Lucian, Dialogi meretricii, Τρύφαινα καὶ Χαρμίδησ. 4:

μὴ σύ γε οὕτωσ ταχέωσ, ὦ Τρύφαινα· εἰ γὰρ ἀληθῆ ἐστιν ἃ φὴσ περὶ Φιληματίου, τὴν πηνήκην καὶ ὅτι βάπτεται καὶ τὸ τῶν ἄλλων ἀλφῶν, οὐδὲ προσ2βλέπειν ἂν ἔτι δυναίμην αὐτῇ. ἐροῦ τὴν μητέρα, εἴ ποτε λέλουται μετ̓ αὐτῆσ· περὶ γὰρ τῶν ἐτῶν κἂν ὁ πάπποσ διηγήσεταί σοι, εἴ γε ζῇ ἔτι. οὐκοῦν ἐπειδὴ τοιαύτη ἐκείνη, ἀφῃρήσθω μὲν ἤδη τὸ διατείχισμα, περιβάλλωμεν δὲ ἀλλήλουσ καὶ φιλῶμεν καὶ ἀληθῶσ συνῶμεν· Φιλημάτιον δὲ πολλὰ χαιρέτω.