Plutarch, Agis, chapter 1 1:

οὐκ ἀτόπωσ τινὲσ οὐδὲ φαύλωσ συγκεῖσθαι πρὸσ τοὺσ φιλοδόξουσ ὑπονοοῦσι τὸν ἐπὶ τῷ Ἰξίονι μῦθον, ὡσ δὴ λαβόντι τὴν νεφέλην ἀντὶ τῆσ Ἥρασ καὶ τῶν Κενταύρων οὕτωσ γενομένων, καὶ γὰρ οὗτοι τῆσ ἀρετῆσ ὥσπερ εἰδώλῳ τινὶ τῇ δόξῃ συνόντεσ, οὐδὲν εἰλικρινὲσ οὐδ’ ὡμολογημένον, ἀλλὰ νόθα καὶ μικτὰ πολλὰ πράττουσιν, ἄλλασ ἄλλασ φορὰσ φερόμενοι, ζήλοισ καὶ πάθεσιν ἐπακολουθοῦντεσ, ὅπερ οἱ Σοφοκλέουσ βοτῆρεσ ἐπὶ τῶν ποιμνίων λέγουσιν τούτοισ γὰρ ὄντεσ δεσπόται δουλεύομεν, καὶ τῶνδ’ ἀνάγκη καὶ σιωπώντων κλύειν.