Plutarch, chapter 16

(플루타르코스, chapter 16)

ἦν δὲ οὐκ ἀκούσιοσ ὁ κλῆροσ ἅπασιν. οἵ τε γὰρ πολλοὶ Πομπήϊον μὴ μακρὰν εἶναι τῆσ πόλεωσ ἐβούλοντο, καὶ Πομπήϊοσ ἐρῶν τῆσ γυναικὸσ αὐτόθι τὰ πολλὰ διατρίβειν ἔμελλε, Κράσσοσ δὲ ὑπὸ χαρᾶσ εὐθὺσ ἐκπεσόντι τῷ κλήρῳ καταφανὴσ ἦν οὐδὲν εὐτύχημα λαμπρότερον ἑαυτῷ γεγονέναι τοῦ παρόντοσ ἡγούμενοσ, ὡσ μόλισ ἐν ἀλλοτρίοισ καὶ πολλοῖσ ἡσυχίαν ἄγειν, πρὸσ δὲ τοὺσ συνήθεισ πολλὰ κενὰ καὶ μειρακιώδη λέγειν παρ’ ἡλικίαν τὴν ἑαυτοῦ καὶ φύσιν, ἥκιστα κομπαστὴσ ἢ σοβαρὸσ τῷ βίῳ γεγονώσ. τότε δ’ ἐπηρμένοσ κομιδῇ καὶ διεφθαρμένοσ οὐ Συρίαν οὐδὲ Πάρθουσ ὁρ́ον ἐποιεῖτο τῆσ εὐπραξίασ, ἀλλ’ ὡσ παιδιὰν ἀποφανῶν τὰ Λουκούλλου πρὸσ Τιγράνην καὶ Πομπηϊού πρὸσ Μιθριδάτην, ἄχρι Βακτρίων καὶ Ἰνδῶν καὶ τῆσ ἔξω θαλάσσησ ἀνῆγεν ἑαυτὸν ταῖσ ἐλπίσι.

καίτοι τῷ γραφέντι περὶ τούτων νόμῳ Παρθικὸσ πόλεμοσ οὐ προσῆν.

ᾔδεσαν δὲ πάντεσ ὅτι πρὸσ τοῦτο Κράσσοσ ἐπτόηται· καὶ Καῖσαρ ἐκ Γαλατίασ ἔγραφεν αὐτῷ τὴν ὁρμὴν ἐπαινῶν καὶ παροξύνων ἐπὶ τὸν πόλεμον. ἐπεὶ δὲ δημαρχῶν Ἀτήιοσ ἔμελλε πρὸσ τὴν ἔξοδον ἐναντιώσεσθαι, καὶ συνίσταντο πολλοὶ χαλεπαίνοντεσ εἴ τισ ἀνθρώποισ οὐδὲν ἀδικοῦσιν, ἀλλ’ ἐνσπόνδοισ, πολεμήσων ἄπεισι, δείσασ ὁ Κράσσοσ ἐδεήθη Πομπηϊού παραγενέσθαι καὶ συμπροπέμψαι· μέγα γὰρ ἦν ἐκείνου τὸ πρὸσ τὸν ὄχλον ἀξίωμα·

καὶ τότε παρεσκευασμένουσ πολλοὺσ ἐνίστασθαι καὶ καταβοᾶν ὁρώμενοσ πρὸ αὐτοῦ φαιδρῷ βλέμματι καὶ προσώπῳ κατεπράυνεν ὁ Πομπήιοσ, ὥσθ’ ὑπείκειν σιωπῇ δι’ αὐτῶν προϊοῦσιν. ὁ δ’ Ἀτήιοσ ἀπαντήσασ πρῶτον μὲν ἀπὸ φωνῆσ ἐκώλυε καὶ διεμαρτύρετο μὴ βαδίζειν, ἔπειτα τὸν ὑπηρέτην ἐκέλευεν ἁψάμενον τοῦ σώματοσ κατέχειν. ἄλλων δὲ δημάρχων οὐκ ἐώντων, ὁ μὲν ὑπηρέτησ ἀφῆκε τὸν Κράσσον, ὁ δ’ Ἀτήιοσ προδραμὼν ἐπὶ τὴν πύλην ἔθηκεν ἐσχαρίδα καιομένην, καὶ τοῦ Κράσσου γενομένου κατ’ αὐτήν ἐπιθυμιῶν καὶ κατασπένδων ἀρὰσ ἐπηρᾶτο δεινὰσ μὲν αὐτὰσ καὶ φρικώδεισ, δεινοὺσ δέ τινασ θεοὺσ καὶ ἀλλοκότουσ ἐπ’ αὐταῖσ καλῶν καὶ ὀνομάζων ταύτασ φασὶ Ῥωμαῖοι τὰσ ἀρὰσ ἀποθέτουσ καὶ παλαιὰσ τοιαύτην ἔχειν δύναμιν ὡσ περιφυγεῖν μηδένα τῶν ἐνσχεθέντων αὐταῖσ, κακῶσ δὲ πράσσειν καὶ τὸν χρησάμενον, ὅθεν οὐκ ἐπὶ τοῖσ τυχοῦσιν αὐτὰσ οὐδ’ ὑπὸ πολλῶν ἀρᾶσθαι.

καὶ τότ’ οὖν ἐμέμφοντο τὸν Ἀτήιον, εἰ δι’ ἣν ἐχαλέπαινε τῷ Κράσσῳ πόλιν, εἰσ αὐτήν ἀρὰσ ἀφῆκε καὶ δεισιδαιμονίαν τοσαύτην.

SEARCH

MENU NAVIGATION