Hellas Alive Dictionary - μινυρος

Ancient Greek Dictionary

First/Second declension Adjective; Transliteration:

Principal Part: μινυρός μινυρή μινυρόν

Structure: μινυρ (Stem) + ος (Ending)

First/Second declension

	Positive	Comparative	Superlative
Adjective	μινυρός μινυροῦ	μινυρώτερος μινυρωτεροῦ	μινυρώτατος μινυρωτατοῦ
Adverb	μινυρώς	μινυρώτερον	μινυρώτατα

The inflection forms above were generated by rules and some usages of them were not attested.

Due to a bug of system, some forms may display wrong accents.

καὶ νιγλάρουσ θρηνεῖν, ἐν οἷσι Λάμπροσ ἐναπέθνῃσκεν, ἄνθρωποσ ὢν ὑδατοπότησ, μινυρὸσ ὑπερσοφιστήσ, Μουσῶν σκελετόσ, ἀηδόνων ἠπίαλοσ, ὕμνοσ Αἵδου. (Athenaeus, The Deipnosophists, Book 2, book 2, chapter 21 2:1)
πέπληγμαι δ’ ὑπαὶ δάκει φοινίῳ δυσαλγεῖ τύχᾳ μινυρὰ κακὰ θρεομένασ, θραύματ’ ἐμοὶ κλύειν. (Aeschylus, Agamemnon, choral, strophe 77)
χωρὶσ δ’ οὐδέποκ’ ἦσ, οὔτ’ εἰ μέσον ἆμαρ ὄροιτο, οὔτ’ ἄρ’ ὅχ’ ἁ λεύκιπποσ ἀνατρέχοι ἐσ Διὸσ Ἀώσ, οὐδ’ ὁπόκ’ ὀρτάλιχοι μινυροὶ ποτὶ κοῖτον ὁρῷεν, σεισαμένασ πτερὰ ματρὸσ ἐπ’ αἰθαλόεντι πετεύρῳ, ὡσ αὐτῷ κατὰ θυμὸν ὁ παῖσ πεποναμένοσ εἰή, αὐτῷ δ’ εὖ ἕλκων ἐσ ἀλαθινὸν ἄνδρ’ ἀποβαίη. (Theocritus, Idylls, 4)

Source: Henry George Liddell. Robert Scott. "A Greek-English Lexicon". revised and augmented throughout by. Sir Henry Stuart Jones.

bab2min@gmail.com