Plutarch, chapter 22

(플루타르코스, chapter 22)

τότ’ οὖν ὁ βάρβαροσ, ὡσ ἔπεισεν αὐτόν, ἀποσπάσασ τοῦ ποταμοῦ διὰ μέσων ἦγε τῶν πεδίων ὁδὸν ἐπιεικῆ καὶ κούφην τὸ πρῶτον, εἶτα μοχθηράν, ἄμμου βαθείασ ὑποδεχομένησ καὶ πεδίων ἀδένδρων καὶ ἀνύδρων καὶ πρὸσ οὐδὲν οὐδαμῇ πέρασ ἐφικτὸν αἰσθήσει παυομένων, ὥστε μὴ μόνον δίψει καὶ χαλεπότητι τῆσ πορείασ ἀπαγορεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ τῆσ ὄψεωσ ἀπαραμύθητον ἀθυμίαν παρέχειν οὐ φυτὸν ὁρῶσιν, οὐ ῥεῖθρον, οὐ προβολὴν ὄρουσ καθιέντοσ, οὐ πόαν διαβλαστάνουσαν, ἀλλ’ ἀτεχνῶσ πελάγιόν τι χεῦμα θινῶν τινων ἐρήμων περιεχόντων τὸν στρατόν. ἦν μὲν οὖν καὶ ἀπὸ τούτων ὁ δόλοσ ὕποπτοσ· παραινεῖ δὲ Κράσσῳ μάλιστα μὲν ἐκεῖ τραπέσθαι καὶ γενόμενον μετ’ Ἀρμενίων ὁμοῦ διαγωνίσασθαι πρὸσ τὸν Ὑρώδην, εἰ δὲ μή, πορεύεσθαι καὶ στρατοπεδεύειν ἀεὶ τὰ ἱππάσιμα φεύγοντα καὶ προσχωροῦντα τοῖσ ὀρεινοῖσ, Κράσσοσ μὲν οὐδὲν ἀντιγράψασ ὑπ’ ὀργῆσ καὶ σκαιότητοσ ἀπεκρίνατο νῦν μὲν Ἀρμενίοισ μὴ σχολάζειν, αὖθισ δ’ ἀφίξεσθαι δίκην ἐπιθήσων Ἀρταουάσδῃ τῆσ προδοσίασ.

οἱ δὲ περὶ Κάσσιον αὖθισ ἠγανάκτουν, καὶ Κράσσον μὲν ἀχθόμενον αὐτοῖσ ἐπαύσαντο νουθετοῦντεσ, ἰδίᾳ δὲ τὸν βάρβαρον ἐλοιδόρουν·

"τίσ σε δαίμων πονηρόσ, ὦ κάκιστε ἀνθρώπων, ἤγαγε πρὸσ ἡμᾶσ; "τίσι δὲ φαρμάκοισ καὶ γοητείαισ ἔπεισασ Κράσσον εἰσ ἐρημίαν ἀχανῆ καὶ βύθιον ἐκχέαντα τὴν στρατιὰν ὁδὸν ὁδεύειν Νομάδι λῃστάρχῃ μᾶλλον ἢ Ῥωμαίων αὐτοκράτορι προσήκουσασ; ὁ δὲ βάρβαροσ ἀνὴρ ὢν ποικίλοσ ἐκείνουσ μὲν ὑποπίπτων ἐθάρρυνε καὶ παρεκάλει μικρὸν ἔτι καρτερῆσαι, τοὺσ δὲ στρατιώτασ ἅμα συμπαραθέων καὶ παραβοηθῶν ἐπέσκωπτε μετὰ γέλωτοσ·

"ὑμεῖσ δὲ διὰ Καμπανίασ ὁδεύειν οἰέσθε κρήνασ καὶ νάματα καὶ σκιὰσ καὶ λουτρὰ δηλαδὴ καὶ πανδοκεῖα ποθοῦντεσ; "οὐ μέμνησθε δὲ τὴν Ἀράβων διεξιόντεσ καὶ Ἀσσυρίων μεθορίαν; οὕτω μὲν ὁ βάρβαροσ διεπαιδαγώγησε τοὺσ Ῥωμαίουσ, καὶ πρὶν ἢ γενέσθαι φανερὸσ ἐξαπατῶν ἀφίππευσεν, οὐ λαθὼν τὸν Κράσσον, ἀλλὰ καὶ τοῦτο πείσασ, ὡσ ὑπεργάσεται καὶ διαταράξει τὰ τῶν πολεμίων.

SEARCH

MENU NAVIGATION