Lucian, Dialogi deorum, Ἥρα, Ζευσ. 1:

(루키아노스, Dialogi deorum, Ἥρα, Ζευσ. 1:)

Ἐγὼ μὲν ᾐσχυνόμην ἄν, ὦ Ζεῦ, εἴ μοι τοιοῦτοσ υἱὸσ ἦν θῆλυσ οὕτω καὶ διεφθαρμένοσ ὑπὸ τῆσ μέθησ, μίτρᾳ μὲν ἀναδεδεμένοσ τὴν κόμην, τὰ πολλὰ δὲ μαινομέναισ ταῖσ γυναιξὶ συνών, ἁβρότεροσ αὐτῶν ἐκείνων, ὑπὸ τυμπάνοισ καὶ αὐλῷ καὶ κυμβάλοισ χορεύων, καὶ ὅλωσ παντὶ μᾶλλον ἐοικὼσ ἢ σοὶ τῷ πατρί. Καὶ μὴν οὗτόσ γε ὁ θηλυμίτρησ, ὁ ἁβρότεροσ τῶν γυναικῶν οὐ μόνον, ὦ Ἥρα, τὴν Λυδίαν ἐχειρώσατο καὶ τοὺσ κατοικοῦντασ τὸν Τμῶλον ἔλαβε καὶ τοὺσ Θρᾷκασ ὑπηγάγετο, ἀλλὰ καὶ ἐπ̓ Ἰνδοὺσ ἐλάσασ τῷ γυναικείῳ τούτῳ στρατιωτικῷ τούσ τε ἐλέφαντασ εἷλε καὶ τῆσ χώρασ ἐκράτησε καὶ τὸν βασιλέα πρὸσ ὀλίγον ἀντιστῆναι τολμήσαντα αἰχμάλωτον ἀπήγαγε, καὶ ταῦτα πάντα ἔπραξεν ὀρχούμενοσ ἅμα καὶ χορεύων θύρσοισ χρώμενοσ κιττίνοισ, μεθύων, ὡσ φήσ, καὶ ἐνθεάζων.

SEARCH

MENU NAVIGATION