εἰε͂ν, φίλιαι δμωίδεσ οἴκων, πότε δὴ στομάτων δείξομεν ἰσχὺν ἐπ’ Ὀρέστῃ; ὦ πότνια χθὼν καὶ πότνι’ ἀκτὴ χώματοσ, ἣ νῦν ἐπὶ ναυάρχῳ σώματι κεῖσαι τῷ βασιλείῳ, νῦν ἐπάκουσον, νῦν ἐπάρηξον· νῦν γὰρ ἀκμάζει Πειθὼ δολίαν ξυγκαταβῆναι, χθόνιον δ’ Ἑρμῆν καὶ τὸν νύχιον τοῖσδ’ ἐφοδεῦσαι ξιφοδηλήτοισιν ἀγῶσιν.
