ἰὼ θεοὶ νεώτεροι, παλαιοὺσ νόμουσ καθιππάσασθε κἀκ χερῶν εἵλεσθέ μου. ἐγὼ δ’ ἄτιμοσ ἁ τάλαινα βαρύκοτοσ ἐν γᾷ τᾷδε, φεῦ, ἰὸν ἰὸν ἀντιπενθῆ μεθεῖσα καρδίασ, σταλαγμὸν χθονὶ ἄφορον· ἐκ δὲ τοῦ λειχὴν ἄφυλλοσ, ἄτεκνοσ, ἰὼ δίκα, πέδον ἐπισύμενοσ βροτοφθόρουσ κηλῖδασ ἐν χώρᾳ βαλεῖ. στενάζω· τί ῥέξω; γελῶμαι πολίταισ. δύσοισθ’ ἅπαθον. ἰὼ μεγάλα τοὶ κόραι δυστυχεῖσ Νυκτὸσ ἀτιμοπενθεῖσ.
