Plutarch, Λύσανδρος, chapter 17

(플루타르코스, Λύσανδρος, chapter 17)

ὁ μὲν οὖν Γύλιπποσ αἰσχρὸν οὕτω καὶ ἀγεννὲσ ἔργον ἐπὶ λαμπροῖσ τοῖσ ἔμπροσθεν καὶ μεγάλοισ ἐργασάμενοσ μετέστησεν ἑαυτὸν ἐκ Λακεδαίμονοσ. οἱ δὲ φρονιμώτατοι τῶν Σπαρτιατῶν οὐχ ἥκιστα καὶ διὰ τοῦτο τὴν τοῦ νομίσματοσ ἰσχὺν φοβηθέντεσ, ὡσ οὐχὶ τῶν τυχόντων ἁπτομένην πολιτῶν, τόν τε Λύσανδρον ἐλοιδόρουν καὶ διεμαρτύραντο τοῖσ ἐφόροισ ἀποδιοπομπεῖσθαι πᾶν τὸ ἀργύριον καὶ τὸ χρυσίον ὥσπερ κῆρασ ἐπαγωγίμουσ. οἱ δὲ προὔθεσαν γνώμην. ἔφοροσ δὲ Φλογίδαν εἶναι τὸν ἀποφηνάμενον ὡσ οὐ χρὴ προσδέχεσθαι νόμισμα χρυσοῦν καὶ ἀργυροῦν εἰσ τὴν πόλιν, ἀλλὰ χρῆσθαι τῷ πατρίῳ.

τοῦτο δὲ ἦν σιδηροῦν, πρῶτον μὲν ὄξει καταβαπτόμενον ἐκ πυρόσ, ὅπωσ μὴ καταχαλκεύοιτο, ἀλλὰ διὰ τὴν βαφὴν ἄστομον καὶ ἀδρανὲσ γίνοιτο, ἔπειτα βαρύσταθμον καὶ δυσπαρακόμιστον καὶ ἀπὸ πολλοῦ τινοσ πλήθουσ καὶ ὄγκου μικράν τινα ἀξίαν δυνάμενον. κινδυνεύει δὲ καὶ τὸ πάμπαν ἀρχαῖον οὕτωσ ἔχειν, ὀβελίσκοισ χρωμένων νομίσμασι σιδηροῖσ, ἐνίων δὲ χαλκοῖσ·

ἀφ’ ὧν παραμένει πλῆθοσ ἔτι καὶ νῦν τῶν κερμάτων ὀβολοὺσ καλεῖσθαι, δραχμὴν δὲ τοὺσ ἓξ ὀβολούσ· τοσούτων γὰρ ἡ χεὶρ περιεδράττετο. τῶν δὲ Λυσάνδρου φίλων ὑπεναντιουμένων καὶ σπουδασάντων ἐν τῇ πόλει καταμεῖναι τὰ χρήματα, δημοσίᾳ μὲν ἔδοξεν εἰσάγεσθαι νόμισμα τοιοῦτον, ἂν δέ τισ ἁλῷ κεκτημένοσ ἰδίᾳ, ζημίαν ὡρ́ισαν θάνατον, ὥσπερ τοῦ Λυκούργου τὸ νόμισμα φοβηθέντοσ, οὐ τὴν ἐπὶ τῷ νομίσματι φιλαργυρίαν, ἣν οὐκ ἀφῄρει τὸ μὴ κεκτῆσθαι τὸν ἰδιώτην, ὡσ τὸ κεκτῆσθαι τὴν πόλιν εἰσεποιεῖτο, τῆσ χρείασ ἀξίαν προσλαμβανούσησ καὶ ζῆλον.

οὐ γὰρ ἦν δημοσίᾳ τιμώμενον ὁρῶντασ ἰδίᾳ καταφρονεῖν ὡσ ἀχρήστου, καὶ πρὸσ τὰ οἰκεῖα νομίζειν ἑκάστῳ μηδενὸσ ἄξιον πρᾶγμα τὸ κοινῇ οὕτωσ εὐδοκιμοῦν καὶ ἀγαπώμενον, ἀλλὰ καὶ πολλῷ τάχιον ἀπὸ τῶν κοινῶν ἐπιτηδευμάτων ἐπιρρέουσιν οἱ ἐθισμοὶ τοῖσ ἰδιωτικοῖσ βίοισ ἢ τὰ καθ’ ἕκαστον ὀλισθήματα καὶ πάθη τὰσ πόλεισ ἀναπίμπλησι πραγμάτων πονηρῶν.

τῷ γὰρ ὅλῳ συνδιαστρέφεσθαι τὰ μέρη μᾶλλον, ὅταν ἐνδῷ πρὸσ τὸ χεῖρον, εἰκόσ, αἱ δὲ ἀπὸ μέρουσ εἰσ ὅλον ἁμαρτίαι πολλὰσ ἐνστάσεισ καὶ βοηθείασ ἀπὸ τῶν ὑγιαινόντων ἔχουσιν.

οἱ δὲ ταῖσ μὲν οἰκίαισ τῶν πολιτῶν, ὅπωσ οὐ πάρεισιν εἰσ αὐτὰσ νόμισμα, τὸν φόβον ἐπέστησαν φύλακα καὶ τὸν νόμον, αὐτὰσ δὲ τὰσ ψυχὰσ ἀνεκπλήκτουσ καὶ ἀπαθεῖσ πρὸσ ἀργύριον οὐ διετήρησαν, ἐμβαλόντεσ εἰσ ζῆλον ὡσ σεμνοῦ δή τινοσ καὶ μεγάλου τοῦ πλουτεῖν ἅπαντασ. περὶ μὲν οὖν τούτων καὶ δι’ ἑτέρασ που γραφῆσ ἡψάμεθα Λακεδαιμονίων.

SEARCH

MENU NAVIGATION