Ancient Greek Text

Ancient Greek Text

헬라어 문장 내 검색 Language

βελτίω τε λέγομεν τὰ σπουδαῖα τῶν γελοίων καὶ μετὰ παιδιᾶσ, καὶ τοῦ βελτίονοσ ἀεὶ καὶ μορίου καὶ ἀνθρώπου σπουδαιοτέραν τὴν ἐνέργειαν·
(아리스토텔레스, 니코마코스 윤리학, Book 10 85:4)
διώρισται δὲ περὶ γελοίων χωρὶσ ἐν τοῖσ περὶ ποιητικῆσ.
(아리스토텔레스, 수사학, Book 1, chapter 11 29:2)
περὶ δὲ τῶν γελοίων, ἐπειδή τινα δοκεῖ χρῆσιν ἔχειν ἐν τοῖσ ἀγῶσι, καὶ δεῖν ἔφη Γοργίασ τὴν μὲν σπουδὴν διαφθείρειν τῶν ἐναντίων γέλωτι τὸν δὲ γέλωτα σπουδῇ, ὀρθῶσ λέγων, εἴρηται πόσα εἴδη γελοίων ἔστιν ἐν τοῖσ περὶ ποιητικῆσ, ὧν τὸ μὲν ἁρμόττει ἐλευθέρῳ τὸ δ’ οὔ, ὅπωσ τὸ ἁρμόττον αὑτῷ λήψεται.
(아리스토텔레스, 수사학, Book 3, chapter 18 7:1)
Ἀναξανδρίδησ δ’ ἐν Γεροντομανίᾳ καὶ εὑρετὰσ τῶν γελοίων φησὶ γενέσθαι Ῥαδάμανθυν καὶ Παλαμήδην, λέγων οὕτωσ·
(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 14, book 14, chapter 31)
Ἀριστόδημοσ δ’ ἐν β’ γελοίων ἀπομνημονευμάτων παρασίτουσ ἀναγράφει Ἀντιόχου μὲν τοῦ βασιλέωσ Σώστρατον, Δημητρίου δὲ τοῦ πολιορκητοῦ Εὐαγόραν τὸν κυρτόν, Σελεύκου δὲ Φορμίωνα.
(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 6, book 6, chapter 45 2:5)
Ἀριστόδημοσ δὲ ἐν δευτέρῳ γελοίων ἀπομνημονευμάτων φησί·
(아테나이오스, The Deipnosophists, Book 8, book 8, chapter 19 1:3)
καὶ γὰρ οὓσ ἐνθένδε πάντεσ ἀπήλαυνον ὡσ πολὺ τῶν θαυματοποιῶν ἀσελγεστέρουσ ὄντασ, Καλλίαν ἐκεῖνον τὸν δημόσιον καὶ τοιούτουσ ἀνθρώπουσ, μίμουσ γελοίων καὶ ποιητὰσ αἰσχρῶν ᾀσμάτων, ὧν εἰσ τοὺσ συνόντασ ποιοῦσιν εἵνεκα τοῦ γελασθῆναι, τούτουσ ἀγαπᾷ καὶ περὶ αὑτὸν ἔχει.
(데모스테네스, Speeches, Ὀλυνθιακὸσ Β 25:3)
οἱ δ’ ἤδη γναθμοῖσι γελοίων ἀλλοτρίοισιν, αἱμοφόρυκτα δὲ δὴ κρέα ἤσθιον·
(호메로스, 오디세이아, Book 20 57:3)
"ὦ ἄνδρεσ, χρὴ ποιεῖν ἀκούοντασ μὲν οὕτω γελοίων ῥήσεων, ὁρῶντασ ^ δὲ ἄνδρασ γέροντασ δοξαρίου καταπτύστου ἕνεκα μονονουχὶ κυβιστῶντασ ἐν τῷ μέσῳ;
(루키아노스, De morte Peregrini, (no name) 9:1)
ἄνευ γὰρ γελοίων τὰ σπουδαῖα καὶ πάντων τῶν ἐναντίων τὰ ἐναντία μαθεῖν μὲν οὐ δυνατόν, εἰ μέλλει τισ φρόνιμοσ ἔσεσθαι, ποιεῖν δὲ οὐκ αὖ δυνατὸν ἀμφότερα, εἴ τισ αὖ μέλλει καὶ σμικρὸν ἀρετῆσ μεθέξειν, ἀλλὰ αὐτῶν ἕνεκα τούτων καὶ μανθάνειν αὐτὰ δεῖ, τοῦ μή ποτε δι’ ἄγνοιαν δρᾶν ἢ λέγειν ὅσα γελοῖα, μηδὲν δέον, δούλοισ δὲ τὰ τοιαῦτα καὶ ξένοισ ἐμμίσθοισ προστάττειν μιμεῖσθαι, σπουδὴν δὲ περὶ αὐτὰ εἶναι μηδέποτε μηδ’ ἡντινοῦν, μηδέ τινα μανθάνοντα αὐτὰ γίγνεσθαι φανερὸν τῶν ἐλευθέρων, μήτε γυναῖκα μήτε ἄνδρα, καινὸν δὲ ἀεί τι περὶ αὐτὰ φαίνεσθαι τῶν μιμημάτων.
(플라톤, Laws, book 7 177:2)
ἄγνοια γὰρ ἡ μὲν τῶν ἰσχυρῶν ἐχθρά τε καὶ αἰσχρά ‐ βλαβερὰ γὰρ καὶ τοῖσ πέλασ αὐτή τε καὶ ὅσαι εἰκόνεσ αὐτῆσ εἰσιν ‐ ἡ δ’ ἀσθενὴσ ἡμῖν τὴν τῶν γελοίων εἴληχε τάξιν τε καὶ φύσιν.
(플라톤, Parmenides, Philebus, Symposium, Phaedrus, Φίληβος 232:1)

SEARCH

MENU NAVIGATION