헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

οὐ πολλῷ δ’ ὕστερον χρόνῳ Φρύνων ὁ Ῥαμνούσιοσ ἑάλω ὑπὸ λῃστῶν ἐν ταῖσ σπονδαῖσ ταῖσ Ὀλυμπιακαῖσ, ὡσ αὐτὸσ ᾐτιᾶτο·
(아이스키네스, 연설, περὶ τῆσ Παραπρεσβείας, section 122)
ἐπὶ πολλοῖσ μὲν οὖν ἔγωγε τῶν κατηγορημένων ἠγανάκτησα, μάλιστα δὲ ἡνίκα ᾐτιᾶτό με εἶναι προδότην·
(아이스키네스, 연설, περὶ τῆσ Παραπρεσβείας, section 1461)
τοῦ θεοῦ δὲ εἰπόντοσ ὅ τι καὶ τὸ πρότερον, Τήμενοσ ᾐτιᾶτο λέγων τούτῳ πεισθέντασ ἀτυχῆσαι.
(아폴로도로스, Library and Epitome, book 2, chapter 8 2:12)
μαθὼν δὲ ἐκ τῆσ μαντικῆσ τὸν κεκλοφότα πρὸσ Μαῖαν εἰσ Κυλλήνην παραγίνεται, καὶ τὸν Ἑρμῆν ᾐτιᾶτο.
(아폴로도로스, Library and Epitome, book 3, chapter 10 3:9)
Σερτωρίου δ’ ἐν παρόδῳ Σύεσσαν, ἣ τὰ Σύλλεια ᾕρητο, καταλαβόντοσ ὁ μὲν Σύλλασ ᾐτιᾶτο πέμπων ἐσ τὸν Σκιπίωνα, ὁ δέ, εἴτε τῷ γενομένῳ συνεγνωκὼσ εἴτε ἀποκρίσεωσ ἀπορῶν ὡσ ἐπὶ ἀλλοκότῳ δὴ τῷ Σερτωρίου ἔργῳ, τὰ ὅμηρα ἀπέπεμπε τῷ Σύλλᾳ.
(아피아노스, The Civil Wars, book 1, chapter 10 1:6)
Αννίβου δ’, ἐπεὶ τῆσ πείρασ ἐξέπιπτεν, αὐτίκα ἐσ τὸ στρατόπεδον ἐπανελθόντοσ καὶ τὴν ὑπόκρισιν ἐκφήναντοσ, οὐδὲ τοῦτ’ ἐδίδασκε τὸν Τερέντιον πάνθ’ ὑπονοεῖν τὰ Ἀννίβου, ἀλλ’ ὡσ εἶχεν, ἐν τοῖσ ὅπλοισ ἐσ τὸ στρατήγιον ἐσδραμών, παρόντων ἔτι τῶν τε ἀπὸ βουλῆσ καὶ ταξιάρχων καὶ χιλιάρχων, ᾐτιᾶτο περὶ τῶν οἰωνῶν τὸν Αἰμίλιον προφασίσασθαι καὶ νίκην φανερὰν ἀφελέσθαι τὴν πόλιν, ὀκνοῦντα ὑπὸ δειλίασ, ἢ οἱ φθονοῦντα διὰ ζηλοτυπίαν.
(아피아노스, The Foreign Wars, chapter 4 1:1)
ᾐτιᾶτο δ’ ὅτι ἐπρέσβευσαν ἐσ Ῥώμην, ἀρνουμένων δ’ ἐκείνων ὑπεκρίνετο πιστεύειν.
(아피아노스, The Foreign Wars, chapter 9 3:5)
εἰ δέ τι κωλύσειεν, ἠνιᾶτο μὲν, ᾐτιᾶτο δ’ οὐδεπώποτε.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, εἰσ Ἐτεωνέα ἐπικήδειος 3:3)
ᾐτιᾶτο τῶν ὀνειράτων τούτων καὶ τῆσ ἐναργοῦσ τῶν θεῶν ἐπιμελείασ τὸν τοῦ Διὸσ ἀστέρα, ὅστισ δὴ καὶ ὁ αἰτιώμενοσ ἦν·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ιἑροὶ λόγοι δ# 15:10)
ὁ δ’ ἐῴκει οὐ πάνυ τι ἰσχυρότατα ἡγουμένῳ εἰσ τὸ καθάπαξ, ἀλλὰ καὶ ἀέρασ καὶ ἀστέρασ καὶ τὰ τοιαῦτα ᾐτιᾶτο.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ιἑροὶ λόγοι ε# 5:13)
σὺ δὲ ποιεῖσ παραπλήσιον ὥσπερ ἂν εἴ τισ τὸν Ὀδυσσέα τότε ᾐτιᾶτο θόρυβον ἐν τῷ στρατοπέδῳ ποιεῖν, ὃσ τοὺσ ἄλλουσ τοῦ θορυβεῖν ἔπαυεν·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 18:8)
εἰ μὲν γὰρ ἢ τὸν πόλεμον κεκινηκέναι, ἢ πραγμάτων αἴτιον αὐτὸν γεγενῆσθαι, ἤ τι τῶν τοιούτων ᾐτιᾶτο, ἀληθῆ μὲν οὐδ’ οὕτωσ ‐ ὕστερον γοῦν ἅπαντεσ συνεχώρησαν μὴ ἐκεῖθεν λελύσθαι τὰσ σπονδὰσ ‐ εἰρημένα δ’ ἂν καὶ ὑπ’ ἄλλων ἐδόκει λέγειν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 22:2)
τὸ δὲ μηδὲ τὸν στίχον ὃν ᾐτιᾶτο τελείωσ κατανοῆσαι ἄτοπον, δι’ οὗ βοὴν ἀγαθὸσ Μενέλαοσ λέγεται, τοῖσ γὰρ ἀνδρειοτάτοισ Ὅμηροσ εἰώθεν ἐπιφωνεῖν, καλούντων τῶν παλαιῶν τὸν πόλεμον βοήν.
(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 5, book 5, chapter 5 4:1)
εἰ μὲν ἴστε με τοιοῦτον οἱο͂ν οὗτοσ ᾐτιᾶτο οὐ γὰρ ἄλλοθί που βεβίωκ’ ἢ παρ’ ὑμῖν, μηδὲ φωνὴν ἀνάσχησθε, μηδ’ εἰ πάντα τὰ κοινὰ ὑπέρευ πεπολίτευμαι, ἀλλ’ ἀναστάντεσ καταψηφίσασθ’ ἤδη·
(데모스테네스, Speeches 11-20, Περὶ τοῦ Στεφάνου 16:2)
εἰ τοίνυν τισ ὀφείλειν τιν’ ᾐτιᾶτο χρήματα, ὁ δ’ ἠρνεῖτο, εἰ μὲν ἐφαίνονθ’ αἵ τε συνθῆκαι καθ’ ἃσ ἐδανείσατο κείμεναι καὶ οἱ τεθέντεσ ὁρ́οι ἑστηκότεσ, τὸν ἀρνούμενον ἡγεῖσθ’ ἂν ἀναιδῆ δηλονότι, εἰ δ’ ἀνῃρημένα ταῦτα, τὸν ἐγκαλοῦντα·
(데모스테네스, Speeches 21-30, Κατὰ Ἀριστογείτονοσ Α 85:3)

SEARCH

MENU NAVIGATION