Plutarch, De genio Socratis, section 13

(플루타르코스, De genio Socratis, section 13)

"τοὺσ εἰσιόντασ οἵτινέσ εἰσιν ἀποσκεψαμένοισ, μᾶλλον δὲ τὸν ξένον ὃν ἐοίκεν ἡμῖν Ἐπαμεινώνδασ ὁδὶ κομίζειν. "ὦ Ἐπαμεινώνδα, τίνα χρὴ τὸν ξένον καὶ πῶσ καὶ πόθεν προσαγορεύειν;

"ἀρχὴ γάρ τισ ἐντυχίασ καὶ γνώσεωσ αὕτη συνήθησ. "ὦ Σιμμία, ὄνομα μὲν τἀνδρί, γένοσ δὲ Κροτωνιάτησ τῶν ἐκεῖ φιλοσόφων οὐ καταισχύνων τὸ μέγα Πυθαγόρου κλέοσ·

"ἀλλὰ καὶ νῦν ἥκει δεῦρο μακρὰν ὁδὸν ἐξ Ἰταλίασ ἔργοισ καλοῖσ καλὰ δόγματα βεβαιῶν. "σὺ κωλύεισ, ὦ Ἐπαμεινώνδα, τῶν ἔργων τὸ κάλλιστον.

"εἰ γὰρ εὖ ποιεῖν φίλουσ καλόν, οὐκ αἰσχρὸν εὖ πάσχειν ὑπὸ φίλων· "ἡ γὰρ χάρισ οὐχ ἧττον δεομένη τοῦ λαμβάνοντοσ ἢ τοῦ διδόντοσ ἐξ ἀμφοῖν τελειοῦται πρὸσ τὸ καλόν· "ὁ δὲ μὴ δεξάμενοσ ὥσπερ σφαῖραν εὖ φερομένην κατῄσχυνεν ἀτελῆ πεσοῦσαν. "ποίου γὰρ οὕτω σκοποῦ βάλλοντα καὶ τυχεῖν ἡδὺ καὶ διαμαρτάνειν ἀνιαρὸν ὡσ ἀνδρὸσ εὖ παθεῖν ἀξίου διὰ χάριτοσ ἐφιέμενον; "ἀλλ’ ἐπεῖ μὲν ὁ τοῦ σκοποῦ μένοντοσ ἀτυχήσασ σφάλλεται δι’ αὑτόν, ἐνταυθοῖ δ̓ ὁ παραιτούμενοσ καὶ ὑποφεύγων ἀδικεῖ τὴν χάριν εἰσ ὃ ἔσπευκε μὴ περαίνουσαν. "σοὶ μὲν οὖν τὰσ αἰτίασ ἤδη διῆλθον, ὑφ’ ὧν ἔπλευσα δεῦρο· "βούλομαι δὲ καὶ τούτοισ διελθὼν χρήσασθαι πρόσ σε δικασταῖσ. ἐπεὶ γὰρ ἐξέπεσον αἱ κατὰ πόλεισ ἑταιρεῖαι τῶν Πυθαγορικῶν στάσει κρατηθέντων, τοῖσ δ’ ἔτι συνεστῶσιν ἐν Μεταποντίῳ συνεδρεύουσιν ἐν οἰκίᾳ πῦρ οἱ Κυλώνειοι περιένησαν καὶ διέφθειραν ἐν ταὐτῷ πάντασ πλὴν Φιλολάου καὶ Λύσιδοσ, νέων ὄντων ἔτι ῥώμῃ καὶ κουφότητι διωσαμένων τὸ πῦρ, Φιλόλαοσ μὲν εἰσ Λευκανοὺσ φυγὼν ἐκεῖθεν ἀνεσώθη πρὸσ τοὺσ ἄλλουσ φίλουσ ἤδη πάλιν ἀθροιζομένουσ καὶ κρατοῦντασ τῶν Κυλωνείων Λῦσισ δ’ ὅπου γέγονεν ἠγνοεῖτο πολὺν χρόνον· "πλήν γε δὴ Γοργίασ ὁ Λεοντῖνοσ ἐκ τῆσ Ἑλλάδοσ ἀναπλέων εἰσ Σικελίαν ἀπήγγελλε τοῖσ περὶ Ἄρκεσον βεβαίωσ Λύσιδι συγγεγονέναι διατρίβοντι περὶ Θήβασ. "ὡρ́μησε δ’ ὁ Ἄρκεσοσ πόθῳ Ἄρκεσοσ αὐτὸσ ὡσ εἶχε πλεῦσαι, κομιδῇ δὲ διὰ γῆρασ καὶ ἀσθένειαν ἐλλείπων ἐπέσκηψε μάλιστα μὲν ζῶντα κομίσαι τὸν Λῦσιν εἰσ Ἰταλίαν ἢ τὰ λείψανα τεθνηκότοσ. "οἱ δ’ ἐν μέσῳ πόλεμοι καὶ στάσεισ καὶ τυραννίδεσ ἐκώλυσαν αὐτῷ ζῶντι συντελέσαι τοὺσ φίλουσ τὸν ἆθλον. "ἐπεὶ δ’ ἡμῖν τὸ Λύσιδοσ δαιμόνιον ἤδη τεθνηκότοσ ἐναργῶσ προϋπέφαινε τὴν τελευτήν, καὶ τὰσ παρ’ ὑμῖν, ὦ Πολύμνι, θεραπείασ καὶ διαίτασ τἀνδρὸσ οἱ σαφῶσ εἰδότεσ ἀπήγγελλον, ὅτι πλουσίασ ἐν οἴκῳ πένητι γηροκομίασ τυχὼν καὶ πατὴρ τῶν σῶν υἱέων ἐπιγραφεὶσ οἴχοιτο μακαριστόσ, ἀπεστάλην ἐγὼ νέοσ καὶ εἷσ ὑπὸ πολλῶν καὶ πρεσβυτέρων, ἐχόντων οὐκ ἔχουσι χρήματα διδόντων, πολλὴν χάριν καὶ φιλίαν ἀντιλαμβανόντων. "Λῦσισ δὲ καὶ κεῖται καλῶσ ὑφ’ ὑμῶν, καὶ τάφου καλοῦ κρείττων αὐτῷ χάρισ ἐκτινομένη φίλοισ ὑπὸ φίλων καὶ οἰκείων.

SEARCH

MENU NAVIGATION