Plutarch, De amore prolis, section 2 4:

μάλιστα δ’ οἱ γαλεοὶ ζῳογονοῦσι μὲν ἐν ἑαυτοῖσ, ἐκβαίνειν δὲ παρέχουσιν ἐκτὸσ καὶ νέμεσθαι τοῖσ σκυμνίοισ, εἶτα πάλιν ἀναλαμβάνουσι καὶ περιπτύσσουσιν ἐγκοιμώμενα τοῖσ σπλάγχνοισ. ἡ δ’ ἄρκτοσ, ἀγριώτατον καὶ σκυθρωπότατον θηρίον, ἄμορφα καὶ ἄναρθρα τίκτει, τῇ δὲ γλώττῃ καθάπερ ἐργαλείῳ διατυποῦσα τοὺσ ὑμένασ οὐ δοκεῖ γεννᾶν μόνον ἀλλὰ καὶ δημιουργεῖν τὸ τέκνον. ὁ δ’ Ὁμηρικὸσ λέων, ᾧ ῥά τε νήπι’ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλῃ ἄνδρεσ ἐπακτῆρεσ, ὁ δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει, πᾶν δὲ τ̓ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτον, ἆρ’ ὅμοιόσ ἐστι διανοουμένῳ πρὸσ τοὺσ κυνηγοὺσ σπένδεσθαι περὶ τῶν τέκνων;