Xenophon, Works on Socrates, Συμπόσιον, chapter 9

(크세노폰, Works on Socrates, Συμπόσιον, chapter 9)

οὗτοσ μὲν δὴ ὁ λόγοσ ἐνταῦθα ἔληξεν. Αὐτόλυκοσ δὲ ἤδη γὰρ ὡρ́α ἦν αὐτῷ ἐξανίστατο εἰσ περίπατον· καὶ ὁ Λύκων ὁ πατὴρ αὐτῷ συνεξιὼν ἐπιστραφεὶσ εἶπε· Νὴ τὴν Ἥραν, ὦ Σώκρατεσ, καλόσ γε κἀγαθὸσ δοκεῖσ μοι ἄνθρωποσ εἶναι. ἐκ δὲ τούτου πρῶτον μὲν θρόνοσ τισ ἔνδον κατετέθη, ἔπειτα δὲ ὁ Συρακόσιοσ εἰσελθὼν εἶπεν·

ὦ ἄνδρεσ, Ἀριάδνη εἴσεισιν εἰσ τὸν ἑαυτῆσ τε καὶ Διονύσου θάλαμον· μετὰ δὲ τοῦθ’ ἥξει Διόνυσοσ ὑποπεπωκὼσ παρὰ θεοῖσ καὶ εἴσεισι πρὸσ αὐτήν, ἔπειτα παιξοῦνται πρὸσ ἀλλήλουσ. ἐκ τούτου πρῶτον μὲν ἡ Ἀριάδνη ὡσ νύμφη κεκοσμημένη παρῆλθε καὶ ἐκαθέζετο ἐπὶ τοῦ θρόνου.

οὔπω δὲ φαινομένου τοῦ Διονύσου ηὐλεῖτο ὁ βακχεῖοσ ῥυθμόσ. ἔνθα δὴ ἠγάσθησαν τὸν ὀρχηστοδιδάσκαλον. εὐθὺσ μὲν γὰρ ἡ Ἀριάδνη ἀκούσασα τοιοῦτόν τι ἐποίησεν ὡσ πᾶσ ἂν ἔγνω ὅτι ἀσμένη ἤκουσε· καὶ ὑπήντησε μὲν οὒ οὐδὲ ἀνέστη, δήλη δ’ ἦν μόλισ ἠρεμοῦσα. ἐπεί γε μὴν κατεῖδεν αὐτὴν ὁ Διόνυσοσ, ἐπιχορεύσασ ὥσπερ ἂν εἴ τισ φιλικώτατα ἐκαθέζετο ἐπὶ τῶν γονάτων, καὶ περιλαβὼν ἐφίλησεν αὐτήν.

ἡ δ’ αἰδουμένῃ μὲν ἐῴκει, ὅμωσ δὲ φιλικῶσ ἀντιπεριελάμβανεν. οἱ δὲ συμπόται ὁρῶντεσ ἅμα μὲν ἐκρότουν, ἅμα δὲ ἐβόων αὖθισ. ὡσ δὲ ὁ Διόνυσοσ ἀνιστάμενοσ συνανέστησε μεθ’ ἑαυτοῦ τὴν Ἀριάδνην, ἐκ τούτου δὴ φιλούντων τε καὶ ἀσπαζομένων ἀλλήλουσ σχήματα παρῆν θεάσασθαι.

οἱ δ’ ὁρῶντεσ ὄντωσ καλὸν μὲν τὸν Διόνυσον, ὡραίαν δὲ τὴν Ἀριάδνην, οὐ σκώπτοντασ δὲ ἀλλ’ ἀληθινῶσ τοῖσ στόμασι φιλοῦντασ, πάντεσ ἀνεπτερωμένοι ἐθεῶντο. καὶ γὰρ ἤκουον τοῦ Διονύσου μὲν ἐπερωτῶντοσ αὐτὴν εἰ φιλεῖ αὐτόν, τῆσ δὲ οὕτωσ ἐπομνυούσησ <ὥστε> μὴ μόνον τὸν Διόνυσον ἀλλὰ καὶ τοὺσ παρόντασ ἅπαντασ συνομόσαι ἂν ἦ μὴν τὸν παῖδα καὶ τὴν παῖδα ὑπ’ ἀλλήλων φιλεῖσθαι.

ἐῴκεσαν γὰρ οὐ δεδιδαγμένοισ τὰ σχήματα ἀλλ’ ἐφειμένοισ πράττειν ἃ πάλαι ἐπεθύμουν. τέλοσ δὲ οἱ συμπόται ἰδόντεσ περιβεβληκότασ τε ἀλλήλουσ καὶ ὡσ εἰσ εὐνὴν ἀπιόντασ, οἱ μὲν ἄγαμοι γαμεῖν ἐπώμνυσαν, οἱ δὲ γεγαμηκότεσ ἀναβάντεσ ἐπὶ τοὺσ ἵππουσ ἀπήλαυνον πρὸσ τὰσ ἑαυτῶν γυναῖκασ, ὅπωσ τούτων τύχοιεν.

Σωκράτησ δὲ καὶ τῶν ἄλλων οἱ ὑπομείναντεσ πρὸσ Λύκωνα καὶ τὸν υἱὸν σὺν Καλλίᾳ περιπατήσοντεσ ἀπῆλθον. αὕτη τοῦ τότε συμποσίου κατάλυσισ ἐγένετο.

SEARCH

MENU NAVIGATION