Plutarch, Λύσανδρος, chapter 2

(플루타르코스, Λύσανδρος, chapter 2)

λέγεται δὲ ὁ Λυσάνδρου πατὴρ Ἀριστόκλειτοσ οἰκίασ μὲν οὐ γενέσθαι βασιλικῆσ, ἄλλωσ δὲ γένουσ εἶναι τοῦ τῶν Ἡρακλειδῶν. ἐτράφη δὲ ὁ Λύσανδροσ ἐν πενίᾳ, καὶ παρέσχεν ἑαυτὸν εὔτακτον, ὡσ εἴ τισ ἄλλοσ, πρὸσ τοὺσ ἐθισμοὺσ καὶ ἀνδρώδη καὶ κρείττονα πάσησ ἡδονῆσ, πλὴν εἴ τινα τιμωμένοισ καὶ κατορθοῦσιν αἱ καλαὶ πράξεισ ἐπιφέρουσι. ταύτησ δὲ οὐκ αἰσχρόν ἐστιν ἡττᾶσθαι τοὺσ νέουσ ἐν Σπάρτῃ. βούλονται γὰρ εὐθὺσ ἐξ ἀρχῆσ πάσχειν τι τοὺσ παῖδασ αὐτῶν πρὸσ δόξαν, ἀλγυνομένουσ τε τοῖσ ψόγοισ καὶ μεγαλυνομένουσ ὑπὸ τῶν ἐπαίνων·

ὁ δὲ ἀπαθὴσ καὶ ἀκίνητοσ ἐν τούτοισ ὡσ ἀφιλότιμοσ πρὸσ ἀρετὴν καὶ ἀργὸσ καταφρονεῖται. τὸ μὲν οὖν φιλότιμον αὐτῷ καὶ φιλόνεικον ἐκ τῆσ Λακωνικῆσ παρέμεινε παιδείασ ἐγγενόμενον, καὶ οὐδέν τι μέγα χρὴ τὴν φύσιν ἐν τούτοισ αἰτιᾶσθαι· θεραπευτικὸσ δὲ τῶν δυνατῶν μᾶλλον ἢ κατὰ Σπαρτιάτην φύσει δοκεῖ γενέσθαι, καὶ βάροσ ἐξουσίασ διὰ χρείαν ἐνεγκεῖν εὔκολοσ·

ὃ πολιτικῆσ δεινότητοσ οὐ μικρὸν ἔνιοι πολοῦνται μέροσ. Ἀριστοτέλησ δὲ τὰσ μεγάλασ φύσεισ ἀποφαίνων μελαγχολικάσ, ὡσ τὴν Σωκράτουσ καὶ Πλάτωνοσ καὶ Ἡρακλέουσ, ἱστορεῖ καὶ Λύσανδρον οὐκ εὐθύσ, ἀλλὰ πρεσβύτερον ὄντα τῇ μελαγχολίᾳ περιπεσεῖν. ἴδιον δὲ αὐτοῦ μάλιστα τὸ καλῶσ πενίαν φέροντα, καὶ μηδαμοῦ κρατηθέντα μηδὲ διαφθαρέντα χρήμασιν αὐτόν, ἐμπλῆσαι τὴν πατρίδα πλούτου καὶ φιλοπλουτίασ καὶ παῦσαι θαυμαζομένην ἐπὶ τῷ μὴ θαυμάζειν πλοῦτον, εἰσάγοντα χρυσίου καὶ ἀργυρίου πλῆθοσ μετὰ τὸν Ἀττικὸν πόλεμον, ἑαυτῷ δὲ μηδεμίαν δραχμὴν ὑπολειπόμενον.

Διονυσίου δὲ τοῦ τυράννου πέμψαντοσ αὐτοῦ ταῖσ θυγατράσι πολυτελῆ χιτώνια τῶν Σικελῶν, οὐκ ἔλαβεν, εἰπὼν φοβεῖσθαι μὴ διὰ ταῦτα μᾶλλον αἰσχραὶ φανῶσιν.

ἀλλ’ ὀλίγον ὕστερον πρὸσ τὸν αὐτὸν τύραννον ἐκ τῆσ αὐτῆσ πόλεωσ ἀποσταλεὶσ πρεσβευτήσ, προσπέμψαντοσ αὐτῷ δύο στολὰσ ἐκείνου καὶ κελεύσαντοσ ἣν βούλεται τούτων ἑλόμενον τῇ θυγατρὶ κομίζειν, αὐτὴν ἐκείνην ἔφη βέλτιον αἱρήσεσθαι, καὶ λαβὼν ἀμφοτέρασ ἀπῆλθεν.

SEARCH

MENU NAVIGATION