헬라어 텍스트

헬라어 텍스트

헬라어 문장 내 검색 Language

ἀλλὰ μὲν ᾧ τὰ πρῶτα μελάγχιμον ἰὸν ἐνείη ζωόντων, ὅσα γαῖα φερέσβιοσ ἔμπνοα βόσκει, οὐδ’ ὁπόσον πήχυιον ἐσ Αἴδα γίγνεται οἶμοσ, οὐδ’ εἰ Παιήων, εἴ μοι θέμισ ἀμφαδὸν εἰπεῖν, φαρμάσσοι, ὅτε μοῦνον ἐνιχρίμψῃσιν ὀδοῦσιν.
(아폴로도로스, 아르고나우티카, book 4 24:16)
κέρατα δὲ θώϋμα διάλευκα ὁ ἐλέφασ ἐπὶ μελαντάτῳ· μετεξέτεροι τάδε ὀδόντασ κικλήσκουσι· τάδε μοῦνα λευκότα τα, ὅκωσ οὐδενὸσ ἄλλου τε οὐδὲν οὐδὲ λευκοῦ ζῳού· καὶ τάδε οὐχ ὑπὲρ μέτωπα καὶ κροτάφουσ, ὅκωσ τοῖσι κερασφόροισι ἡ φυή· ἀλλὰ κατὰ στόμα καὶ τὴν ἄνω γνάθον, ὄρθια μὲν ἐσ τὸ πρόσθεν οὐ κάρτα· ἀλλὰ ἄνω σμικρόν τι καμπύλα· ὅκωσ δατύσσεσθαι ἐκ τοῦ ὀρθίου ἐνείη, καὶ ἄρασθαι ἄχθοσ ἐν τοῖσι ὀδοῦσι σιμοῖσ.
(아레타이오스, The Extant Works of Aretaeus, The Cappadocian., ΑΡΕΤΑΙΟΥ ΚΑΠΠΑΔΟΚΟΥ ΠΕΡΙ ΑΙΤΙΩΝ ΚΑΙ ΣΗΜΕΙΩΝ ΧΡΟΝΙΩΝ ΠΑΘΩΝ, Κεφ. ιγ’. Περὶ Ἐλέφαντοσ.348)
ἔπειτα παρόντα Κόρον τὸν μάντιν δεῖξαι ὅτι ἐνείη φάρμακον τῶν ἐφημέρων·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ιἑροὶ λόγοι α# 13:13)
ἔπειτα φάναι τινὰ ὅτι καὶ ἐν ἄλλῳ τῳ τῶν σύκων ἐνείη τοῦ φαρμάκου·
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Ιἑροὶ λόγοι α# 13:15)
ἔγκειται μὲν γάρ που ταῦτα μεταξὺ τοῦ μύθου οὐκ ἀσκέπτωσ ἐμοὶ δοκεῖν οὐδὲ φαύλωσ οὐδὲ ὡσ ἐξέπεσεν, ἀλλ’ ὅπωσ συγκρυφθείη τε ὡσ δυνατὸν μάλιστα, καὶ εἴ τισ εὑρὼν χρῷτο, μηδ’ αὐτὸσ δοκοῖ παρελθεῖν, ἀλλ’ ἐνείη.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα περὶ ῥητορικῆς 86:10)
ὥστε τοσοῦτόν γ’ ἐξέσται μεταδοῦναι παρρησίασ αὐτῷ, ὅσον εἰ μηδεὶσ ἀξιοῖ Πλάτωνοσ καταψηφίζεσθαι, εἰ μηδ’ ἐκεῖνον ἐκ τῶν αὐτῶν τούτων ἐνείη μὴ κεκωλῦσθαι διδάσκειν.
(아리스티데스, 아일리오스, 연설, Πρὸσ Πλάτωνα ὑπὲρ τῶν τεττάρων 113:8)
εἰ μή σ’ ἀπολέσαιμ’, εἴ τι τῶν αὐτῶν ἐμοὶ ψευδῶν ἐνείη, διαπέσοιμι πανταχῇ.
(아리스토텔레스, Lyric-Scene, iambics3)
οὐδ’ εἴ μοι δέκα μὲν χεῖρεσ, δέκα δὲ στόματ’ εἰε͂ν, γαστὴρ δ’ ἄρρηκτοσ, χάλκεον δέ μοι ἦτορ ἐνείη.
(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 4, book 4, chapter 12 20:4)
οὐδ’ εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματ’ εἰε͂ν, φωνὴ δ’ ἄρρηκτοσ, χάλκεον δέ μοι ἦτορ ἐνείη·
(디오, 크리소토모스, 연설, πρὸσ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΣ. 45:2)
τὸ δ’ ἐκ παντὸσ εἰσ πᾶν φέρεσθαί τι καὶ μεταλαμβάνεσθαι καὶ μίαν ἁπάντων εἶναι σύμπνοιάν τε καὶ σύρροιαν, ὡσ Ἱπποκράτησ ἔλεγεν, ἤδη μοι δοκῶ δεδεῖχθαι σαφῶσ καὶ μηκέτ’ ἄν τινα, μηδ’ εἰ βραδὺσ αὐτῷ νοῦσ ἐνείη, περὶ τῶν τοιούτων ἀπορῆσαι μηδενόσ, οἱο͂ν ὅπωσ ἡ γαστὴρ ἢ τὰ ἔντερα τρέφεται καὶ τίνα τρόπον ἐκ τῆσ ἐσχάτησ ἐπιφανείασ εἴσω τι διικνεῖται.
(갈레노스, On the Natural Faculties., G, section 1352)
ὁκόσοι δὲ κοῖλα χωρία καὶ λειμακώδεα καὶ πνιγηρὰ καὶ τῶν θερμῶν πνευμάτων πλέον μέροσ μετέχουσιν ἢ τῶν ψυχρῶν ὕδασί τε χρέονται θερμοῖσιν, οὗτοι δὲ μεγάλοι μὲν οὐκ ἂν εἰήσαν οὐδὲ κανονίαι, ἐσ εὖροσ δὲ πεφυκότεσ καὶ σαρκώδεεσ καὶ μελανότριχεσ, καὶ αὐτοὶ μέλανεσ μᾶλλον ἢ λευκότεροι, φλεγματίαι δὲ ἧσσον ἢ χολώδεεσ‧ τὸ δὲ ἀνδρεῖον καὶ τὸ ταλαίπωρον ἐν τῇ ψυχῇ φύσει μὲν οὐκ ἂν ὁμοίωσ ἐνείη, νόμοσ δὲ προσγενόμενοσ ἀπεργάζοιτ’ ἄν.
(히포크라테스, Hippocrates Collected Works I, ΠΕΡΙ ΑΕΡΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΤΟΠΩΝ, xxiv.6)
ΚιῤῬῷ δὲ οἴνῳ καὶ μέλανι αὐστηρῷ ἐν ταύτῃσι τῇσι νούσοισιν ἐσ τάδε ἂν χρήσαιο‧ εἰ καρηβαρίη μὲν μὴ ἐνείη, μηδὲ φρενῶν ἄψισ, μηδὲ τὸ πτύελον κωλύοιτο τῆσ ἀνόδου, μηδὲ τὸ οὖρον ἴσχοιτο, τὰ διαχωρήματα δὲ πλαδαρώτερα καὶ ξυσματωδέστερα εἰή, ἐν δὴ τοῖσι τοιουτέοισι πρέποι ἂν μάλιστα μεταβάλλειν ἐκ τοῦ λευκοῦ, καὶ ὁκόσα τουτέοισιν ἐμφερέα.
(히포크라테스, Oeuvres Completes D'Hippocrate., ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΤΗΣ ΟΞΕΩΝ, 14.7)
Ὁκόταν δὲ ἔρῃ αὐτὸν καὶ διασκέψῃ ταῦτα πάντα, πρῶτον μὲν κεφαλὴν ὅκωσ ἔχει, εἰ ἀνάλγητοσ καὶ μὴ βάροσ ἔχει ἐν ἑωυτῇ‧ ἔπειτα ὑποχόνδρια καὶ πλευρὰ, εἰ ἀνάλγητα‧ ὑποχόνδριον μὲν γὰρ, εἰ ἐπίπονόν ἐστιν ἢ ἐπηρμένον ἢ ἔχει τινὰ σκολιότητα ἢ κόρον, ἢ πλευροῦ ἀλγηδὼν ἐνείη, καὶ ἅμα τῷ ἀλγήματι ἢ βηχίον ἢ στρόφοσ ἢ πόνοσ κοιλίησ‧ ὅταν δέ τι τούτέων παρῇ, ἐν ὑποχονδρίῳ μὲν μάλιστα, λύειν τὴν κοιλίην κλυσμοῖσιν‧ πινέτω δὲ μελίκρητον θερμὸν ἀφηψημένον.
(히포크라테스, Oeuvres Completes D'Hippocrate., ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΤΗΣ ΟΞΕΩΝ ΝΟΘΑ., 9.3)
τορωρυγμένον, ᾗ ἐντέτμηται, κατωτέρω εἰή τῆσ Ῥάχιοσ τοῦ ἀνθρώπου, ὁκόσῳ ἂν δοκέῃ μετρίωσ ἔχειν, σανὶσ δὲ φιλυρίνη, μὴ λεπτὴ, ἐνείη, ἢ καὶ ἄλλου τινὸσ ξύλου‧ ἔπειτα ἐπὶ τὸ ὕβωμα ἐπιτεθείη ἢ τρύχιόν τι πολύπτυχον, ἢ σμικρόν τι σκύτινον ὑποκεφάλαιον‧ ὡσ ἐλάχιστα μὴν ἐπικεῖσθαι ξυμφέρει, μόνον προμηθεόμενον, ὡσ μὴ ἡ σανὶσ ὑπὸ σκληρότητοσ ὀδύνην παρὰ καιρὸν προσπαρέχῃ‧ κατ’ ἴξιν δὲ ἔστω ὡσ μάλιστα τῇ ἐντομῇ τῇ ἐσ τὸν τοῖχον, τὸ ὕβωμα, ὡσ ἂν ἡ σανὶσ, ᾗ μάλιστα ἐξέστηκε, ταύτῃ μάλιστα πιέζῃ ἐπιτεθεῖσα.
(히포크라테스, Oeuvres Completes D'Hippocrate., ΠΕΡΙ ΑΡΘΡΩΝ, 47.12)
Εὑρ́οι δ’ ἄν τισ καὶ ἄλλουσ τρόπουσ τούτου τοῦ ἄρθρου ἐμβολῆσ‧ εἰ γὰρ τὸ ξύλον τὸ μέγα τοῦτο ἔχοι κατὰ μέσον καὶ ἐκ πλαγίων φλιὰσ δύο, ὡσ ποδιαίασ, ὕψοσ δὲ ὅκωσ ἂν δοκέοι ξυμφέρειν, τὴν μὲν ἔνθεν, τὴν δὲ ἔνθεν, ἔπειτα ξύλον πλάγιον ἐνείη ἐν τῇσι φλιῇσιν ὡσ κλιμακτὴρ, ἔπειτα διέρσαι τὸ ὑγιὲσ σκέλοσ μεσηγὺ τῶν φλιέων, τὸ δὲ σιναρὸν ἄνωθεν τοῦ κλιμακτῆροσ ἔχειν ἁρμόζον ἀπαρτὶ πρὸσ τὸ ὕψοσ καὶ πρὸσ τὸ ἄρθρον, ᾗ ἐκπέπτωκεν‧ Ῥηί̈διον δὲ ἁρμόζειν‧ τὸν γὰρ κλιμακτῆρα ὑψηλότερόν τινι χρὴ ποιέειν τοῦ μετρίου, καὶ ἱμάτιον πολύπτυχον, ὡσ ἂν ἁρμόσῃ, ὑποτείνειν ὑπὸ τὸ σῶμα.
(히포크라테스, Oeuvres Completes D'Hippocrate., ΠΕΡΙ ΑΡΘΡΩΝ, 73.1)

SEARCH

MENU NAVIGATION