Lucian, Adversus indoctum et libros multos ementem, (no name) 12:

λαβόντα δὲ μεθ’ ἡμέραν μὲν ἐν τῇ πόλει χρῆσθαι οὐκ ἀσφαλὲσ οἰέσθαι εἶναι, νύκτωρ δὲ ὑπὸ κόλπου ἔχοντα μόνον προελθεῖν εἰσ τὸ προάστειον καὶ προχειρισάμενον κρούειν καὶ συνταράττειν τὰσ χορδὰσ ἄτεχνον καὶ ἄμουσον νεανίσκον, ἐλπίζοντα μέλη τινὰ θεσπέσια ὑπηχήσειν τὴν λύραν ὑφ’ ὧν πάντασ καταθέλξειν καὶ κηλήσειν, καὶ ὅλωσ μακάριον ἔσεσθαι κληρονομήσαντα τῆσ Ὀρφέωσ μουσικῆσ· ἄχρι δὴ συνελθόντασ τοὺσ κύνασ πρὸσ τὸν ἦχον ‐ πολλοὶ δὲ ἦσαν αὐτόθι ‐ διασπάσασθαι αὐτόν, ὡσ τοῦτο γοῦν ὅμοιον τῷ Ὀρφεῖ παθεῖν καὶ μόνουσ ἐφ’ ἑαυτὸν συγκαλέσαι τοὺσ κύνασ. ὅτεπερ καὶ σαφέστατα ὤφθη ὡσ οὐχ ἡ λύρα ἡ θέλγουσα ἦν, ἀλλὰ ἡ τέχνη καὶ ἡ ᾠδή, ἃ μόνα ἐξαίρετα τῷ Ὀρφεῖ παρὰ τῆσ μητρὸσ ὑπῆρχεν· ἡ λύρα δὲ ἄλλωσ κτῆμα ἦν, οὐδὲν ἄμεινον τῶν ἄλλων βαρβίτων. , καὶ τί σοι τὸν Ὀρφέα ἢ τὸν Νέανθον λέγω, ὅπου καὶ καθ’ ἡμᾶσ αὐτοὺσ ἐγένετό τισ καὶ ἔτι ἐστίν, οἶμαι, ὃσ τὸν Ἐπικτήτου λύχνον τοῦ Στωϊκοῦ κεραμεοῦν ὄντα τρισχιλίων δραχμῶν ἐπρίατο;