοῖραν ἐδωδῆσ. τοῖσ ὁ γέρων πάντεσσιν, ὅτισ καὶ ἀφαυρὸσ ἵκοιτο, ἔχραεν ἐνδυκέωσ, πολέων δ’ ἀπὸ πήματ’ ἔλυσεν μαντοσύνῃ· τῶ καί μιν ἐποιχόμενοι κομέεσκον. σὺν τοῖσιν δ’ ἵκανε Παραίβιοσ, ὅσ ῥά οἱ ἠε͂ν φίλτατοσ· ἀσπάσιοσ δὲ· δόμοισ ἔνι τούσγ’ ἐνόησεν. πρὶν γὰρ δή νύ ποτ’ αὐτὸσ ἀριστήων στόλον ἀνδρῶν Ἑλλάδοσ ἐξανιόντα μετὰ πτόλιν Αἰήταο πείσματ’ ἀνάψασθαι μυθήσατο Θυνίδι γαίῃ, οἵ τέ οἱ Ἁρπυίασ Διόθεν σχήσουσιν ἰούσασ. τοὺσ μὲν ἔπειτ’ ἐπέεσσιν ἀρεσσάμενοσ πυκινοῖσιν πέμφ’ ὁ γέρων· οἰο͂ν δὲ Παραίβιον αὐτόθι μίμνειν κέκλετ’ ἀριστήεσσι σὺν ἀνδράσιν· αἶψα δὲ τόνγε σφωιτέρων ὀίων ὅτισ ἔξοχοσ, εἰσ ἓ κομίσσαι ἧκεν ἐποτρύνασ. τοῦ δ’ ἐκ μεγάροιο κιόντοσ μειλιχίωσ ἐρέτῃσιν ὁμηγερέεσσι μετηύδα· "Ὦ φίλοι, οὐκ ἄρα πάντεσ ὑπέρβιοι ἄνδρεσ ἐάσιν, οὐδ’ εὐεργεσίησ ἀμνήμονεσ.

ὡσ καὶ ὅδ’ ἀνὴρ τοῖοσ ἐὼν δεῦρ’ ἦλθεν, ἑὸν μόρον ὄφρα δαείη. εὖτε γὰρ οὖν ὡσ πλεῖστα κάμοι καὶ πλεῖστα μογήσαι, δὴ τότε μιν περιπολλὸν ἐπασσυτέρη βιότοιο χρησμοσύνη τρύχεσκεν· ἐπ’ ἤματι δ’ ἦμαρ ὀρώρει κύντερον, οὐδέ τισ ἠε͂ν ἀνάπνευσισ μογέοντι. ἀλλ’ ὅγε πατρὸσ ἑοῖο κακὴν τίνεσκεν ἀμοιβὴν ἀμπλακίησ. ὁ γὰρ οἰο͂σ ἐν οὔρεσι δένδρεα τέμνων δή ποθ’ ἁμαδρυάδοσ νύμφησ ἀθέριξε λιτάων, ἥ μιν ὀδυρομένη ἀδινῷ μειλίσσετο μύθῳ, μὴ ταμέειν πρέμνον δρυὸσ ἥλικοσ, ᾗ ἔπι πουλὺν αἰῶνα τρίβεσκε διηνεκέσ· αὐτὰρ ὁ τήνγε ἀφραδέωσ ἔτμηξεν ἀγηνορίῃ νεότητοσ. τῷ δ’ ἄρα νηκερδῆ νύμφη πόρεν οἶτον ὀπίσσω αὐτῷ καὶ τεκέεσσιν. ἔγωγε μέν, εὖτ’ ἀφίκανεν, ἀμπλακίην ἔγνων· βωμὸν δ’ ἐκέλευσα καμόντα Θυνιάδοσ νύμφησ, λωφήια ῥέξαι ἐπ’ αὐτῷ ἱερά, πατρῴην αἰτεύμενον αἶσαν ἀλύξαι. ἔνθ’ ἐπεὶ ἔκφυγε κῆρα θεήλατον, οὔποτ’ ἐμεῖο ἐκλάθετ’, οὐδ’ ἀθέρισσε· μόλισ δ’ ἀέκοντα θύραζε πέμπω, ἐπεὶ μέμονέν γε παρέμμεναι ἀσχαλόωντι. " Ὧσ φάτ’ Ἀγηνορίδησ· ὁ δ’ ἐπισχεδὸν αὐτίκα δοιὼ ἤλυθ’ ἄγων ποίμνηθεν ὀίσ. ἀνὰ δ’ ἵστατ’ Ιἤσων, ἂν δὲ Βορήιοι υἱε͂σ ἐφημοσύνῃσι γέροντοσ. ὦκα δὲ κεκλόμενοι μαντήιον Ἀπόλλωνα ῥέζον ἐπ’ ἐσχαρόφιν νέον ἤματοσ ἀνομένοιο. κουρότεροι δ’ ἑτάρων μενοεικέα δαῖτ’ ἀλέγυνον. ἔνθ’ εὖ δαισάμενοι, τοὶ μὲν παρὰ πείσμασι νηόσ, τοὶ δ’ αὐτοῦ κατὰ δώματ’ ἀολλέεσ εὐνάζοντο. ἦρι δ’ ἐτήσιαι αὖραι ἐπέχραον, αἵ τ’ ἀνὰ πᾶσαν γαῖαν ὁμῶσ τοιῇδε Διὸσ πνείουσιν ἀρωγῇ. Κυρήνη πέφαταί τισ ἕλοσ πάρα Πηνειοῖο μῆλα νέμειν προτέροισι παρ’ ἀνδράσιν· εὐάδε γάρ οἱ παρθενίη καὶ λέκτρον ἀκήρατον. αὐτὰρ Ἀπόλλων τήνγ’ ἀνερεψάμενοσ ποταμῷ ἔπι ποιμαίνουσαν τηλόθεν Αἱμονίησ, χθονίῃσ παρακάτθετο νύμφαισ, αἳ Λιβύην ἐνέμοντο παραὶ Μυρτώσιον αἶποσ. ἔνθα δ’ Ἀρισταῖον Φοίβῳ τέκεν, ὃν καλέουσιν Ἀγρέα καὶ Νόμιον πολυλήιοι Αἱμονιῆεσ. τὴν μὲν γὰρ φιλότητι θεὸσ ποιήσατο νύμφην αὐτοῦ μακραίωνα καὶ ἀγρότιν· υἱᾶ δ’ ἔνεικεν νηπίαχον Χείρωνοσ ὑπ’ ἄντροισιν κομέεσθαι. τῷ καὶ ἀεξηθέντι θεαὶ γάμον ἐμνήστευσαν Μοῦσαι, ά̓κεστορίην τε θεοπροπίασ τ’ ἐδίδαξαν· καί μιν ἑῶν μήλων θέσαν ἤρανον, ὅσσ’ ἐνέμοντο ἂμ πεδίον Φθίησ Ἀθαμάντιον ἀμφί τ’ ἐρυμνὴν Ὄθρυν καὶ ποταμοῦ ἱερὸν ῥόον Ἀπιδανοῖο. ἦμοσ δ’ οὐρανόθεν Μινωίδασ ἔφλεγε νήσουσ Σείριοσ, οὐδ’ ἐπὶ δηρὸν ἐήν ἄκοσ ἐνναέτῃσιν, τῆμοσ τόνγ’ ἐκάλεσσαν ἐφημοσύναισ Ἑκάτοιο λοιμοῦ ἀλεξητῆρα. λίπεν δ’ ὅγε πατρὸσ ἐφετμῇ Φθίην, ἐν δὲ Κέῳ κατενάσσατο, λαὸν ἀγείρασ Παρράσιον, τοίπερ τε Λυκάονόσ εἰσι γενέθλησ, καὶ βωμὸν ποίησε μέγαν Διὸσ Ἰκμαίοιο, ἱερά τ’ εὖ ἔρρεξεν ἐν οὔρεσιν ἀστέρι κείνῳ Σειρίῳ αὐτῷ τε Κρονίδῃ Διί. τοῖο δ’ ἕκητι γαῖαν ἐπιψύχουσιν ἐτήσιαι ἐκ Διὸσ αὖραι ἤματα τεσσαράκοντα· Κέῳ δ’ ἔτι νῦν ἱερῆεσ ἀντολέων προπάροιθε Κυνὸσ ῥέζουσι θυηλάσ. Καὶ τὰ μὲν ὧσ ὑδέονται·

ἀριστῆεσ δὲ καταῦθι μίμνον ἐρυκόμενοι· ξεινήια δ’ ἄσπετα Θυνοὶ πᾶν ἦμαρ Φινῆι χαριζόμενοι προϊάλλον. ἐκ δὲ τόθεν μακάρεσσι δυώδεκα δωμήσαντεσ βωμὸν ἁλὸσ ῥηγμῖνι πέρην καὶ ἐφ’ ἱερὰ θέντεσ, νῆα θοὴν εἴσβαινον ἐρεσσέμεν, οὐδὲ πελείησ τρήρωνοσ λήθοντο μετὰ σφίσιν· ἀλλ’ ἄρα τήνγε δείματι πεπτηυῖαν ἑῇ φέρε χειρὶ μεμαρπὼσ Εὔφημοσ, γαίησ δ’ ἀπὸ διπλόα πείσματ’ ἔλυσαν. Οὐδ’ ἄρ’ Ἀθηναίην προτέρω λάθον ὁρμηθέντεσ· αὐτίκα δ’ ἐσσυμένωσ νεφέλησ ἐπιβᾶσα πόδεσσιν κούφησ, ἥ κε φέροι μιν ἄφαρ βριαρήν περ ἐοῦσαν, σεύατ’ ἴμεν πόντονδε, φίλα φρονέουσ’ ἐρέτῃσιν. ὡσ δ’ ὅτε τισ πάτρηθεν ἀλώμενοσ, οἱᾶ́ τε πολλὰ πλαζόμεθ’ ἄνθρωποι τετληότεσ, οὐδέ τισ αἰᾶ τηλουρόσ, πᾶσαι δὲ κατόψιοί εἰσι κέλευθοι, σφωιτέρουσ δ’ ἐνόησε δόμουσ, ἄμυδισ δὲ κέλευθοσ ὑγρή τε τραφερή τ’ ἰνδάλλεται, ἄλλοτε δ’ ἄλλῃ ὀξέα πορφύρων ἐπιμαίεται ὀφθαλμοῖσιν· ὧσ ἄρα καρπαλίμωσ κούρη Διὸσ ἀίξασα θῆκεν ἐπ’ ἀξείνοιο πόδασ Θυνηίδοσ ἀκτῆσ. Οἱ δ’ ὅτε δὴ σκολιοῖο πόρου στεινωπὸν ἵκοντο τρηχείῃσ σπιλάδεσσιν ἐεργμένον ἀμφοτέρωθεν, δινήεισ δ’ ὑπένερθεν ἀνακλύζεσκεν ἰοῦσαν νῆα ῥόοσ, πολλὸν δὲ φόβῳ προτέρωσε νέοντο, ἤδη δέ σφισι δοῦποσ ἀρασσομένων πετράων νωλεμὲσ οὐάτ’ ἔβαλλε, βόων δ’ ἁλιμυρέεσ ἀκταί, δὴ τότ’ ἔπειθ’ ὁ μὲν ὦρτο πελειάδα χειρὶ μεμαρπὼσ Εὔφημοσ πρῴρησ ἐπιβήμεναι· οἱ δ’ ὑπ’ ἀνωγῇ Τίφυοσ Ἁγνιάδαο θελήμονα ποιήσαντο εἰρεσίην, ἵν’ ἔπειτα διὲκ πέτρασ ἐλάσειαν, κάρτεϊ ᾧ πίσυνοι. τὰσ δ’ αὐτίκα λοίσθιον ἄλλων οἰγομένασ ἀγκῶνα περιγνάμψαντεσ ἴδοντο. σὺν δέ σφιν χύτο θυμόσ· ὁ δ’ ἀίξαι πτερύγεσσιν Εὔφημοσ προέηκε πελειάδα· τοὶ δ’ ἅμα πάντεσ ἠείραν κεφαλὰσ ἐσορώμενοι· ἡ δὲ δι’ αὐτῶν ἔπτατο· ταὶ δ’ ἄμυδισ πάλιν ἀντίαι ἀλλήλῃσιν ἄμφω ὁμοῦ ξυνιοῦσαι ἐπέκτυπον. ὦρτο δὲ πολλὴ ἅλμη ἀναβρασθεῖσα, νέφοσ ὥσ· αὐε͂ δὲ πόντοσ σμερδαλέον· πάντῃ δὲ περὶ μέγασ ἔβρεμεν αἰθήρ. κοῖλαι δὲ σπήλυγγεσ ὑπὸ σπιλάδασ τρηχείασ κλυζούσησ ἁλὸσ ἔνδον ἐβόμβεον· ὑψόθι δ’ ὄχθησ λευκὴ καχλάζοντοσ ἀνέπτυε κύματοσ ἄχνη. νῆα δ’ ἔπειτα πέριξ εἴλει ῥόοσ. ἄκρα δ’ ἔκοψαν οὐραῖα πτερὰ ταίγε πελειάδοσ· ἡ δ’ ἀπόρουσεν ἀσκηθήσ. ἐρέται δὲ μέγ’ ἰάχον· ἔβραχε δ’ αὐτὸσ Τῖφυσ ἐρεσσέμεναι κρατερῶσ. οἴγοντο γὰρ αὖτισ ἄνδιχα. τοὺσ δ’ ἐλάοντασ ἔχεν τρόμοσ, ὄφρα μιν αὐτὴ πλημμυρὶσ παλίνορσοσ ἀνερχομένη κατένεικεν εἴσω πετράων. τότε δ’ αἰνότατον δέοσ εἷλεν πάντασ· ὑπὲρ κεφαλῆσ γὰρ ἀμήχανοσ ἠε͂ν ὄλεθροσ. ἤδη δ’ ἔνθα καὶ ἔνθα διὰ πλατὺσ εἴδετο Πόντοσ, καί σφισιν ἀπροφάτωσ ἀνέδυ μέγα κῦμα πάροιθεν κυρτόν, ἀποτμῆγι σκοπιῇ ἴσον· οἱ δ’ ἐσιδόντεσ ἤμυσαν λοξοῖσι καρήασιν. εἴσατο γάρ ῥα νηὸσ ὑπὲρ πάσησ κατεπάλμενον ἀμφικαλύψειν. ἀλλά μιν ἔφθη Τῖφυσ ὑπ’ εἰρεσίῃ βαρύθουσαν ἀγχαλάσασ· τὸ δὲ πολλὸν ὑπὸ τρόπιν ἐξεκυλίσθη, ἐκ δ’ αὐτὴν πρύμνηθεν ἀνείρυσε τηλόθι νῆα πετράων· ὑψοῦ δὲ μεταχρονίη πεφόρητο. Εὔφημοσ δ’ ἀνὰ πάντασ ἰὼν βοάασκεν ἑταίρουσ, ἐμβαλέειν κώπῃσιν ὅσον σθένοσ· οἱ δ’ ἀλαλητῷ κόπτον ὕδωρ. ὅσσον δ’ ἂν ὑπείκαθε νηῦσ ἐρέτῃσιν, δὶσ τόσον ἂψ ἀπόρουσεν· ἐπεγνάμπτοντο δὲ κῶπαι ἠύτε καμπύλα τόξα, βιαζομένων ἡρώων. ἔνθεν δ’ αὐτίκ’ ἔπειτα κατηρεφὲσ ἔσσυτο κῦμα, ἡ δ’ ἄφαρ ὥστε κύλινδροσ ἐπέτρεχε κύματι λάβρῳ προπροκαταΐγδην κοίλησ ἁλόσ. ἐν δ’ ἄρα μέσσαισ Πληγάσι δινήεισ εἶχεν ῥόοσ· αἱ δ’ ἑκάτερθεν σειόμεναι βρόμεον· πεπέδητο δὲ νήια δοῦρα. καὶ τότ’ Ἀθηναίη στιβαρῆσ ἀντέσπασε πέτρησ σκαιῇ, δεξιτερῇ δὲ διαμπερὲσ ὦσε φέρεσθαι. ἡ δ’ ἰκέλη πτερόεντι μετήοροσ ἔσσυτ’ ὀιστῷ. ἔμπησ δ’ ἀφλάστοιο παρέθρισαν ἄκρα κόρυμβα νωλεμὲσ ἐμπλήξασαι ἐναντίαι. αὐτὰρ Ἀθήνη Οὔλυμπόνδ’ ἀνόρουσεν, ὅτ’ ἀσκηθεῖσ ὑπάλυξαν. πέτραι δ’ εἰσ ἕνα χῶρον ἐπισχεδὸν ἀλλήλῃσιν νωλεμὲσ ἐρρίζωθεν, ὃ δὴ καὶ μόρσιμον ἠε͂ν ἐκ μακάρων, εὖτ’ ἄν τισ ἰδὼν διὰ νηὶ περήσῃ. οἱ δέ που ὀκρυόεντοσ ἀνέπνεον ἄρτι φόβοιο ἠέρα παπταίνοντεσ ὁμοῦ πέλαγόσ τε θαλάσσησ τῆλ’ ἀναπεπτάμενον. δὴ γὰρ φάσαν ἐξ Αἴδαο σώεσθαι· Τῖφυσ δὲ παροίτατοσ ἤρχετο μύθων· "Ἔλπομαι αὐτῇ νηὶ τόγ’ ἔμπεδον ἐξαλέασθαι ἡμέασ·

οὐδέ τισ ἄλλοσ ἐπαίτιοσ, ὅσσον Ἀθήνη, ἥ οἱ ἐνέπνευσεν θεῖον μένοσ, εὖτέ μιν Ἄργοσ γόμφοισιν συνάρασσε· θέμισ δ’ οὐκ ἔστιν ἁλῶναι. Αἰσονίδη, τύνη δὲ τεοῦ βασιλῆοσ ἐφετμήν, εὖτε διὲκ πέτρασ φυγέειν θεὸσ ἧμιν ὄπασσεν, μηκέτι δείδιθι τοῖον· ἐπεὶ μετόπισθεν ἀέθλουσ εὐπαλέασ τελέεσθαι Ἀγηνορίδησ φάτο Φινεύσ. " Ἦ ῥ’ ἅμα, καὶ προτέρωσε παραὶ Βιθυνίδα γαῖαν νῆα διὲκ πέλαγοσ σεῦεν μέσον. αὐτὰρ ὁ τόνγε μειλιχίοισ ἐπέεσσι παραβλήδην προσέειπεν· "Τῖφυ, τίη μοι ταῦτα παρηγορέεισ ἀχέοντι; ἤμβροτον ἀασάμην τε κακὴν καὶ ἀμήχανον ἄτην. χρῆν γὰρ ἐφιεμένοιο καταντικρὺ Πελίαο αὐτίκ’ ἀνήνασθαι τόνδε στόλον, εἰ καὶ ἔμελλον νηλειῶσ μελεϊστὶ κεδαιόμενοσ θανέεσθαι· νῦν δὲ περισσὸν δεῖμα καὶ ἀτλήτουσ μελεδῶνασ ἄγκειμαι, στυγέων μὲν ἁλὸσ κρυόεντα κέλευθα νηὶ διαπλώειν, στυγέων δ’, ὅτ’ ἐπ’ ἠπείροιο βαίνωμεν. πάντῃ γὰρ ἀνάρσιοι ἄνδρεσ ἐάσιν. αἰεὶ δὲ στονόεσσαν ἐπ’ ἤματι νύκτα φυλάσσω, ἐξότε τὸ πρώτιστον ἐμὴν χάριν ἠγερέθεσθε, φραζόμενοσ τὰ ἕκαστα σὺ δ’ εὐμαρέωσ ἀγορεύεισ οἰο͂ν ἑῆσ ψυχῆσ ἀλέγων ὕπερ· αὐτὰρ ἔγωγε εἱο͂ μὲν οὐδ’ ἠβαιὸν ἀτύζομαι· ἀμφὶ δὲ τοῖο καὶ τοῦ ὁμῶσ, καὶ σεῖο, καὶ ἄλλων δείδι’ ἑταίρων εἰ μὴ ἐσ Ἑλλάδα γαῖαν ἀπήμονασ ὔμμε κομίσσω. " Ὧσ φάτ’ ἀριστήων πειρώμενοσ· οἱ δ’ ὁμάδησαν θαρσαλέοισ ἐπέεσσιν. ὁ δὲ φρένασ ἔνδον ἰάνθη κεκλομένων, καί ῥ’ αὖτισ ἐπιρρήδην μετέειπεν· "Ὦ φίλοι, ὑμετέρῃ ἀρετῇ ἔνι θάρσοσ ἀέξω. τούνεκα νῦν οὐδ’ εἴ κε διὲξ Αἴδαο βερέθρων στελλοίμην, ἔτι τάρβοσ ἀνάψομαι, εὖτε πέλεσθε ἔμπεδοι ἀργαλέοισ ἐνὶ δείμασιν. ἀλλ’ ὅτε πέτρασ Πληγάδασ ἐξέπλωμεν, ὀίομαι οὐκ ἔτ’ ὀπίσσω ἔσσεσθαι τοιόνδ’ ἕτερον φόβον, εἰ ἐτεόν γε φραδμοσύνῃ Φινῆοσ ἐπισπόμενοι νεόμεσθα. " Ὧσ φάτο, καὶ τοίων μὲν ἐλώφεον αὐτίκα μύθων, εἰρεσίῃ δ’ ἀλίαστον ἔχον πόνον· αἶψα δὲ τοίγε Ῥήβαν ὠκυρόην ποταμὸν σκόπελόν τε Κολώνησ, ἄκρην δ’ οὐ μετὰ δηθὰ παρεξενέοντο Μέλαιναν, τῇ δ’ ἄρ’ ἐπὶ προχοὰσ Φυλληίδασ, ἔνθα πάροιθεν Διψακὸσ υἷ’ Ἀθάμαντοσ ἑοῖσ ὑπέδεκτο δόμοισιν, ὁππόθ’ ἅμα κριῷ φεῦγεν πόλιν Ὀρχομενοῖο· τίκτε δέ μιν νύμφη λειμωνιάσ· οὐδέ οἱ ὕβρισ ἥνδανεν, ἀλλ’ ἐθελημὸσ ἐφ’ ὕδασι πατρὸσ ἑοῖο μητέρι συνναίεσκεν ἐπάκτια πώεα φέρβων. τοῦ μέν θ’ ἱερὸν αἶψα, καὶ εὐρείασ ποταμοῖο ἠιόνασ πεδίον τε, βαθυρρείοντά τε Κάλπην δερκόμενοι παράμειβον, ὁμῶσ δ’ ἐπὶ ἤματι νύκτα νήνεμον ἀκαμάτῃσιν ἐπερρώοντ’ ἐλάτῃσιν. οἱο͂ν δὲ πλαδόωσαν ἐπισχίζοντεσ ἄρουραν ἐργατίναι μογέουσι βόεσ, περὶ δ’ ἄσπετοσ ἱδρὼσ εἴβεται ἐκ λαγόνων τε καὶ αὐχένοσ· ὄμματα δέ σφιν λοξὰ παραστρωφῶνται ὑπὸ ζυγοῦ· αὐτὰρ ἀυτμὴ αὐαλέη στομάτων ἄμοτον βρέμει· οἱ δ’ ἐνὶ γαίῃ χηλὰσ σκηρίπτοντε πανημέριοι πονέονται. τοῖσ ἴκελοι ἡρ́ωεσ ὑπὲξ ἁλὸσ εἷλκον ἐρετμά. Ἦμοσ δ’ οὔτ’ ἄρ πω φάοσ ἄμβροτον, οὔτ’ ἔτι λίην ὀρφναίη πέλεται, λεπτὸν δ’ ἐπιδέδρομε νυκτὶ φέγγοσ, ὅτ’ ἀμφιλύκην μιν ἀνεγρόμενοι καλέουσιν, τῆμοσ ἐρημαίησ νήσου λιμέν’ εἰσελάσαντεσ Θυνιάδοσ, καμάτῳ πολυπήμονι βαῖνον ἔραζε.

τοῖσι δὲ Λητοῦσ υἱόσ, ἀνερχόμενοσ Λυκίηθεν τῆλ’ ἐπ’ ἀπείρονα δῆμον Ὑπερβορέων ἀνθρώπων, ἐξεφάνη· χρύσεοι δὲ παρειάων ἑκάτερθεν πλοχμοὶ βοτρυόεντεσ ἐπερρώοντο κιόντι· λαιῇ δ’ ἀργύρεον νώμα βιόν, ἀμφὶ δὲ νώτοισ ἰοδόκη τετάνυστο κατωμαδόν· ἡ δ’ ὑπὸ ποσσὶν σείετο νῆσοσ ὅλη, κλύζεν δ’ ἐπὶ κύματα χέρσῳ. τοὺσ δ’ ἕλε θάμβοσ ἰδόντασ ἀμήχανον· οὐδέ τισ ἔτλη ἀντίον αὐγάσσασθαι ἐσ ὄμματα καλὰ θεοῖο. στὰν δὲ κάτω νεύσαντεσ ἐπὶ χθονόσ· αὐτὰρ ὁ τηλοῦ βῆ ῥ’ ἴμεναι πόντονδε δι’ ἠέροσ· ὀψὲ δὲ τοῖον Ὀρφεὺσ ἔκφατο μῦθον ἀριστήεσσι πιφαύσκων· "Εἰ δ’ ἄγε δὴ νῆσον μὲν Εωἵου Ἀπόλλωνοσ τήνδ’ ἱερὴν κλείωμεν, ἐπεὶ πάντεσσι φαάνθη ἠῷοσ μετιών· τὰ δὲ ῥέξομεν οἱᾶ πάρεστιν, βωμὸν ἀναστήσαντεσ ἐπάκτιον· εἰ δ’ ἂν ὀπίσσω γαῖαν ἐσ Αἱμονίην ἀσκηθέα νόστον ὀπάσσῃ, δὴ τότε οἱ κεραῶν ἐπὶ μηρία θήσομεν αἰγῶν. νῦν δ’ αὔτωσ κνίσῃ λοιβῇσί τε μειλίξασθαι κέκλομαι. ἀλλ’ ἵληθι ἄναξ, ἵληθι φαανθείσ. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· καὶ τοὶ μὲν ἄφαρ βωμὸν τετύκοντο χερμάσιν· οἱ δ’ ἀνὰ νῆσον ἐδίνεον, ἐξερέοντεσ εἴ κέ τιν’ ἢ κεμάδων, ἢ ἀγροτέρων ἐσίδοιεν αἰγῶν, οἱᾶ́ τε πολλὰ βαθείῃ βόσκεται ὕλῃ. τοῖσι δὲ Λητοΐδησ ἄγρην πόρεν· ἐκ δέ νυ πάντων εὐαγέωσ ἱερῷ ἀνὰ διπλόα μηρία βωμῷ καῖον, ἐπικλείοντεσ Εὥιον Ἀπόλλωνα. ἀμφὶ δὲ δαιομένοισ εὐρὺν χορὸν ἐστήσαντο, καλὸν Ιἠπαιήον’ Ιἠπαιήονα Φοῖβον μελπόμενοι· σὺν δέ σφιν ἐὺσ πάισ Οἰάγροιο Βιστονίῃ φόρμιγγι λιγείησ ἦρχεν ἀοιδῆσ· ὥσ ποτε πετραίῃ ὑπὸ δειράδι Παρνησσοῖο Δελφύνην τόξοισι πελώριον ἐξενάριξεν, κοῦροσ ἐὼν ἔτι γυμνόσ, ἔτι πλοκάμοισι γεγηθώσ. ἱλήκοισ· αἰεί τοι, ἄναξ, ἄτμητοι ἔθειραι, αἰὲν ἀδήλητοι· τὼσ γὰρ θέμισ. οἰόθι δ’ αὐτὴ Λητὼ Κοιογένεια φίλαισ ἐν χερσὶν ἀφάσσει. πολλὰ δὲ Κωρύκιαι νύμφαι, Πλείστοιο θύγατρεσ, θαρσύνεσκον ἔπεσσιν, Ιἤιε κεκληγυῖαι· ἔνθεν δὴ τόδε καλὸν ἐφύμνιον ἔπλετο Φοίβῳ. Αὐτὰρ ἐπειδὴ τόνγε χορείῃ μέλψαν ἀοιδῇ, λοιβαῖσ εὐαγέεσσιν ἐπώμοσαν, ἦ μὲν ἀρήξειν ἀλλήλοισ εἰσαιὲν ὁμοφροσύνῃσι νόοιο, ἁπτόμενοι θυέων· καί τ’ εἰσέτι νῦν γε τέτυκται κεῖσ’ Ὁμονοίησ ἱρὸν ἐύφρονοσ, ὅ ῥ’ ἐκάμοντο αὐτοὶ κυδίστην τότε δαίμονα πορσαίνοντεσ. Ἦμοσ δὲ τρίτατον φάοσ ἤλυθε, δὴ τότ’ ἔπειτα ἀκραεῖ ζεφύρῳ νῆσον λίπον αἰπήεσσαν.

ἔνθεν δ’ ἀντιπέρην ποταμοῦ στόμα Σαγγαρίοιο καὶ Μαριανδυνῶν ἀνδρῶν ἐριθηλέα γαῖαν ἠδὲ Λύκοιο ῥέεθρα καὶ Ἀνθεμοεισίδα λίμνην δερκόμενοι παράμειβον· ὑπὸ πνοιῇ δὲ κάλωεσ ὅπλα τε νήια πάντα τινάσσετο νισσομένοισιν. ἠῶθεν δ’ ἀνέμοιο διὰ κνέφασ εὐνηθέντοσ ἀσπασίωσ ἄκρησ Ἀχερουσίδοσ ὁρ́μον ἵκοντο. ἡ μέν τε κρημνοῖσιν ἀνίσχεται ἠλιβάτοισιν, εἰσ ἅλα δερκομένη Βιθυνίδα· τῇ δ’ ὑπὸ πέτραι λισσάδεσ ἐρρίζωνται ἁλίβροχοι· ἀμφὶ δὲ τῇσιν κῦμα κυλινδόμενον μεγάλα βρέμει· αὐτὰρ ὕπερθεν ἀμφιλαφεῖσ πλατάνιστοι ἐπ’ ἀκροτάτῃ πεφύασιν. ἐκ δ’ αὐτῆσ εἴσω κατακέκλιται ἤπειρόνδε κοίλη ὕπαιθα νάπη, ἵνα τε σπέοσ ἔστ’ Αἴδαο ὕλῃ καὶ πέτρῃσιν ἐπηρεφέσ, ἔνθεν ἀυτμὴ πηγυλίσ, ὀκρυόεντοσ ἀναπνείουσα μυχοῖο συνεχέσ, ἀργινόεσσαν ἀεὶ περιτέτροφε πάχνην, ἥ τε μεσημβριόωντοσ ἰαίνεται ἠελίοιο. σιγὴ δ’ οὔποτε τήνγε κατὰ βλοσυρὴν ἔχει ἄκρην, ἀλλ’ ἄμυδισ πόντοιό θ’ ὑπὸ στένει ἠχήεντοσ, φύλλων τε πνοιῇσι τινασσομένων μυχίῃσιν. ἔνθα δὲ καὶ προχοαὶ ποταμοῦ Ἀχέροντοσ ἐάσιν, ὅσ τε διὲξ ἄκρησ ἀνερεύγεται εἰσ ἅλα βάλλων ἠῴην· κοίλη δὲ φάραγξ κατάγει μιν ἄνωθεν. τὸν μὲν ἐν ὀψιγόνοισι Σοωναύτην ὀνόμηναν Νισαῖοι Μεγαρῆεσ, ὅτε νάσσεσθαι ἔμελλον γῆν Μαριανδυνῶν. δὴ γάρ σφεασ ἐξεσάωσεν αὐτῇσιν νήεσσι, κακῇ χρίμψαντασ ἀέλλῃ. τῇ ῥ’ οἵγ’ αὐτίκα νηὶ διὲξ Ἀχερουσίδοσ ἄκρησ εἰσωποὶ ἀνέμοιο νέον λήγοντοσ ἔκελσαν. Οὐδ’ ἄρα δηθὰ Λύκον, κείνησ πρόμον ἠπείροιο, καὶ Μαριανδυνοὺσ λάθον ἀνέρασ ὁρμισθέντεσ αὐθένται Ἀμύκοιο κατὰ κλέοσ, ὃ πρὶν ἄκουον· ἀλλὰ καὶ ἀρθμὸν ἔθεντο μετὰ σφίσι τοῖο ἕκητι. αὐτὸν δ’ ὥστε θεὸν Πολυδεύκεα δεξιόωντο πάντοθεν ἀγρόμενοι· ἐπεὶ ἦ μάλα τοίγ’ ἐπὶ δηρὸν ἀντιβίην Βέβρυξιν ὑπερφιάλοισ πολέμιζον. καὶ δὴ πασσυδίῃ μεγάρων ἔντοσθε Λύκοιο κεῖν’ ἦμαρ φιλότητι, μετὰ πτολίεθρον ἰόντεσ, δαίτην ἀμφίεπον, τέρποντό τε θυμὸν ἔπεσσιν. Λἰσονίδησ μέν οἱ γενεὴν καὶ οὔνομ’ ἑκάστου σφωιτέρων μυθεῖθ’ ἑτάρων, Πελίαό τ’ ἐφετμάσ, ἠδ’ ὡσ Λημνιάδεσσιν ἐπεξεινοῦντο γυναιξίν, ὅσσα τε Κύζικον ἀμφὶ Δολιονίην ἐτελεσσαν· Μυσίδα δ’ ὡσ ἀφίκοντο Κίον θ’, ὅθι κάλλιπον ἡρ́ω Ἡρακλέην ἀέκοντι νόῳ, Γλαύκοιό τε βάξιν πέφραδε, καὶ Βέβρυκασ ὅπωσ Ἄμυκόν τ’ ἐδάιξαν, καὶ Φινῆοσ ἐείπε θεοπροπίασ τε δύην τε, ἠδ’ ὡσ Κυανέασ πέτρασ φύγον, ὥσ τ’ ἀβόλησαν Λητοΐδῃ κατὰ νῆσον. ὁ δ’ ἑξείησ ἐνέποντοσ θέλγετ’ ἀκουῇ θυμόν· ἄχοσ δ’ ἕλεν Ἡρακλῆι λειπομένῳ, καὶ τοῖον ἔποσ πάντεσσι μετηύδα· "Ὦ φίλοι, οἱού φωτὸσ ἀποπλαγχθέντεσ ἀρωγῆσ πείρετ’ ἐσ Αἰήτην τόσσον πλόον.

εὖ γὰρ ἐγώ μιν Δασκύλου ἐν μεγάροισι καταυτόθι πατρὸσ ἐμοῖο οἶδ’ ἐσιδών, ὅτε δεῦρο δι’ Ἀσίδοσ ἠπείροιο πεζὸσ ἔβη ζωστῆρα φιλοπτολέμοιο κομίζων Ἱππολύτησ· ἐμὲ δ’ εὑρ͂ε νέον χνοάοντα ἰούλουσ. ἔνθα δ’ ἐπὶ Πριόλαο κασιγνήτοιο θανόντοσ ἡμετέρου Μυσοῖσιν ὑπ’ ἀνδράσιν, ὅντινα λαὸσ οἰκτίστοισ ἐλέγοισιν ὀδύρεται ἐξέτι κείνου, ἀθλεύων Τιτίην ἀπεκαίνυτο πυγμαχέοντα καρτερόν, ὃσ πάντεσσι μετέπρεπεν ἠιθέοισιν εἶδόσ τ’ ἠδὲ βίην· χαμάδισ δέ οἱ ἤλασ’ ὀδόντασ. αὐτὰρ ὁμοῦ Μυσοῖσιν ἐμῷ ὑπὸ πατρὶ δάμασσεν καὶ Φρύγασ, οἳ ναίουσιν ὁμώλακασ ἧμιν ἀρούρασ, φῦλά τε Βιθυνῶν αὐτῇ κτεατίσσατο γαίῃ, ἔστ’ ἐπὶ Ῥηβαίου προχοὰσ σκόπελόν τε Κολώνησ· Παφλαγόνεσ τ’ ἐπὶ τοῖσ Πελοπήιοι εἴκαθον αὔτωσ, ὅσσουσ Βιλλαίοιο μέλαν περιάγνυται ὕδωρ. ἀλλά με νῦν Βέβρυκεσ ὑπερβασίη τ’ Ἀμύκοιο τηλόθι ναιετάοντοσ, ἐνόσφισαν, Ἡρακλῆοσ, δὴν ἀποτεμνόμενοι γαίησ ἅλισ, ὄφρ’ ἐβάλοντο οὖρα βαθυρρείοντοσ ὑφ’ εἱαμεναῖσ Ὑπίοιο. ἔμπησ δ’ ἐξ ὑμέων ἔδοσαν τίσιν· οὐδέ ἕ φημι ἤματι τῷδ’ ἀέκητι θεῶν ἐπελάσσαι ἄρηα, Τυνδαρίδην Βέβρυξιν, ὅτ’ ἀνέρα κεῖνον ἔπεφνεν. τῶ νῦν ἥντιν’ ἐγὼ τῖσαι χάριν ἄρκιόσ εἰμι, τίσω προφρονέωσ. ἡ γὰρ θέμισ ηπεοανοισιν ἀνδράσιν, εὖτ’ ἄρξωσιν ἀρείονεσ ἄλλοι ὀφέλλειν. ξυνῇ μὲν πάντεσσιν ὁμόστολον ὔμμιν ἕπεσθαι Δάσκυλον ὀτρυνέω, ἐμὸν υἱέα· τοῖο δ’ ἰόντοσ, ἦ τ’ ἂν ἐυξείνοισι διὲξ ἁλὸσ ἀντιάοιτε ἀνδράσιν, ὄφρ’ αὐτοῖο ποτὶ στόμα Θερμώδοντοσ. νόσφι δὲ Τυνδαρίδαισ Ἀχερουσίδοσ ὑψόθεν ἄκρησ εἵσομαι ἱερὸν αἰπύ· τὸ μὲν μάλα τηλόθι πάντεσ ναυτίλοι ἂμ πέλαγοσ θηεύμενοι ἱλάξονται· καί κέ σφιν μετέπειτα πρὸ ἄστεοσ, οἱᾶ θεοῖσιν, πίονασ εὐα· ρότοιο γύασ πεδίοιο ταμοίμην. " Ὧσ τότε μὲν δαῖτ’ ἀμφὶ πανήμεροι ἑψιόωντο. ἦρί γε μὴν ἐπὶ νῆα κατήισαν ἐγκονέοντεσ· καὶ δ’ αὐτὸσ σὺν τοῖσι Λύκοσ κίε, μυρί’ ὀπάσσασ δῶρα φέρειν· ἅμα δ’ υἱᾶ δόμων ἔκπεμπε νέεσθαι. Ἔνθα δ’ Ἀβαντιάδην πεπρωμένη ἤλασε μοῖρα Ἴδμονα, μαντοσύνῃσι κεκασμένον. ἀλλά μιν οὔτι μαντοσύναι ἐσάωσαν, ἐπεὶ χρεὼ ἦγε δαμῆναι· κεῖτο γὰρ εἱαμενῇ δονακώδεοσ ἐν ποταμοῖο ψυχόμενοσ λαγόνασ τε καὶ ἄσπετον ἰλύι νηδὺν κάπριοσ ἀργιόδων, ὀλοὸν τέρασ, ὅν ῥα καὶ αὐταὶ νύμφαι ἑλειονόμοι ὑπεδείδισαν· οὐδέ τισ ἀνδρῶν ἠείδει· οἰο͂σ δὲ κατὰ πλατὺ βόσκετο τῖφοσ. αὐτὰρ ὅγ’ ἰλυόεντοσ ἀνὰ θρωσμοὺσ ποταμοῖο ϝίσσετ’ Ἀβαντιάδησ· ὁ δ’ ἄρ’ ἔκποθεν ἀφράστοιο ὕψι μάλ’ ἐκ δονάκων ἀνεπάλμενοσ ἤλασε μηρὸν ἀίγδην, μέσσασ δὲ σὺν ὀστέῳ ἶνασ ἔκερσεν. ὀξὺ δ’ ὅγε κλάγξασ οὔδει πέσεν· οἱ δὲ τυπέντοσ ἀθρόοι ἀντιάχησαν. ὀρέξατο δ’ αἶψ’ ὀλοοῖο Πηλεὺσ αἰγανέῃ φύγαδ’ εἰσ ἕλοσ ὁρμηθέντοσ καπρίου· ἔσσυτο δ’ αὖτισ ἐναντίοσ· ἀλλά μιν Ἴδασ οὔτασε, βεβρυχὼσ δὲ θοῷ περικάππεσε δουρί. καὶ τὸν μὲν χαμάδισ λίπον αὐτόθι πεπτηῶτα· τὸν δ’ ἕταροι ἐπὶ νῆα φέρον ψυχορραγέοντα, ἀχνύμενοι, χείρεσσι δ’ ἑῶν ἐνικάτθαν’ ἑταίρων. Ἔνθα δὲ ναυτιλίησ μὲν ἐρητύοντο μέλεσθαι, ἀμφὶ δὲ κηδείῃ νέκυοσ μένον ἀσχαλόωντεσ.

ἤματα δὲ τρία πάντα γόων· ἑτέρῳ δέ μιν ἤδη τάρχυον μεγαλωστί· συνεκτερέιζε δὲ λαὸσ αὐτῷ ὁμοῦ βασιλῆι Λύκῳ· παρὰ δ’ ἄσπετα μῆλα, ἣ θέμισ οἰχομένοισι, ταφήια λαιμοτόμησαν. καὶ δή τοι κέχυται τοῦδ’ ἀνέροσ ἐν χθονὶ κείνῃ τύμβοσ· σῆμα δ’ ἔπεστι καὶ ὀψιγόνοισιν ἰδέσθαι, νηίου ἐκ κοτίνοιο φάλαγξ· θαλέθει δέ τε φύλλοισ ἄκρησ τυτθὸν ἔνερθ’ Ἀχερουσίδοσ. εἰ δέ με καὶ τὸ χρειὼ ἀπηλεγέωσ Μουσέων ὕπο γηρύσασθαι, τόνδε πολισσοῦχον διεπέφραδε Βοιωτοῖσιν Νισαίοισί τε Φοῖβοσ ἐπιρρήδην ἱλάεσθαι, ἀμφὶ δὲ τήνγε φάλαγγα παλαιγενέοσ κοτίνοιο ἄστυ βαλεῖν· οἱ δ’ ἀντὶ θεουδέοσ Αἰολίδαο Ἴδμονοσ εἰσέτι νῦν Ἀγαμήστορα κυδαίνουσιν. Τίσ γὰρ δὴ θάνεν ἄλλοσ; ἐπεὶ καὶ ἔτ’ αὖτισ ἔχευαν ἡρ́ωεσ τότε τύμβον ἀποφθιμένου ἑτάροιο. δοιὰ γὰρ οὖν κείνων ἔτι σήματα φαίνεται ἀνδρῶν. Ἁγνιάδην Τῖφυν θανέειν φάτισ· οὐδέ οἱ ἠε͂ν μοῖρ’ ἔτι ναυτίλλεσθαι ἑκαστέρω. ἀλλά νυ καὶ τὸν αὖθι μινυνθαδίη πάτρησ ἑκὰσ εὔνασε νοῦσοσ, εἰσότ’ Ἀβαντιάδαο νέκυν κτερέιξεν ὅμιλοσ. ἄτλητον δ’ ὀλοῷ ἐπὶ πήματι κῆδοσ ἕλοντο. δὴ γὰρ ἐπεὶ καὶ τόνδε παρασχεδὸν ἐκτερέιξαν αὐτοῦ, ἀμηχανίῃσιν ἁλὸσ προπάροιθε πεσόντεσ, ἐντυπὰσ εὐκήλωσ εἰλυμένοι οὔτε τι σίτου μνώοντ’ οὔτε ποτοῖο· κατήμυσαν δ’ ἀχέεσσιν θυμόν, ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἀπ’ ἐλπίδοσ ἔπλετο νόστοσ. καί νύ κ’ ἔτι προτέρω τετιημένοι ἰσχανόωντο, εἰ μὴ ἄρ’ Ἀγκαίῳ περιώσιον ἔμβαλεν Ἥρη θάρσοσ, ὃν Ἰμβρασίοισι παρ’ ὕδασιν Ἀστυπάλαια τίκτε Ποσειδάωνι· περιπρὸ γὰρ εὖ ἐκέκαστο ἰθύνειν, Πηλῆα δ’ ἐπεσσύμενοσ προσέειπεν· "Αἰακίδη, πῶσ καλὸν ἀφειδήσαντασ ἀέθλων γαίῃ ἐν ἀλλοδαπῇ δὴν ἔμμεναι; οὐ μὲν ἄρηοσ ἴδριν ἐόντά με τόσσον ἄγει μετὰ κῶασ Ιἤσων Παρθενίησ ἀπάνευθεν, ὅσον τ’ ἐπιίστορα νηῶν. τῶ μή μοι τυτθόν γε δέοσ περὶ νηὶ πελέσθω. ὧσ δὲ καὶ ὧλλοι δεῦρο δαήμονεσ ἄνδρεσ ἐάσιν, τῶν ὅτινα πρύμνησ ἐπιβήσομεν, οὔτισ ἰάψει ναυτιλίην. ἀλλ’ ὦκα, παραιφάμενοσ τάδε πάντα, θαρσαλέωσ ὀρόθυνον ἐπιμνήσασθαι ἀέθλου. " Ὧσ φάτο· τοῖο δὲ θυμὸσ ὀρέξατο γηθοσύνῃσιν. αὐτίκα δ’ οὐ μετὰ δηρὸν ἐνὶ μέσσοισ ἀγόρευσεν· "Δαιμόνιοι, τί νυ πένθοσ ἐτώσιον ἴσχομεν αὔτωσ; οἱ μὲν γάρ ποθι τοῦτον, ὃν ἔλλαχον, οἶτον ὄλοντο· ἡμῖν δ’ ἐν γὰρ ἐάσι κυβερνητῆρεσ ὁμίλῳ, καὶ πολέεσ. τῶ μή τι διατριβώμεθα πείρησ· ἀλλ’ ἔγρεσθ’ εἰσ ἔργον, ἀπορρίψαντεσ ἀνίασ. Τὸν δ’ αὖτ’ Αἴσονοσ υἱὸσ ἀμηχανέων προσέειπεν·

"Αἰακίδη, πῇ δ’ οἵδε κυβερνητῆρεσ ἐάσιν; οὓσ μὲν γὰρ τὸ πάροιθε δαήμονασ εὐχόμεθ’ εἶναι, οἱ δὲ κατηφήσαντεσ ἐμεῦ πλέον ἀσχαλόωσιν. τῶ καὶ ὁμοῦ φθιμένοισι κακὴν προτιόσσομαι ἄτην, εἰ δὴ μήτ’ ὀλοοῖο μετὰ πτόλιν Αἰήταο ἔσσεται, ἠὲ καὶ αὖτισ ἐσ Ἑλλάδα γαῖαν ἱκέσθαι πετράων ἔκτοσθε, κατ’ αὐτόθι δ’ ἄμμε καλύψει ἀκλειῶσ κακὸσ οἶτοσ, ἐτώσια γηράσκοντασ. " Ὧσ ἔφατ’· Ἀγκαῖοσ δὲ μάλ’ ἐσσυμένωσ ὑπέδεκτο νῆα θοὴν ἄξειν· δὴ γὰρ θεοῦ ἐτράπεθ’ ὁρμῇ. τὸν δὲ μετ’ Ἐργῖνοσ καὶ Ναύπλιοσ Εὔφημόσ τε ὤρνυντ’, ἰθύνειν λελιημένοι. ἀλλ’ ἄρα τούσγε ἔσχεθον· Ἀγκαίῳ δὲ πολεῖσ ᾔνησαν ἑταίρων. Ηᾦοι δἤπειτα δυωδεκάτῳ ἐπέβαινον ἤματι· δὴ γάρ σφιν ζεφύρου μέγασ οὖροσ ἀήτο. καρπαλίμωσ δ’ Ἀχέροντα διεξεπέρησαν ἐρετμοῖσ, ἐκ δ’ ἔχεαν πίσυνοι ἀνέμῳ λίνα, πουλὺ δ’ ἐπιπρὸ λαιφέων πεπταμένων τέμνον πλόον εὐδιόωντεσ. ὦκα δὲ Καλλιχόροιο παρὰ προχοὰσ ποταμοῖο ἤλυθον, ἔνθ’ ἐνέπουσι Διὸσ Νυσήιον υἱᾶ, Ἰνδῶν ἡνίκα φῦλα λιπὼν κατενάσσατο Θήβασ, ὀργιάσαι, στῆσαί τε χοροὺσ ἄντροιο πάροιθεν, ᾧ ἐν ἀμειδήτουσ ἁγίασ ηὐλίζετο νύκτασ, ἐξ οὗ Καλλίχορον ποταμὸν περιναιετάοντεσ ἠδὲ καὶ Αὐλίον ἄντρον ἐπωνυμίην καλέουσιν. Ἔνθεν δὲ Σθενέλου τάφον ἔδρακον Ἀκτορίδαο, ὅσ ῥά τ’ Ἀμαζονίδων πολυθαρσέοσ ἐκ πολέμοιο ἂψ ἀνιὼν‐‐δὴ γὰρ συνανήλυθεν Ἡρακλῆι‐‐ βλήμενοσ ἰῷ κεῖθεν ἐπ’ ἀγχιάλου θάνεν ἀκτῆσ. οὐ μέν θην προτέρω ἔτ’ ἐμέτρεον. ἧκε γὰρ αὐτὴ Φερσεφόνη ψυχὴν πολυδάκρυον Ἀκτορίδαο λισσομένην τυτθόν περ ὁμήθεασ ἄνδρασ ἰδέσθαι. τύμβου δὲ στεφάνησ ἐπιβὰσ σκοπιάζετο νῆα τοῖοσ ἐών, οἱο͂σ πόλεμόνδ’ ἰέν· ἀμφὶ δὲ καλὴ τετράφαλοσ φοίνικι λόφῳ ἐπελάμπετο πήληξ. καί ῥ’ ὁ μὲν αὖτισ ἔδυνε μέγαν ζόφον· οἱ δ’ ἐσιδόντεσ θάμβησαν· τοὺσ δ’ ὦρσε θεοπροπέων ἐπικέλσαι Ἀμπυκίδησ Μόψοσ λοιβῇσί τε μειλίξασθαι. οἱ δ’ ἀνὰ μὲν κραιπνῶσ λαῖφοσ σπάσαν, ἐκ δὲ βαλόντεσ πείσματ’ ἐν αἰγιαλῷ Σθενέλου τάφον ἀμφεπένοντο, χύτλα τέ οἱ χεύοντο, καὶ ἥγνισαν ἔντομα μήλων. ἄνδιχα δ’ αὖ χύτλων νηοσσόῳ Ἀπόλλωνι βωμὸν δειμάμενοι μῆρ’ ἔφλεγον ἂν δὲ καὶ Ὀρφεὺσ θῆκε λύρην· ἐκ τοῦ δὲ Λύρη πέλει οὔνομα χώρῳ. Αὐτίκα δ’ οἵγ’ ἀνέμοιο κατασπέρχοντοσ ἔβησαν νῆ’ ἔπι· κὰδ δ’ ἄρα λαῖφοσ ἐρυσσάμενοι τανύοντο ἐσ πόδασ ἀμφοτέρουσ· ἡ δ’ ἐσ πέλαγοσ πεφόρητο ἐντενέσ, ἠύτε τίσ τε δι’ ἠέροσ ὑψόθι κίρκοσ ταρσὸν ἐφεὶσ πνοιῇ φέρεται ταχύσ, οὐδὲ τινάσσει ῥιπήν, εὐκήλοισιν ἐνευδιόων πτερύγεσσιν. καὶ δὴ Παρθενίοιο ῥοὰσ ἁλιμυρήεντοσ, πρηυτάτου ποταμοῦ, παρεμέτρεον, ᾧ ἔνι κούρη Λητωίσ, ἄγρηθεν ὅτ’ οὐρανὸν εἰσαναβαίνῃ, ὃν δέμασ ἱμερτοῖσιν ἀναψύχει ὑδάτεσσιν. νυκτί δ’ ἔπειτ’ ἄλληκτον ἐπιπροτέρωσε θέοντεσ Σήσαμον αἰπεινούσ τε παρεξενέοντ’ Ἐρυθίνουσ, Κρωβίαλον, Κρώμναν τε καὶ ὑλήεντα Κύτωρον. ἔνθεν δ’ αὖτε Κάραμβιν ἅμ’ ἠελίοιο βολῇσιν γνάμψαντεσ παρὰ πουλὺν ἔπειτ’ ἤλαυνον ἐρετμοῖσ Αἰγιαλὸν πρόπαν ἦμαρ ὁμῶσ καὶ ἐπ’ ἤματι ϝύκτα. Αὐτίκα δ’ Ἀσσυρίησ ἐπέβαν χθονόσ, ἔνθα Σινώπην, θυγατέρ’ Ἀσωποῖο, καθίσσατο, καί οἱ ὄπασσεν παρθενίην Ζεὺσ αὐτόσ, ὑποσχεσίῃσι δολωθείσ.

δὴ γὰρ ὁ μὲν φιλότητοσ ἐέλδετο· νεῦσε δ’ ὅγ’ αὐτῇ δωσέμεναι, ὅ κεν ᾗσι μετὰ φρεσὶν ἰθύσειεν. ἡ δέ ἑ παρθενίην ᾐτήσατο κερδοσύνῃσιν. ὧσ δὲ καὶ Ἀπόλλωνα παρήπαφεν εὐνηθῆναι ἱέμενον, ποταμόν τ’ ἐπὶ τοῖσ Ἅλυν· οὐδὲ μὲν ἀνδρῶν τήνγε τισ ἱμερτῇσιν ἐν ἀγκοίνῃσι δάμασσεν. ἔνθα δὲ Τρικκαίοιο ἀγαυοῦ Δηιμάχοιο υἱε͂σ, Δηιλέων τε καὶ Αὐτόλυκοσ Φλογίοσ τε τῆμοσ ἔθ’, Ἡρακλῆοσ ἀποπλαγχθέντεσ, ἔναιον· οἵ ῥα τόθ’, ὡσ ἐνόησαν ἀριστήων στόλον ἀνδρῶν, σφᾶσ αὐτοὺσ νημερτὲσ ἐπέφραδον ἀντιάσαντεσ· οὐδ’ ἔτι μιμνάζειν θέλον ἔμπεδον, ἀλλ’ ἐνὶ νηί, Ἀργέσταο παρᾶσσον ἐπιπνείοντοσ, ἔβησαν. τοῖσι δ’ ὁμοῦ μετέπειτα θοῇ πεφορημένοι αὔρῃ λεῖπον Ἅλυν ποταμόν, λεῖπον δ’ ἀγχίρροον ͂Ἰριν, ἠδὲ καὶ Ἀσσυρίησ πρόχυσιν χθονόσ· ἤματι δ’ αὐτῷ γνάμψαν Ἀμαζονίδων ἕκαθεν λιμενήοχον ἄκρην. Ἔνθα ποτὲ προμολοῦσαν Ἀρητιάδα Μελανίππην ἡρ́ωσ Ἡρακλέησ ἐλοχήσατο, καί οἱ ἄποινα Ἱππολύτη ζωστῆρα παναίολον ἐγγυάλιξεν ἀμφὶ κασιγνήτησ· ὁ δ’ ἀπήμονα πέμψεν ὀπίσσω. τῆσ οἵγ’ ἐν κόλπῳ, προχοαῖσ ἔπι Θερμώδοντοσ, κέλσαν, ἐπεὶ καὶ πόντοσ ὀρίνετο νισσομένοισιν. τῷ δ’ οὔτισ ποταμῶν ἐναλίγκιοσ, οὐδὲ ῥέεθρα τόσσ’ ἐπὶ γαῖαν ἱήσι παρὲξ ἕθεν ἄνδιχα βάλλων. τετράκισ εἰσ ἑκατὸν δεύοιτό κεν, εἴ τισ ἕκαστα πεμπάζοι· μία δ’ οἰή ἐτήτυμοσ ἔπλετο πηγή. ἡ μέν τ’ ἐξ ὀρέων κατανίσσεται ἤπειρόνδε ὑψηλῶν, ἅ τέ φασιν Ἀμαζόνια κλείεσθαι. ἔνθεν δ’ αἰπυτέρην ἐπικίδναται ἔνδοθι γαῖαν ἀντικρύ· τῶ καί οἱ ἐπίστροφοί εἰσι κέλευθοι· αἰεὶ δ’ ἄλλυδισ ἄλλη, ὅπῃ κύρσειε μάλιστα ἠπείρου χθαμαλῆσ, εἱλίσσεται· ἡ μὲν ἄπωθεν, ἡ δὲ πέλασ· πολέεσ δὲ πόροι νώνυμνοι ἐάσιν, ὅππῃ ὑπεξαφύονται· ὁ δ’ ἀμφαδὸν ἄμμιγα παύροισ Πόντον ἐσ Ἄξεινον κυρτὴν ὑπερεύγεται ἄκρην. καί νύ κε δηθύνοντεσ Ἀμαζονίδεσσιν ἔμιξαν ὑσμίνην, καὶ δ’ οὔ κεν ἀναιμωτί γ’ ἐρίδηναν‐‐ οὐ γὰρ Ἀμαζονίδεσ μάλ’ ἐπήτιδεσ, οὐδὲ θέμιστασ τίουσαι πεδίον Δοιάντιον ἀμφενέμοντο· ἀλλ’ ὕβρισ στονόεσσα καὶ Ἄρεοσ ἔργα μεμήλει· δὴ γὰρ καὶ γενεὴν ἔσαν Ἄρεοσ Ἁρμονίησ τε νύμφησ, ἥ τ’ Ἄρηϊ φιλοπτολέμουσ τέκε κούρασ, ἄλσεοσ Ἀκμονίοιο κατὰ πτύχασ εὐνηθεῖσα‐‐ εἰ μὴ ἄρ’ ἐκ Διόθεν πνοιαὶ πάλιν Ἀργέσταο ἤλυθον· οἱ δ’ ἀνέμῳ περιηγέα κάλλιπον ἀκτήν, ἔνθα Θεμισκύρειαι Ἀμαζόνεσ ὡπλίζοντο. οὐ γὰρ ὁμηγερέεσ μίαν ἂμ πόλιν, ἀλλ’ ἀνὰ γαῖαν κεκριμέναι κατὰ φῦλα διάτριχα ναιετάασκον· νόσφι μὲν αἵδ’ αὐταί, τῇσιν τότε κοιρανέεσκεν Ἱππολύτη, νόσφιν δὲ Λυκάστιαι ἀμφενέμοντο, νόσφι δ’ ἀκοντοβόλοι Χαδήσιαι. ἤματι δ’ ἄλλῳ νυκτί τ’ ἐπιπλομένῃ Χαλύβων παρὰ γαῖαν ἵκοντο. Τοῖσι μὲν οὔτε βοῶν ἄροτοσ μέλει, οὔτε τισ ἄλλη φυταλιὴ καρποῖο μελίφρονοσ·

οὐδὲ μὲν οἵγε ποίμνασ ἑρσήεντι νομῷ ἔνι ποιμαίνουσιν. ἀλλὰ σιδηροφόρον στυφελὴν χθόνα γατομέοντεσ ὦνον ἀμείβονται βιοτήσιον, οὐδέ ποτέ σφιν ἠὼσ ἀντέλλει καμάτων ἄτερ, ἀλλὰ κελαινῇ λιγνύι καὶ καπνῷ κάματον βαρὺν ὀτλεύουσιν. Τοὺσ δὲ μετ’ αὐτίκ’ ἔπειτα Γενηταίου Διὸσ ἄκρην γνάμψαντεσ σώοντο παρὲκ Τιβαρηνίδα γαῖαν. ἔνθ’ ἐπεὶ ἄρ κε τέκωνται ὑπ’ ἀνδράσι τέκνα γυναῖκεσ, αὐτοὶ μὲν στενάχουσιν ἐνὶ λεχέεσσι πεσόντεσ, κράατα δησάμενοι· ταὶ δ’ εὖ κομέουσιν ἐδωδῇ ἀνέρασ, ἠδὲ λοετρὰ λεχώια τοῖσι πένονται. Ἱρὸν δ’ αὖτ’ ἐπὶ τοῖσιν ὄροσ καὶ γαῖαν ἄμειβον, ᾗ ἔνι Μοσσύνοικοι ἀν’ οὔρεα ναιετάουσιν μόσσυνασ, καὶ δ’ αὐτοὶ ἐπώνυμοι ἔνθεν ἐάσιν. ἀλλοίη δὲ δίκη καὶ θέσμια τοῖσι τέτυκται. ὅσσα μὲν ἀμφαδίην ῥέζειν θέμισ, ἢ ἐνὶ δήμῳ, ἢ ἀγορῇ, τάδε πάντα δόμοισ ἔνι μηχανόωνται· ὅσσα δ’ ἐνὶ μεγάροισ πεπονήμεθα, κεῖνα θύραζε ἀψεγέωσ μέσσῃσιν ἐνὶ ῥέζουσιν ἀγυιαῖσ. οὐδ’ εὐνῆσ αἰδὼσ ἐπιδήμιοσ, ἀλλά, σύεσ ὣσ φορβάδεσ, οὐδ’ ἠβαιὸν ἀτυζόμενοι παρεόντασ, μίσγονται χαμάδισ ξυνῇ φιλότητι γυναικῶν. αὐτὰρ ἐν ὑψίστῳ βασιλεὺσ μόσσυνι θαάσσων ἰθείασ πολέεσσι δίκασ λαοῖσι δικάζει, σχέτλιοσ. ἢν γάρ πού τί θεμιστεύων ἀλίτηται, λιμῷ μιν κεῖν’ ἦμαρ ἐνικλείσαντεσ ἔχουσιν. Τοὺσ παρανισσόμενοι καὶ δὴ σχεδὸν ἀντιπέρηθεν νήσου Ἀρητιάδοσ τέμνον πλόον εἰρεσίῃσιν ἠμάτιοι· λιαρὴ γὰρ ὑπὸ κνέφασ ἔλλιπεν αὔρη. ἤδη καί τιν’ ὕπερθεν Ἀρήιον ἀίσσοντα ἐνναέτην νήσοιο δι’ ἠέροσ ὄρνιν ἴδοντο, ὅσ ῥα τιναξάμενοσ πτέρυγασ κατὰ νῆα θέουσαν ἧκ’ ἐπί οἱ πτερὸν ὀξύ· τὸ δ’ ἐν λαιῷ πέσεν ὤμῳ δίου Οἰλῆοσ· μεθέηκε δὲ χερσὶν ἐρετμὸν βλήμενοσ· οἱ δὲ τάφον πτερόεν βέλοσ εἰσορόωντεσ. καὶ τὸ μὲν ἐξείρυσσε παρεδριόων Ἐρυβώτησ, ἕλκοσ δὲ ξυνέδησεν, ἀπὸ σφετέρου κολεοῖο λυσάμενοσ τελαμῶνα κατήορον· ἐκ δ’ ἐφαάνθη ἄλλοσ ἐπὶ προτέρῳ πεποτημένοσ· ἀλλά μιν ἡρ́ωσ Εὐρυτίδησ Κλυτίοσ‐‐πρὸ γὰρ ἀγκύλα τείνατο τόξα, ἧκε δ’ ἐπ’ οἰωνὸν ταχινὸν βέλοσ‐‐αὐτὰρ ἔπειτα πλῆξεν· δινηθεὶσ δὲ θοῆσ πέσεν ἀγχόθι νηόσ. τοῖσιν δ’ Ἀμφιδάμασ μυθήσατο, παῖσ Ἀλεοῖο· "Νῆσοσ μὲν πέλασ ἧμιν Ἀρητιάσ· ἴστε καὶ αὐτοὶ τούσδ’ ὄρνιθασ ἰδόντεσ. ἐγὼ δ’ οὐκ ἔλπομαι ἰοὺσ τόσσον ἐπαρκέσσειν εἰσ ἔκβασιν. ἀλλά τιν’ ἄλλην μῆτιν πορσύνωμεν ἐπίρροθον, εἴ γ’ ἐπικέλσαι μέλλετε, Φινῆοσ μεμνημένοι, ὡσ ἐπέτελλεν. οὐδὲ γὰρ Ἡρακλέησ, ὁπότ’ ἤλυθεν Ἀρκαδίηνδε, πλωίδασ ὄρνιθασ Στυμφαλίδασ ἔσθενε λίμνησ ὤσασθαι τόξοισι, τὸ μέν τ’ ἐγὼ αὐτὸσ ὄπωπα. ἀλλ’ ὅγε χαλκείην πλατάγην ἐνὶ χερσὶ τινάσσων δούπει ἐπὶ σκοπιῆσ περιμήκεοσ· αἱ δ’ ἐφέβοντο τηλοῦ, ἀτυζηλῷ ὑπὸ δείματι κεκληγυῖαι. τῶ καὶ νῦν τοίην τιν’ ἐπιφραζώμεθα μῆτιν· αὐτὸσ δ’ ἂν τὸ πάροιθεν ἐπιφρασθεὶσ ἐνέποιμι. ἀνθέμενοι κεφαλῇσιν ἀερσιλόφουσ τρυφαλείασ, ἡμίσεεσ μὲν ἐρέσσετ’ ἀμοιβαδίσ, ἡμίσεεσ δὲ δούρασί τε ξυστοῖσι καὶ ἀσπίσιν ἄρσετε νῆα. αὐτὰρ πασσυδίῃ περιώσιον ὄρνυτ’ ἀυτὴν ἀθρόοι, ὄφρα κολῳὸν ἀηθείῃ φοβέωνται νεύοντάσ τε λόφουσ καὶ ἐπήορα δούραθ’ ὕπερθεν. εἰ δέ κεν αὐτὴν νῆσον ἱκώμεθα, δὴ τότ’ ἔπειτα σὺν κελάδῳ σακέεσσι πελώριον ὄρσετε δοῦπον. Ὧσ ἄρ’ ἔφη·

πάντεσσι δ’ ἐπίρροθοσ ἥνδανε μῆτισ. ἀμφὶ δὲ χαλκείασ κόρυθασ κεφαλῇσιν ἔθεντο δεινὸν λαμπομένασ, ἐπὶ δὲ λόφοι ἐσσείοντο φοινίκεοι. καὶ τοὶ μὲν ἀμοιβήδην ἐλάασκον· τοὶ δ’ αὖτ’ ἐγχείῃσι καὶ ἀσπίσι νῆ’ ἐκάλυψαν. ὡσ δ’ ὅτε τισ κεράμῳ κατερέψεται ἑρκίον ἀνήρ, δώματοσ ἀγλαϊήν τε καὶ ὑετοῦ ἔμμεναι ἄλκαρ, ἄλλῳ δ’ ἔμπεδον ἄλλοσ ὁμῶσ ἐπαμοιβὸσ ἄρηρεν· ὧσ οἵγ’ ἀσπίσι νῆα συναρτύναντεσ ἔρεψαν. οἱή δὲ κλαγγὴ δῄου πέλει ἐξ ὁμάδοιο ἀνδρῶν κινυμένων, ὁπότε ξυνίωσι φάλαγγεσ, τοίη ἄρ’ ὑψόθι νηὸσ ἐσ ἠέρα κίδνατ’ ἀυτή. οὐδέ τιν’ οἰωνῶν ἔτ’ ἐσέδρακον, ἀλλ’ ὅτε νήσῳ χρίμψαντεσ σακέεσσιν ἐπέκτυπον, αὐτίκ’ ἄρ’ οἵγε μυρίοι ἔνθα καὶ ἔνθα πεφυζότεσ ἠερέθοντο. ὡσ δ’ ὁπότε Κρονίδησ πυκινὴν ἐφέηκε χάλαζαν ἐκ νεφέων ἀνά τ’ ἄστυ καὶ οἰκία, τοὶ δ’ ὑπὸ τοῖσιν ἐνναέται κόναβον τεγέων ὕπερ εἰσαϊόντεσ ἧνται ἀκήν, ἐπεὶ οὔ σφε κατέλλαβε χείματοσ ὡρ́η ἀπροφάτωσ, ἀλλὰ πρὶν ἐκαρτύναντο μέλαθρον· ὧσ πυκινὰ πτερὰ τοῖσιν ἐφίεσαν ἀίσσοντεσ ὕψι μάλ’ ἂμ πέλαγοσ περάτησ εἰσ οὔρεα γαίησ. Τίσ γὰρ δὴ Φινῆοσ ἐήν νόοσ, ἐνθάδε κέλσαι ἀνδρῶν ἡρώων θεῖον στόλον; ἢ καὶ ἔπειτα ποῖον ὄνειαρ ἔμελλεν ἐελδομένοισιν ἱκέσθαι; Υἱῆεσ Φρίξοιο μετὰ πτόλιν Ὀρχομενοῖο ἐξ Αἰήσ ἐνέοντο παρ’ Αἰήταο Κυταίου, Κολχίδα νῆ’ ἐπιβάντεσ, ἵν’ ἄσπετον ὄλβον ἄρωνται πατρόσ· ὁ γὰρ θνῄσκων ἐπετείλατο τήνδε κέλευθον. καὶ δὴ ἔσαν νήσοιο μάλα σχεδὸν ἤματι κείνῳ. Ζεὺσ δ’ ἀνέμου βορέαο μένοσ κίνησεν ἀῆναι, ὕδατι σημαίνων διερὴν ὁδὸν Ἀρκτούροιο· αὐτὰρ ὅγ’ ἠμάτιοσ μὲν ἐν οὔρεσι φύλλ’ ἐτίνασσεν τυτθὸν ἐπ’ ἀκροτάτοισιν ἀήσυροσ ἀκρεμόνεσσιν· νυκτὶ δ’ ἔβη πόντονδε πελώριοσ, ὦρσε δὲ κῦμα κεκληγὼσ πνοιῇσι· κελαινὴ δ’ οὐρανὸν ἀχλὺσ ἄμπεχεν, οὐδέ πῃ ἄστρα διαυγέα φαίνετ’ ἰδέσθαι ἐκ νεφέων, σκοτόεισ δὲ περὶ ζόφοσ ἠρήρειστο. οἱ δ’ ἄρα μυδαλέοι, στυγερὸν τρομέοντεσ ὄλεθρον, υἱῆεσ Φρίξοιο φέρονθ’ ὑπὸ κύμασιν αὔτωσ. ἱστία δ’ ἐξήρπαξ’ ἀνέμου μένοσ, ἠδὲ καὶ αὐτὴν νῆα διάνδιχ’ ἐάξε τινασσομένην ῥοθίοισιν. ἔνθα δ’ ὑπ’ ἐννεσίῃσι θεῶν πίσυρέσ περ ἐόντεσ δούρατοσ ὠρέξαντο πελωρίου, οἱᾶ́ τε πολλὰ ῥαισθείσησ κεκέδαστο θόοισ συναρηρότα γόμφοισ. καὶ τοὺσ μὲν νῆσόνδε, παρὲξ ὀλίγον θανάτοιο, κύματα καὶ ῥιπαὶ ἀνέμου φέρον ἀσχαλόωντασ. αὐτίκα δ’ ἐρράγη ὄμβροσ ἀθέσφατοσ, ὑε͂ δὲ πόντον καὶ νῆσον καὶ πᾶσαν ὅσην κατεναντία νήσου χώρην Μοσσύνοικοι ὑπέρβιοι ἀμφενέμοντο. τοὺσ δ’ ἄμυδισ κρατερῷ σὺν δούρατι κύματοσ ὁρμὴ υἱῆασ Φρίξοιο μετ’ ἠιόνασ βάλε νήσου νύχθ’ ὕπο λυγαίην· τὸ δὲ μυρίον ἐκ Διὸσ ὕδωρ λῆξεν ἅμ’ ἠελίω· ͅ τάχα δ’ ἐγγύθεν ἀντεβόλησαν ἀλλήλοισ, Ἄργοσ δὲ παροίτατοσ ἔκφατο μῦθον· "Ἀντόμεθα πρὸσ Ζηνὸσ Ἐποψίου, οἵτινέσ ἐστε ἀνδρῶν, εὐμενέειν τε καὶ ἀρκέσσαι χατέουσιν.

πόντῳ γὰρ τρηχεῖαι ἐπιβρίσασαι ἀέλλαι νηὸσ ἀεικελίησ διὰ δούρατα πάντ’ ἐκέδασσαν, ᾗ ἔνι πείρομεν οἶμον ἐπὶ χρέοσ ἐμβεβαῶτεσ. τούνεκα νῦν ὑμέασ γουναζόμεθ’, αἴ κε πίθησθε, δοῦναι ὅσον τ’ εἴλυμα περὶ χροόσ, ἠδὲ κομίσσαι ἀνέρασ οἰκτείραντασ ὁμήλικασ ἐν κακότητι. ἀλλ’ ἱκέτασ ξείνουσ Διὸσ εἵνεκεν αἰδέσσασθε Ξεινίου Ἱκεσίου τε· Διὸσ δ’ ἄμφω ἱκέται τε καὶ ξεῖνοι· ὁ δέ που καὶ ἐπόψιοσ ἄμμι τέτυκται. " Τὸν δ’ αὖτ’ Αἴσονοσ υἱὸσ ἐπιφραδέωσ ἐρέεινεν, μαντοσύνασ Φινῆοσ ὀισσάμενοσ τελέεσθαι· "Ταῦτα μὲν αὐτίκα πάντα παρέξομεν εὐμενέοντεσ. ἀλλ’ ἄγε μοι κατάλεξον ἐτήτυμον, ὁππόθι γαίησ ναίετε, καὶ χρέοσ οἱο͂ν ὑπεὶρ ἅλα νεῖσθαι ἀνώγει, αὐτῶν θ’ ὑμείων ὄνομα κλυτόν, ἠδὲ γενέθλην. " Τὸν δ’ Ἄργοσ προσέειπεν ἀμηχανέων κακότητι· "Αἰολίδην Φρίξον τιν’ ἀφ’ Ἑλλάδοσ Αἰᾶν ἱκέσθαι ἀτρεκέωσ δοκέω που ἀκούετε καὶ πάροσ αὐτοί, Φρίξον, ὅτισ πτολίεθρον ἀνήλυθεν Αἰήταο, κριοῦ ἐπεμβεβαώσ, τόν ῥα χρύσειον ἔθηκεν Ἑρμείασ· κῶασ δὲ καὶ εἰσέτι νῦν κεν ἴδοισθε. τὸν μὲν ἔπειτ’ ἔρρεξεν ἑῇσ ὑποθημοσύνῃσιν Φυξίῳ ἐκ πάντων Κρονίδῃ Διί. καί μιν ἔδεκτο Αἰήτησ μεγάρῳ, κούρην τέ οἱ ἐγγυάλιξεν Χαλκιόπην ἀνάεδνον ἐυφροσύνῃσι νόοιο. τῶν ἐξ ἀμφοτέρων εἰμὲν γένοσ. ἀλλ’ ὁ μὲν ἤδη γηραιὸσ θάνε Φρίξοσ ἐν Λἰήταο δόμοισιν· ἡμεῖσ δ’ αὐτίκα πατρὸσ ἐφετμάων ἀλέγοντεσ νεύμεθ’ ἐσ Ὀρχομενὸν κτεάνων Ἀθάμαντοσ ἕκητι. εἰ δὲ καὶ οὔνομα δῆθεν ἐπιθύεισ δεδαῆσθαι, τῷδε Κυτίσσωροσ πέλει οὔνομα, τῷ δέ τε Φρόντισ, τῷ δὲ Μέλασ· ἐμὲ δ’ αὐτὸν ἐπικλείοιτέ κεν Ἄργον. " Ὧσ φάτ’· ἀριστῆεσ δὲ συνηβολίῃ κεχάροντο, καί σφεασ ἀμφίεπον περιθαμβέεσ. αὐτὰρ Ιἤσων ἐξαῦτισ κατὰ μοῖραν ἀμείψατο τοῖσδ’ ἐπέεσσιν· "Ἦ ἄρα δὴ γνωτοὶ πατρώιοι ἄμμιν ἐόντεσ λίσσεσθ’ εὐμενέοντασ ἐπαρκέσσαι κακότητα. Κρηθεὺσ γάρ ῥ’ Ἀθάμασ τε κασίγνητοι γεγάασιν. Κρηθῆοσ δ’ υἱωνὸσ ἐγὼ σὺν τοισίδ’ ἑταίροισ Ἑλλάδοσ ἐξ αὐτῆσ νέομ’ ἐσ πόλιν Αἰήταο. ἀλλὰ τὰ μὲν καὶ ̣ ̣ αῦτισ ἐνίφομεν ἀλλήλοισιν. νῦν δ’ ἕσσασθε πάροιθεν· ὑπ’ ἐννεσίῃσι δ’ ὀίω ἀθανάτων ἐσ χεῖρασ ἐμὰσ χατέοντασ ἱκέσθαι. " Ἦ ῥα, καὶ ἐκ νηὸσ δῶκέ σφισιν εἵματα δῦναι. πασσυδίῃ δἤπειτα κίον μετὰ νηὸν Ἄρηοσ, μῆλ’ ἱερευσόμενοι· περὶ δ’ ἐσχάρῃ ἐστήσαντο ἐσσυμένωσ, ἥ τ’ ἐκτὸσ ἀνηρεφέοσ πέλε νηοῦ στιάων· εἴσω δὲ μέλασ λίθοσ ἠρήρειστο ἱερόσ, ᾧ ποτε πᾶσαι Ἀμαζόνεσ εὐχετόωντο. οὐδέ σφιν θέμισ ἠε͂ν, ὅτ’ ἀντιπέρηθεν ἵκοιντο, μήλων τ’ ἠδὲ βοῶν τῇδ’ ἐσχάρῃ ἱερὰ καίειν· ἀλλ’ ἵππουσ δαίτρευον, ἐπηετανὸν κομέουσαι. αὐτὰρ ἐπεὶ ῥέξαντεσ ἐπαρτέα δαῖτ’ ἐπάσαντο, δὴ τότ ἄρ’ Αἰσονίδησ μετεφώνεεν, ἦρχέ τε μύθων· "Ζεὺσ ἐτεῇ τὰ ἕκαστ’ ἐπιδέρκεται·

οὐδέ μιν ἄνδρεσ λήθομεν ἔμπεδον, οἵ τε θεουδέεσ οὐδὲ δίκαιοι. ὡσ μὲν γὰρ πατέρ’ ὑμὸν ὑπεξείρυτο φόνοιο μητρυιῆσ, καὶ νόσφιν ἀπειρέσιον πόρεν ὄλβον· ὧσ δὲ καὶ ὑμέασ αὖτισ ἀπήμονασ ἐξεσάωσεν χείματοσ οὐλομένοιο. πάρεστι δὲ τῆσδ’ ἐπὶ νηὸσ ἔνθα καὶ ἔνθα νέεσθαι, ὅπῃ φίλον, εἴτε μετ’ Αἰᾶν, εἶτε μετ’ ἀφνειὴν θείου πόλιν Ὀρχομενοῖο. τὴν γὰρ Ἀθηναίη τεχνήσατο, καὶ τάμε χαλκῷ δούρατα Πηλιάδοσ κορυφῆσ πέρι· σὺν δέ οἱ Ἄργοσ τεῦξεν. ἀτὰρ κείνην γε κακὸν διὰ κῦμ’ ἐκέδασσεν, πρὶν καὶ πετράων σχεδὸν ἐλθεῖν, αἵ τ’ ἐνὶ πόντῳ στεινωπῷ συνίασι πανήμεροι ἀλλήλῃσιν. ἀλλ’ ἄγεθ’ ὧδε καὶ αὐτοὶ ἐσ Ἑλλάδα μαιομένοισιν κῶασ ἄγειν χρύσειον ἐπίρροθοι ἄμμι πέλεσθε καὶ πλόου ἡγεμονῆεσ, ἐπεὶ Φρίξοιο θυηλὰσ στέλλομαι ἀμπλήσων, Ζηνὸσ χόλον Αἰολίδῃσιν. " Ἴσκε παρηγορέων· οἱ δ’ ἔστυγον εἰσαϊόντεσ. οὐ γὰρ ἔφαν τεύξεσθαι ἐνηέοσ Αἰήταο κῶασ ἄγειν κριοῖο μεμαότασ, ὧδε δ’ ἐείπεν Ἄργοσ, ἀτεμβόμενοσ τοῖον στόλον ἀμφιπένεσθαι· "Ὦ φίλοι, ἡμέτερον μὲν ὅσον σθένοσ, οὔποτ’ ἀρωγῆσ σχήσεται, οὐδ’ ἠβαιόν, ὅτε χρειώ τισ ἵκηται. ἀλλ’ αἰνῶσ ὀλοῇσιν ἀπηνείῃσιν ἄρηρεν Αἰήτησ· τῶ καὶ περιδείδια ναυτίλλεσθαι. στεῦται δ’ Ηἐλίου γόνοσ ἔμμεναι· ἀμφὶ δὲ Κόλχων ἔθνεα ναιετάουσιν ἀπείρονα· καὶ δέ κεν Ἄρει σμερδαλέην ἐνοπὴν μέγα τε σθένοσ ἰσοφαρίζοι. οὐ μὰν οὐδ’ ἀπάνευθεν ἑλεῖν δέροσ Αἰήταο ῥηίδιον, τοῖόσ μιν ὄφισ περί τ’ ἀμφί τ’ ἔρυται ἀθάνατοσ καὶ ἀύπνοσ, ὃν αὐτὴ Γαῖ’ ἀνέφυσεν Καυκάσου ἐν κνημοῖσι, Τυφαονίη ὅθι πέτρη, ἔνθα Τυφάονά φασι Διὸσ Κρονίδαο κεραυνῷ βλήμενον, ὁππότε οἱ στιβαρὰσ ἐπορέξατο χεῖρασ, θερμὸν ἀπὸ κρατὸσ στάξαι φόνον· ἵκετο δ’ αὔτωσ οὔρεα καὶ πεδίον Νυσήιον, ἔνθ’ ἔτι νῦν περ κεῖται ὑποβρύχιοσ Σερβωνίδοσ ὕδασι λίμνησ. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· πολέεσσι δ’ ἐπὶ χλόοσ εἷλε παρειὰσ αὐτίκα, τοῖον ἀέθλον ὅτ’ ἔκλυον. αἶψα δὲ Πηλεὺσ θαρσαλέοισ ἐπέεσσιν ἀμείψατο, φώνησέν τε· "Μηδ’ οὕτωσ, ἠθεῖε, λίην δειδίσσεο θυμῷ. οὔτε γὰρ ὧδ’ ἀλκὴν ἐπιδευόμεθ’, ὥστε χερείουσ ἔμμεναι Αἰήταο σὺν ἔντεσι πειρηθῆναι. ἀλλὰ καὶ ἡμέασ οἰώ ἐπισταμένουσ πολέμοιο κεῖσε μολεῖν, μακάρων σχεδὸν αἵματοσ ἐκγεγαῶτασ. τῶ εἰ μὴ φιλότητι δέροσ χρύσειον ὀπάσσει, οὔ οἱ χραισμήσειν ἐπιέλπομαι ἔθνεα Κόλχων. " Ὧσ οἵγ’ ἀλλήλοισιν ἀμοιβαδὸν ἠγορόωντο, μέσφ’ αὖτισ δόρποιο κορεσσάμενοι κατέδαρθεν. ἦρι δ’ ἀνεγρομένοισιν ἐυκραὴσ ἀέν οὖροσ· ἱστία δ’ ἠείραν, τὰ δ’ ὑπαὶ ῥιπῆσ ἀνέμοιο τείνετο· ῥίμφα δὲ νῆσον ἀποπροέλειπον Ἄρηοσ. Νυκτὶ δ’ ἐπιπλομένῃ Φιλυρηίδα νῆσον ἄμειβον·

ἔνθα μὲν Οὐρανίδησ Φιλύρῃ Κρόνοσ, εὖτ’ ἐν Ὀλύμπῳ Τιτήνων ἤνασσεν, ὁ δὲ Κρηταῖον ὑπ’ ἄντρον Ζεὺσ ἔτι Κουρήτεσσι μετετρέφετ’ Ἰδαίοισιν, Ῥείην ἐξαπαφών παρελέξατο· τοὺσ δ’ ἐνὶ λέκτροισ τέτμε θεὰ μεσσηγύσ· ὁ δ’ ἐξ εὐνῆσ ἀνορούσασ ἔσσυτο χαιτήεντι φυὴν ἐναλίγκιοσ ἵππῳ· ἡ δ’ αἰδοῖ χῶρόν τε καὶ ἤθεα κεῖνα λιποῦσα Ὠκεανὶσ Φιλύρη εἰσ οὔρεα μακρὰ Πελασγῶν ἦλθ’, ἵνα δὴ Χείρωνα πελώριον, ἄλλα μὲν ἵππῳ, ἄλλα θεῷ ἀτάλαντον, ἀμοιβαίῃ τέκεν εὐνῇ. Κεῖθεν δ’ αὖ Μάκρωνασ ἀπειρεσίην τε Βεχείρων γαῖαν ὑπερφιάλουσ τε παρεξενέοντο Σάπειρασ, Βύζηράσ τ’ ἐπὶ τοί̔σιν· ἐπιπρὸ γὰρ αἰὲν ἔτεμνον ἐσσυμένωσ, λιαροῖο φορεύμενοι ἐξ ἀνέμοιο. καὶ δὴ νισσομένοισι μυχὸσ διεφαίνετο Πόντου. καὶ δὴ Καυκασίων ὀρέων ἀνέτελλον ἐρίπναι ἠλίβατοι, τόθι γυῖα περὶ στυφελοῖσι πάγοισιν ἰλλόμενοσ χαλκέῃσιν ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθεὺσ αἰετὸν ἥπατι φέρβε παλιμπετὲσ ἀίσσοντα. τὸν μὲν ἐπ’ ἀκροτάτησ ἴδον ἕσπερον ὀξέι ῥοίζῳ νηὸσ ὑπερπτάμενον νεφέων σχεδόν· ἀλλὰ καὶ ἔμπησ λαίφεα πάντ’ ἐτίναξε, παραιθύξασ πτερύγεσσιν. οὐ γὰρ’ ὅγ’ αἰθερίοιο φυὴν ἔχεν οἰωνοῖο, ἶσα δ’ ἐυξέστοισ ὠκύπτερα πάλλεν ἐρετμοῖσ, δηρὸν δ’. οὐ μετέπειτα πολύστονον ἀιόν αὐδὴν ἧπαρ ἀνελκομένοιο Προμηθέοσ· ἔκτυπε δ’ αἰθὴρ οἰμωγῇ, μέσφ’ αὖτισ ἀπ’ οὔρεοσ ἀίσσοντα αἰετὸν ὠμηστὴν αὐτὴν ὁδὸν εἰσενόησαν. ἐννύχιοι δ’ Ἄργοιο δαημοσύνῃσιν ἵκοντο Φᾶσίν τ’ εὐρὺ ῥέοντα, καὶ ἔσχατα πείρατα πόντοι Αὐτίκα δ’ ἱστία μὲν καὶ ἐπίκριον ἔνδοθι κοίλησ ἱστοδόκησ στείλαντεσ ἐκόσμεον· ἐν δὲ καὶ αὐτὸν ἱστὸν ἄφαρ χαλάσαντο παρακλιδόν· ὦκα δ’ ἐρετμοῖσ εἰσέλασαν ποταμοῖο μέγαν ῥόον· αὐτὰρ ὁ πάντῃ καχλάζων ὑπόεικεν. ἔχον δ’ ἐπ’ ἀριστερὰ χειρῶν Καύκασον αἰπήεντα Κυταιίδα τε πτόλιν Αἰήσ, ἔνθεν δ’ αὖ πεδίον τὸ Ἀρήιον ἱερά τ’ ἄλση τοῖο θεοῦ, τόθι κῶασ ὄφισ εἴρυτο δοκεύων πεπτάμενον λασίοισιν ἐπὶ δρυὸσ ἀκρεμόνεσσιν. αὐτὸσ δ’ Αἰσονίδησ χρυσέῳ ποταμόνδε κυπέλλῳ οἴνου ἀκηρασίοιο μελισταγέασ χέε λοιβὰσ Γαίῃ τ’ ἐνναέταισ τε θεοῖσ ψυχαῖσ τε καμόντων ἡρώων· γουνοῦτο δ’ ἀπήμονασ εἶναι ἀρωγοὺσ εὐμενέωσ, καὶ νηὸσ ἐναίσιμα πείσματα δέχθαι. αὐτίκα δ’ Ἀγκαῖοσ τοῖον μετὰ μῦθον ἐείπεν· "Κολχίδα μὲν δὴ γαῖαν ἱκάνομεν ἠδὲ ῥέεθρα Φάσιδοσ· ὡρ́η δ’ ἧμιν ἐνὶ σφίσι μητιάασθαι, εἴτ’ οὖν μειλιχίῃ πειρησόμεθ’ Αἰήταο, εἴτε καὶ ἀλλοίη τισ ἐπήβολοσ ἔσσεται ὁρμή. Ὧσ ἔφατ’·

Ἄργου δ’ αὖτε παρηγορίῃσιν Ιἤσων ὑψόθι νῆ’ ἐκέλευσεν ἐπ’ εὐναίῃσιν ἐρύσσαι δάσκιον εἰσελάσαντασ ἕλοσ· τὸ δ’ ἐπισχεδὸν ἠε͂ν νισσομένων, ἔνθ’ οἵγε διὰ κνέφασ ηὐλίζοντο. ἠὼσ δ’ οὐ μετὰ δηρὸν ἐελδομένοισ ἐφαάνθη.

상위

Apollodorus (아폴로도로스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION