Plutarch, De genio Socratis, section 20

(플루타르코스, De genio Socratis, section 20)

καὶ Φειδόλαον ἥψαντο, διαποροῦντεσ τίνοσ οὐσίασ καὶ δυνάμεωσ εἰή τὸ Σωκράτουσ λεγόμενον δαιμόνιον. ἃ μὲν οὖν πρὸσ τὸν Γαλαξιδώρου λόγον ἀντεῖπεν ὁ Σιμμίασ οὐκ ἠκούσαμεν αὐτὸσ δὲ Σωκράτη μὲν ἔφη περὶ τούτων ἐρόμενόσ ποτε μὴ τυχεῖν ἀποκρίσεωσ, διὸ μηδ’ αὖθισ ἐρέσθαι πολλάκισ δ’ αὐτῷ παραγενέσθαι τοὺσ μὲν δι’ ὄψεωσ ἐντυχεῖν θείῳ τινὶ λέγοντασ ἀλαζόνασ ἡγουμένῳ, τοῖσ δ’ ἀκοῦσαί τινοσ φωνῆσ φάσκουσι·

παρίστατο, σκοπουμένοισ ἰδίᾳ πρὸσ ἀλλήλουσ, ὑπονοεῖν μήποτε τὸ Σωκράτουσ δαιμόνιον οὐκ ὄψισ ἀλλὰ φωνῆσ τινοσ αἴσθησισ ἢ λόγου νόησισ εἰή, συνάπτοντοσ ἀτόπῳ τινὶ τρόπῳ πρὸσ αὐτόν·

νοήσεισ λαμβάνοντεσ οἰόνται φθεγγομένων ἀκούειν, ἀλλὰ τοῖσ μὲν ὡσ ἀληθῶσ ὄναρ ἡ τοιαύτη σύνεσισ γίγνεται, δι’ ἡσυχίαν καὶ γαλήνην τοῦ σώματοσ, ὅταν καθεύδωσι μόλισ ἐπήκοον ἔχουσι τὴν ψυχὴν τῶν κρειττόνων καὶ πεπνιγμένοι γε θορύβῳ τῶν παθῶν καὶ περιαγωγῇ τῶν χρειῶν εἰσακοῦσαι καὶ παρασχεῖν τὴν διάνοιαν οὐ δύνανται τοῖσ δηλουμένοισ.

τῷ σώματι μικρὰ τῶν ἀναγκαίων χάριν καταμιγνὺσ αὑτόν, εὐαφὴσ ἦν καὶ λεπτὸσ ὑπὸ τοῦ προσπεσόντοσ ὀξέωσ μεταβαλεῖν ·

τὸ δὲ προσπῖπτον οὐ φθόγγον ἀλλὰ λόγον ἄν τισ εἰκάσειε δαίμονοσ, ἄνευ φωνῆσ ἐφαπτόμενον αὐτῷ τῷ δηλουμένῳ τοῦ νοοῦντοσ πληγῇ γὰρ ἡ φωνὴ προσέοικε τῆσ ψυχῆσ, δι’ ὤτων βίᾳ τὸν λόγον εἰσδεχομένησ, ὅταν ἀλλήλοισ ἐντυγχάνωμεν.

ὁ δὲ τοῦ κρείττονοσ νοῦσ ἄγει τὴν εὐφυᾶ ψυχὴν ἐπιθιγγάνων τῷ νοηθέντι πληγῆσ μὴ δεομένην·

τὰσ ὁρμάσ, οὐ βιαίουσ ὑπὸ παθῶν ἀντιτεινόντων, ἀλλ’ εὐστρόφουσ καὶ μαλακὰσ ὥσπερ ἡνίασ ἐνδούσασ.

οὐ δεῖ δὲ θαυμάζειν ὁρῶντασ τοῦτο μὲν ὑπὸ μικροῖσ;

οἰάξι μεγάλων περιαγωγὰσ ὁλκάδων, τοῦτο δὲ τροχῶν κεραμεικῶν δίνησιν ἄκρασ παραψαύσει χειρὸσ ὁμαλῶσ περιφερομένων· ἄψυχα μὲν γὰρ ἀλλ’ ὅμωσ τροχαλὰ ταῖσ κατασκευαῖσ ὑπὸ λειότητοσ ἐνδίδωσι πρὸσ τὸ κινοῦν ῥοπῆσ γενομένησ. νοηθὲν κινεῖσθαι ἐνταῦθα γὰρ εἰσ τὸ νοοῦν αἱ τῶν παθῶν καὶ ὁρμῶν κατατείνουσιν ἀρχαί·

τούτου δὲ σεισθέντοσ, ἑλκόμεναι σπῶσι καὶ συντείνουσι τὸν ἄνθρωπον.

ᾗ καὶ μάλιστα τὸ νοηθὲν ἡλίκην ἔχει ῥώμην καταμαθεῖν δίδωσιν· ὀστᾶ γὰρ ἀναίσθητα καὶ νεῦρα καὶ σάρκεσ ὑγρῶν περίπλεαι, καὶ βαρὺσ ὁ ἐκ τούτων ὄγκοσ ἡσυχάζων καὶ κείμενοσ, · ἅμα τῷ τὴν ψυχὴν ἐν μνηστείᾳ βαλέσθαι τι καὶ πρὸσ αὐτὸ κινῆσαι τὴν ὁρμήν, ὅλοσ ἀναστὰσ καὶ συνταθείσ, πᾶσι τοῖσ μέρεσιν οἱο͂ν ἐπτερωμένοσ φέρεται πρὸσ τὴν πρᾶξιν. ὄγκον, ἀλλ’ ἐν ὅσῳ μάλα δίχα φωνῆσ ἐννοηθεὶσ κινεῖ λόγοσ ἀπραγμόνωσ, οὕτωσ οὐκ ἂν οἶμαι δυσπείστωσ ἔχοιμεν ὑπὸ νοῦ κρείσσονοσ νοῦν καὶ ψυχῆσ θειοτέρασ ἂν ἄγεσθαι θύραθεν ἐφαπτομένησ ἣν πέφυκεν ἐπαφὴν λόγοσ ἴσχειν πρὸσ λόγον ὥσπερ φῶσ ἀνταύγειαν.

τῷ γὰρ ὄντι τὰσ μὲν ἀλλήλων νοήσεισ οἱο͂ν ὑπὸ σκότῳ διὰ φωνῆσ ψηλαφῶντεσ γνωρίζομεν·

αἱ δὲ τῶν δαιμόνων φέγγοσ ἔχουσαι τοῖσ δυναμένοισ ἐλλάμπουσιν, οὐ δεόμεναι ῥημάτων οὐδ’ ὀνομάτων, οἷσ χρώμενοι πρὸσ ἀλλήλουσ; οἱ ἄνθρωποι συμβόλοισ εἴδωλα τῶν νοουμένων καὶ εἰκόνασ ὁρῶσιν, αὐτὰ δ’ οὐ γιγνώσκουσι πλὴν οἷσ ἔπεστιν ἴδιόν τι καὶ δαιμόνιον ὥσπερ εἴρηται φέγγοσ·

καίτοι τὸ περὶ τὴν φωνὴν γιγνόμενον ἔστιν παραμυθεῖται τοὺσ ἀπιστοῦντασ·

ὁ γὰρ ἀὴρ φθόγγοισ ἐνάρθροισ τυπωθεὶσ καὶ γενόμενοσ δι’ ὅλου λόγοσ καὶ φωνὴ πρὸσ τὴν ψυχὴν τοῦ ἀκροωμένου περαίνει τὴν νόησιν· ὥστε θαυμάζειν οὐκ ἄξιον, εἰ καὶ κατὰ τοῦτο τὸ νοηθὲν ὑπὸ τῶν ἀμεινόνων ὁ ἀὴρ τρεπόμενοσ δι’ εὐπάθειαν ἐνσημαίνεται τοῖσ θείοισ καὶ περιττοῖσ ἀνδράσι τὸν τοῦ νοήσαντοσ λόγον.

ὥσπερ γὰρ αἱ πληγαὶ τῶν οντων ἀσπίσι χαλκαῖσ ἁλίσκονται διὰ τὴν ἀντήχησιν , ὅταν ἐκ βάθουσ ἀναφερόμεναι προσπέσωσι , τῶν δ’ ἄλλων ἀδήλωσ διεκθέουσαι λανθάνουσιν· οὕτωσ οἱ τῶν δαιμόνων λόγοι διὰ πάντων φερόμενοι μόνοισ ἐνηχοῦσι τοῖσ ἀθόρυβον ἦθοσ καὶ νήνεμον ἔχουσι τὴν ψυχὴν, οὓσ δὴ καὶ ἱεροὺσ καὶ δαιμονίουσ ἀνθρώπουσ καλοῦμεν.

οἱ δὲ πολλοὶ καταδαρθοῦσιν οἰόνται τὸ δαιμόνιον ἀνθρώποισ ἐπιθειάζειν·

εἰ δ’ ἐγρηγορότασ καὶ καθεστῶτασ ἐν τῷ φρονεῖν ὁμοίωσ κινοῦσι, θαυμαστὸν ἡγοῦνται καὶ ἄπιστον· ὥσπερ ἂν εἴ τισ οἰοίτο, τὸν μουσικὸν ἀνειμένῃ τῇ λύρᾳ χρώμενον, ὅταν συστῇ τοῖσ τόνοισ ἢ καθαρμοσθῇ, μὴ ἅπτεσθαι μηδὲ χρῆσθαι.

πολυπραγμονεῖν περὶ Σωκράτουσ, ὡσ κρείττονα δήπουθεν ἔχοντοσ ἐν αὑτῷ μυρίων διδασκάλων καὶ παιδαγωγῶν ἡγεμόνα πρὸσ τὸν βίον.

SEARCH

MENU NAVIGATION