Apollodorus, Argonautica, book 1

(아폴로도로스, 아르고나우티카, book 1)

Ἀρχόμενοσ σέο, Φοῖβε, παλαιγενέων κλέα φωτῶν μνήσομαι, οἳ Πόντοιο κατὰ στόμα καὶ διὰ πέτρασ Κυανέασ βασιλῆοσ ἐφημοσύνῃ Πελίαο χρύσειον μετὰ κῶασ ἐύζυγον ἤλασαν Ἀργώ. Τοίην γὰρ Πελίησ φάτιν ἔκλυεν, ὥσ μιν ὀπίσσω μοῖρα μένει στυγερή, τοῦδ’ ἀνέροσ, ὅντιν’ ἴδοιτο δημόθεν οἰοπέδιλον, ὑπ’ ἐννεσίῃσι δαμῆναι. δηρὸν δ’ οὐ μετέπειτα τεὴν κατὰ βάξιν Ιἤσων χειμερίοιο ῥέεθρα κιὼν διὰ ποσσὶν Ἀναύρου ἄλλο μὲν ἐξεσάωσεν ὑπ’ ἰλύοσ, ἄλλο δ’ ἔνερθεν κάλλιπεν αὖθι πέδιλον ἐνισχόμενον προχοῇσιν. ἵκετο δ’ ἐσ Πελίην αὐτοσχεδὸν ἀντιβολήσων εἰλαπίνησ, ἣν πατρὶ Ποσειδάωνι καὶ ἄλλοισ ῥέζε θεοῖσ, Ἥρησ δὲ Πελασγίδοσ οὐκ ἀλέγιζεν. αἶψα δὲ τόνγ’ ἐσιδὼν ἐφράσσατο, καί οἱ ἀέθλον ἔντυε ναυτιλίησ πολυκηδέοσ, ὄφρ’ ἐνὶ πόντῳ ἠὲ καὶ ἀλλοδαποῖσι μετ’ ἀνδράσι νόστον ὀλέσσῃ. Νῆα μὲν οὖν οἱ πρόσθεν ἐπικλείουσιν ἀοιδοὶ Ἄργον Ἀθηναίησ καμέειν ὑποθημοσύνῃσιν. νῦν δ’ ἂν ἐγὼ γενεήν τε καὶ οὔνομα μυθησαίμην ἡρώων, δολιχῆσ τε πόρουσ ἁλόσ, ὅσσα τ’ ἔρεξαν πλαζόμενοι· Μοῦσαι δ’ ὑποφήτορεσ εἰε͂ν ἀοιδῆσ. Πρῶτά νυν Ὀρφῆοσ μνησώμεθα, τόν ῥά ποτ’ αὐτὴ Καλλιόπη Θρήικι φατίζεται εὐνηθεῖσα Οἰάγρῳ σκοπιῆσ Πιμπληίδοσ ἄγχι τεκέσθαι αὐτὰρ τόνγ’ ἐνέπουσιν ἀτειρέασ οὔρεσι πέτρασ θέλξαι ἀοιδάων ἐνοπῇ ποταμῶν τε ῥέεθρα. φηγοὶ δ’ ἀγριάδεσ, κείνησ ἔτι σήματα μολπῆσ, ἀκτῆσ Θρηικίησ Ζώνησ ἔπι τηλεθόωσαι ἑξείησ στιχόωσιν ἐπήτριμοι, ἃσ ὅγ’ ἐπιπρὸ θελγομένασ φόρμιγγι κατήγαγε Πιερίηθεν. Ὀρφέα μὲν δὴ τοῖον ἑῶν ἐπαρωγὸν ἀέθλων Αἰσονίδησ Χείρωνοσ ἐφημοσύνῃσι πιθήσασ δέξατο, Πιερίῃ Βιστωνίδι κοιρανέοντα. Ἤλυθε δ’ Ἀστερίων αὐτοσχεδόν, ὅν ῥα Κομήτησ γείνατο δινήεντοσ ἐφ’ ὕδασιν Ἀπιδανοῖο, Πειρεσιὰσ ὄρεοσ Φυλληίου ἀγχόθι ναίων, ἔνθα μὲν Ἀπιδανόσ τε μέγασ καὶ δῖοσ Ἐνιπεὺσ ἄμφω συμφορέονται, ἀπόπροθεν εἰσ ἓν ἰόντεσ. Λάρισαν δ’ ἐπὶ τοῖσι λιπὼν Πολύφημοσ ἵκανεν Εἰλατίδησ, ὃσ πρὶν μὲν ἐρισθενέων Λαπιθάων, ὁππότε Κενταύροισ Λαπίθαι ἐπὶ θωρήσσοντο, ὁπλότεροσ πολέμιζε· τότ’ αὖ βαρύθεσκέ οἱ ἤδη γυῖα, μένεν δ’ ἔτι θυμὸσ ἀρήιοσ, ὡσ τὸ πάροσ περ. Οὐδὲ μὲν Ἴφικλοσ Φυλάκῃ ἔνι δηρὸν ἔλειπτο, μήτρωσ Αἰσονίδαο· κασιγνήτην γὰρ ὄπυιεν Αἴσων Ἀλκιμέδην Φυλακηίδα· τῆσ μιν ἀνώγει πηοσύνη καὶ κῆδοσ ἐνικρινθῆναι ὁμίλῳ. Οὐδὲ Φεραῖσ Ἄδμητοσ ἐυρρήνεσσιν ἀνάσσων μίμνεν ὑπὸ σκοπιὴν ὄρεοσ Χαλκωδονίοιο. Οὐδ’ Ἀλόπῃ μίμνον πολυλήιοι Ἑρμείαο υἱέεσ εὖ δεδαῶτε δόλουσ, Ἔρυτοσ καὶ Ἐχίων, τοῖσι δ’ ἐπὶ τρίτατοσ γνωτὸσ κίε νισσομένοισιν Αἰθαλίδησ·

καὶ τὸν μὲν ἐπ’ Ἀμφρυσσοῖο ῥοῇσιν Μυρμιδόνοσ κούρη Φθιὰσ τέκεν Εὐπολέμεια· τὼ δ’ αὖτ’ ἐκγεγάτην Μενετηίδοσ Ἀντιανείρησ. Ἤλυθε δ’ ἀφνειὴν προλιπὼν Γυρτῶνα Κόρωνοσ Καινεΐδησ, ἐσθλὸσ μέν, ἑοῦ δ’ οὐ πατρὸσ ἀμείνων. Καινέα γὰρ ζῶόν περ ἔτι κλείουσιν ἀοιδοὶ Κενταύροισιν ὀλέσθαι, ὅτε σφέασ οἰο͂σ ἀπ’ ἄλλων ἤλασ’ ἀριστήων· οἱ δ’ ἔμπαλιν ὁρμηθέντεσ οὔτε μιν ἐγκλῖναι προτέρω σθένον, οὔτε δαΐξαι· ἀλλ’ ἄρρηκτοσ ἄκαμπτοσ ἐδύσετο νειόθι γαίησ, θεινόμενοσ στιβαρῇσι καταΐγδην ἐλάτῃσιν. Ἤλυθε δ’ αὖ Μόψοσ Τιταρήσιοσ, ὃν περὶ πάντων Λητοΐδησ ἐδίδαξε θεοπροπίασ οἰωνῶν· ἠδὲ καὶ Εὐρυδάμασ Κτιμένου πάισ· ἄγχι δὲ λίμνησ Ξυνιάδοσ Κτιμένην Δολοπηίδα ναιετάασκεν. Καὶ μὴν Ἄκτωρ υἱᾶ Μενοίτιον ἐξ Ὀπόεντοσ ὦρσεν, ἀριστήεσσι σὺν ἀνδράσιν ὄφρα νέοιτο. Εἵπετο δ’ Εὐρυτίων τε καὶ ἀλκήεισ Ἐρυβώτησ, υἱε͂σ ὁ μὲν Τελέοντοσ, ὁ δ’ Ἴρου Ἀκτορίδαο· ἤτοι ὁ μὲν Τελέοντοσ ἐυκλειὴσ Ἐρυβώτησ, Ἴρου δ’ Εὐρυτίων. σὺν καὶ τρίτοσ ἠε͂ν Οἰλεύσ, ἔξοχοσ ἠνορέην καὶ ἐπαΐξαι μετόπισθεν εὖ δεδαὼσ δῄοισιν, ὅτε κλίνωσι φάλαγγασ. Αὐτὰρ ἀπ’ Εὐβοίησ Κάνθοσ κίε, τόν ῥα Κάνηθοσ πέμπεν Ἀβαντιάδησ λελιημένον· οὐ μὲν ἔμελλεν νοστήσειν Κήρινθον ὑπότροποσ. αισα γὰρ ἠε͂ν αὐτὸν ὁμῶσ Μόψον τε δαήμονα μαντοσυνάων πλαγχθέντασ Λιβύησ ἐνὶ πείρασι δῃωθῆναι, ὡσ οὐκ ἀνθρώποισι κακὸν μήκιστον ἐπαυρεῖν, ὁππότε κἀκείνουσ Λιβύῃ ἔνι ταρχύσαντο, τόσσον ἑκὰσ Κόλχων, ὅσσον τέ περ ἠελίοιο μεσσηγὺσ δύσιέσ τε καὶ ἀντολαὶ εἰσορόωνται. Τῷ δ’ ἄρ’ ἐπὶ Κλυτίοσ τε καὶ Ἴφιτοσ ἠγερέθοντο, Οἰχαλίησ ἐπίουροι, ἀπηνέοσ Εὐρύτου υἱε͂σ, Εὐρύτου, ᾧ πόρε τόξον Ἑκηβόλοσ· οὐδ’ ἀπόνητο δωτίνησ· αὐτῷ γὰρ ἑκὼν ἐρίδηνε δοτῆρι. Τοῖσι δ’ ἐπ’ Αἰακίδαι μετεκίαθον· οὐ μὲν ἅμ’ ἄμφω, οὐδ’ ὁμόθεν· νόσφιν γὰρ ἀλευάμενοι κατένασθεν Αἰγίνησ, ὅτε Φῶκον ἀδελφεὸν ἐξενάριξαν ἀφραδίῃ. Τελαμὼν μὲν ἐν Ἀτθίδι νάσσατο νήσῳ· Πηλεὺσ δὲ Φθίῃ ἐνὶ δώματα ναῖε λιασθείσ. Τοῖσ δ’ ἐπὶ Κεκροπίηθεν ἀρήιοσ ἤλυθε Βούτησ, παῖσ ἀγαθοῦ Τελέοντοσ, ἐυμμελίησ τε Φάληροσ. Ἄλκων μιν προέηκε πατὴρ ἑόσ· οὐ μὲν ἔτ’ ἄλλουσ γήραοσ υἱᾶσ ἔχεν βιότοιό τε κηδεμονῆασ. ἀλλά ἑ τηλύγετόν περ ὁμῶσ καὶ μοῦνον ἐόντα πέμπεν, ἵνα θρασέεσσι μεταπρέποι ἡρώεσσιν. Θησέα δ’, ὃσ περὶ πάντασ Ἐρεχθεΐδασ ἐκέκαστο, Ταιναρίην ἀίδηλοσ ὑπὸ χθόνα δεσμὸσ ἔρυκεν, Πειρίθῳ ἑσπόμενον κοινὴν ὁδόν· ἦ τέ κεν ἄμφω ῥηίτερον καμάτοιο τέλοσ πάντεσσιν ἔθεντο. Τῖφυσ δ’ Ἁγνιάδησ Σιφαέα κάλλιπε δῆμον Θεσπιέων, ἐσθλὸσ μὲν ὀρινόμενον προδαῆναι κῦμ’ ἁλὸσ εὐρείησ, ἐσθλὸσ δ’ ἀνέμοιο θυέλλασ καὶ πλόον ἠελίῳ τε καὶ ἀστέρι τεκμήρασθαι.

αὐτή μιν Τριτωνὶσ ἀριστήων ἐσ ὅμιλον ὦρσεν Ἀθηναίη, μετὰ δ’ ἤλυθεν ἐλδομένοισιν. αὐτὴ γὰρ καὶ νῆα θοὴν κάμε· σὺν δέ οἱ Ἄργοσ τεῦξεν Ἀρεστορίδησ κείνησ ὑποθημοσύνῃσιν. τῶ καὶ πασάων προφερεστάτη ἔπλετο νηῶν, ὅσσαι ὑπ’ εἰρεσίῃσιν ἐπειρήσαντο θαλάσσησ. Φλίασ δ’ αὖτ’ ἐπὶ τοῖσιν Ἀραιθυρέηθεν ἵκανεν, ἔνθ’ ἀφνειὸσ ἔναιε Διωνύσοιο ἕκητι, πατρὸσ ἑοῦ, πηγῇσιν ἐφέστιοσ Ἀσωποῖο. Ἀργόθεν αὖ Ταλαὸσ καὶ Ἀρήιοσ, υἱε͂ Βίαντοσ, ἤλυθον ἴφθιμόσ τε Λεώδοκοσ, οὓσ τέκε Πηρὼ Νηληίσ· τῆσ δ’ ἀμφὶ δύην ἐμόγησε βαρεῖαν Αἰολίδησ σταθμοῖσιν ἐν Ἰφίκλοιο Μελάμπουσ. Οὐδὲ μὲν οὐδὲ βίην κρατερόφρονοσ Ἡρακλῆοσ πευθόμεθ’ Αἰσονίδαο λιλαιομένου ἀθερίξαι. ἀλλ’ ἐπεὶ ἀιέ βάξιν ἀγειρομένων ἡρώων, νεῖον ἀπ’ Ἀρκαδίησ Λυρκήιον Ἄργοσ ἀμείψασ τὴν ὁδόν, ᾗ ζωὸν φέρε κάπριον, ὅσ ῥ’ ἐνὶ βήσσῃσ φέρβετο Λαμπείησ, Ἐρυμάνθιον ἂμ μέγα τῖφοσ, τὸν μὲν ἐνὶ πρώτῃσι Μυκηναίων ἀγορῇσιν δεσμοῖσ ἰλλόμενον μεγάλων ἀπεθήκατο νώτων· αὐτὸσ δ’ ᾗ ἰότητι παρὲκ νόον Εὐρυσθῆοσ ὡρμήθη· σὺν καί οἱ Ὕλασ κίεν, ἐσθλὸσ ὀπάων, πρωθήβησ, ἰῶν τε φορεὺσ φύλακόσ τε βιοῖο. Τῷ δ’ ἐπὶ δὴ θείοιο κίεν Δαναοῖο γενέθλη, Ναύπλιοσ. ἦ γὰρ ἐήν Κλυτονήου Ναυβολίδαο· Ναύβολοσ αὖ Λέρνου· Λέρνον γε μὲν ἴδμεν ἐόντα Προίτου Ναυπλιάδαο· Ποσειδάωνι δὲ κούρη. πρίν ποτ’ Ἀμυμώνη Δαναῒσ τέκεν εὐνηθεῖσα Ναύπλιον, ὃσ περὶ πάντασ ἐκαίνυτο ναυτιλίῃσιν. Ἴδμων δ’ ὑστάτιοσ μετεκίαθεν, ὅσσοι ἔναιον Ἄργοσ, ἐπεὶ δεδαὼσ τὸν ἑὸν μόρον οἰωνοῖσιν ἠιέ, μή οἱ δῆμοσ ἐυκλείησ ἀγάσαιτο. οὐ μὲν ὅγ’ ἠε͂ν Ἄβαντοσ ἐτήτυμον, ἀλλά μιν αὐτὸσ γείνατο κυδαλίμοισ ἐναρίθμιον Αἰολίδῃσιν Λητοΐδησ· αὐτὸσ δὲ θεοπροπίασ ἐδίδαξεν οἰωνούσ τ’ ἀλέγειν ἠδ’ ἔμπυρα σήματ’ ἰδέσθαι. Καὶ μὴν Αἰτωλὶσ κρατερὸν Πολυδεύκεα Λήδη Κάστορά τ’ ὠκυπόδων ὦρσεν δεδαημένον ἵππων Σπάρτηθεν· τοὺσ δ’ ἥγε δόμοισ ἔνι Τυνδαρέοιο τηλυγέτουσ ὠδῖνι μιῇ τέκεν· οὐδ’ ἀπίθησεν νισσομένοισ· Ζηνὸσ γὰρ ἐπάξια μήδετο λέκτρων. Οἵ τ’ Ἀφαρητιάδαι Λυγκεὺσ καὶ ὑπέρβιοσ Ἴδασ Ἀρήνηθεν ἔβαν, μεγάλῃ περιθαρσέεσ ἀλκῇ ἀμφότεροι· Λυγκεὺσ δὲ καὶ ὀξυτάτοισ ἐκέκαστο ὄμμασιν, εἰ ἐτεόν γε πέλει κλέοσ, ἀνέρα κεῖνον ῥηιδίωσ καὶ νέρθε κατὰ χθονὸσ αὐγάζεσθαι. Σὺν δὲ Περικλύμενοσ Νηλήιοσ ὦρτο νέεσθαι, πρεσβύτατοσ παίδων, ὅσσοι Πύλῳ ἐξεγένοντο Νηλῆοσ θείοιο·

Ποσειδάων δέ οἱ ἀλκὴν δῶκεν ἀπειρεσίην ἠδ’ ὅττι κεν ἀρήσαιτο μαρνάμενοσ, τὸ πέλεσθαι ἐνὶ ξυνοχῇ πολέμοιο. Καὶ μὴν Ἀμφιδάμασ Κηφεύσ τ’ ἴσαν Ἀρκαδίηθεν, οἳ Τεγέην καὶ κλῆρον Ἀφειδάντειον ἔναιον, υἱε͂ δύω Ἀλεοῦ· τρίτατόσ γε μὲν ἕσπετ’ ἰοῦσιν Ἀγκαῖοσ, τὸν μέν ῥα πατὴρ Λυκόοργοσ ἔπεμπεν, τῶν ἄμφω γνωτὸσ προγενέστεροσ. ἀλλ’ ὁ μὲν ἤδη γηράσκοντ’ Ἀλεὸν λίπετ’ ἂμ πόλιν ὄφρα κομίζοι, παῖδα δ’ ἑὸν σφετέροισι κασιγνήτοισιν ὄπασσεν. βῆ δ’ ὅγε Μαιναλίησ ἄρκτου δέροσ, ἀμφίτομόν τε δεξιτερῇ πάλλων πέλεκυν μέγαν. ἔντεα γάρ οἱ πατροπάτωρ Ἀλεὸσ μυχάτῃ ἐνέκρυψε καλιῇ, αἴ κέν πωσ ἔτι καὶ τὸν ἐρητύσειε νέεσθαι. Βῆ δὲ καὶ Αὐγείησ, ὃν δὴ φάτισ Ηἐλίοιο ἔμμεναι· Ἠλείοισι δ’ ὅγ’ ἀνδράσιν ἐμβασίλευεν, ὄλβῳ κυδιόων· μέγα δ’ ἱέτο Κολχίδα γαῖαν αὐτόν̣ ̣ τ’ Αἰήτην ἰδέειν σημάντορα Κόλχων. Ἀστέριοσ δὲ καὶ Ἀμφίων Ὑπερασίου υἱε͂σ Πελλήνησ ἀφίκανον Ἀχαιίδοσ, ἥν ποτε Πέλλησ πατροπάτωρ ἐπόλισσεν ἐπ’ ὀφρύσιν Αἰγιαλοῖο. Ταίναρον αὖτ’ ἐπὶ τοῖσι λιπὼν Εὔφημοσ ἵκανεν, τόν ῥα Ποσειδάωνι ποδωκηέστατον ἄλλων Εὐρώπη Υιτυοῖο μεγασθενέοσ τέκε κούρη. κεῖνοσ ἀνὴρ καὶ πόντου ἐπὶ γλαυκοῖο θέεσκεν οἴδματοσ, οὐδὲ θοοὺσ βάπτεν πόδασ, ἀλλ’ ὅσον ἄκροισ ἴχνεσι τεγγόμενοσ διερῇ πεφόρητο κελεύθῳ. Καὶ δ’ ἄλλω δύο παῖδε Ποσειδάωνοσ ἵκοντο· ἤτοι ὁ μὲν πτολίεθρον ἀγαυοῦ Μιλήτοιο νοσφισθεὶσ Ἐργῖνοσ, ὁ δ’ Ἰμβρασίησ ἕδοσ Ἥρησ, Παρθενίην, Ἀγκαῖοσ ὑπέρβιοσ· ἴστορε δ’ ἄμφω ἠμὲν ναυτιλίησ ἠδ’ ἄρεοσ εὐχετόωντο. Οἰνεΐδησ δ’ ἐπὶ τοῖσιν ἀφορμηθεὶσ Καλυδῶνοσ ἀλκήεισ Μελέαγροσ ἀνήλυθε, Λαοκόων τε, Λαοκόων Οἰνῆοσ ἀδελφεόσ, οὐ μὲν ἰῆσ γε μητέροσ· ἀλλά ἑ θῆσσα γυνὴ τέκε· τὸν μὲν ἄρ’ Οἰνεὺσ ἤδη γηραλέον κοσμήτορα παιδὸσ ἰάλλεν· ὧδ’ ἔτι κουρίζων περιθαρσέα δῦνεν ὅμιλον ἡρώων. τοῦ δ’ οὔτιν’ ὑπέρτερον ἄλλον ὀίω, νόσφιν γ’ Ἡρακλῆοσ, ἐπελθέμεν, εἴ κ’ ἔτι μοῦνον αὖθι μένων λυκάβαντα μετετράφη Αἰτωλοῖσιν. καὶ μήν οἱ μήτρωσ αὐτὴν ὁδόν, εὖ μὲν ἄκοντι, εὖ δὲ καὶ ἐν σταδίῃ δεδαημένοσ ἀντιφέρεσθαι, Θεστιάδησ Ἴφικλοσ ἐφωμάρτησε κιόντι. Σὺν δὲ Παλαιμόνιοσ Λέρνου πάισ Ὠλενίοιο, Λέρνου ἐπίκλησιν, γενεήν γε μὲν Ἡφαίστοιο· τούνεκ’ ἐήν πόδα σιφλόσ· ἀτὰρ δέμασ οὔ κέ τισ ἔτλη ἠνορέην τ’ ὀνόσασθαι, ὃ καὶ μεταρίθμιοσ ἠε͂ν πᾶσιν ἀριστήεσσιν, Ιἤσονι κῦδοσ ἀέξων. Ἐκ δ’ ἄρα Φωκήων κίεν Ἴφιτοσ Ὀρνυτίδαο Ναυβόλου ἐκγεγαώσ·

ξεῖνοσ δέ οἱ ἔσκε πάροιθεν, ἦμοσ ἔβη Πυθώδε θεοπροπίασ ἐρεείνων ναυτιλίησ· τόθι γάρ μιν ἑοῖσ ὑπέδεκτο δόμοισιν. Ζήτησ αὖ Κάλαΐσ τε Βορήιοι υἱε͂σ ἵκοντο, οὕσ ποτ’ Ἐρεχθηὶσ Βορέῃ τέκεν Ὠρείθυια ἐσχατιῇ Θρῄκησ δυσχειμέρου· ἔνθ’ ἄρα τήνγε Θρηίκιοσ Βορέησ ἀνερέψατο Κεκροπίηθεν Ἰλισσοῦ προπάροιθε χορῷ ἔνι δινεύουσαν. καί μιν ἄγων ἕκαθεν, Σαρπηδονίην ὅθι πέτρην κλείουσιν, ποταμοῖο παρὰ ῥόον Ἐργίνοιο, λυγαίοισ ἐδάμασσε περὶ νεφέεσσι καλύψασ. τὼ μὲν ἐπ’ ἀκροτάτοισι ποδῶν ἑκάτερθεν ἐρεμνὰσ σεῖον ἀειρομένω πτέρυγασ, μέγα θάμβοσ ἰδέσθαι, χρυσείαισ φολίδεσσι διαυγέασ· ἀμφὶ δὲ νώτοισ κράατοσ ἐξ ὑπάτοιο καὶ αὐχένοσ ἔνθα καὶ ἔνθα κυάνεαι δονέοντο μετὰ πνοιῇσιν ἔθειραι. Οὐδὲ μὲν οὐδ’ αὐτοῖο πάισ μενέαινεν Ἄκαστοσ ἰφθίμου Πελίαο δόμοισ ἔνι πατρὸσ ἑῆοσ μιμνάζειν, Ἄργοσ τε θεᾶσ ὑποεργὸσ Ἀθήνησ· ἀλλ’ ἄρα καὶ τὼ μέλλον ἐνικρινθῆναι ὁμίλῳ. Τόσσοι ἄρ’ Αἰσονίδῃ συμμήστορεσ ἠγερέθοντο. τοὺσ μὲν ἀριστῆασ Μινύασ περιναιετάοντεσ κίκλησκον μάλα πάντασ, ἐπεὶ Μινύαο θυγατρῶν οἱ πλεῖστοι καὶ ἄριστοι ἀφ’ αἵματοσ εὐχετόωντο ἔμμεναι· ὧσ δὲ καὶ αὐτὸν Ιἤσονα γείνατο μήτηρ Ἀλκιμέδη, Κλυμένησ Μινυηίδοσ ἐκγεγαυῖα. Αὐτὰρ ἐπεὶ δμώεσσιν ἐπαρτέα πάντ’ ἐτέτυκτο, ὅσσα περ ἐντύνονται ἐπαρτέεσ ἔνδοθι νῆεσ, εὖτ’ ἂν ἄγῃ χρέοσ ἄνδρασ ὑπεὶρ ἅλα ναυτίλλεσθαι, δὴ τότ’ ἴσαν μετὰ νῆα δι’ ἄστεοσ, ἔνθα περ ἀκταὶ κλείονται Παγασαὶ Μαγνήτιδεσ· ἀμφὶ δὲ λαῶν πληθὺσ σπερχομένων ἄμυδισ θέεν· οἱ δὲ φαεινοὶ ἀστέρεσ ὣσ νεφέεσσι μετέπρεπον· ὧδε δ’ ἕκαστοσ ἔννεπεν εἰσορόων σὺν τεύχεσιν ἀίσσοντασ· "Ζεῦ ἄνα, τίσ Πελίαο νόοσ; πόθι τόσσον ὅμιλον ἡρώων γαίησ Παναχαιίδοσ ἔκτοθι βάλλει; αὐτῆμάρ κε δόμουσ ὀλοῷ πυρὶ δῃώσειαν Αἰήτεω, ὅτε μή σφιν ἑκὼν δέροσ ἐγγυαλίξῃ. ἀλλ’ οὐ φυκτὰ κέλευθα, πόνοσ δ’ ἄπρηκτοσ ἰοῦσιν. " Ὧσ φάσαν ἔνθα καὶ ἔνθα κατὰ πτόλιν· αἱ δὲ γυναῖκεσ πολλὰ μάλ’ ἀθανάτοισιν ἐσ αἰθέρα χεῖρασ ἀείρον, εὐχόμεναι νόστοιο τέλοσ θυμηδὲσ ὀπάσσαι. ἄλλη δ’ εἰσ ἑτέρην ὀλοφύρετο δακρυχέουσα· "Δειλὴ Ἀλκιμέδη, καὶ σοὶ κακὸν ὀφέ περ ἔμπησ ἤλυθεν, οὐδ’ ἐτέλεσσασ ἐπ’ ἀγλαϊῄ βιότοιο. Αἴσων αὖ μέγα δή τι δυσάμμοροσ. ἦ τέ οἱ ἠε͂ν βέλτερον, εἰ τὸ πάροιθεν ἐνὶ κτερέεσσιν ἐλυσθεὶσ νειόθι γαίησ κεῖτο, κακῶν ἔτι νῆισ ἀέθλων. ὡσ ὄφελεν καὶ Φρίξον, ὅτ’ ὤλετο παρθένοσ Ἕλλη, κῦμα μέλαν κριῷ ἅμ’ ἐπικλύσαι· ἀλλὰ καὶ αὐδὴν ἀνδρομέην προέηκε κακὸν τέρασ, ὥσ κεν ἀνίασ Ἀλκιμέδῃ μετόπισθε καὶ ἄλγεα μυρία θείη. Αἱ μὲν ἄρ’ ὧσ ἀγόρευον ἐπὶ προμολῇσι κιόντων.

ἤδη δὲ δμῶέσ τε πολεῖσ δμωαί τ’ ἀγέροντο· μήτηρ δ’ ἀμφ’ αὐτὸν βεβολημένη. ὀξὺ δ’ ἑκάστην δῦνεν ἄχοσ· σὺν δέ σφι πατὴρ ὀλοῷ ὑπὸ γήραι ἐντυπὰσ ἐν λεχέεσσι καλυψάμενοσ γοάασκεν. αὐτὰρ ὁ τῶν μὲν ἔπειτα κατεπρήυνεν ἀνίασ θαρσύνων, δμώεσσι δ’ ἀρήια τεύχε’ ἀείρειν πέφραδεν· οἱ δέ τε σῖγα κατηφέεσ ἠείροντο. μήτηρ δ’ ὡσ τὰ πρῶτ’ ἐπεχεύατο πήχεε παιδί, ὧσ ἔχετο κλαίουσ’ ἀδινώτερον, ἠύτε κούρη οἰόθεν ἀσπασίωσ πολιὴν τροφὸν ἀμφιπεσοῦσα μύρεται, ᾗ οὐκ εἰσὶν ἔτ’ ἄλλοι κηδεμονῆεσ, ἀλλ’ ὑπὸ μητρυιῇ βίοτον βαρὺν ἡγηλάζει· καί ἑ νέον πολέεσσιν ὀνείδεσιν ἐστυφέλιξεν, τῇ δέ τ’ ὀδυρομένῃ δέδεται κέαρ ἔνδοθεν ἄτῃ, οὐδ’ ἔχει ἐκφλύξαι τόσσον γόον, ὅσσον ὀρεχθεῖ· ὧσ ἀδινὸν κλαίεσκεν ἑὸν παῖδ’ ἀγκὰσ ἔχουσα Ἀλκιμέδη, καὶ τοῖον ἔποσ φάτο κηδοσύνῃσιν· "Αἴθ’ ὄφελον κεῖν’ ἦμαρ, ὅτ’ ἐξειπόντοσ ἄκουσα δειλὴ ἐγὼ Πελίαο κακὴν βασιλῆοσ ἐφετμήν, αὐτίκ’ ἀπὸ ψυχὴν μεθέμεν, κηδέων τε λαθέσθαι, ὄφρ’ αὐτόσ με τεῇσι φίλαισ ταρχύσαο χερσίν, τέκνον ἐμόν· τὸ γὰρ οἰο͂ν ἐήν ἔτι λοιπὸν ἐέλδωρ ἐκ σέθεν, ἄλλα δὲ πάντα πάλαι θρεπτήρια πέσσω. νῦν γε μὲν ἡ τὸ πάροιθεν Ἀχαιιάδεσσιν ἀγητὴ δμωὶσ ὅπωσ κενεοῖσι λελείψομαι ἐν μεγάροισιν, σεῖο πόθῳ μινύθουσα δυσάμμοροσ, ᾧ ἔπι πολλὴν ἀγλαϊήν καὶ κῦδοσ ἔχον πάροσ, ᾧ ἔπι μούνῳ μίτρην πρῶτον ἔλυσα καὶ ὕστατον. ἔξοχα γάρ μοι Εἰλείθυια θεὰ πολέοσ ἐμέγηρε τόκοιο. ᾤ μοι ἐμῆσ ἄτησ· τὸ μὲν οὐδ’ ὅσον, οὐδ’ ἐν ὀνείρῳ ὠισάμην, εἰ Φρίξοσ ἐμοὶ κακὸν ἔσσετ’ ἀλύξασ. " Ὧσ ἥγε στενάχουσα κινύρετο· ταὶ δὲ γυναῖκεσ ἀμφίπολοι γοάασκον ἐπισταδόν· αὐτὰρ ὁ τήνγε μειλιχίοισ ἐπέεσσι παρηγορέων προσέειπεν· "Μή μοι λευγαλέασ ἐνιβάλλεο, μῆτερ, ἀνίασ ὧδε λίην, ἐπεὶ οὐ μὲν ἐρητύσεισ κακότητοσ δάκρυσιν, ἀλλ’ ἔτι κεν καὶ ἐπ’ ἄλγεσιν ἄλγοσ ἄροιο. πήματα γάρ τ’ ἀίδηλα θεοὶ θνητοῖσι ϝέμουσιν, τῶν μοῖραν κατὰ θυμὸν ἀνιάζουσά περ ἔμπησ τλῆθι φέρειν· θάρσει δὲ συνημοσύνῃσιν Ἀθήνησ, ἠδὲ θεοπροπίοισιν, ἐπεὶ μάλα δεξιὰ Φοῖβοσ ἔχρη, ἀτὰρ μετέπειτά γ’ ἀριστήων ἐπαρωγῇ. ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν αὖθι μετ’ ἀμφιπόλοισιν ἕκηλοσ μίμνε δόμοισ, μηδ’ ὄρνισ ἀεικελίη πέλε νηί· κεῖσε δ’ ὁμαρτήσουσιν ἔται δμῶέσ τε κιόντι. " Ἦ, καὶ ὁ μὲν προτέρωσε δόμων ἐξῶρτο νέεσθαι. οἱο͂σ δ’ ἐκ νηοῖο θυώδεοσ εἶσιν Ἀπόλλων Δῆλον ἀν’ ἠγαθέην, ἠὲ Κλάρον, ἢ ὅγε Πυθώ, ἢ Αυκίην εὐρεῖαν, ἐπὶ Ξάνθοιο ῥοῇσιν, τοῖοσ ἀνὰ πληθὺν δήμου κίεν· ὦρτο δ’ ἀυτὴ κεκλομένων ἄμυδισ. τῷ δὲ ξύμβλητο γεραιὴ Ἰφιὰσ Ἀρτέμιδοσ πολιηόχου ἀρήτειρα, καί μιν δεξιτερῆσ χειρὸσ κύσεν, οὐδέ τι φάσθαι ἔμπησ ἱεμένη δύνατο, προθέοντοσ ὁμίλου· ἀλλ’ ἡ μὲν λίπετ’ αὖθι παρακλιδόν, οἱᾶ γεραιὴ ὁπλοτέρων, ὁ δὲ πολλὸν ἀποπλαγχθεὶσ ἐλιάσθη. Αὐτὰρ ἐπεί ῥα πόληοσ ἐυδμήτουσ λίπ’ ἀγυιάσ, ἀκτὴν δ’ ἵκανεν Παγασηίδα, τῇ μιν ἑταῖροι δειδέχατ’, Ἀργῴῃ ἄμυδισ παρὰ νηὶ μένοντεσ.

στῆ δ’ ἄρ’ ἐπὶ προμολῇσ· οἱ δ’ ἀντίοι ἠγερέθοντο. ἐσ δ’ ἐνόησαν Ἄκαστον ὁμῶσ Ἄργον τε πόληοσ νόσφι καταβλώσκοντασ, ἐθάμβησαν δ’ ἐσιδόντεσ πασσυδίῃ Πελίαο παρὲκ νόον ἰθύοντασ. δέρμα δ’ ὁ μὲν ταύροιο ποδηνεκὲσ ἀμφέχετ’ ὤμουσ Ἄργοσ Ἀρεστορίδησ λάχνῃ μέλαν· αὐτὰρ ὁ καλὴν δίπλακα, τήν οἱ ὄπασσε κασιγνήτη Πελόπεια. ἀλλ’ ἔμπησ τὼ μέν τε διεξερέεσθαι ἕκαστα ἔσχετο· τοὺσ δ’ ἀγορήνδε συνεδριάασθαι ἄνωγεν. αὐτοῦ δ’ ἰλλομένοισ ἐπὶ λαίφεσιν, ἠδὲ καὶ ἱστῷ κεκλιμένῳ μάλα πάντεσ ἐπισχερὼ ἑδριόωντο. τοῖσιν δ’ Αἴσονοσ υἱὸσ ἐυφρονέων μετέειπεν· "Ἄλλα μὲν ὅσσα τε νηὶ ἐφοπλίσσασθαι ἐοίκεν ‐‐πάντα γὰρ εὖ κατὰ κόσμον‐‐ἐπαρτέα κεῖται ἰοῦσιν. τῶ οὐκ ἂν δηναιὸν ἐχοίμεθα τοῖο ἕκητι ναυτιλίησ, ὅτε μοῦνον ἐπιπνεύσουσιν ἀῆται. ἀλλά, φίλοι,‐‐ξυνὸσ γὰρ ἐσ Ἑλλάδα νόστοσ ὀπίσσω, ξυναὶ δ’ ἄμμι πέλονται ἐσ Αἰήταο κέλευθοι‐‐ τούνεκα νῦν τὸν ἄριστον ἀφειδήσαντεσ ἕλεσθε ὄρχαμον ἡμείων, ᾧ κεν τὰ ἕκαστα μέλοιτο, νείκεα συνθεσίασ τε μετὰ ξείνοισι βαλέσθαι. " Ὧσ φάτο· πάπτηναν δὲ νέοι θρασὺν Ἡρακλῆα ἥμενον ἐν μέσσοισι· μιῇ δέ ἑ πάντεσ ἀυτῇ σημαίνειν ἐπέτελλον· ὁ δ’ αὐτόθεν, ἔνθα περ ἧστο, δεξιτερὴν ἀνὰ χεῖρα τανύσσατο φώνησέν τε· "Μήτισ ἐμοὶ τόδε κῦδοσ ὀπαζέτω. οὐ γὰρ ἔγωγε πείσομαι· ὥστε καὶ ἄλλον ἀναστήσεσθαι ἐρύξω. αὐτόσ, ὅτισ ξυνάγειρε, καὶ ἀρχεύοι ὁμάδοιο. " Ἦ ῥα μέγα φρονέων, ἐπὶ δ’ ᾔνεον, ὡσ ἐκέλευεν Ἡρακλέησ· ἀνὰ δ’ αὐτὸσ ἀρήιοσ ὤρνυτ’ Ιἤσων γηθόσυνοσ, καὶ τοῖα λιλαιομένοισ ἀγόρευεν· "Εἰ μὲν δή μοι κῦδοσ ἐπιτρωπᾶτε μέλεσθαι, μηκέτ’ ἔπειθ’, ὡσ καὶ πρίν, ἐρητύοιτο κέλευθα. νῦν γε μὲν ἤδη Φοῖβον ἀρεσσάμενοι θυέεσσιν δαῖτ’ ἐντυνώμεσθα παρασχεδόν. ὄφρα δ’ ἰώσιν δμῶεσ ἐμοὶ σταθμῶν σημάντορεσ, οἷσι μέμηλεν δεῦρο βόασ ἀγέληθεν ἐὺ κρίναντασ ἐλάσσαι, τόφρα κε νῆ’ ἐρύσαιμεν ἔσω ἁλόσ, ὅπλα δὲ πάντα ἐνθέμενοι πεπάλαχθε κατὰ κληῖδασ ἐρετμά. τείωσ δ’ αὖ καὶ βωμὸν ἐπάκτιον Ἐμβασίοιο θείομεν Ἀπόλλωνοσ, ὅ μοι χρείων ὑπέδεκτο σημανέειν δείξειν τε πόρουσ ἁλόσ, εἴ κε θυηλαῖσ οὗ ἕθεν ἐξάρχωμαι ἀεθλεύων βασιλῆι. " Η ῥα, καὶ εἰσ ἔργον πρῶτοσ τράπεθ̓· οἱ δ’ ἐπανέσταν πειθόμενοι· ἀπὸ δ’ εἵματ’ ἐπήτριμα νηήσαντο λείῳ ἐπὶ πλαταμῶνι, τὸν οὐκ ἐπέβαλλε θάλασσα κύμασι, χειμερίη δὲ πάλαι ἀποέκλυσεν ἅλμη. νῆα δ’ ἐπικρατέωσ Ἄργου ὑποθημοσύνῃσιν ἔζωσαν πάμπρωτον ἐυστρεφεῖ ἔνδοθεν ὅπλῳ τεινάμενοι ἑκάτερθεν, ἵν’ εὖ ἀραροίατο γόμφοισ δούρατα καὶ ῥοθίοιο βίην ἔχοι ἀντιόωσαν. σκάπτον δ’ αἶψα κατ’ εὖροσ ὅσον περιβάλλετο χῶρον, ἠδὲ κατὰ πρῴραν εἴσω ἁλὸσ ὁσσάτιόν περ ἑλκομένη χείρεσσιν ἐπιδραμέεσθαι ἔμελλεν. αἰεὶ δὲ προτέρω χθαμαλώτερον ἐξελάχαινον στείρησ, ἐν δ’ ὁλκῷ ξεστὰσ στορέσαντο φάλαγγασ· τὴν δὲ κατάντη κλῖναν ἐπὶ πρώτῃσι φάλαγξιν, ὥσ κεν ὀλισθαίνουσα δι’ αὐτάων φορέοιτο. ὕψι δ’ ἄρ’ ἔνθα καὶ ἔνθα μεταστρέψαντεσ ἐρετμὰ πήχυιον προύχοντα περὶ σκαλμοῖσιν ἔδησαν. τῶν δ’ ἐναμοιβαδὶσ αὐτοὶ ἐνέσταθεν ἀμφοτέρωθεν, στέρνα θ’ ὁμοῦ καὶ χεῖρασ ἐπήλασαν. ἐν δ’ ἄρα Τῖφυσ βήσαθ’, ἵν’ ὀτρύνειε νέουσ κατὰ καιρὸν ἐρύσσαι· κεκλόμενοσ δ’ ἠύσε μάλα μέγα· τοὶ δὲ παρᾶσσον ᾧ κράτεϊ βρίσαντεσ ἰῇ στυφέλιξαν ἐρωῇ νειόθεν ἐξ ἕδρησ, ἐπὶ δ’ ἐρρώσαντο πόδεσσιν προπροβιαζόμενοι· ἡ δ’ ἕσπετο Πηλιὰσ Ἀργὼ ῥίμφα μάλ’· οἱ δ’ ἑκάτερθεν ἐπίαχον ἀίσσοντεσ. αἱ δ’ ἄρ’ ὑπὸ τρόπιδι στιβαρῇ στενάχοντο φάλαγγεσ τριβόμεναι περὶ δέ σφιν ἀιδνὴ κήκιε λιγνὺσ βριθοσύνῃ, κατόλισθε δ’ ἔσω ἁλόσ· οἱ δέ μιν αὖθι ἂψ ἀνασειράζοντεσ ἔχον προτέρωσε κιοῦσαν. σκαλμοῖσ δ’ ἀμφὶσ ἐρετμὰ κατήρτυον· ἐν δέ οἱ ἱστὸν λαίφεά τ’ εὐποίητα καὶ ἁρμαλιὴν ἐβάλοντο. Αὐτὰρ ἐπεὶ τὰ ἕκαστα περιφραδέωσ ἀλέγυναν, κληῖδασ μὲν πρῶτα πάλῳ διεμοιρήσαντο, ἄνδρ’ ἐντυναμένω δοιὼ μίαν·

ἐκ δ’ ἄρα μέσσην ᾕρεον Ἡρακλῆι καὶ ἡρώων ἄτερ ἄλλων Ἀγκαίῳ, Τεγέησ ὅσ ῥα πτολίεθρον ἔναιεν. τοῖσ μέσσην οἰοίσιν ἀπὸ κληῖδα λίποντο αὔτωσ, οὔτι πάλῳ· ἐπὶ δ’ ἔτρεπον αἰνήσαντεσ Τῖφυν ἐυστείρησ οἰήια νηὸσ ἔρυσθαι. Ἔνθεν δ’ αὖ λάιγγασ ἁλὸσ σχεδὸν ὀχλίζοντεσ νήεον αὐτόθι βωμὸν ἐπάκτιον Ἀπόλλωνοσ, Ἀκτίου Ἐμβασίοιό τ’ ἐπώνυμον· ὦκα δέ τοίγε φιτροὺσ ἀζαλέησ στόρεσαν καθύπερθεν ἐλαίησ. τείωσ δ’ αὖτ’ ἀγέληθεν ἐπιπροέηκαν ἄγοντεσ βουκόλοι Αἰσονίδαο δύω βόε. τοὺσ δ’ ἐρύσαντο κουρότεροι ἑτάρων βωμοῦ σχεδόν. οἱ δ’ ἄρ’ ἔπειτα χέρνιβά τ’ οὐλοχύτασ τε παρέσχεθον. αὐτὰρ Ιἤσων εὔχετο κεκλόμενοσ πατρώιον Ἀπόλλωνα· "Κλῦθι ἄναξ, Παγασάσ τε πόλιν τ’ Αἰσωνίδα ναίων, ἡμετέροιο τοκῆοσ ἐπώνυμον, ὅσ μοι ὑπέστησ Πυθοῖ χρειομένῳ ἄνυσιν καὶ πείραθ’ ὁδοῖο σημανέειν, αὐτὸσ γὰρ ἐπαίτιοσ ἔπλευ ἀέθλων· αὐτὸσ νῦν ἄγε νῆα σὺν ἀρτεμέεσσιν ἑταίροισ κεῖσέ τε καὶ παλίνορσον ἐσ Ἑλλάδα. σοὶ δ’ ἂν ὀπίσσω τόσσων, ὅσσοι κεν νοστήσομεν, ἀγλαὰ ταύρων ἱρὰ πάλιν βωμῷ ἐπιθήσομεν· ἄλλα δὲ Πυθοῖ, ἄλλα δ’ ἐσ Ὀρτυγίην ἀπερείσια δῶρα κομίσσω. νῦν δ’ ἴθι, καὶ τήνδ’ ἧμιν, Ἑκηβόλε, δέξο θυηλήν, ἥν τοι τῆσδ’ ἐπίβαθρα χάριν προτεθείμεθα νηὸσ πρωτίστην· λύσαιμι δ’, ἄναξ, ἐπ’ ἀπήμονι μοίρῃ πείσματα σὴν διὰ μῆτιν· ἐπιπνεύσειε δ’ ἀήτησ μείλιχοσ, ᾧ κ’ ἐπὶ πόντον ἐλευσόμεθ’ εὐδιόωντεσ. " Ἦ, καὶ ἅμ’ εὐχωλῇ προχύτασ βάλε. τὼ δ’ ἐπὶ βουσὶν ζωσάσθην, Ἀγκαῖοσ ὑπέρβιοσ, Ἡρακλέησ τε. ἤτοι ὁ μὲν ῥοπάλῳ μέσσον κάρη ἀμφὶ μέτωπα πλῆξεν, ὁ δ’ ἀθρόοσ αὖθι πεσὼν ἐνερείσατο γαίῃ· Ἀγκαῖοσ δ’ ἑτέροιο κατὰ πλατὺν αὐχένα κόψασ χαλκείῳ πελέκει κρατεροὺσ διέκερσε τένοντασ· ἤριπε δ’ ἀμφοτέροισι περιρρηδὴσ κεράεσσιν. τοὺσ δ’ ἔταροι σφάξαν τε θοῶσ, δεῖράν τε βοείασ, κόπτον, δαίτρευόν τε, καὶ ἱερὰ μῆρ’ ἐτάμοντο, κὰδ δ’ ἄμυδισ τάγε πάντα καλύψαντεσ πύκα δημῷ καῖον ἐπὶ σχίζῃσιν· ὁ δ’ ἀκρήτουσ χέε λοιβὰσ Αἰσονίδησ, γήθει δὲ σέλασ θηεύμενοσ Ἴδμων πάντοσε λαμπόμενον θυέων ἄπο τοῖό τε λιγνὺν πορφυρέαισ ἑλίκεσσιν ἐναίσιμον ἀίσσουσαν· αἶψα δ’ ἀπηλεγέωσ νόον ἔκφατο Λητοΐδαο· "Ὑμῖν μὲν δὴ μοῖρα θεῶν χρειώ τε περῆσαι ἐνθάδε κῶασ ἄγοντασ· ἀπειρέσιοι δ’ ἐνὶ μέσσῳ κεῖσέ τε δεῦρό τ’ ἐάσιν ἀνερχομένοισιν ἀέθλοι. αὐτὰρ ἐμοὶ θανέειν στυγερῇ ὑπὸ δαίμονοσ αἴσῃ τηλόθι που πέπρωται ἐπ’ Ἀσίδοσ ἠπείροιο. ὧδε κακοῖσ δεδαὼσ ἔτι καὶ πάροσ οἰωνοῖσιν πότμον ἐμὸν πάτρησ ἐξήιον, ὄφρ’ ἐπιβαίην νηόσ, ἐυκλείη δὲ δόμοισ ἐπιβάντι λίπηται. Ὧσ ἄρ’ ἔφη·

κοῦροι δὲ θεοπροπίησ ἀίοντεσ νόστῳ μὲν γήθησαν, ἄχοσ δ’ ἕλεν Ἴδμονοσ αἴσῃ. ἦμοσ δ’ ἠέλιοσ σταθερὸν παραμείβεται ἦμαρ, αἱ δὲ νέον σκοπέλοισιν ὑποσκιόωνται ἄρουραι, δειελινὸν κλίνοντοσ ὑπὸ ζόφον ἠελίοιο, τῆμοσ ἄρ’ ἤδη πάντεσ ἐπὶ ψαμάθοισι βαθεῖαν φυλλάδα χευάμενοι πολιοῦ πρόπαρ αἰγιαλοῖο κέκλινθ’ ἑξείησ· παρὰ δέ σφισι μυρί’ ἔκειτο εἴδατα, καὶ μέθυ λαρόν, ἀφυσσαμένων προχόῃσιν οἰνοχόων· μετέπειτα δ’ ἀμοιβαδὶσ ἀλλήλοισιν μυθεῦνθ’, οἱᾶ́ τε πολλὰ νέοι παρὰ δαιτὶ καὶ οἴνῳ τερπνῶσ ἑψιόωνται, ὅτ’ ἀάτοσ ὕβρισ ἀπείη. ἔνθ’ αὖτ’ Αἰσονίδησ μὲν ἀμήχανοσ εἰν ἑοῖ αὐτῷ πορφύρεσκεν ἕκαστα κατηφιόωντι ἐοικώσ. τὸν δ’ ἄρ’ ὑποφρασθεὶσ μεγάλῃ ὀπὶ νείκεσεν Ἴδασ· "Αἰσονίδη, τίνα τήνδε μετὰ φρεσὶ μῆτιν ἑλίσσεισ; αὔδα ἐνὶ μέσσοισι τεὸν νόον. ἠε͂́ σε δαμνᾷ τάρβοσ ἐπιπλόμενον, τό τ’ ἀνάλκιδασ ἄνδρασ ἀτύζει; ἴστω νῦν δόρυ θοῦρον, ὅτῳ περιώσιον ἄλλων κῦδοσ ἐνὶ πτολέμοισιν ἀείρομαι, οὐδέ μ’ ὀφέλλει Ζεὺσ τόσον, ὁσσάτιόν περ ἐμὸν δόρυ, μή νύ τι πῆμα λοίγιον ἔσσεσθαι, μηδ’ ἀκράαντον ἀέθλον Ἴδεω ἑσπομένοιο, καὶ εἰ θεὸσ ἀντιόῳτο. τοῖόν μ’ Ἀρήνηθεν ἀοσσητῆρα κομίζεισ. " Ἦ, καὶ ἐπισχόμενοσ πλεῖον δέπασ ἀμφοτέρῃσιν πῖνε χαλίκρητον λαρὸν μέθυ· δεύετο δ’ οἴνῳ χείλεα, κυάνεαί τε γενειάδεσ· οἱ δ’ ὁμάδησαν πάντεσ ὁμῶσ, Ἴδμων δὲ καὶ ἀμφαδίην ἀγόρευσεν· "Δαιμόνιε, φρονέεισ ὀλοφώια καὶ πάροσ αὐτῷ. ἠε͂́ τοι εἰσ ἄτην ζωρὸν μέθυ θαρσαλέον κῆρ οἰδάνει ἐν στήθεσσι, θεοὺσ δ’ ἀνέηκεν ἀτίζειν; ἄλλοι μῦθοι ἐάσι παρήγοροι, οἷσί περ ἀνὴρ θαρσύνοι ἕταρον· σὺ δ’ ἀτάσθαλα πάμπαν ἐείπασ, τοῖα φάτισ καὶ τοὺσ πρὶν ἐπιφλύειν μακάρεσσιν υἱᾶσ Ἀλωιάδασ, οἷσ οὐδ’ ὅσον ἰσοφαρίζεισ ἠνορέην· ἔμπησ δὲ θοοῖσ ἐδάμησαν ὀιστοῖσ ἄμφω Λητοΐδαο, καὶ ἴφθιμοί περ ἐόντεσ. " Ὧσ ἔφατ’· ἐκ δ’ ἐγέλασσεν ἄδήν Ἀφαρήιοσ Ἴδασ καί μιν ἐπιλλίζων ἠμείβετο κερτομίοισιν· "Ἄγρει νυν τόδε σῇσι θεοπροπίῃσιν ἐνίσπεσ, εἰ καὶ ἐμοὶ τοιόνδε θεοὶ τελέουσιν ὄλεθρον, οἱο͂ν Ἀλωιάδῃσι πατὴρ τεὸσ ἐγγυάλιξεν. φράζεο δ’ ὅππωσ χεῖρασ ἐμὰσ σόοσ ἐξαλέοιο, χρειὼ θεσπίζων μεταμώνιον εἴ κεν ἁλῴησ. " Χώετ’ ἐνιπτάζων· προτέρω δέ κε νεῖκοσ ἐτύχθη, εἰ μὴ δηριόωντασ ὁμοκλήσαντεσ ἑταῖροι αὐτόσ τ’ Αἰσονίδησ κατερήτυεν· ἂν δὲ καὶ Ὀρφεὺσ λαιῇ ἀνασχόμενοσ κίθαριν πείραζεν ἀοιδῆσ. Ηεἴδεν δ’ ὡσ γαῖα καὶ οὐρανὸσ ἠδὲ θάλασσα, τὸ πρὶν ἐπ’ ἀλλήλοισι μιῇ συναρηρότα μορφῇ, νείκεοσ ἐξ ὀλοοῖο διέκριθεν ἀμφὶσ ἕκαστα· ἠδ’ ὡσ ἔμπεδον αἰὲν ἐν αἰθέρι τέκμαρ ἔχουσιν ἄστρα σεληναίη τε καὶ ἠελίοιο κέλευθοι· οὔρεά θ’ ὡσ ἀνέτειλε, καὶ ὡσ ποταμοὶ κελάδοντεσ αὐτῇσιν νύμφῃσι καὶ ἑρπετὰ πάντ’ ἐγένοντο. ἠείδεν δ’ ὡσ πρῶτον Ὀφίων Εὐρυνόμη τε Ὠκεανὶσ νιφόεντοσ ἔχον κράτοσ Οὐλύμποιο· ὥσ τε βίῃ καὶ χερσὶν ὁ μὲν Κρόνῳ εἴκαθε τιμῆσ, ἡ δὲ Ῥέῃ, ἔπεσον δ’ ἐνὶ κύμασιν Ὠκεανοῖο· οἱ δὲ τέωσ μακάρεσσι θεοῖσ Τιτῆσιν ἄνασσον, ὄφρα Ζεὺσ ἔτι κοῦροσ, ἔτι φρεσὶ νήπια εἰδώσ, Δικταῖον ναίεσκεν ὑπὸ σπέοσ· οἱ δέ μιν οὔπω γηγενέεσ Κύκλωπεσ ἐκαρτύναντο κεραυνῷ, βροντῇ τε στεροπῇ τε· τὰ γὰρ Διὶ κῦδοσ ὀπάζει. Ἦ, καὶ ὁ μὲν φόρμιγγα σὺν ἀμβροσίῃ σχέθεν αὐδῇ.

τοὶ δ’ ἄμοτον λήξαντοσ ἔτι προύχοντο κάρηνα πάντεσ ὁμῶσ ὀρθοῖσιν ἐπ’ οὐάσιν ἠρεμέοντεσ κηληθμῷ· τοῖόν σφιν ἐνέλλιπε θέλκτρον ἀοιδῆσ. οὐδ’ ἐπὶ δὴν μετέπειτα κερασσάμενοι Διὶ λοιβάσ, ἣ θέμισ, ἑστηῶτεσ ἐπὶ γλώσσῃσι χέοντο αἰθομέναισ, ὕπνου δὲ διὰ κνέφασ ἐμνώοντο. Αὐτὰρ ὅτ’ αἰγλήεσσα φαεινοῖσ ὄμμασιν Ηὢσ Πηλίου αἰπεινὰσ ἴδεν ἄκριασ, ἐκ δ’ ἀνέμοιο εὔδιοι ἐκλύζοντο τινασσομένησ ἁλὸσ ἄκραι, δὴ τότ’ ἀνέγρετο Τῖφυσ· ἄφαρ δ’ ὀρόθυνεν ἑταίρουσ βαινέμεναί τ’ ἐπὶ νῆα καὶ ἀρτύνασθαι ἐρετμά. σμερδαλέον δὲ λιμὴν Παγασήιοσ ἠδὲ καὶ αὐτὴ Πηλιὰσ ἰάχεν Ἀργὼ ἐπισπέρχουσα νέεσθαι. ἐν γάρ οἱ δόρυ θεῖον ἐλήλατο, τό ῥ’ ἀνὰ μέσσην στεῖραν Ἀθηναίη Δωδωνίδοσ ἡρ́μοσε φηγοῦ. οἱ δ’ ἀνὰ σέλματα βάντεσ ἐπισχερὼ ἀλλήλοισιν, ὡσ ἐδάσαντο πάροιθεν ἐρεσσέμεν ᾧ ἐνὶ χώρῳ, εὐκόσμωσ σφετέροισι παρ’ ἔντεσιν ἑδριόωντο. μέσσῳ δ’ Ἀγκαῖοσ μέγα τε σθένοσ Ἡρακλῆοσ ἵζανον· ἄγχι δέ οἱ ῥόπαλον θέτο, καί οἱ ἔνερθεν ποσσὶν ὑπεκλύσθη νηὸσ τρόπισ. · εἵλκετο δ’ ἤδη πείσματα, καὶ μέθυ λεῖβον ὕπερθ’ ἁλόσ. αὐτὰρ Ιἤσων δακρυόεισ γαίησ ἀπὸ πατρίδοσ ὄμματ’ ἔνεικεν. οἱ δ’, ὥστ’ ἠίθεοι Φοίβῳ χορὸν ἢ ἐνὶ Πυθοῖ ᾔ που ἐν Ὀρτυγίῃ, ἢ ἐφ’ ὕδασιν Ἰσμηνοῖο στησάμενοι, φόρμιγγοσ ὑπαὶ περὶ βωμὸν ὁμαρτῇ ἐμμελέωσ κραιπνοῖσι πέδον ῥήσσωσι πόδεσσιν· ὧσ οἱ ὑπ’ Ὀρφῆοσ κιθάρῃ πέπληγον ἐρετμοῖσ πόντου λάβρον ὕδωρ, ἐπὶ δὲ ῥόθια κλύζοντο· ἀφρῷ δ’ ἔνθα καὶ ἔνθα κελαινὴ κήκιεν ἅλμη δεινὸν μορμύρουσα ἐρισθενέων μένει ἀνδρῶν. στράπτε δ’ ὑπ’ ἠελίῳ φλογὶ εἴκελα νηὸσ ἰούσησ τεύχεα· μακραὶ δ’ αἰὲν ἐλευκαίνοντο κέλευθοι, ἀτραπὸσ ὣσ χλοεροῖο διειδομένη πεδίοιο. πάντεσ δ’ οὐρανόθεν λεῦσσον θεοὶ ἤματι κείνῳ νῆα καὶ ἡμιθέων ἀνδρῶν μένοσ, οἳ τότ’ ἄριστοι πόντον ἐπιπλώεσκον· ἐπ’ ἀκροτάτῃσι δὲ νύμφαι Πηλιάδεσ κορυφῇσιν ἐθάμβεον εἰσορόωσαι ἔργον Ἀθηναίησ Ἰτωνίδοσ, ἠδὲ καὶ αὐτοὺσ ἡρ́ωασ χείρεσσιν ἐπικραδάοντασ ἐρετμά. αὐτὰρ ὅγ’ ἐξ ὑπάτου ὄρεοσ κίεν ἄγχι θαλάσσησ Χείρων Φιλλυρίδησ, πολιῇ δ’ ἐπὶ κύματοσ ἀγῇ τέγγε πόδασ, καὶ πολλὰ βαρείῃ χειρὶ κελεύων, νόστον ἐπευφήμησεν ἀκηδέα νισσομένοισιν. σὺν καί οἱ παράκοιτισ ἐπωλένιον φορέουσα Πηλεΐδην Ἀχιλῆα, φίλῳ δειδίσκετο πατρί. Οἱ δ’ ὅτε δὴ λιμένοσ περιηγέα κάλλιπον ἀκτὴν φραδμοσύνῃ μήτι τε δαΐφρονοσ Ἁγνιάδαο Τίφυοσ, ὅσ ῥ’ ἐνὶ χερσὶν ἐύξοα τεχνηέντωσ πηδάλι’ ἀμφιέπεσκ’, ὄφρ’ ἔμπεδον ἐξιθύνοι, δή ῥα τότε μέγαν ἱστὸν ἐνεστήσαντο μεσόδμῃ, δῆσαν δὲ προτόνοισι, τανυσσάμενοι ἑκάτερθεν, κὰδ δ’ αὐτοῦ λίνα χεῦαν, ἐπ’ ἠλακάτην ἐρύσαντεσ. ἐν δὲ λιγὺσ πέσεν οὖροσ· ἐπ’ ἰκριόφιν δὲ κάλωασ ξεστῇσιν περόνῃσι διακριδὸν ἀμφιβαλόντεσ Τισαίην εὔκηλοι ὑπὲρ δολιχὴν θέον ἄκρην. τοῖσι δὲ φορμίζων εὐθήμονι μέλπεν ἀοιδῇ Οἰάγροιο πάισ νηοσσόον εὐπατέρειαν Ἄρτεμιν, ἣ κείνασ σκοπιὰσ ἁλὸσ ἀμφιέπεσκεν ῥυομένη καὶ γαῖαν Ιὠλκίδα· τοὶ δὲ βαθείησ ἰχθύεσ ἀίσσοντεσ ὕπερθ’ ἁλόσ, ἄμμιγα παύροισ ἄπλετοι, ὑγρὰ κέλευθα διασκαίροντεσ ἕποντο. ὡσ δ’ ὁπότ’ ἀγραύλοιο κατ’ ἴχνια σημαντῆροσ μυρία μῆλ’ ἐφέπονται ἄδην κεκορημένα ποίησ εἰσ αὖλιν, ὁ δέ τ’ εἶσι πάροσ σύριγ γι λιγείῃ καλὰ μελιζόμενοσ νόμιον μέλοσ, ὧσ ἄρα τοίγε ὡμάρτευν· τὴν δ’ αἰὲν ἐπασσύτεροσ φέρεν οὖροσ. Αὐτίκα δ’ ἠερίη πολυλήιοσ αἰᾶ Πελασγῶν δύετο, Πηλιάδασ δὲ παρεξήμειβον ἐρίπνασ αἰὲν ἐπιπροθέοντεσ·

ἔδυνε δὲ Σηπιὰσ ἄκρη, φαίνετο δ’ εἰναλίη Σκίαθοσ, φαίνοντο δ’ ἄπωθεν Πειρεσιαὶ Μάγνησά θ’ ὑπεύδιοσ ἠπείροιο ἀκτὴ καὶ τύμβοσ Δολοπήιοσ· ἔνθ’ ἄρα τοίγε ἑσπέριοι ἀνέμοιο παλιμπνοίῃσιν ἔκελσαν, καί μιν κυδαίνοντεσ ὑπὸ κνέφασ ἔντομα μήλων κεῖαν, ὀρινομένησ ἁλὸσ οἴδματι· διπλόα δ’ ἀκταῖσ ἤματ’ ἐλινύεσκον· ἀτὰρ τριτάτῳ προέηκαν νῆα, τανυσσάμενοι περιώσιον ὑψόθι λαῖφοσ. τὴν δ’ ἀκτὴν Ἀφέτασ Ἀργοῦσ ἔτι κικλήσκουσιν. Ἔνθεν δὲ προτέρωσε παρεξέθεον Μελίβοιαν. [ἀκτήν τ’ αἰγιαλόν τε δυσήνεμον εἰσορόωντεσ. ] ἠῶθεν δ’ Ὁμόλην αὐτοσχεδὸν εἰσορόωντεσ πόντῳ κεκλιμένην παρεμέτρεον· οὐδ’ ἔτι δηρὸν μέλλον ὑπὲκ ποταμοῖο βαλεῖν Ἀμύροιο ῥέεθρα. κεῖθεν δ’ Εὐρυμενάσ τε πολυκλύστουσ τε φάραγγασ Ὄσσησ Οὐλύμποιό τ’ ἐσέδρακον· αὐτὰρ ἔπειτα κλίτεα Παλλήναια, Καναστραίην ὑπὲρ ἄκρην, ἤνυσαν ἐννύχιοι πνοιῇ ἀνέμοιο θέοντεσ. ἦρι δὲ νισσομένοισιν Ἄθω ἀνέτελλε κολώνη Θρηικίη, ἣ τόσσον ἀπόπροθι Λῆμνον ἐοῦσαν, ὅσσον ἐσ ἔνδιόν κεν ἐύστολοσ ὁλκὰσ ἀνύσσαι, ἀκροτάτῃ κορυφῇ σκιάει, καὶ ἐσάχρι Μυρίνησ. τοῖσιν δ’ αὐτῆμαρ μὲν ἀέν καὶ ἐπι κνέφασ οὖροσ πάγχυ μάλ’ ἀκραήσ, τετάνυστο δὲ λαίφεα νηόσ. αὐτὰρ ἅμ’ ἠελίοιο βολαῖσ ἀνέμοιο λιπόντοσ εἰρεσίῃ κραναὴν Σιντηίδα Λῆμνον ἵκοντο. Ἔνθ’ ἄμυδισ πᾶσ δῆμοσ ὑπερβασίῃσι γυναικῶν νηλειῶσ δέδμητο παροιχομένῳ λυκάβαντι. δὴ γὰρ κουριδίασ μὲν ἀπηνήναντο γυναῖκασ ἀνέρεσ ἐχθήραντεσ, ἔχον δ’ ἐπὶ ληιάδεσσιν τρηχὺν ἔρον, ἃσ αὐτοὶ ἀγίνεον ἀντιπέρηθεν Θρηικίην δῃοῦντεσ· ἐπεὶ χόλοσ αἰνὸσ ὄπαζεν Κύπιδοσ, οὕνεκά μιν γεράων ἐπὶ δηρὸν ἄτισσαν. ὦ μέλεαι, ζήλοιό τ’ ἐπισμυγερῶσ ἀκόρητοι. οὐκ οἰο͂ν σὺν τῇσιν ἑοὺσ ἔρραισαν ἀκοίτασ ἀμφ’ εὐνῇ, πᾶν δ’ ἄρσεν ὁμοῦ γένοσ, ὥσ κεν ὀπίσσω μήτινα λευγαλέοιο φόνου τίσειαν ἀμοιβήν. οἰή δ’ ἐκ πασέων γεραροῦ περιφείσατο πατρὸσ Ὑψιπύλεια Θόαντοσ, ὃ δὴ κατὰ δῆμον ἄνασσεν· λάρνακι δ’ ἐν κοίλῃ μιν ὕπερθ’ ἁλὸσ ἧκε φέρεσθαι, αἴ κε φύγῃ. καὶ τὸν μὲν ἐσ Οἰνοίην ἐρύσαντο πρόσθεν, ἀτὰρ Σίκινόν γε μεθύστερον αὐδηθεῖσαν νῆσον, ἐπακτῆρεσ, Σικίνου ἄπο, τόν ῥα Θόαντι νηιὰσ Οἰνοίη νύμφη τέκεν εὐνηθεῖσα. τῇσι δὲ βουκόλιαί τε βοῶν χάλκειά τε δύνειν τεύχεα, πυροφόρουσ τε διατμήξασθαι ἀροὔρασ ῥηίτερον πάσῃσιν Ἀθηναίησ πέλεν ἔργων, οἷσ αἰεὶ τὸ πάροιθεν ὁμίλεον. ἀλλὰ γὰρ ἔμπησ ἦ θαμὰ δὴ πάπταινον ἐπὶ πλατὺν ὄμμασι πόντον δείματι λευγαλέῳ, ὁπότε Θρήικεσ ἰάσιν. τῶ καὶ ὅτ’ ἐγγύθι νήσου ἐρεσσομένην ἴδον Ἀργώ, αὐτίκα πασσυδίῃ πυλέων ἔκτοσθε Μυρίνησ δήια τεύχεα δῦσαι ἐσ αἰγιαλὸν προχέοντο, Θυιάσιν ὠμοβόροισ ἴκελαι· φὰν γάρ που ἱκάνειν Θρήικασ· ἡ δ’ ἅμα τῇσι Θοαντιὰσ Ὑψιπύλεια δῦν’ ἐνὶ τεύχεσι πατρόσ. ἀμηχανίῃ δ’ ἐχέοντο ἄφθογγοι· τοῖόν σφιν ἐπὶ δέοσ ᾐωρεῖτο. Τείωσ δ’ αὖτ’ ἐκ νηὸσ ἀριστῆεσ προέηκαν Αἰθαλίδην κήρυκα θοόν, τῷπέρ τε μέλεσθαι ἀγγελίασ καὶ σκῆπτρον ἐπέτρεπον Ἑρμείαο, σφωιτέροιο τοκῆοσ, ὅ οἱ μνῆστιν πόρε πάντων ἄφθιτον·

οὐδ’ ἔτι νῦν περ ἀποιχομένου Ἀχέροντοσ δίνασ ἀπροφάτουσ ψυχὴν ἐπιδέδρομε λήθη· ἀλλ’ ἥγ’ ἔμπεδον αἰὲν ἀμειβομένη μεμόρηται, ἄλλοθ’ ὑποχθονίοισ ἐναρίθμιοσ, ἄλλοτ’ ἐσ αὐγὰσ ἠελίου ζωοῖσι μετ’ ἀνδράσιν. ἀλλὰ τί μύθουσ Αἰθαλίδεω χρειώ με διηνεκέωσ ἀγορεύειν; ὅσ ῥα τόθ’ Ὑψιπύλην μειλίξατο δέχθαι ἰόντασ ἤματοσ ἀνομένοιο διὰ κνέφασ· οὐδὲ μὲν ἠοῖ πείσματα νηὸσ ἔλυσαν ἐπὶ πνοιῇ βορέαο. Λημνιάδεσ δὲ γυναῖκεσ ἀνὰ πτόλιν ἷζον ἰοῦσαι εἰσ ἀγορήν· αὐτὴ γὰρ ἐπέφραδεν Ὑψιπύλεια. καί ῥ’ ὅτε δὴ μάλα πᾶσαι ὁμιλαδὸν ἠγερέθοντο, αὐτίκ’ ἄρ’ ἥγ’ ἐνὶ τῇσιν ἐποτρύνουσ’ ἀγόρευεν· "Ὦφιλαι, εἰ δ’ ἄγε δὴ μενοεικέα δῶρα πόρωμεν ἀνδράσιν, οἱᾶ́ τ’ ἐοίκεν ἄγειν ἐπὶ νηὸσ ἔχοντασ, ἠιά, καὶ μέθυ λαρόν, ἵν’ ἔμπεδον ἔκτοθι πύργων μίμνοιεν, μηδ’ ἄμμε κατὰ χρειὼ μεθέποντεσ ἀτρεκέωσ γνώωσι, κακὴ δ’ ἐπὶ πολλὸν ἵκηται βάξισ· ἐπεὶ μέγα ἔργον ἐρέξαμεν, οὐδέ τι πάμπαν θυμηδὲσ καὶ τοῖσι τόγ’ ἔσσεται, εἴ κε δαεῖεν. ἡμετέρη μὲν νῦν τοίη παρενήνοθε μῆτισ· ὑμέων δ’ εἴ τισ ἄρειον ἔποσ μητίσεται ἄλλη, ἐγρέσθω· τοῦ γάρ τε καὶ εἵνεκα δεῦρ’ ἐκάλεσσα. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη, καὶ θῶκον ἐφίζανε πατρὸσ ἑοῖο λάινον· αὐτὰρ ἔπειτα φίλη τροφὸσ ὦρτο Πολυξώ, γήραϊ δὴ ῥικνοῖσιν ἐπισκάζουσα πόδεσσιν, βάκτρῳ ἐρειδομένη, περὶ δὲ μενέαιν’ ἀγορεῦσαι. τῇ καὶ παρθενικαὶ πίσυρεσ σχεδὸν ἑδριόωντο ἀδμῆτεσ λευκῇσιν ἐπιχνοαούσῃ ἐθείραισ. στῆ δ’ ἄρ’ ἐνὶ μέσσῃ ἀγορῇ, ἀνὰ δ’ ἔσχεθε δειρὴν ἦκα μόλισ κυφοῖο μεταφρένου, ὧδέ τ’ ἐείπεν· "Δῶρα μέν, ὡσ αὐτῇ περ ἐφανδάνει Ὑψιπυλείῃ, πέμπωμεν ξείνοισιν, ἐπεὶ καὶ ἄρειον ὀπάσσαι. ὔμμι γε μὴν τίσ μῆτισ ἐπαύρεσθαι βιότοιο, αἴ κεν ἐπιβρίσῃ Θρήιξ στρατόσ, ἠέ τισ ἄλλοσ δυσμενέων, ἅ τε πολλὰ μετ’ ἀνθρώποισι πέλονται; ὡσ καὶ νῦν ὅδ’ ὅμιλοσ ἀνωίστωσ ἐφικάνει. εἰ δὲ τὸ μὲν μακάρων τισ ἀποτρέποι, ἄλλα δ’ ὀπίσσω μυρία δηιοτῆτοσ ὑπέρτερα πήματα μίμνει, εὖτ’ ἂν δὴ γεραραὶ μὲν ἀποφθινύθωσι γυναῖκεσ, κουρότεραι δ’ ἄγονοι στυγερὸν ποτὶ γῆρασ ἵκησθε. πῶσ τῆμοσ βώσεσθε δυσάμμοροι; ἠε͂ βαθείαισ αὐτόματοι βόεσ ὔμμιν ἐνιζευχθέντεσ ἀρούραισ γειοτόμον νειοῖο διειρύσσουσιν ἄροτρον, καὶ πρόκα τελλομένου ἔτεοσ στάχυν ἀμήσονται; ἦ μὲν ἐγών, εἰ καί με τὰ νῦν ἔτι πεφρίκασιν Κῆρεσ, ἐπερχόμενόν που ὀίομαι εἰσ ἔτοσ ἤδη γαῖαν ἐφέσσεσθαι, κτερέων ἀπὸ μοῖραν ἑλοῦσαν αὔτωσ, ἣ θέμισ ἐστί, πάροσ κακότητα πελάσσαι. ὁπλοτέρῃσι δὲ πάγχυ τάδε φράζεσθαι ἄνωγα. νῦν γὰρ δὴ παρὰ ποσσὶν ἐπήβολόσ ἐστ’ ἀλεωρή, εἴ κεν ἐπιτρέψητε δόμουσ καὶ ληίδα πᾶσαν ὑμετέρην ξείνοισι καὶ ἀγλαὸν ἄστυ μέλεσθαι. Ὧσ ἔφατ’·

ἐν δ’ ἀγορὴ πλῆτο θρόου. εὐάδε γάρ σφιν μῦθοσ. ἀτὰρ μετὰ τήνγε παρασχεδὸν αὖτισ ἀνῶρτο Ὑψιπύλη, καὶ τοῖον ὑποβλήδην ἔποσ ηὔδα· "Εἰ μὲν δὴ πάσῃσιν ἐφανδάνει ἥδε μενοινή, ἤδη κεν μετὰ νῆα καὶ ἄγγελον ὀτρύναιμι. " ἦ ῥα, καὶ Ἰφινόην μετεφώνεεν ἆσσον ἐοῦσαν· "Ὄρσο μοι, Ἰφινόη, τοῦδ’ ἀνέροσ ἀντιόωσα, ἡμέτερόνδε μολεῖν, ὅστισ στόλου ἡγεμονεύει, ὄφρα τί οἱ δήμοιο ἔποσ θυμῆρεσ ἐνίσπω· καὶ δ’ αὐτοὺσ γαίησ τε καὶ ἄστεοσ, αἴ κ’ ἐθέλωσιν, κέκλεο θαρσαλέωσ ἐπιβαινέμεν εὐμενέοντασ. " Ἦ, καὶ ἔλυσ’ ἀγορήν, μετὰ δ’ εἰσ ἑὸν ὦρτο νέεσθαι. ὧσ δὲ καὶ Ἰφινόη Μινύασ ἵκεθ’· οἱ δ’ ἐρέεινον, χρεῖοσ ὅ τι φρονέουσα μετήλυθεν. ὦκα δὲ τούσγε πασσυδίῃ μύθοισι προσέννεπεν ἐξερέοντασ· "Κούρη τοί μ’ ἐφέηκε Θοαντιὰσ ἐνθάδ’ ἰοῦσαν, Ὑψιπύλη, καλέειν νηὸσ πρόμον, ὅστισ ὄρωρεν, ὄφρα τί οἱ δήμοιο ἔποσ θυμῆρεσ ἐνίσπῃ· καὶ δ’ αὐτοὺσ γαίησ τε καὶ ἄστεοσ, αἴ κ’ ἐθέλητε, κέκλεται αὐτίκα νῦν ἐπιβαινέμεν εὐμενέοντασ. " Ὧσ ἄρ’ ἔφη· πάντεσσι δ’ ἐναίσιμοσ ἥνδανε μῦθοσ. Υψιπύλην δ’ εἴσαντο καταφθιμένοιο Θόαντοσ τηλυγέτην γεγαυῖαν ἀνασσέμεν· ὦκα δὲ τόνγε πέμπον ἴμεν, καὶ δ’ αὐτοὶ ἐπεντύνοντο νέεσθαι. Αὐτὰρ ὅγ’ ἀμφ’ ὤμοισι θεᾶσ Τριτωνίδοσ ἔργον, δίπλακα πορφυρέην περονήσατο, τήν οἱ ὄπασσεν Παλλάσ, ὅτε πρῶτον δρυόχουσ ἐπεβάλλετο νηὸσ Ἀργοῦσ, καὶ κανόνεσσι δάε ζυγὰ μετρήσασθαι. τῆσ μὲν ῥηίτερόν κεν ἐσ ἠέλιον ἀνιόντα ὄσσε βάλοισ, ἢ κεῖνο μεταβλέψειασ ἔρευθοσ. δὴ γάρ τοι μέσση μὲν ἐρευθήεσσ’ ἐτέτυκτο, ἄκρα δὲ πορφυρέη πάντῃ πέλεν· ἐν δ’ ἄρ’ ἑκάστῳ τέρματι δαίδαλα πολλὰ διακριδὸν εὖ ἐπέπαστο. Ἐν μὲν ἔσαν Κύκλωπεσ ἐπ’ ἀφθίτῳ ἥμενοι ἔργῳ, Ζηνὶ κεραυνὸν ἄνακτι πονεύμενοι· ὃσ τόσον ἤδη παμφαίνων ἐτέτυκτο, μιῆσ δ’ ἔτι δεύετο μοῦνον ἀκτῖνοσ, τὴν οἵδε σιδηρείῃσ ἐλάασκον σφύρῃσιν, μαλεροῖο πυρὸσ ζείουσαν ἀυτμήν. Ἐν δ’ ἔσαν Ἀντιόπησ Ἀσωπίδοσ υἱέε δοιώ, Ἀμφίων καὶ Ζῆθοσ· ἀπύργωτοσ δ’ ἔτι Θήβη κεῖτο πέλασ, τῆσ οἵγε νέον βάλλοντο δομαίουσ ἱέμενοι. Ζῆθοσ μὲν ἐπωμαδὸν ἠέρταζεν οὔρεοσ ἠλιβάτοιο κάρη, μογέοντι ἐοικώσ· Ἀμφίων δ’ ἐπί οἱ χρυσέῃ φόρμιγγι λιγαίνων ἠιέ, δὶσ τόσση δὲ μετ’ ἴχνια νίσσετο πέτρη Ἑξείησ δ’ ἤσκητο βαθυπλόκαμοσ Κυθέρεια Ἄρεοσ ὀχμάζουσα θοὸν σάκοσ· ἐκ δέ οἱ ὤμου πῆχυν ἔπι σκαιὸν ξυνοχὴ κεχάλαστο χιτῶνοσ νέρθεν ὑπὲκ μαζοῖο· τὸ δ’ ἀντίον ἀτρεκὲσ αὔτωσ χαλκείῃ δείκηλον ἐν ἀσπίδι φαίνετ’ ἰδέσθαι. Ἐν δὲ βοῶν ἔσκεν λάσιοσ νομόσ·

ἀμφὶ δὲ βουσὶν Τηλεβόαι μάρναντο καὶ υἱέεσ Ἠλεκτρύωνοσ· οἱ μὲν ἀμυνόμενοι, ἀτὰρ οἵγ’ ἐθέλοντεσ ἀμέρσαι, ληισταὶ Τάφιοι· τῶν δ’ αἵματι δεύετο λειμὼν ἑρσήεισ, πολέεσ δ’ ὀλίγουσ βιόωντο νομῆασ. Ἐν δὲ δύω δίφροι πεπονήατο δηριόωντεσ. καὶ τὸν μὲν προπάροιθε Πέλοψ ἴθυνε, τινάσσων ἡνία, σὺν δέ οἱ ἔσκε παραιβάτισ Ἱπποδάμεια· τὸν δὲ μεταδρομάδην ἐπὶ Μυρτίλοσ ἤλασεν ἵππουσ, σὺν τῷ δ’ Οἰνόμαοσ προτενὲσ δόρυ χειρὶ μεμαρπὼσ ἄξονοσ ἐν πλήμνῃσι παρακλιδὸν ἀγνυμένοιο πῖπτεν, ἐπεσσύμενοσ Πελοπήια νῶτα δαΐξαι. Ἐν καὶ Ἀπόλλων Φοῖβοσ ὀιστεύων ἐτέτυκτο, βούπαισ οὔπω πολλόσ, ἑὴν ἐρύοντα καλύπτρησ μητέρα θαρσαλέωσ Τιτυὸν μέγαν, ὅν ῥ’ ἔτεκέν γε δῖ’ Ἐλάρη, θρέψεν δὲ καὶ ἂψ ἐλοχεύσατο Γαῖα. Ἐν καὶ Φρίξοσ ἐήν Μινυήιοσ ὡσ ἐτεόν περ εἰσαϊών κριοῦ, ὁ δ’ ἄρ’ ἐξενέποντι ἐοικώσ. κείνουσ κ’ εἰσορόων ἀκέοισ, ψεύδοιό τε θυμόν, ἐλπόμενοσ πυκινήν τιν’ ἀπὸ σφείων ἐσακοῦσαι βάξιν, ὃ καὶ δηρόν περ ἐπ’ ἐλπίδι θηήσαιο. Τοῖ’ ἄρα δῶρα θεᾶσ Τριτωνίδοσ ἠε͂ν Ἀθήνησ. δεξιτερῇ δ’ ἕλεν ἔγχοσ ἑκηβόλον, ὅ ῥ’ Ἀταλάντη Μαινάλῳ ἔν ποτέ οἱ ξεινήιον ἐγγυάλιξεν, πρόφρων ἀντομένη· περὶ γὰρ μενέαινεν ἕπεσθαι τὴν ὁδόν· ἀλλὰ γὰρ αὐτὸσ ἑκὼν ἀπερήτυε κούρην, δεῖσεν δ’ ἀργαλέασ ἔριδασ φιλότητοσ ἕκητι. Βῆ δ’ ἴμεναι προτὶ ἄστυ, φαεινῷ ἀστέρι ἶσοσ, ὅν ῥά τε νηγατέῃσιν ἐεργόμεναι καλύβῃσιν νύμφαι θηήσαντο δόμων ὕπερ ἀντέλλοντα, καί σφισι κυανέοιο δι’ ἠέροσ ὄμματα θέλγει καλὸν ἐρευθόμενοσ, γάνυται δέ τε ἠιθέοιο παρθένοσ ἱμείρουσα μετ’ ἀλλοδαποῖσιν ἐόντοσ ἀνδράσιν, ᾧ καί μιν μνηστὴν κομέουσι τοκῆεσ· τῷ ἴκελοσ πρὸ πόληοσ ἀνὰ στίβον ἠιέν ἡρ́ωσ. καί ῥ’ ὅτε δὴ πυλέων τε καὶ ἄστεοσ ἐντὸσ ἔβησαν, δημότεραι μὲν ὄπισθεν ἐπεκλονέοντο γυναῖκεσ, γηθόσυναι ξείνῳ· ὁ δ’ ἐπὶ χθονὸσ ὄμματ’ ἐρείσασ νίσσετ’ ἀπηλεγέωσ, ὄφρ’ ἀγλαὰ δώμαθ’ ἵκανεν Ὑψιπύλησ· ἄνεσαν δὲ πύλασ προφανέντι θεράπναι δικλίδασ, εὐτύκτοισιν ἀρηρεμένασ σανίδεσσιν. ἔνθα μιν Ἰφινόη κλισμῷ ἔνι παμφανόωντι ἐσσυμένωσ καλῆσ διὰ παστάδοσ εἷσεν ἄγουσα ἀντία δεσποίνησ· ἡ δ’ ἐγκλιδὸν ὄσσε βαλοῦσα παρθενικὰσ ἐρύθηνε παρηίδασ· ἔμπα δὲ τόνγε αἰδομένη μύθοισι προσέννεπεν αἱμυλίοισιν· "Ξεῖνε, τίη μίμνοντεσ ἐπὶ χρόνον ἔκτοθι πύργων ἧσθ’ αὔτωσ; ἐπεὶ οὐ μὲν ὑπ’ ἀνδράσι ναίεται ἄστυ, ἀλλὰ Θρηικίησ ἐπινάστιοι ἠπείροιο πυροφόρουσ ἀρόωσι γύασ. κακότητα δὲ πᾶσαν ἐξερέω νημερτέσ, ἵν’ εὖ γνοίητε καὶ αὐτοί. εὖτε Θόασ ἀστοῖσι πατὴρ ἐμὸσ ἐμβασίλευεν, τηνίκα Θρηικίην, οἵ τ’ ἀντία ναιετάουσιν, δήμου ἀπορνύμενοι λαοὶ πέρθεσκον ἐπαύλουσ ἐκ νηῶν, αὐτῇσι δ’ ἀπείρονα ληίδα κούραισ δεῦρ’ ἄγον· οὐλομένησ δὲ θεᾶσ πορσύνετο μῆτισ Κύπριδοσ, ἥ τέ σφιν θυμοφθόρον ἔμβαλεν ἄτην. δὴ γὰρ κουριδίασ μὲν ἀπέστυγον, ἐκ δὲ μελάθρων, ᾗ ματίῃ εἴξαντεσ, ἀπεσσεύοντο γυναῖκασ· αὐτὰρ ληιάδεσσι δορικτήταισ παρίαυον, σχέτλιοι. ἦ μὲν δηρὸν ἐτέτλαμεν, εἴ κέ ποτ’ αὖτισ ὀψὲ μεταστρέψωσι νόον· τὸ δὲ διπλόον αἰεὶ πῆμα κακὸν προύβαινεν. ἀτιμάζοντο δὲ τέκνα γνήσι’ ἐνὶ μεγάροισ, σκοτίη δ’ ἀνέτελλε γενέθλη. αὔτωσ δ’ ἀδμῆτέσ τε κόραι, χῆραί τ’ ἐπὶ τῇσιν μητέρεσ ἂμ πτολίεθρον ἀτημελέεσ ἀλάληντο. οὐδὲ πατὴρ ὀλίγον περ ἑῆσ ἀλέγιζε θυγατρόσ, εἰ καὶ ἐν ὀφθαλμοῖσι δαϊζομένην ὁρόῳτο μητρυιῆσ ὑπὸ χερσὶν ἀτασθάλου· οὐδ’ ἀπὸ μητρὸσ λώβην, ὡσ τὸ πάροιθεν, ἀεικέα παῖδεσ ἄμυνον· οὐδὲ κασιγνήτοισι κασιγνήτη μελε θυμῷ. ἀλλ’ οἰαῖ κοῦραι ληίτιδεσ ἔν τε δόμοισιν ἔν τε χοροῖσ ἀγορῇ τε καὶ εἰλαπίνῃσι μέλοντο· εἰσόκε τισ θεὸσ ἄμμιν ὑπέρβιον ἔμβαλε θάρσοσ, ἂψ ἀναερχομένουσ Θρῃκῶν ἄπο μηκέτι πύργοισ δέχθαι, ἵν’ ἢ φρονέοιεν ἅπερ θέμισ, ἠέ πῃ ἄλλῃ αὐταῖσ ληιάδεσσιν ἀφορμηθέντεσ ἵκοιντο. οἱ δ’ ἄρα θεσσάμενοι παίδων γένοσ, ὅσσον ἔλειπτο ἄρσεν ἀνὰ πτολίεθρον, ἔβαν πάλιν, ἔνθ’ ἔτι νῦν περ Θρηικίησ ἄροσιν χιονώδεα ναιετάουσιν. τῶ ὑμεῖσ στρωφᾶσθ’ ἐπιδήμιοι· εἰ δέ κεν αὖθι ναιετάειν ἐθέλοισ, καί τοι ἅδοι, ἦ τ’ ἂν ἔπειτα πατρὸσ ἐμεῖο Θόαντοσ ἔχοισ γέρασ· οὐδέ τί σ’ οἰώ γαῖαν ὀνόσσεσθαι· περὶ γὰρ βαθυλήιοσ ἄλλων νήσων, Αἰγαίῃ ὅσαι εἰν ἁλὶ ναιετάουσιν. ἀλλ’ ἄγε νῦν ἐπὶ νῆα κιὼν ἑτάροισιν ἐνίσπεσ μύθουσ ἡμετέρουσ, μηδ’ ἔκτοθι μίμνε πόληοσ. Ἴσκεν, ἀμαλδύνουσα φόνου τέλοσ, οἱο͂ν ἐτύχθη ἀνδράσιν·

αὐτὰρ ὁ τήνγε παραβλήδην προσέειπεν "Ὑψιπύλη, μάλα κεν θυμηδέοσ ἀντιάσαιμεν χρησμοσύνησ, ἣν ἄμμι σέθεν χατέουσιν ὀπάζεισ. εἶμι δ’ ὑπότροποσ αὖτισ ἀνὰ πτόλιν, εὖτ’ ἂν ἕκαστα ἐξείπω κατὰ κόσμον. ἀνακτορίη δὲ μελέσθω σοίγ’ αὐτῇ καὶ νῆσοσ· ἔγωγε μὲν οὐκ ἀθερίζων χάζομαι, ἀλλά με λυγροὶ ἐπισπέρχουσιν ἀέθλοι. " Ἦ, καὶ δεξιτερῆσ χειρὸσ θίγεν· αἶψα δ’ ὀπίσσω βῆ ῥ’ ἴμεν, ἀμφὶ δὲ τόνγε νεήνιδεσ ἄλλοθεν ἄλλαι μυρίαι εἱλίσσοντο κεχαρμέναι, ὄφρα πυλάων ἐξέμολεν. μετέπειτα δ’ ἐυτροχάλοισιν ἀμάξαισ ἀκτὴν εἰσαπέβαν, ξεινήια πολλὰ φέρουσαι, μῦθον ὅτ’ ἤδη πάντα διηνεκέωσ ἀγόρευσεν, τόν ῥα καλεσσαμένη διεπέφραδεν Ὑψιπύλεια· καὶ δ’ αὐτοὺσ ξεινοῦσθαι ἐπὶ σφέα δώματ’ ἄγεσκον ῥηιδίωσ. Κύπρισ γὰρ ἐπὶ γλυκὺν ἵμερον ὦρσεν Ἡφαίστοιο χάριν πολυμήτιοσ, ὄφρα κεν αὖτισ ναίηται μετόπισθεν ἀκήρατοσ ἀνδράσι Λῆμνοσ. Ἔνθ’ ὁ μὲν Ὑψιπύλησ βασιλήιον ἐσ δόμον ὦρτο Αἰσονίδησ· οἱ δ’ ἄλλοι ὅπῃ καὶ ἔκυρσαν ἕκαστοσ, Ἡρακλῆοσ ἄνευθεν, ὁ γὰρ παρὰ νηὶ λέλειπτο αὐτὸσ ἑκὼν παῦροί τε διακρινθέντεσ ἑταῖροι. αὐτίκα δ’ ἄστυ χοροῖσι καὶ εἰλαπίνῃσι γεγήθει καπνῷ κνισήεντι περίπλεον· ἔξοχα δ’ ἄλλων ἀθανάτων Ἥρησ υἱᾶ κλυτὸν ἠδὲ καὶ αὐτὴν Κύπριν ἀοιδῇσιν θυέεσσί τε μειλίσσοντο. ἀμβολίη δ’ εἰσ ἦμαρ ἀεὶ ἐξ ἤματοσ ἠε͂ν ναυτιλίησ· δηρὸν δ’ ἂν ἐλίνυον αὖθι μένοντεσ, εἰ μὴ ἀολλίσσασ ἑτάρουσ ἀπάνευθε γυναικῶν Ἡρακλέησ τοίοισιν ἐνιπτάζων μετέειπεν· "Δαιμόνιοι, πάτρησ ἐμφύλιον αἷμ’ ἀποέργει ἡμέασ; ἠε͂ γάμων ἐπιδευέεσ ἐνθάδ’ ἔβημεν κεῖθεν, ὀνοσσάμενοι πολιήτιδασ; αὖθι δ’ ἑάδεν ναίοντασ λιπαρὴν ἄροσιν Λήμνοιο ταμέσθαι; οὐ μὰν εὐκλειεῖσ γε σὺν ὀθνείῃσι γυναιξὶν ἐσσόμεθ’ ὧδ’ ἐπὶ δηρὸν ἐελμένοι· οὐδέ τι κῶασ αὐτόματον δώσει τισ ἑλὼν θεὸσ εὐξαμένοισιν. ἰόμεν αὖτισ ἕκαστοι ἐπὶ σφέα· τὸν δ’ ἐνὶ λέκτροισ Ὑψιπύλησ εἰᾶτε πανήμερον, εἰσόκε Λῆμνον παισὶν ἐσανδρώσῃ, μεγάλη τέ ἑ βάξισ ἵκηται. " Ὧσ νείκεσσεν ὅμιλον· ἐναντία δ’ οὔ νύ τισ ἔτλη ὄμματ’ ἀνασχεθέειν, οὐδὲ προτιμυθήσασθαι· ἀλλ’ αὔτωσ ἀγορῆθεν ἐπαρτίζοντο νέεσθαι σπερχόμενοι. ταὶ δέ σφιν ἐπέδραμον, εὖτ’ ἐδάησαν. ὡσ δ’ ὅτε λείρια καλὰ περιβρομέουσι μέλισσαι πέτρησ ἐκχύμεναι σιμβληίδοσ, ἀμφὶ δὲ λειμὼν ἑρσήεισ γάνυται, ταὶ δὲ γλυκὺν ἄλλοτε ἄλλον καρπὸν ἀμέργουσιν πεποτημέναι· ὧσ ἄρα ταίγε ἐνδυκὲσ ἀνέρασ ἀμφὶ κινυρόμεναι προχέοντο, χερσί τε καὶ μύθοισιν ἐδεικανόωντο ἕκαστον, εὐχόμεναι μακάρεσσιν ἀπήμονα νόστον ὀπάσσαι. ὧσ δὲ καὶ Ὑψιπύλη ἠρήσατο χεῖρασ ἑλοῦσα Αἰσονίδεω, τὰ δέ οἱ ῥέε δάκρυα χήτει ἰόντοσ· "Νίσσεο, καὶ σὲ θεοὶ σὺν ἀπηρέσιν αὖτισ ἑταίροισ χρύσειον βασιλῆι δέροσ κομίσειαν ἄγοντα αὔτωσ, ὡσ ἐθέλεισ καί τοι φίλον.

ἥδε δὲ νῆσοσ σκῆπτρά τε πατρὸσ ἐμεῖο παρέσσεται, ἢν καὶ ὀπίσσω δή ποτε νοστήσασ ἐθέλῃσ ἄψορρον ἱκέσθαι. ῥηιδίωσ δ’ ἂν ἑοῖ καὶ ἀπείρονα λαὸν ἀγείραισ ἄλλων ἐκ πολίων· ἀλλ’ οὐ σύγε τήνδε μενοινὴν σχήσεισ, οὔτ’ αὐτὴ προτιόσσομαι ὧδε τελεῖσθαι. μνώεο μὴν ἀπεών περ ὁμῶσ καὶ νόστιμοσ ἤδη Ὑψιπύλησ· λίπε δ’ ἧμιν ἔποσ, τό κεν ἐξανύσαιμι πρόφρων, ἢν ἄρα δή με θεοὶ δώωσι τεκέσθαι. " Τὴν δ’ αὖτ’ Αἴσονοσ υἱὸσ ἀγαιόμενοσ προσέειπεν· "Ὑψιπύλη, τὰ μὲν οὕτω ἐναίσιμα πάντα γένοιτο ἐκ μακάρων· τύνη δ’ ἐμέθεν πέρι θυμὸν ἀρείω ἴσχαν’, ἐπεὶ πάτρην μοι ἅλισ Πελίαο ἕκητι ναιετάειν· μοῦνόν με θεοὶ λύσειαν ἀέθλων. εἰ δ’ οὔ μοι πέπρωται ἐσ Ἑλλάδα γαῖαν ἱκέσθαι τηλοῦ ἀναπλώοντι, σὺ δ’ ἄρσενα παῖδα τέκηαι, πέμπε μιν ἡβήσαντα Πελασγίδοσ ἔνδον Ιὠλκοῦ πατρί τ’ ἐμῷ καὶ μητρὶ δύησ ἄκοσ, ἢν ἄρα τούσγε τέτμῃ ἔτι ζώοντασ, ἵν’ ἄνδιχα τοῖο ἄνακτοσ σφοῖσιν πορσύνωνται ἐφέστιοι ἐν μεγάροισιν. " Ἦ, καὶ ἔβαιν’ ἐπὶ νῆα παροίτατοσ· ὧσ δὲ καὶ ἄλλοι βαῖνον ἀριστῆεσ· λάζοντο δὲ χερσὶν έρετμὰ ἐνσχερὼ ἑζόμενοι· πρυμνήσια δέ σφισιν Ἄργοσ λῦσεν ὑπὲκ πέτρησ ἁλιμυρέοσ. ἔνθ’ ἄρα τοίγε κόπτον ὕδωρ δολιχῇσιν ἐπικρατέωσ ἐλάτῃσιν. ἑσπέριοι δ’ Ὀρφῆοσ ἐφημοσύνῃσιν ἔκελσαν νῆσον ἐσ Ἠλέκτρησ Ἀτλαντίδοσ, ὄφρα δαέντεσ ἀρρήτουσ ἀγανῇσι τελεσφορίῃσι θέμιστασ σωότεροι κρυόεσσαν ὑπεὶρ ἅλα ναυτίλλοιντο. τῶν μὲν ἔτ’ οὐ προτέρω μυθήσομαι· ἀλλὰ καὶ αὐτὴ νῆσοσ ὁμῶσ κεχάροιτο καὶ οἳ λάχον ὄργια κεῖνα δαίμονεσ ἐνναέται, τὰ μὲν οὐ θέμισ ἄμμιν ἀείδειν. Κεῖθεν δ’ εἰρεσίῃ Μέλανοσ διὰ βένθεα πόντου ἱέμενοι τῇ μὲν Θρῃκῶν χθόνα, τῇ δὲ περαίην Ἴμβρον ἔχον καθύπερθε· νέον γε μὲν ἠελίοιο δυομένου Χερόνησον ἐπὶ προύχουσαν ἵκοντο. ἔνθα σφιν λαιψηρὸσ ἀή νότοσ, ἱστία δ’ οὔρῳ στησάμενοι κούρησ Ἀθαμαντίδοσ αἰπὰ ῥέεθρα εἰσέβαλον· πέλαγοσ δὲ τὸ μὲν καθύπερθε λέλειπτο ἦρι, τὸ δ’ ἐννύχιοι Ῥοιτειάδοσ ἔνδοθεν ἀκτῆσ μέτρεον, Ἰδαίην ἐπὶ δεξιὰ γαῖαν ἔχοντεσ. Δαρδανίην δὲ λιπόντεσ ἐπιποοσέβαλλον Ἀβύδῳ, Περκώτην δ’ ἐπὶ τῇ καὶ Ἀβαρνίδοσ ἠμαθόεσσαν ἠιόνα ζαθέην τε παρήμειβον Πιτύειαν. καὶ δὴ τοίγ’ ἐπὶ νυκτὶ διάνδιχα νηὸσ ἰούσησ δίνῃ πορφύροντα διήνυσαν Ἑλλήσποντον. Ἔστι δέ τισ αἰπεῖα Προποντίδοσ ἔνδοθι νῆσοσ τυτθὸν ἀπὸ Φρυγίησ πολυληίου ἠπείροιο εἰσ ἅλα κεκλιμένη, ὅσσον τ’ ἐπιμύρεται ἰσθμὸσ χέρσῳ ἐπιπρηνὴσ καταειμένοσ· ἐν δέ οἱ ἀκταὶ ἀμφίδυμοι, κεῖνται δ’ ὑπὲρ ὕδατοσ Λἰσήποιο. Ἴλρκτων μιν καλέουσιν ὄροσ περιναιετάοντεσ· καὶ τὸ μὲν ὑβρισταί τε καὶ ἄγριοι ἐνναίουσιν Γηγενέεσ, μέγα θαῦμα περικτιόνεσσιν ἰδέσθαι. ἓξ γὰρ ἑκάστῳ χεῖρεσ ὑπέρβιοι ἠερέθονται, αἱ μὲν ἀπὸ στιβαρῶν ὤμων δύο, ταὶ δ’ ὑπένερθεν τέσσαρεσ αἰνοτάτῃσιν ἐπὶ πλευρῇσ ἀραρυῖαι. ἰσθμὸν δ’ αὖ πεδίον τε Δολίονεσ ἀμφενέμοντο ἀνέρεσ· ἐν δ’ ἡρ́ωσ Λἰνήιοσ υἱὸσ ἄνασσεν Κύζικοσ, ὃν κούρη δίου τέκεν Εὐσώροιο Αἰνήτη. τοὺσ δ’ οὔτι καὶ ἔκπαγλοί περ ἐόντεσ Γηγενέεσ σίνοντο, Ποσειδάωνοσ ἀρωγῇ· τοῦ γὰρ ἔσαν τὰ πρῶτα Δολίονεσ ἐκγεγαῶτεσ. ἔνθ’ Ἀργὼ προύτυψεν ἐπειγομένη ἀνέμοισιν Θρηικίοισ, Καλὸσ δὲ λιμὴν ὑπέδεκτο θέουσαν. κεῖσε καὶ εὐναίησ ὀλίγον λίθον ἐκλύσαντεσ Τίφυοσ ἐννεσίῃσιν ὑπὸ κρήνῃ ἐλίποντο, κρήνῃ ὑπ’ Ἀρτακίῃ· ἕτερον δ’ ἔλον, ὅστισ ἀρήρει, βριθύν· ἀτὰρ κεῖνόν γε θεοπροπίαισ Ἑκάτοιο Νηλεΐδαι μετόπισθεν Ιἄονεσ ἱδρύσαντο ἱερόν, ἣ θέμισ ἠε͂ν, Ιἠσονίησ ἐν Ἀθήνησ. Τοὺσ δ’ ἄμυδισ φιλότητι Δολίονεσ ἠδὲ καὶ αὐτὸσ Κύζικοσ ἀντήσαντεσ ὅτε στόλον ἠδὲ γενέθλην ἔκλυον, οἵτινεσ εἰε͂ν, ἐυξείνωσ ἀρέσαντο, καί σφεασ εἰρεσίῃ πέπιθον προτέρωσε κιόντασ ἄστεοσ ἐν λιμένι πρυμνήσια νηὸσ ἀνάψαι, ἔνθ’ οἵγ’ Ἐκβασίῳ βωμὸν θέσαν Ἀπόλλωνι εἱσάμενοι παρὰ θῖνα, θυηπολίησ τ’ ἐμελοντο.

δῶκεν δ’ αὐτὸσ ἄναξ λαρὸν μέθυ δευουένοισιν μῆλά θ’ ὁμοῦ· δὴ γάρ οἱ ἐήν φάτισ, εὖτ’ ἂν ἵκωνται ἀνδρῶν ἡρώων θεῖοσ στόλοσ, αὐτίκα τόνγε μείλιχον ἀντιάαν, μηδὲ πτολέμοιο μέλεσθαι. ἶσόν που κἀκείνῳ ἐπισταχύεσκον ἰούλοι, οὐδέ νύ πω παίδεσσιν ἀγαλλόμενοσ μεμόρητο· ἀλλ’ ἔτι οἱ κατὰ δώματ’ ἀκήρατοσ ἠε͂ν ἄκοιτισ ὠδίνων, Μέροποσ Περκωσίου ἐκγεγαυῖα, Κλείτη ἐυπλόκαμοσ, τὴν μὲν νέον ἐξέτι πατρὸσ θεσπεσίοισ ἕδνοισιν ἀνήγαγεν ἀντιπέρηθεν. ἀλλὰ καὶ ὧσ θάλαμόν τε λιπὼν καὶ δέμνια νύμφησ τοῖσ μέτα δαῖτ’ ἀλέγυνε, βάλεν δ’ ἀπὸ δείματα θυμοῦ. ἀλλήλουσ δ’ ἐρέεινον ἀμοιβαδίσ· ἤτοι ὁ μέν σφεων πεύθετο ναυτιλίησ ἄνυσιν, Πελίαό τ’ ἐφετμάσ· οἱ δὲ περικτιόνων πόλιασ καὶ κόλπον ἅπαντα εὐρείησ πεύθοντο Προποντίδοσ· οὐ μὲν ἐπιπρὸ ἠείδει καταλέξαι ἐελδομένοισι δαῆναι. ἠοῖ δ’ εἰσανέβαν μέγα Δίνδυμον, ὄφρα καὶ αὐτοὶ θηήσαιντο πόρουσ κείνησ ἁλόσ· ἐκ δ’ ἄρα τοίγε νῆα Χυτοῦ λιμένοσ προτέρω ἐξήλασαν ὁρ́μον· ἥδε δ’ Ιἠσονίη πέφαται ὁδόσ, ἥνπερ ἔβησαν. Γηγενέεσ δ’ ἑτέρωθεν ἀπ’ οὔρεοσ ἀίξαντεσ φράξαν ἀπειρεσίοιο Χυτοῦ στόμα νειόθι πέτρῃσ πόντιον, οἱᾶ́ τε θῆρα λοχώμενοι ἔνδον ἐόντα. ἀλλὰ γὰρ αὖθι λέλειπτο σὺν ἀνδράσιν ὁπλοτέροισιν Ἡρακλέησ, ὃσ δή σφι παλίντονον αἶψα τανύσσασ τόξον ἐπασσυτέρουσ πέλασε χθονί· τοὶ δὲ καὶ αὐτοὶ πέτρασ ἀμφιρρῶγασ ἀερτάζοντεσ ἔβαλλον. δὴ γάρ που κἀκεῖνα θεὰ τρέφεν αἰνὰ πέλωρα Ἥρη, Ζηνὸσ ἄκοιτισ, ἀέθλιον Ἡρακλῆι. σὺν δὲ καὶ ὧλλοι δῆθεν ὑπότροποι ἀντιόωντεσ, πρίν περ ἀνελθέμεναι σκοπιήν, ἥπτοντο φόνοιο Γηγενέων ἡρ́ωεσ ἀρήιοι, ἠμὲν ὀιστοῖσ ἠδὲ καὶ ἐγχείῃσι δεδεγμένοι, εἰσόκε πάντασ ἀντιβίην ἀσπερχὲσ ὀρινομένουσ ἐδάιξαν. ὡσ δ’ ὅτε δούρατα μακρὰ νέον πελέκεσσι τυπέντα ὑλοτόμοι στοιχηδὸν ἐπὶ ῥηγμῖνι βάλωσιν, ὄφρα νοτισθέντα κρατεροὺσ ἀνεχοίατο γόμφουσ· ὧσ οἱ ἐνὶ ξυνοχῇ λιμένοσ πολιοῖο τέταντο ἑξείησ, ἄλλοι μὲν ἐσ ἁλμυρὸν ἀθρόοι ὕδωρ δύπτοντεσ κεφαλὰσ καὶ στήθεα, γυῖα δ’ ὕπερθεν χέρσῳ τεινάμενοι· τοὶ δ’ ἔμπαλιν, αἰγιαλοῖο κράατα μὲν ψαμάθοισι, πόδασ δ’ εἰσ βένθοσ ἔρειδον, ἄμφω ἅμ’ οἰωνοῖσι καὶ ἰχθύσι κύρμα γενέσθαι. Ἥρωεσ δ’, ὅτε δή σφιν ἀταρβὴσ ἔπλετ’ ἀέθλοσ, δὴ τότε πείσματα νηὸσ ἐπὶ πνοιῇσ ἀνέμοιο λυσάμενοι προτέρωσε διὲξ ἁλὸσ οἶδμα νέοντο.

ἡ δ’ ἔθεεν λαίφεσσι πανήμεροσ· οὐ μὲν ἰούσησ νυκτὸσ ἔτι ῥιπὴ μένεν ἔμπεδον, ἀλλὰ θύελλαι ἀντίαι ἁρπάγδην ὀπίσω φέρον, ὄφρ’ ἐπέλασσαν αὖτισ ἐυξείνοισι Δολίοσιν ἐκ δ’ ἄρ’ ἔβησαν αὐτονυχί· Ιἑρὴ δὲ φατίζεται ἥδ’ ἔτι πέτρη, ᾗ πέρι πείσματα νηὸσ ἐπεσσύμενοι ἐβάλοντο. οὐδέ τισ αὐτὴν νῆσον ἐπιφραδέωσ ἐνόησεν ἔμμεναι· οὐδ’ ὑπὸ νυκτὶ Δολίονεσ ἂψ ἀνιόντασ ἡρ́ωασ νημερτὲσ ἐπήισαν· ἀλλά που ἀνδρῶν Μακριέων εἴσαντο Πελασγικὸν ἄρεα κέλσαι. τῶ καὶ τεύχεα δύντεσ ἐπὶ σφίσι χεῖρασ ἀείραν. σὺν δ’ ἔλασαν μελίασ τε καὶ ἀσπίδασ ἀλλήλοισιν ὀξείῃ ἴκελοι ῥιπῇ πυρόσ, ἥ τ’ ἐνὶ θάμνοισ αὐαλέοισι πεσοῦσα κορύσσεται· ἐν δὲ κυδοιμὸσ δεινόσ τε ζαμενήσ τε Δολιονίῳ πέσε δήμῳ. οὐδ’ ὅγε δηιοτῆτοσ ὑπὲρ μόρον αὖτισ ἔμελλεν οἴκαδε νυμφιδίουσ θαλάμουσ καὶ λέκτρον ἱκέσθαι. ἀλλά μιν Λἰσονίδησ τετραμμένον ἰθὺσ ἑοῖο πλῆξεν ἐπαΐξασ στῆθοσ μέσον, ἀμφὶ δὲ δουρὶ ὀστέον ἐρραίσθη· ὁ δ’ ἐνὶ ψαμάθοισιν έλυσθεὶσ μοῖραν ἀνέπλησεν. τὴν γὰρ θέμισ οὔποτ’ ἀλύξαι θνητοῖσιν· πάντῃ δὲ περὶ μέγα πέπταται ἑρ́κοσ. ὧσ τὸν ὀιόμενόν που ἀδευκέοσ ἔκτοθεν ἄτησ εἶναι ἀριστήων αὐτῇ ὑπὸ νυκτὶ πέδησεν μαρνάμενον κείνοισι· πολεῖσ δ’ ἐπαρηγόνεσ ἄλλοι ἔκταθεν· Ἡρακλέησ μὲν ἐνήρατο Τηλεκλῆα ἠδὲ Μεγαβρόντην· Σφόδριν δ’ ἐνάριξεν Ἄκαστοσ· Πηλεὺσ δὲ Ζέλυν εἷλεν ἀρηίθοόν τε Γέφυρον. αὐτὰρ ἐυμμελίησ Τελαμὼν Βασιλῆα κατέκτα. Ἴδασ δ’ αὖ Προμέα, Κλυτίοσ δ’ Υἅκινθον ἔπεφνεν, Τυνδαρίδαι δ’ ἄμφω Μεγαλοσσάκεα Φλογίον τε. Οἰνεΐδησ δ’ ἐπὶ τοῖσιν ἕλεν θρασὺν Ἰτυμονῆα ἠδὲ καὶ Ἀρτακέα, πρόμον ἀνδρῶν· οὓσ ἔτι πάντασ ἐνναέται τιμαῖσ ἡρωίσι κυδαίνουσιν. οἱ δ’ ἄλλοι εἴξαντεσ ὑπέτρεσαν, ἠύτε κίρκουσ ὠκυπέτασ ἀγεληδὸν ὑποτρέσσωσι πέλειαι. ἐσ δὲ πύλασ ὁμάδῳ πέσον ἀθρόοι· αἶψα δ’ ἀυτῆσ πλῆτο πόλισ στονόεντοσ ὑποτροπίῃ πολέμοιο. ἠῶθεν δ’ ὀλοὴν καὶ ἀμήχανον εἰσενόησαν ἀμπλακίην ἄμφω· στυγερὸν δ’ ἄχοσ εἷλεν ἰδόντασ ἡρ́ωασ Μινύασ Αἰνήιον υἱᾶ πάροιθεν Κύζικον ἐν κονίῃσι καὶ αἵματι πεπτηῶτα. ἤματα δὲ τρία πάντα γόων, τίλλοντό τε χαίτασ αὐτοὶ ὁμῶσ λαοί τε Δολίονεσ. αὐτὰρ ἔπειτα τρὶσ περὶ χαλκείοισ σὺν τεύχεσι δινηθέντεσ τύμβῳ ἐνεκτερέιξαν, ἐπειρήσαντό τ’ ἀέθλων, ἣ θέμισ, ἂμ πεδίον λειμώνιον, ἔνθ’ ἔτι νῦν περ ἀγκέχυται τόδε σῆμα καὶ ὀψιγόνοισιν ἰδέσθαι. οὐδὲ μὲν οὐδ’ ἄλοχοσ Κλείτη φθιμένοιο λέλειπτο οὗ πόσιοσ μετόπισθε· κακῷ δ’ ἐπὶ κύντερον ἄλλο ἤνυσεν, ἁψαμένη βρόχον αὐχένι. τὴν δὲ καὶ αὐταὶ νύμφαι ἀποφθιμένην ἀλσηίδεσ ὠδύραντο· καί οἱ ἀπὸ βλεφάρων ὅσα δάκρυα χεῦαν ἔραζε, πάντα τάγε κρήνην τεῦξαν θεαί, ἣν καλέουσιν Κλείτην, δυστήνοιο περικλεὲσ οὔνομα νύμφησ. αἰνότατον δὴ κεῖνο Δολιονίῃσι γυναιξὶν ἀνδράσι τ’ ἐκ Διὸσ ἦμαρ ἐπήλυθεν· οὐδὲ γὰρ αὐτῶν ἔτλη τισ πάσσασθαι ἐδητύοσ, οὐδ’ ἐπὶ δηρὸν ἐξ ἀχέων ἔργοιο μυληφάτου ἐμνώοντο· ἀλλ’ αὔτωσ ἄφλεκτα διαζώεσκον ἔδοντεσ. ἔνθ’ ἔτι νῦν, εὖτ’ ἄν σφιν ἐτήσια χύτλα χέωνται Κύζικον ἐνναίοντεσ Ιἄονεσ, ἔμπεδον αἰεὶ πανδήμοιο μύλησ πελάνουσ ἐπαλετρεύουσιν. Ἐκ δὲ τόθεν τρηχεῖαι ἀνηέρθησαν ἀέλλαι ἤμαθ’ ὁμοῦ νύκτασ τε δυώδεκα, τοὺσ δὲ καταῦθι ναυτίλλεσθαι ἔρυκον.

ἐπιπλομένῃ δ’ ἐνὶ νυκτὶ ὧλλοι μέν ῥα πάροσ δεδμημένοι εὐνάζοντο ὕπνῳ ἀριστῆεσ πύματον λάχοσ· αὐτὰρ Ἄκαστοσ Μόψοσ τ’ Ἀμπυκίδησ ἀδινὰ κνώσσοντασ ἔρυντο. ἡ δ’ ἄρ’ ὑπὲρ ξανθοῖο καρήατοσ Αἰσονίδαο πωτᾶτ’ ἀλκυονὶσ λιγυρῇ ὀπὶ θεσπίζουσα λῆξιν ὀρινομένων ἀνέμων· συνέηκε δὲ Μόψοσ ἀκταίησ ὄρνιθοσ ἐναίσιμον ὄσσαν ἀκούσασ. καὶ τὴν μὲν θεὸσ αὖτισ ἀπέτραπεν, ἷζε δ’ ὕπερθεν νηίου ἀφλάστοιο μετήοροσ ἀίξασα. τὸν δ’ ὅγε κεκλιμένον μαλακοῖσ ἐνὶ κώεσιν οἰῶν. κινήσασ ἀνέγειρε παρασχεδόν, ὧδέ τ’ ἐείπεν· "Αἰσονίδη, χρειώ σε τόδ’ ἱερὸν εἰσανιόντα Δινδύμου ὀκριόεντοσ ἐύθρονον ἱλάξασθαι μητέρα συμπάντων μακάρων· λήξουσι δ’ ἀέλλαι ζαχρηεῖσ· τοίην γὰρ ἐγὼ νέον ὄσσαν ἄκουσα ἀλκυόνοσ ἁλίησ, ἥ τε κνώσσοντοσ ὕπερθεν σεῖο πέριξ τὰ ἕκαστα πιφαυσκομένη πεπότηται. ἐκ γὰρ τῆσ ἄνεμοί τε θάλασσά τε νειόθι τε χθὼν πᾶσα πεπείρανται νιφόεν θ’ ἕδοσ Οὐλύμποιο· καί οἱ, ὅτ’ ἐξ ὀρέων μέγαν οὐρανὸν εἰσαναβαίνῃ, Ζεὺσ αὐτὸσ Κρονίδησ ὑποχάζεται. ὧσ δὲ καὶ ὧλλοι ἀθάνατοι μάκαρεσ δεινὴν θεὸν ἀμφιέπουσιν. " Ὧσ φάτο· τῷ δ’ ἀσπαστὸν ἔποσ γένετ’ εἰσαϊόντι. ὤρνυτο δ’ ἐξ εὐνῆσ κεχαρημένοσ· ὦρσε δ’ ἑταίρουσ πάντασ ἐπισπέρχων, καί τέ σφισιν ἐγρομένοισιν Ἀμπυκίδεω Μόψοιο θεοπροπίασ ἀγόρευεν. αἶψα δὲ κουρότεροι μὲν ἀπὸ σταθμῶν ἐλάσαντεσ ἔνθεν ἐσ αἰπεινὴν ἄναγον βόασ οὔρεοσ ἄκρην. οἱ δ’ ἄρα λυσάμενοι Ιἑρῆσ ἐκ πείσματα πέτρησ ἤρεσαν ἐσ λιμένα Θρηίκιον· ἂν δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον, παυροτέρουσ ἑτάρων ἐν νηὶ λιπόντεσ. τοῖσι δὲ Μακριάδεσ σκοπιαὶ καὶ πᾶσα περαίη Θρηικίησ ἐνὶ χερσὶν ἑαῖσ προυφαίνετ’ ἰδέσθαι· φαίνετο δ’ ἠερόεν στόμα Βοσπόρου ἠδὲ κολῶναι Μυσίαι· ἐκ δ’ ἑτέρησ ποταμοῦ ῥόοσ Αἰσήποιο ἄστυ τε καὶ πεδίον Νηπήιον Ἀδρηστείησ. ἔσκε δέ τι στιβαρὸν στύποσ ἀμπέλου ἔντροφον ὕλῃ, πρόχνυ γεράνδρυον· τὸ μὲν ἔκταμον, ὄφρα πέλοιτο δαίμονοσ οὐρείησ ἱερὸν βρέτασ· ἔξεσε δ’ Ἄργοσ εὐκόσμωσ, καὶ δή μιν ἐπ’ ὀκριόεντι κολωνῷ ἵδρυσαν φηγοῖσιν ἐπηρεφὲσ ἀκροτάτῃσιν, αἵ ῥά τε πασάων πανυπέρταται ἐρρίζωνται. βωμὸν δ’ αὖ χέραδοσ παρενήνεον· ἀμφὶ δὲ φύλλοισ στεψάμενοι δρυΐνοισι θυηπολίησ ἐμέλοντο Μητέρα Δινδυμίην πολυπότνιαν ἀγκαλέοντεσ, ἐνναέτιν Φρυγίησ, Τιτίην θ’ ἅμα Κύλληνόν τε, οἳ μοῦνοι πολέων μοιρηγέται ἠδὲ πάρεδροι Μητέροσ Ἰδαίησ κεκλήαται, ὅσσοι ἐάσιν Δάκτυλοι Ἰδαῖοι Κρηταιέεσ, οὕσ ποτε νύμφη Ἀγχιάλη Δικταῖον ἀνὰ σπέοσ ἀμφοτέρῃσιν δραξαμένη γαίησ Οἰαξίδοσ ἐβλάστησεν. πολλὰ δὲ τήνγε λιτῇσιν ἀποστρέψαι ἐριώλασ Λἰσονίδησ γουνάζετ’ ἐπιλλείβων ἱεροῖσιν αἰθομένοισ· ἄμυδισ δὲ νέοι Ὀρφῆοσ ἀνωγῇ σκαίροντεσ βηταρμὸν ἐνόπλιον ὠρχήσαντο, καὶ σάκεα ξιφέεσσιν ἐπέκτυπον, ὥσ κεν ἰωὴ δύσφημοσ πλάζοιτο δι’ ἠέροσ, ἣν ἔτι λαοὶ κηδείῃ βασιλῆοσ ἀνέστενον. ἔνθεν ἐσαιεὶ ῥόμβῳ καὶ τυπάνῳ Ῥείην Φρύγεσ ἱλάσκονται. ἡ δέ που εὐαγέεσσιν ἐπὶ φρένα θῆκε θυηλαῖσ ἀνταίη δαίμων· τὰ δ’ ἐοικότα σήματ’ ἔγεντο. δένδρεα μὲν καρπὸν χέον ἄσπετον, ἀμφὶ δὲ ποσσὶν αὐτομάτη φύε γαῖα τερείνησ ἄνθεα ποίησ. θῆρεσ δ’ εἰλυούσ τε κατὰ ξυλόχουσ τε λιπόντεσ οὐρῇσιν σαίνοντεσ ἐπήλυθον. ἡ δὲ καὶ ἄλλο θῆκε τέρασ· ἐπεὶ οὔτι παροίτερον ὕδατι νᾶεν Δίνδυμον· ἀλλά σφιν τότ’ ἀνέβραχε διψάδοσ αὔτωσ ἐκ κορυφῆσ ἄλληκτον· Ιἠσονίην δ’ ἐνέπουσιν κεῖνο ποτὸν κρήνην περιναιέται ἄνδρεσ ὀπίσσω. καὶ τότε μὲν δαῖτ’ ἀμφὶ θεᾶσ θέσαν οὔρεσιν Ἄρκτων, μέλποντεσ Ῥείην πολυπότνιαν· αὐτὰρ ἐσ ἠὼ ληξάντων ἀνέμων νῆσον λίπον εἰρεσίῃσιν. Ἔνθ’ ἔρισ ἄνδρα ἕκαστον ἀριστήων ὀρόθυνεν, ὅστισ ἀπολλήξειε πανύστατοσ.

ἀμφὶ γὰρ αἰθὴρ νήνεμοσ ἐστόρεσεν δίνασ, κατὰ δ’ εὔνασε πόντον. οἱ δὲ γαληναίῃ πίσυνοι ἐλάασκον ἐπιπρὸ νῆα βίῃ· ̣ ̣ δ’ οὔ κε διὲξ ἁλὸσ ἀίσσουσαν οὐδὲ Ποσειδάωνοσ ἀελλόποδεσ κίχον ἵπποι. ἔμπησ δ’ ἐγρομένοιο σάλου ζαχρηεσιν αὔραισ, αἳ νέον ἐκ ποταμῶν ὑπὸ δείελον ἠερέθονται, τειρόμενοι καὶ δὴ μετελώφεον· αὐτὰρ ὁ τούσγε πασσυδίῃ μογέοντασ ἐφέλκετο κάρτεϊ χειρῶν Ἡρακλέησ, ἐτίνασσε δ’ ἀρη̣ ̣ ότα δούρατα νηόσ. ἀλλ’ ὅτε δὴ Μυσῶν λελιημένοι ἠπείροιο Ῥυνδακίδασ προχοὰσ μέγα τ’ ἠρίον Λἰγαίωνοσ τυτθὸν ὑπὲκ Φρυγίησ παρεμέτρεον εἰσορόωντεσ, δὴ τότ’ ἀνοχλίζων τετρηχότοσ οἴδματοσ ὁλκοὺσ μεσσόθεν ἆξεν ἐρετμόν. ἀτὰρ τρύφοσ ἄλλο μὲν αὐτὸσ ἄμφω χερσὶν ἔχων πέσε δόχμιοσ, ἄλλο δὲ πόντοσ κλύζε παλιρροθίοισι φέρων. ἀνὰ δ’ ἕζετο σιγῇ παπταίνων· χεῖρεσ γὰρ ἀήθεον ἠρεμέουσαι. Ἦμοσ δ’ ἀγρόθεν εἶσι φυτοσκάφοσ ἤ τισ ἀροτρεὺσ ἀσπασίωσ εἰσ αὖλιν ἑήν, δόρποιο χατίζων, αὐτοῦ δ’ ἐν προμολῇ τετρυμένα γούνατ’ ἔκαμψεν αὐσταλέοσ κονίῃσι, περιτριβέασ δέ τε χεῖρασ εἰσορόων κακὰ πολλὰ ἑῇ ἠρήσατο γαστρί· τῆμοσ ἄρ’ οἵγ’ ἀφίκοντο Κιανίδοσ ἤθεα γαίησ ἀμφ’ Ἀργανθώνειον ὄροσ προχοάσ τε Κίοιο. τοὺσ μὲν ἐυξείνωσ Μυσοὶ φιλότητι κιόντασ δειδέχατ’, ἐνναέται κείνησ χθονόσ, ἠιά́ τέ σφιν μῆλά τε δευομένοισ μέθυ τ’ ἄσπετον ἐγγυάλιξαν. ἔνθα δ’ ἔπειθ’ οἱ μὲν ξύλα κάγκανα, τοὶ δὲ λεχαίην φυλλάδα λειμώνων φέρον ἄσπετον ἀμήσαντεσ, στόρνυσθαι· τοὶ δ’ ἀμφὶ πυρήια δινεύεσκον· οἱ δ’ οἶνον κρητῆρσι κέρων, πονέοντο τε δαῖτα, Ἐκβασίῳ ῥέξαντεσ ὑπὸ κνέφασ Ἀπόλλωνι. Αὐτὰρ ὁ δαίνυσθαι ἑτάροισ οἷσ εὖ ἐπιτείλασ βῆ ῥ̓ ἴμεν εἰσ ὕλην υἱὸσ Διόσ, ὥσ κεν ἐρετμὸν οἷ αὐτῷ φθαίη καταχείριον ἐντύνασθαι. εὑρ͂εν ἔπειτ’ ἐλάτην ἀλαλήμενοσ, οὔτε τι πολλοῖσ ἀχθομένην ὄζοισ, οὐδὲ μέγα τηλεθόωσαν, ἀλλ’ οἱο͂ν ταναῆσ ἔρνοσ πέλει αἰγείροιο· τόσση ὁμῶσ μῆκόσ τε καὶ ἐσ πάχοσ ἠε͂ν ἰδέσθαι. ῥίμφα δ’ ὀιστοδόκην μὲν ἐπὶ χθονὶ θῆκε φαρέτρην αὐτοῖσιν τόξοισιν, ἔδυ δ’ ἀπὸ δέρμα λέοντοσ. τὴν δ’ ὅγε χαλκοβαρεῖ ῥοπάλῳ δαπέδοιο τινάξασ νειόθεν ἀμφοτέρῃσι περὶ στύποσ ἔλλαβε χερσίν, ἠνορέῃ πίσυνοσ· ἐν δὲ πλατὺν ὦμον ἔρεισεν εὖ διαβάσ· πεδόθεν δὲ βαθύρριζόν περ ἐοῦσαν προσφὺσ ἐξήειρε σὺν αὐτοῖσ ἔχμασι γαίησ. ὡσ δ’ ὅταν ἀπροφάτωσ ἱστόν νεόσ, εὖτε μάλιστα χειμερίη ὀλοοῖο δύσισ πέλει Ὠρίωνοσ, ὑψόθεν ἐμπλήξασα θοὴ ἀνέμοιο κατάιξ αὐτοῖσι σφήνεσσιν ὑπὲκ προτόνων ἐρύσηται· ὧσ ὅγε τὴν ἠείρεν. ὁμοῦ δ’ ἀνὰ τόξα καὶ ἰοὺσ δέρμα θ’ ἑλὼν ῥόπαλόν τε παλίσσυτοσ ὦρτο νέεσθαι. Τόφρα δ’ Ὕλασ χαλκέῃ σὺν κάλπιδι νόσφιν ὁμίλου δίζητο κρήνησ ἱερὸν ῥόον, ὥσ κέ οἱ ὕδωρ φθαίη ἀφυσσάμενοσ ποτιδόρπιον, ἄλλα τε πάντα ὀτραλέωσ κατὰ κόσμον ἐπαρτίσσειεν ἰόντι.

δὴ γάρ μιν τοίοισιν ἐν ἤθεσιν αὐτὸσ ἔφερβεν, νηπίαχον τὰ πρῶτα δόμων ἐκ πατρὸσ ἀπούρασ, δίου Θειοδάμαντοσ, ὃν ἐν Δρυόπεσσιν ἔπεφνεν νηλειῶσ, βοὸσ ἀμφὶ γεωμόρου ἀντιόωντα. ἤτοι ὁ μὲν νειοῖο γύασ τέμνεσκεν ἀρότρῳ Θειοδάμασ ἀνίῃ βεβολημένοσ· αὐτὰρ ὁ τόνγε βοῦν ἀρότην ἤνωγε παρασχέμεν οὐκ ἐθέλοντα. ἱέτο γὰρ πρόφασιν πολέμου Δρυόπεσσι βαλέσθαι λευγαλέην, ἐπεὶ οὔτι δίκησ ἀλέγοντεσ ἔναιον. ἀλλὰ τὰ μὲν τηλοῦ κεν ἀποπλάγξειεν ἀοιδῆσ. αἶψα δ’ ὅγε κρήνην μετεκίαθεν, ἣν καλέουσιν Πηγὰσ ἀγχίγυοι περιναιέται. οἱ δέ που ἄρτι νυμφάων ἵσταντο χοροί· μέλε γάρ σφισι πάσαισ, ὅσσαι κεῖσ’ ἐρατὸν νύμφαι ῥίον ἀμφενέμοντο, Ἄρτεμιν ἐννυχίῃσιν ἀεὶ μέλπεσθαι ἀοιδαῖσ. αἱ μέν, ὅσαι σκοπιὰσ ὀρέων λάχον ἢ καὶ ἐναύλουσ, αἵγε μὲν ὑλήωροι ἀπόπροθεν ἐστιχόωντο, ἡ δὲ νέον κρήνησ ἀνεδύετο καλλινάοιο νύμφη ἐφυδατίη· τὸν δὲ σχεδὸν εἰσενόησεν κάλλεϊ καὶ γλυκερῇσιν ἐρευθόμενον χαρίτεσσιν. πρὸσ γάρ οἱ διχόμηνισ ἀπ’ αἰθέροσ αὐγάζουσα βάλλε σεληναίη. τὴν δὲ φρένασ ἐπτοίησεν Κύπρισ, ἀμηχανίῃ δὲ μόλισ συναγείρατο θυμόν. αὐτὰρ ὅγ’ ὡσ τὰ πρῶτα ῥόῳ ἔνι κάλπιν ἔρεισεν λέχρισ ἐπιχριμφθείσ, περὶ δ’ ἄσπετον ἔβραχεν ὕδωρ χαλκὸν ἐσ ἠχήεντα φορεύμενον, αὐτίκα δ’ ἥγε λαιὸν μὲν καθύπερθεν ἐπ’ αὐχένοσ ἄνθετο πῆχυν κύσσαι ἐπιθύουσα τέρεν στόμα· δεξιτερῇ δὲ ἀγκῶν’ ἔσπασε χειρί, μέσῃ δ’ ἐνικάββαλε δίνῃ. Τοῦ δ’ ἡρ́ωσ ἰάχοντοσ ἐπέκλυεν οἰο͂σ ἑταίρων Εἰλατίδησ Πολύφημοσ, ἰὼν προτέρωσε κελεύθου, δέκτο γὰρ Ἡρακλῆα πελώριον, ὁππόθ’ ἵκοιτο. βῆ δὲ μεταΐξασ Πηγέων σχεδόν, ἠύτε τισ θὴρ ἄγριοσ, ὅν ῥά τε γῆρυσ ἀπόπροθεν ἵκετο μήλων, λιμῷ δ’ αἰθόμενοσ μετανίσσεται, οὐδ’ ἐπέκυρσεν ποίμνῃσιν· πρὸ γὰρ αὐτοὶ ἐνὶ σταθμοῖσι νομῆεσ ἔλσαν· ὁ δὲ στενάχων βρέμει ἄσπετον, ὄφρα κάμῃσιν· ὧσ τότ’ ἄρ’ Εἰλατίδησ μεγάλ’ ἔστενεν, ἀμφὶ δὲ χῶρον φοίτα κεκληγώσ· μελέη δέ οἱ ἔπλετο φωνή. αἶψα δ’ ἐρυσσάμενοσ μέγα φάσγανον ὦρτο δίεσθαι, μήπωσ ἢ θήρεσσιν ἕλωρ πέλοι, ἠέ μιν ἄνδρεσ μοῦνον ἐόντ’ ἐλόχησαν, ἄγουσι δὲ ληίδ’ ἑτοίμην. ἔνθ’ αὐτῷ ξύμβλητο κατὰ στίβον Ἡρακλῆι γυμνὸν ἐπαΐσσων παλάμῃ ξίφοσ· εὖ δέ μιν ἔγνω σπερχόμενον μετὰ νῆα διὰ κνέφασ. αὐτίκα δ’ ἄτην ἔκφατο λευγαλέην, βεβαρημένοσ ἄσθματι θυμόν· "Δαιμόνιε, στυγερόν τοι ἄχοσ πάμπρωτοσ ἐνίψω.

οὐ γὰρ Ὕλασ κρήνηνδε κιὼν σόοσ αὖτισ ἱκάνει. ἀλλά ἑ ληιστῆρεσ ἐνιχρίμψαντεσ ἄγουσιν, ἢ θῆρεσ σίνονται· ἐγὼ δ’ ἰάχοντοσ ἄκουσα. " Ὧσ φάτο· τῷ δ’ ἀίοντι κατὰ κροτάφων ἅλισ ἱδρὼσ κήκιεν, ἐν δὲ κελαινὸν ὑπὸ σπλάγχνοισ ζέεν αἷμα. χωόμενοσ δ’ ἐλάτην χαμάδισ βάλεν, ἐσ δὲ κέλευθον τὴν θέεν, ᾗ πόδεσ αὐτὸν ὑπέκφερον ἀίσσοντα. ὡσ δ’ ὅτε τίσ τε μύωπι τετυμμένοσ ἔσσυτο ταῦροσ πίσεά τε προλιπὼν καὶ ἑλεσπίδασ, οὐδὲ νομήων οὐδ’ ἀγέλησ ὄθεται, πρήσσει δ’ ὁδόν, ἄλλοτ’ ἄπαυστοσ, ἄλλοτε δ’ ἱστάμενοσ, καὶ ἀνὰ πλατὺν αὐχέν’ ἀείρων ἱήσιν μύκημα, κακῷ βεβολημένοσ οἴστρῳ· ὧσ ὅγε μαιμώων ὁτὲ μὲν θοὰ γούνατ’ ἔπαλλεν συνεχέωσ, ὁτὲ δ’ αὖτε μεταλλήγων καμάτοιο τῆλε διαπρύσιον μεγάλῃ βοάασκεν ἀυτῇ. Αὐτίκα δ’ ἀκροτάτασ ὑπερέσχεθεν ἄκριασ ἀστὴρ ἠῷοσ, πνοιαὶ δὲ κατήλυθον· ὦκα δὲ Τῖφυσ ἐσβαίνειν ὀρόθυνεν, ἐπαύρεσθαί τ’ ἀνέμοιο. οἱ δ’ εἴσβαινον ἄφαρ λελιημένοι· ὕψι δὲ νηὸσ εὐναίασ ἐρύσαντεσ ἀνεκρούσαντο κάλωασ. κυρτώθη δ’ ἀνέμῳ λίνα μεσσόθι, τῆλε δ’ ἀπ’ ἀκτῆσ γηθόσυνοι φορέοντο παραὶ Ποσιδήιον ἄκρην. ἦμοσ δ’ οὐρανόθεν χαροπὴ ὑπολάμπεται ἠὼσ ἐκ περάτησ ἀνιοῦσα, διαγλαύσσουσι δ’ ἀταρποί, καὶ πεδία δροσόεντα φαεινῇ λάμπεται αἴγλῃ, τῆμοσ τούσγ’ ἐνόησαν ἀιδρείῃσι λιπόντεσ. ἐν δέ σφιν κρατερὸν νεῖκοσ πέσεν, ἐν δὲ κολῳὸσ ἄσπετοσ, εἰ τὸν ἄριστον ἀποπρολιπόντεσ ἔβησαν σφωιτέρων ἑτάρων. ὁ δ’ ἀμηχανίῃσιν ἀτυχθεὶσ οὔτε τι τοῖον ἔποσ μετεφώνεεν, οὔτε τι τοῖον Αἰσονίδησ· ἀλλ’ ἧστο βαρείῃ νειόθεν ἄτῃ θυμὸν ἔδων· Τελαμῶνα δ’ ἕλεν χόλοσ, ὧδέ τ’ ἐείπεν· "Ἧσ’ αὔτωσ εὔκηλοσ, ἐπεί̣ ̣ ύ τοι ἄρμενον ἠε͂ν Ἡρακλῆα λιπεῖν· σέο δ’ ἔκτοθι μῆτισ ὄρωρεν, ὄφρα τὸ κείνου κῦδοσ ἀν’ Ἑλλάδα μή σε καλύψῃ, αἴ κε θεοὶ δώωσιν ὑπότροπον οἴκαδε νόστον. ἀλλὰ τί μύθων ἦδοσ; ἐπεὶ καὶ νόσφιν ἑταίρων εἶμι τεῶν, οἳ τόνγε δόλον συνετεκτήναντο. " Ἦ, καὶ ἐσ Ἁγνιάδην Τῖφυν θόρε· τὼ δέ οἱ ὄσσε ὄστλιγγεσ μαλεροῖο πυρὸσ ὣσ ἰνδάλλοντο. καί νύ κεν ἂψ ὀπίσω Μυσῶν ἐπὶ γαῖαν ἵκοντο λαῖτμα βιησάμενοι ἀνέμου τ’ ἄλληκτον ἰωήν, εἰ μὴ Θρηικίοιο δύω υἱε͂σ Βορέαο Αἰακίδην χαλεποῖσιν ἐρητύεσκον ἔπεσσιν, σχέτλιοι· ἦ τέ σφιν στυγερὴ τίσισ ἔπλετ’ ὀπίσσω χερσὶν ὑφ’ Ἡρακλῆοσ, ὅ μιν δίζεσθαι ἔρυκον. ἄθλων γὰρ Πελίαο δεδουπότοσ ἂψ ἀνιόντασ Τήνῳ ἐν ἀμφιρύτῃ πέφνεν, καὶ ἀμήσατο γαῖαν ἀμφ’ αὐτοῖσ, στήλασ τε δύω καθύπερθεν ἔτευξεν, ὧν ἑτέρη, θάμβοσ περιώσιον ἀνδράσι λεύσσειν, κίνυται ἠχήεντοσ ὑπὸ πνοιῇ βορέαο. καὶ τὰ μὲν ὧσ ἤμελλε μετὰ χρόνον ἐκτελέεσθαι. τοῖσιν δὲ Γλαῦκοσ βρυχίησ ἁλὸσ ἐξεφαάνθη, Νηρῆοσ θείοιο πολυφράδμων ὑποφήτησ· ὕψι δὲ λαχνῆέν τε κάρη καὶ στήθε’ ἀείρασ νειόθεν ἐκ λαγόνων στιβαρῇ ἐπορέξατο χειρὶ νηίου ὁλκαίοιο, καὶ ἰάχεν ἐσσυμένοισιν· "Τίπτε παρὲκ μεγάλοιο Διὸσ μενεαίνετε βουλὴν Αἰήτεω πτολίεθρον ἄγειν θρασὺν Ἡρακλῆα;

Ἄργεΐ οἱ μοῖρ’ ἐστὶν ἀτασθάλῳ Εὐρυσθῆι ἐκπλῆσαι μογέοντα δυώδεκα πάντασ ἀέθλουσ, ναίειν δ’ ἀθανάτοισι συνέστιον, εἴ κ’ ἔτι παύρουσ ἐξανύσῃ· τῶ μή τι ποθὴ κείνοιο πελέσθω. αὔτωσ δ’ αὖ Πολύφημον ἐπὶ προχοῇσι Κίοιο πέπρωται Μυσοῖσι περικλεὲσ ἄστυ καμόντα μοῖραν ἀναπλήσειν Χαλύβων ἐν ἀπείρονι γαίῃ. αὐτὰρ Ὕλαν φιλότητι θεὰ ποιήσατο νύμφη ὃν πόσιν, οἱο͂́ περ οὕνεκ’ ἀποπλαγχθέντεσ ἔλειφθεν. " Ἦ, καὶ κῦμ’ ἀλίαστον ἐφέσσατο νειόθι δύψασ· ἀμφὶ δέ οἱ δίνῃσι κυκώμενον ἄφρεεν ὕδωρ πορφύρεον, κοίλην δὲ διὲξ ἁλὸσ ἔκλυσε νῆα. γήθησαν δ’ ἡρ́ωεσ· ὁ δ’ ἐσσυμένωσ ἐβεβήκει Αἰακίδησ Τελαμὼν ἐσ Ιἤσονα, χεῖρα δὲ χειρὶ ἄκρην ἀμφιβαλὼν προσπτύξατο, φώνησέν τε· "Αἰσονίδη, μή μοί τι χολώσεαι, ἀφραδίῃσιν εἴ τί περ ἀασάμην· πέρι γάρ μ’ ἄχοσ εἷλεν ἐνισπεῖν μῦθον ὑπερφίαλόν τε καὶ ἄσχετον, ἀλλ’ ἀνέμοισιν δώομεν ἀμπλακίην, ὡσ καὶ πάροσ εὐμενέοντεσ. " Τὸν δ’ αὖτ’ Αἴσονοσ υἱὸσ ἐπιφραδέωσ προσέειπεν· "Ὦ πέπον, ἦ μάλα δή με κακῷ ἐκυδάσσαο μύθῳ, φὰσ ἐνὶ τοῖσιν ἅπασιν ἐνηέοσ ἀνδρὸσ ἀλείτην ἔμμεναι. ἀλλ’ οὐ θήν τοι ἀδευκέα μῆνιν ἀέξω, πρίν περ ἀνιηθείσ· ἐπεὶ οὐ περὶ πώεσι μήλων, οὐδὲ περὶ κτεάτεσσι χαλεψάμενοσ μενέηνασ, ἀλλ’ ἑτάρου περὶ φωτόσ. ἐόλπα δέ τοι σὲ καὶ ἄλλῳ ἀμφ’ ἐμεῦ, εἰ τοιόνδε πέλοι ποτέ, δηρίσασθαι. " Ἦ ῥα, καὶ ἀρθμηθέντεσ, ὅπῃ πάροσ, ἑδριόωντο. τὼ δὲ Διὸσ βουλῇσιν, ὁ μὲν Μυσοῖσι βαλέσθαι μέλλεν ἐπώνυμον ἄστυ πολισσάμενοσ ποταμοῖο Εἰλατίδησ Πολύφημοσ· ὁ δ’ Εὐρυσθῆοσ ἀέθλουσ αὖτισ ἰὼν πονέεσθαι. ἐπηπείλησε δὲ γαῖαν Μυσίδ’ ἀναστήσειν αὐτοσχεδόν, ὁππότε μή οἱ ἢ ζωοῦ εὑρ́οιεν Ὕλα μόρον, ἠὲ θανόντοσ. τοῖο δὲ ῥύσι’ ὄπασσαν ἀποκρίναντεσ ἀρίστουσ υἱέασ ἐκ δήμοιο, καὶ ὁρ́κια ποιήσαντο, μήποτε μαστεύοντεσ ἀπολλήξειν καμάτοιο. τούνεκεν εἰσέτι νῦν περ Ὕλαν ἐρέουσι Κιανοί, κοῦρον Θειοδάμαντοσ, ἐυκτιμένησ τε μέλονται Τρηχῖνοσ. δὴ γάρ ῥα κατ’ αὐτόθι νάσσατο παῖδασ, οὕσ οἱ ῥύσια κεῖθεν ἐπιπροέηκαν ἄγεσθαι. Νηῦν δὲ πανημερίην ἄνεμοσ φέρε νυκτί τε πάσῃ λάβροσ ἐπιπνείων·

상위

Apollodorus (아폴로도로스)

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION