Sophocles, Ichneutae

(소포클레스, Ichneutae)

κιο πειτα ἐπεσσύθην γλ ω πᾶσιν θεοῖσ καὶ πᾶσιν ἀγγέλλω βροτοῖσ καὶ δῶρ’ ὑπισχνοῦμαι τελεῖν ἀπόπροθεν· ον δύσλοφον φρενὶ τα βοῦσ ἀμολγάδασ μόσχουσ τε καὶ νέων νόμευμα πορτίδων ἅπαντα φροῦδα καὶ μάτην ἰχνοσκοπῶ λαθραῖ’ ἰόντα τῆλε βουστάθμου κάπησ ἀφανῶσ τέχναισιν· ὡσ ἐγὼ οὐκ ἂν ᾠόμην οὔτ’ ἂν θεῶν τιν’ οὔτ’ ἐφημέρων βροτῶν δρᾶσαι τόδ’ ἔργον ὧδερσθβ; πρὸσ τόλμαν πεσεῖν. ταῦτ’ οὖν ἐπείπερ ἔμαθον ἐκπλαγεὶσ ὄκνῳ στείχῶ, ματεύω, παντελὲσ κήρυγμ’ ἔχων θεοῖσ βροτοῖσ τε μηδέν’ ἀγνοεῖν τάδε. ἀκολουθίᾳ γὰρ ἐμμανὴσ κυνηγετῶ· Θρᾳκῶν δ’ ἐπῆλθον φῦλα τοῦ παντὸσ στρατοῦ ἀλλ’ οὔτισ σ λκιο ισἔπειτα δὲ τὰ Θεσσαλῶν τ’ ἔγκαρπα πεδί’ ἐπεσσύθην Βοιωτίασ τε γῆσ πολυκτήτουσ πόλεισ, ἔπειτα δ’ σ Δωρικο γείτον’ ἐνθεν ήκω ξυνα Κυλλήνησ τε δύσβατον τε χῶρον, ἐσ δ’ ὑλ ὡσ εἴτε ποιμὴν εἴτ’ ἀγρωστήρων τισ ἢ μαριλοκαυτῶν ἐν λόγῳ παρίσταται ἢ τῶν ὀρείων νυμφογεννήτου γένουσ θηρῶν τίσ ἐστι, πᾶσιν ἀγγέλλω τάδε, τὸν φῶρα τῶν Παιῶνοσ ὅστισ ἂν λάβῃ, τῷδ’ αὐτόχρημα μισθόσ ἐσθ’ ὁ κείμενοσ. ὦ Φοῖβε, σοῦ φώνημαθ’ ὡσ ἐπέκλυον βοῶντοσ ὀρθίοισι σὺν κηρύγμασι, σπουδῇ τάδ’, ἣ πάρεστι πρεσβύτῃ μαθών σοί, Φοῖβ’ Ἄπολλον, προσφιλὴσ εὐεργέτησ θέλων γενέσθαι τῷδ’ ἐπεσσύθην δρόμῳ, ἄν πωσ τὸ χρῆμα τοῦτό σοι κυνηγέσω.

τὸτ’ αγγελόσ μοι κείμενον χρυσον στέφε μάλιστ’ ἐπ αισι πρόσθε σν, παῖδασ δ’ εμοὺσ ὄσσοισι αυεβα ιμ’ ἂν εἴπερ ἐκτελεῖσ ἅπερ λέγεισ ώσω· μοῦνον ἐμπέδου τάδε. τασ βοῦσ ἀπάξω σοι· σὺ δ’ ἐμπέδου δόσιν. ἕξει σφ’ ὁ γ’ εὑρὼν ὅστισ ἔσθ’· ἑτοῖμα δέ. ισ εζητ εσο α τί τοῦτο; ποιλέγεισ;

ἐλεύθεροσ σὺ πᾶν τε γένοσ ἔσται τέκνων. ἴθ’ ἄγε δ πόδα βάσιν τεν ἀπαπαπαῖ ὢ ὤ, σέ τοι ἔπιθι κλωπ ὑπόνομα κ διανύτων ό πατρικὰν γῆρυν πῶσ πᾷ τὰ λάθρια νύχια κλέμματα ποσσὶ εἴ πωσ, ἂν τύχω, πο πατρί τ’ ἐλεύθερον βμετ ξυνάμα θεὸσ ὁ φίλοσ ἀνέτω πόνουσ, προφήνασ ἀρίζηλα χρυσοῦ παραδείγματα.

θεὸσ Τύχη καὶ δαῖμον ἰθυντήριε, τυχεῖν με πράγουσ οὗ δράμημ’ ἐπείγεται, λείαν ἄγραν σύλησιν ἐκκυνηγέσαι Φοίβου κλοπαίασ βοῦσ ἀπεστερημένου.

τῶν εἴ τισ ὀπτήρ ἐστιν ἢ κατήκοοσ, ἐμοί τ’ ἂν εἰή προσφιλὴσ φράσασ τόδε Φοίβῳ τ’ ἄνακτι συντελὴσ εὐεργέτησ. ατσ τοῦ λόγουθ’ ἅμα μήνυτρα ἰὼ σ ϋηο δ’ οὐδ φησίν τισ; ἢ ἐοίκεν ἤδη κ ἄγ’ εἱᾶ δὴ πᾶσ σ ῥινηλατῶν ὀσμαῖσι αὔρασ ἐάν πῃ πρ διπλοῦσ ὀκλάζων ν ὕποσμοσ ἐν χρῷ οὕτωσ ἔρευναν καὶ π ἅπαντα χρηστὰ καὶ τελεῖν.

θεὸσ θεὸσ θεὸσ θεόσ·

ἐά ἐά· ἔχειν ἐοίγμεν· ἴσχε, μὴ συρτει. ταῦτ’ ἔστ’ ἐκεῖνα· τῶν βοῶν τὰ σήματα. σίγα· θεόσ τισ τὴν ἀποικίαν ἄγει. τί δρῶμεν, ὦ τᾶν; ἦ τὸ δέον ἐξήνομεν; τί; τοῖσι ταύτῃ πῶσ δοκεῖ; δοκεῖ πάνυ. σαφῆ γὰρ αὔθ’ ἕκαστα σημαίνει τάδε. ἰδοὺ ἰδού· καὶ τοὐπίσημον αὐτὸ τῶν ὁπλῶν πάλιν. ἄθρει μάλα. αὔτ’ ἐστι τοῦτο μέτρον ἐκμετρούμενον. χώρει δρόμῳ καὶ ταν ἔχου οπμενοσ ῥοίβδημ’ ἐάν τι τῶν βοῶν δι’ οὖσ λάβῃ οὐκ εἰσακούω πω τορῶσ τοῦ φθέγματοσ. ἀλλ’ αὐτὰ μὴν ἴχνη τε χὠ στίβοσ τάδε κείνων ἐναργῆ τῶν βοῶν μαθεῖν πάρα.

ἐά μάλα· παλινστραφῆ τοι ναὶ μὰ Δία τὰ βήματα εἰσ τοὔμπαλιν δέδορκεν αὐ· τάδ’ εἴσιδε. τί ἐστὶ τουτί; τίσ ὁ τρόχοσ τοῦ τάγματοσ; εἰσ τοὐπίσω τὰ πρόσθεν ἤλλακται, τὰ δ’ αὖ ἐναντί’ ἀλλήλοισι συμπεπλεγμένα· δεινὸσ κυκησμὸσ εἶχε τὸν βοηλάτην. τίν’ αὖ τέχνην σὺ τήνδ’ ἄρ’ ἐξῆυρεσ, τίν’ αὖ, πρόσπαιον ὧδε κεκλιμένον κυνηγετεῖν πρὸσ γῇ;

τίσ ὑμῶν ὁ τρόποσ; οὐχὶ μανθάνω· ἐχῖνοσ ὥσ τισ ἐν λόχμῃ κεῖσαι πεσών, ἤ τισ πίθηκοσ κύβδα θυμαίνεισ τινί. τί ταῦτα; ποῦ γῆσ ἐμάθετ’ ἐν ποίῳ τόπῳ; σημήνατ’, οὐ γὰρ ἴδρισ εἰμὶ τοῦ τρόπου. ὕ ὗ ὕ ὗ. τί τοῦτ’ ἰύζεισ; τίνα φοβῇ; τίν’ εἰσορᾷσ; τί δεῖμ’ ὄπωπασ; τί ποτε βακχεύεισ ἔχων; αγχοῦ τισ ἤχει κέρχνοσ· ἱμείρεισ μαθεῖν τίσ ἦν; τί σιγᾶτ’, ὦ πρὸ τοῦ λαλίστατοι; σίγα μὲν οὖν. τίν’ ἔστ’ ἐκεῖθεν ἁπονοσφίζεισ ἔχων; ἄκουε δή. καλῶσ ἀκούσω μηδενὸσ φωνὴν κλύων;

ἐμοὶ πιθοῦ. ἐμὸν δίωγμά γ’ οὐδαμῶσ ὀνήσετε. ἄκουσον αὖ τοῦ χρήματοσ χρόνον τινά, οἱῴ ’κπλαγέντεσ ἐνθάδ’ ἐξενίσμεθα ψόφῳ, τὸν οὐδεὶσ πώποτ’ ἤκουσεν βροτῶν. τί μοι ψόφον;

φοβεῖσθε καὶ δειμαίνετε, μάλθησ ἄναγνα σώματ’ ἐκμεμαγμένα κάκιστα θηρῶν ὀντεσ, ἐν πάσῃ σκιᾷ φόβον βλέποντεσ, πάντα δειματούμενοι, ἄνευρα κἀκόμιστα κἀνελεύθερα διακονοῦντεσ, σώματ’ εἰσιδεῖν μόνον καὶ γλῶσσα καὶ φάλητεσ. εἰ δέ που δέῃ, πιστοὶ λόγοισιν ὄντεσ ἔργα φεύγετε. τοιοῦδε πατρόσ, ὦ κάκιστα θηρίων, οὗ πόλλ’ ἐφ’ ἥβησ μνήματ’ ἀνδρείασ ὕπο κεῖται παρ’ οἴκοισ νυμφικοῖσ ἠσκημένα, οὐκ εἰσ φυγὴν κλίνοντοσ, οὐ δουλουμένου, οὐδὲ ψόφοισι τῶν ὀρειτρόφων βοτῶν πτήσσοντοσ, ἀλλ’ ακμαῖσιν ἐξειργασμένου ἃ νῦν ὑφ’ ὑμῶν λάμπρ’ ὑπορρυπαίνεται ψόφῳ νεώρει κόλακι ποιμένων ποθέν, ὃν δὴ φοβεῖσθε παῖδεσ ὣσ πρὶν εἰσιδεῖν, πλοῦτον δὲ χρυσόφαντον ἐξαφίετε, ὃν Φοῖβοσ ὑμῖν εἶπε κἀνεδέξατο, καὶ τὴν ἐλευθέρωσιν ἣν κατῄνεσεν ὑμῖν τε κἀμοί· ταῦτ’ ἀφέντεσ εὕδετε.

εἰ μὴ ’νανοστήσαντεσ ἐξιχνεύσετε τὰσ βοῦσ ὅπῃ βεβᾶσι καὶ τὸν βουκόλον, κλαίοντεσ αὐτῇ δειλίᾳ ψοφήσετε. πάτερ, παρὼν αὐτόσ με συμποδηγέτει, ἵν’ εὖ κατείδῃσ εἴ τίσ ἐστι δειλία· γνώσηι γὰρ αὐτόσ, ἂν παρῇσ, οὐδὲν λέγων. ἐγὼ παρὼν αὐτόσ σε προσβιβῶ λόγῳ, κυνορτικὸν σύριγμα διακαλούμενοσ. ἀλλ’ εἷ’ ἐφίστω τριζύγησ οἵμου βάσιν· ἐγὼ δ’ ἐν ἔργοισ παρμένων σ’ ἀπευθυνῶ. ὗ ὗ ὗ, ψ ψ, ἆ ἆ.

τδρ ἔνι βοῦσ ἔνι πονο μὴ μεθῇ κροκι σὺ τί καλὸν ἐπιδ ὅδε γ’ ἀγαθὸσ ὁ τρε κατὰ νόμον ἕπεται ἐφέπου, ἐφέπου μ ὀπποποῖ· λέγ’ ὅ τι πονεῖσ. τί μάτην ὑπέκλαγεσ, ὑπέκριγεσ ὑπό μ’ ἴδεσ; ἔχεται ἐν πρώτῳ τίσ ὅδε τροπῳ; ἔχει. ἐλήλυθεν, ἐλήλυθεν. ἐμὸσ εἶ, ἀνάγου. δεῦτ’ ὤ, τίσ ὅδε τησ ὁ δράκισ, ὁ γράπισ, Οὐρίασ Οὐρίασ, αδκεισ παρέβησ· μεθυ ὅ τι ποτε φερειν ἔποχον ἔχει τι στίβοσ ὁδενεσ στράτιοσ, στράτιοσ υ δεῦρ’ ἕπου· ἆ μιαρέ, γε ἦ τάχ’ ὁπόταν ἀπίηισ ἀπελεύθεροσ ὢν ολ ἀλλὰ μὴ παραπλακ ἔπιθ’ ἔπεχ’ εἴσιθ’ ἴθι τὸ δὲ πλάγιον ἔχομεν πάτερ, τί σιγᾷσ;

μῶν ἀληθὲσ εἴπομεν;

οὐκ εἰσακούεισ; ἦ κεκώφησαι, ψόφον; σίγα· τί ἔστιν; οὐ μενῶ. μέν’, εἰ <δύνᾳ. > οὐκ ἔστιν. ἀλλ’ αὐτὸσ σὺ ταῦθ’ ὅπῃ θέλεισ ζήτει τε κἀξίχνευε καὶ πλούτει λαβὼν τὰσ βοῦσ τε καὶ τὸν χρυσὸν ε μὴ πλεῖστον ἔτι σν χρόνον. ἀλλ’ οὔ τι μή σοί μ’ ἐκλιπεῖν ἐφήσομαι οὐδ’ ἐξυπελθεῖν τοῦ πόνου πρίν γ’ ἂν σαφῶσ εἰδῶμεν ὅντιν’ ἔνδον ἥδ’ ἔχει στέγη. ἰῶ̀ γ φθέγμα ου ηδ μισ‐ θον δόμοισιν ὀλβίσῃσ. ὁ δ’ οὐ φανεῖται τοῖσιν. ἀλλ’ ἐγὼ τάχα φέρων κτύπον πέδορτον ἐξαναγκάσω πηδήμασιν κραιπνοῖσι καὶ λακτίσμασιν ὥστ’ εἰσακοῦσαι κεἰ λίαν κωφόσ τισ ᾖ.

θῆρεσ, τί τόνδε χλοερὸν ὑλώδη πάγον ἔνθηρον ὡρμήθητε σὺν πολλῇ βοῇ;

τίσ ἥδε τέχνη; τίσ μετάστασισ πόνων, οὓσ πρόσθεν εἶχεσ δεσπότῃ χάριν φέρων, ὑμεῖν ὃσ αἰεὶ νεβρίνῃ καθημμένοσ δορᾷ χεροῖν τε θύρσον εὐπαλῆ φέρων ὄπισθεν εὐίαζετ’ ἀμφὶ τὸν θεὸν σὺν ἐγγόνοισ νύμφαισι καὶ π<αί>δων ὄχλῳ; νῦν δ’ ἀγνοῶ τὸ χρῆμα· ποῖ στροφαὶ νέων μανιῶν στρέφουσι; θαῦμα γὰρ κατέκλυον ὁμοῦ πρέπον κέλευμά πωσ κυνηγετῶν ἐγγὺσ μολόντων θηρὸσ εὐναίου τροφῆσ, ὁμοῦ δ’ ἂν αὖτισ αι φωρ γλώσσησ ἐτεινετ’ εἰσ κλοπὴν έναι· αὖτισ δ’ ατ μενων α κηρυκι κηρυγμα καὶ ταῦτ’ ἀφεῖσα σὺν ποδῶν λακτίσμασι κληδὼν ὁμοῦ πάμφυρτ’ ἐγειτνία στέγῃ καὶ ταῦτ’ ἂν ἄλλωσ ἢ κλμ φωνῶν ἀκούσασ’ ὧδε παραπεπαισμένων φ̄ λσθβ; η νων ὑμᾶσ νοσεῖν νοσ τί νύμφην ἔτι ποε͂ιτ’ ἀναιτίαν; νύμφη βαθύζωνε παῦσαι χόλου τοῦδ’, οὔτε γὰρ νεῖκοσ ἥκει σέ τοι δᾴου μάχασ οὐδ’ ἀξενόσ που σέθεν γλῶσσαν μάταιόσ τ’ ἀφ’ ἡμῶν θίγοι.

μή με μὴ προψαλάξῃσ κακοῖσ, ἀλλ’ εὐπετῶσ μοι πρόφανον τὸ πρᾶγ‐ μ’, ἐν τόποισ τοῖσδε τίσ νέρθε γᾶσ ὧδ’ ἀγα‐ στῶσ ἐγάρυσε θέσπιν αὐδάν. ταῦτ’ ἔστ’ ἐκείνων νῦν τρόπων πεπαίτερα, καὶ τοῖσδε θηρῶν ἐκπύθοιο μᾶλλον ἂν ἀλκασμάτων δειλῆσ τε πειρατηρίων νύμφησ·

ἐμοὶ γὰρ οὐκ ἀρεστόν ἐστ’ ἔριν ὀρθοψάλακτον εν λόγοισιν ἱστάναι. ἀλλ’ ἥσυχοσ πρόφαινε καὶ μήνυέ μοι ὅτου μάλιστα πράγματοσ χρείαν ἔχεισ. τόπων ἄνασσα τῶνδε, Κυλλήνησ σθένοσ, ὅτου μὲν οὕνεκ’ ἦλθον, ὕστερον φράσω· τὸ φθέγμα δ’ ἡμῖν τοῦθ’ ὅπερ φωνεῖ φράσον καὶ τίσ ποτ’ αὐτῷ διαχαράσσεται βροτῶν. ὑμᾶσ μὲν αὐτοὺσ χρὴ τάδ’ εἰδέναι σαφῶσ ὡσ εἰ φανεῖτε τὸν λόγον τὸν ἐξ ἐμοῦ, αὐτοῖσιν ὑμῖν ζημία πορίζεται· καὶ γὰρ κέκρυπται τοὖργον ἐν θεῶν ἕδραισ, Ἥραν ὅπωσ μὴ πύστισ ἵξεται λόγου. Ζεὺσ γὰρ κρυφαίαν ἐσ στέγην Ἀτλαντίδοσ εύσατο· υ φιλασ λήθῃ τῆσ βαθυζώνου θεᾶσ κατὰ σπέοσ δὲ παῖδ’ ἐφίτυσεν μόνον· τοῦτον δὲ χερσὶ ταῖσ ἐμαῖσ ἐγὼ τρέφω·

μητρὸσ γὰρ ἰσχὺσ ἐν νόσῳ χειμάζεται· κἀδεστὰ καὶ ποτῆτα καὶ κοιμήματα πρὸσ σπαργάνοισ μένουσα λικνῖτιν τροφὴν ἐξευθετίζω νύκτα καὶ καθ’ ἡμέραν. ὁ δ’ αὔξεται κατ’ ἦμαρ οὐκ ἐπεικότα μέγιστοσ, ὥστε θαῦμα καὶ φόβοσ μ’ ἔχει. οὔπω γὰρ ἑκτὸν ἦμαρ ἐκπεφασμένοσ γυίοισ ἐρείδει παιδὸσ εἰσ ἥβησ ἀκμήν, κἀξορμενίζει κοὐκέτι σχολάζεται βλάστη· τοιόνδε παῖδα θησαυρὸσ στέγει. δυσεύρετόσ τ’ ἔτ’ ἐστι τοῦ πατρὸσ θέσει. ἀφανεῖ δ’ ὃ πεύθῃ φθέγμα μηχανῇ βρέμον καὶ πόλλ’ ἐθάμβεισ αὐτὸσ, ἡμέρᾳ μιᾳ ἐξ ὑπτίασ κίστη γ’ ἐμηχανήσατο· τοιόνδε θηρὸσ ἐκ θανόντοσ ἡδονῆσ ἔμμεστον αγγοσ εὑρ͂ε καὶ κάτω δονεῖ. τοσ πορίζειν τοιάνδε γῆρυν.

μὴ νῦν ἀπίστει·

πιστὰ γάρ σε προσγελᾷ θεᾶσ ἔπη. καὶ πῶσ πίθωμαι τοῦ θανόντοσ φθέγμα τοιοῦτον βρέμειν; πιθοῦ· θανὼν γὰρ ἔσχε φωνήν, ζῶν δ’ ἄναυδοσ ἦν ὁ θήρ. ποῖόσ τισ ἦν εἶδοσ; προμήκησ, ἢ ’πίκυρτοσ, ἢ βραχύσ; βραχύσ, χυτρώδησ, ποικίλῃ δορᾷ κατερρικνωμένοσ. ὡσ αἰέλουροσ εἰκάσαι πέφυκεν ἢ τὼσ πόρδαλισ; πλεῖστον μεταξύ· γογγύλον γάρ ἐστι καὶ βραχυσκελέσ. οὐδ’ ὡσ ἰχνευμ<ων> προσφερὲσ πέφυκεν οὐδ’ ὡσ καρκίν<οσ>; οὐδ’ αὖ τοιοῦτόν ἐστιν· ἀλλ’ ἄλλον τιν’ ἐξευροῦ τρόπον. ἀλλ’ ὡσ κεράστησ κάνθαροσ δῆτ’ ἐστὶν Αἰτναῖοσ φυήν; νῦν ἐγγὺσ ἔγνωσ ᾧ μάλιστα προσφερὲσ τὸ κνώδαλον. τί δ’ αὖ τὸ φωνοῦν ἐστιν αὐτοῦ, τοὐντὸσ ἢ τοὔξω, φράσον. λοφορίνη σύγγονοσ τῶν ὀστράκων. ποῖον δὲ τοὔνομ’ ἐννέπεισ; πόρσυνον, εἴ τι πλέον ἔχεισ. τὸν θῆρα μὲν χέλυν, τὸ φωνοῦν δ’ αὖ λύραν ὁ παῖσ καλεῖ. κτέανον ησύ τινι; δέρμα κστ ον ὧδε κλαγγάνει όρωσ ἐρείδεται πλεκτα λάδοσ κ κόλλοπεσ δε αμματω ον καὶ τοῦτο λύπησ ἔστ’ ἄκεστρον καὶ παραψυκτήριον κείνῳ μόνον, χαίρει δ’ ἀλύων καί τι προσφωνῶν μέλοσ ξύμφωνον· ἐξαίρει γὰρ αὐτὸν αἰόλισμα τῆσ λύρασ.

οὕτωσ ὁ παῖσ θανόντι θηρὶ φθέγμ’ ἐμηχανήσατο. ὀ<ρθ>οψάλακτόσ τισ ὀμφὴ κατοιχνεῖ τόπου, πρεπτὰ <δ’ αὖ> διὰ τόνου φάσματ’ ἔγ‐ χωρ’ ἐπανθεμίζει.

τὸ πρᾶγμα δ’ οὗπερ πορεύω βάδην, ἴσθι τὸν δαίμον’, ὅστισ ποθ’ ὃσ ταῦτ’ ἐτεχνήσατ’, οὐκ ἄλλοσ ἐστὶν κλοπεὺσ ἀντ’ ἐκείνου, γύναι, σάφ’ ἴσθι. σὺ δ’ ἀντὶ τῶνδε μὴ χαλε‐ φθῇσ μ<η>δὲ δυσφορηθῇσ. τίσ ἔχει πλάνη σε;

τίνα κλοπὴν ὠνείδισασ; οὐ μὰ Δία σ’, ὦ πρέσβειρα χειμάζειν θέλω. μῶν τὸν Διὸσ παῖδ’ ὄντα φ<η>λήτην καλεῖσ; αν αὐτῇ τῇ κλοπῇ. εἴ γε τἀληθῆ λέγεισ. τἀληθῆ λέγω. κεκλοφεναισαφ δε βοῦσ πάνυ ᾳ καθήρμοσε λου τεμὼν φο δορα ἄρτι μανθάνω χρόνῳ ἐγχάσκοντα τῇ ’μῇ μωρίᾳ οὐδέν, ἀλλὰ παιδιᾶσ χάριν. σὺ δ’ οῦ̓ν τὸ λοιπὸν εἰσ ἔμ’ εὐδίαν ἔχων, εἴ σοι φέρει χάρμ’ ἤ τι κερδαίνειν δοκεῖσ ὄπωσ θέλεισ κάχαζε καὶ τέρπου φρένα·

τὸν παῖδα δ’ ὄντα τοῦ Διὸσ σαφεῖ λόγῳ μὴ σκῶπτε ποιῶν ἐν νέῳ νέον λόγον· οὗτοσ γὰρ οὔτε πρὸσ πατρὸσ κλέπτησ ἔφυ οὔτ’ αὖτισ ἐν μήτρωσιν ἡ κλοπὴ κρατεῖ. εἰ δὴ κλοπή τίσ ἐστι, τὸν κλέπτην σκόπει ἄπορον ἄκαρπον· τοῦδε δ’ οὐ π<ει>ν<ῇ> δόμοσ. ἄθρει γένοσ πρόσαπτε τὴν πονηρίαν πρὸσ ὅντιν’ ἥκει· τῷδε δ’ οὐχ οὕτω πρέπει. ἀλλ’ αἰὲν εἶ σὺ παῖσ· νέοσ γὰρ ὢν ἀνὴρ πώγωνι θάλλων ὡσ τράγοσ κνήκῳ χλιδᾷσ. παύου τὸ λεῖον φαλακρὸν ἡδονῇ πιτνάσ. οὐκ ἐκ θεῶν τὰ μῶρα καὶ γέλοια χρὴ χανόντα κλαίειν ὕστερ’; ὡσ ἐγὼ <λ>έ<γ>ω. στρέφου λυγίζου τε μύθοισ, ὁποι‐ άν θέλεισ βάξιν εὑρ́ισκ’ ἀπό‐ ψηκτον·

οὐ γάρ με ταῦτα πείσεισ, <ὅ>πωσ τὸ χρῆμ’ οὗτοσ εἰργασμένοσ ῥινοκόλλητον ἄλλων ἔκλεψεν βοῶν που δοράσ ἢ ’πὸ τῶν Λοξίου. μή με τᾶσδ’ ἐξ ὁδοῦ βίβαζε. ὁ Ζεὺσ γὰρ ὁ παῖσ κλοπ εἰ τοι πονηρὰ δρᾷ, πονηρὸσ ὢν κυρεῖ.

κακῶσ ἀκούειν οὐ πρέπει Διὸσ γόνῳ. εἰ δ’ ἔστ’ ἀληθῆ, χρή με καὶ λέγειν τάδε. οὐ μὴ ταδ’ εἴπῃσ ποῦ καὶ βόεσ νέμουσι τ πλείουσ δέ γ’ ἤδη νῦν τίσ, ὦ πόνηρ’, ἔχει; τί πλε ὁ παῖσ ὃσ ἔνδον ἐστὶν ἐγκεκληιμένοσ. τὸν παῖδα παῦσαι τοῦ Διὸσ κακῶσ λέγων. παύοιμ’ ἄν , εἰ τὰσ βοῦσ τισ ἐξελᾶν θέλοι. ἤδη με πνίγεισ καὶ σὺ χαἰ βόεσ σέθεν.

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION