Plutarch, De genio Socratis, section 8

(플루타르코스, De genio Socratis, section 8)

"καὶ σὲ καὶ τούτουσ παρακαλεῖ πάντασ, εἰ μή τισ ἀσχολία μείζων, ἐνταῦθα περιμεῖναι βουλόμενοσ ὑμῖν γνωρίσαι τὸν ξένον, ἄνδρα γενναῖον μὲν αὐτὸν ὄντα μετὰ γενναίασ δὲ καὶ καλῆσ ἀφιγμένον τῆσ προαιρέσεωσ ἐξ Ἰταλίασ τῶν Πυθαγορικῶν ἀφῖκται δὲ Λύσιδι τῷ γέροντι χοὰσ χέασθαι περὶ τὸν τάφον ἔκ τινων ἐνυπνίων ὥσ φησι καὶ φασμάτων ἐναργῶν. συχνὸν δὲ κομίζων χρυσίον οἰέται δεῖν Ἐπαμεινώνδᾳ τὰσ Λύσιδοσ γηροτροφίασ ἀποτίνειν , καὶ προθυμότατόσ ἐστιν οὐ δεομένων οὐδὲ βουλομένων ἡμῶν τῇ πενίᾳ βοηθεῖν. "ἄνδρα καὶ φιλοσοφίασ ἄξιον·

"ἀλλὰ τίσ ἡ αἰτία, δι’ ἣν οὐκ εὐθὺσ ἣκει πρὸσ ἡμᾶσ; "νυκτερεύσαντα περὶ τὸν τάφον ἐμοὶ δοκεῖ τὸν Λύσιδοσ ἦγεν Ἐπαμεινώνδασ πρὸσ τὸν Ἰσμηνὸν ἀπολουσόμενον, εἶτ’ ἀφίξονται δεῦρο πρὸσ ἡμᾶσ·

"πρὶν δ’ ἐντυχεῖν ἡμῖν ἐνηυλίσατο τῷ τάφῳ, διανοούμενοσ ἀνελέσθαι τὰ λείψανα τοῦ σώματοσ καὶ κομίζειν εἰσ Ἰταλίαν, εἰ μή τι νύκτωρ ὑπεναντιωθείη δαιμόνιον. ὁ μὲν οὖν πατὴρ ταῦτ’ εἰπὼν ἐσιώπησεν.

SEARCH

MENU NAVIGATION