Hippocrates, Oeuvres Completes D'Hippocrate., ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΤΗΣ ΟΞΕΩΝ, 11.

(히포크라테스, Oeuvres Completes D'Hippocrate., ΠΕΡΙ ΔΙΑΙΤΗΣ ΟΞΕΩΝ, 11.)

Τιμωρητέον δὲ τοιόνδε τι μέροσ τῷ ἐναντίῳ λόγῳ‧ μεταβολὴ τῆσ διαίτησ τουτέοισιν ἐγένετο, οὐ μεταβάλλοντοσ τοῦ σώματοσ οὔτε ἐπὶ τὴν Ῥώμην, ὥστε προσθέσθαι δεῖν σιτία, οὔτε ἐπὶ τὴν ἀῤῬωστίην, ὥστε ἀφαιρεθῆναι‧ προστεκμαρτέα δὴ καὶ ἡ ἰσχὺσ καὶ ὁ τρόποσ τοῦ νουσήματοσ ἑκάστου, καὶ τῆσ φύσιοσ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ τοῦ ἔθεοσ τῆσ διαίτησ τοῦ κάμνοντοσ, οὐ μοῦνον σιτίων, ἀλλὰ καὶ ποτῶν. Πολλῷ δὲ ἧσσον ἐπὶ τὴν πρόσθεσιν ἰτέον‧ ἐπεὶ τήν γε ἀφαίρεσιν ὅλωσ ἀφελεῖν πολλαχοῦ λυσιτελέει, ὅκου διαρκέειν μέλλει ὁ κάμνων, μέχρισ ἂν τῆσ νούσου ἡ ἀκμὴ πεπανθῇ‧ ἐν ὁκοίοισι δὲ τὸ τοιόνδε ποιητέον γεγράψεται. Πολλὰ δ’ ἄν τισ καὶ ἄλλα ἠδελφισμένα τοῖσιν εἰρημένοισι γράφοι‧ τὸ δέ γε μὴν κρέσσον μαρτύριον‧ οὐ γὰρ ἠδελφισμένον ἐστὶ τῷ πρήγματι, περὶ οὗ μοι ὁ πλεῖστοσ λόγοσ εἴρηται, ἀλλ’ αὐτὸ τὸ πρῆγμα ἐπικαιρότατόν ἐστι διδακτήριον‧ οἱ γὰρ ἀρχόμενοι τῶν ὀξέων νουσημάτων ἔστιν ὅτε οἱ μὲν σιτία ἔφαγον αὐθημερὸν ἠργμένοι ἤδη, οἱ δὲ καὶ τῇ ὑστεραίῃ, οἱ δὲ καὶ ἐῤῬόφεον τὸ προστυχὸν, οἱ δὲ καὶ κυκεῶνα ἐῤῬόφεον‧ ἅπαντα δὲ ταῦτα κακίω μέν ἐστιν ἢ εἰ ἑτεροίωσ τισ διαιτηθείη‧ πολλῷ μέντοι ἐλάσσω βλάβην φέρει ἐν τουτέῳ τῷ χρόνῳ ἁμαρτηθέντα, ἢ εἴ τισ τὰσ μὲν πρώτασ ἡμέρασ δύο ἢ τρεῖσ κενεαγγήσειε τελείωσ, τεταρταῖοσ δὲ ἐὼν τοιάδε διαιτηθείη, ἢ καὶ πεμπταῖοσ‧ ἔτι μέντοι κάκιον, εἰ ταύτασ πάσασ τὰσ ἡμέρασ προκενεαγγήσασ, ἐν τῇσιν ὕστερον ἡμέρῃσιν οὕτω διαιτηθείη, πρὶν ἢ πέπειρον γενέσθαι τὴν νοῦσον‧ οὕτω μὲν γὰρ θάνατον φέρει φανερῶσ τοῖσι πλείστοισιν, εἰ μὴ παντάπασιν εὐήθησ ἡ νοῦσοσ εἰή. Αἱ δὲ κατ’ ἀρχὰσ ἁμα άδεσ οὐχ ὁμοίωσ ταύτῃσιν ἀνήκεστοί εἰσιν, ἀλλὰ πολλῷ εὐακεστότ εραι. Τοῦτο οὖν ἡγεῦμαι μέγιστον διδακτήριον, ὅτι οὐ στερητέαι αἱ πρῶται ἡμέραι τοῦ Ῥοφήματοσ ἢ τοίου ἢ τοίου τοῖσι μέλλουσιν ὀλίγον ὕστερον Ῥοφήμασιν ἢ τοίοισιν ἢ τοίοισι χρέεσθαι. Πυθμενόθεν μὲν οὖν οὐκ ἴσασιν οὔθ’ οἱ τῇσι κριθώδεσι πτισάνῃσι χρεόμενοι, ὅτι αὐτέῃσι κακοῦνται, ὁκόταν Ῥοφέειν ἄρξωνται, ἢν προκενεαγγήσωσι δύο ἢ τρεῖσ ἡμέρασ ἢ πλείουσ, οὔτ’ αὖ οἱ τῷ χυλῷ χρεόμενοι γιγνώσκουσιν ὅτι αὐτέῃσι βλάπτονται Ῥοφέοντεσ, ὅταν μὴ ὀρθῶσ ἄρξωνται τοῦ Ῥοφήματοσ. Τόδε γε μὴν καὶ φυλάσσουσι καὶ γιγνώσκουσιν, ὅτι μεγάλην τὴν βλάβην φέρει, ἢν, πρὶν πέπειρον τὴν νοῦσον γενέσθαι, κριθώδεα πτισάνην Ῥοφήσῃ ὁ κάμνων, εἰθισμένοσ χυλῷ χρέεσθαι. Πάντα οὖν ταῦτα μεγάλα μαρτύρια, ὅτι οὐκ ὀρθῶσ ἄγουσιν ἐσ τὰ διαιτήματα οἱ ἰητροὶ τοὺσ κάμνοντασ‧ ἀλλ’ ἐν ᾗσί τε νούσοισιν οὐ χρὴ κενεαγγέειν τοὺσ μέλλοντασ Ῥοφήμασι διαιτᾶσθαι, κενεαγγέουσιν‧ ἐν ᾗσί τε οὐ χρὴ μεταβάλλειν ἐκ κενεαγγείησ ἐσ Ῥοφήματα, ἐν ταύτῃσι μεταβάλλουσι‧ καὶ ὡσ ἐπιτοπολὺ ἀπαρτὶ ἐν τοῖσι τοιούτοισι καιροῖσι μεταβάλλουσιν ἐσ τὰ Ῥοφήματα ἐκ τῆσ κενεαγγείησ, ἐν οἷσι πολλάκισ ἀρήγει ἐκ τῶν Ῥοφημάτων πλησιάζειν τῇ κενεαγγείῃ, ἢν οὕτω τύχῃ παροξυνομένη ἡ νοῦσοσ. Ἐνίοτε δὲ καὶ ὠμὰ ἐπισπῶνται ἀπὸ τῆσ κεφαλῆσ καὶ τοῦ περὶ τὸν θώρηκα τόπου χολώδεα‧ ἀγρυπνίαι τε ξυνεμπίπτουσιν αὐτέοισι, δι’ ἃσ οὐ πέσσεται ἡ νοῦσοσ, περίλυποί τε καὶ πικροὶ γίγνονται, καὶ παραφρονέουσι, καὶ μαρμαρυγώδεα σφέων τὰ ὄμματα, καὶ αἱ ἀκοαὶ ἤχου μεσταὶ, καὶ τὰ ἀκρωτήρια κατεψυγμένα, καὶ οὖρα ἄπεπτα, καὶ πτύσματα λεπτὰ καὶ ἁλυκὰ καὶ κεχρωσμένα ἀκρήτῳ χρώματι σμικρὰ, καὶ ἱδρῶτεσ περὶ τὸν τράχηλον, καὶ διαπορήματα, καὶ πνεῦμα προσπταῖον ἐν τῇ ἄνω φορῇ πυκνὸν ἢ μέγα λίην, ὀφρύεσ δεινώσιοσ μετέχουσαι, λειποψυχώδεα πονηρὰ, καὶ τῶν ἱματίων ἀποῤῬίψιεσ ἀπὸ τοῦ στήθεοσ, καὶ χεῖρεσ τρομώδεεσ, ἐνίοτε δὲ καὶ χεῖλοσ τὸ κάτω σείεται. Ταῦτα δὲ ἐν ἀρχῇσιν ἐπιφαινόμενα παραφροσύνησ δηλωτικά ἐστι σφοδρῆσ, καὶ ὡσ ἐπιτοπολὺ ἀποθνήσκουσιν‧ οἱ δὲ διαφεύγοντεσ, ἢ μετὰ ἀποστήματοσ, ἢ αἵματοσ Ῥύσιοσ ἐκ τῆσ Ῥινὸσ, ἢ πῦον παχὺ πτύσαντεσ διαφεύγουσιν, ἄλλωσ δὲ οὔ. Οὐδὲ γὰρ τῶν τοιουτέων ὁρέω ἐμπείρουσ τοὺσ ἰητροὺσ, ὡσ χρὴ διαγιγνώσκειν τὰσ ἀσθενείασ ἐν τῇσι νούσοισιν, αἵ τε διὰ κενεαγγείην ἀσθενεῦνται, αἵ τε δι’ ἄλλον τινὰ ἐρεθισμὸν, αἵ τε διὰ πόνον καὶ ὑπὸ ὀξύτητοσ τῆσ νούσου, ὁκόσα τε ἡμέων ἡ φύσισ καὶ ἡ ἕξισ ἑκάστοισιν ἐκτεκνοῖ πάθεα καὶ εἴδεα παντοῖα‧ καίτοι σωτηρίην ἢ θάνατον φέρει γιγνωσκόμενα ἢ ἀγνοούμενα τὰ τοιαῦτα. Μέζον μὲν γὰρ κακόν ἐστιν, ἢν διὰ τὸν πόνον καὶ τὴν ὀξύτητα τῆσ νούσου ἀσθενέοντι προσφέρῃ τισ ποτὸν ἢ Ῥόφημα πλεῖον ἢ σιτίον, οἰόμενοσ διὰ κενεαγγείην ἀσθενέειν. Αεἰκὲσ δὲ καὶ διὰ κενεαγγείην ἀσθενέοντα μὴ γνῶναι καὶ πιέζειν τῇ διαίτῃ‧ φέρει μὲν γάρ τινα κίνδυνον καὶ αὕτη ἡ ἁμαρτὰσ, πολλῷ δὲ ἥσσονα τῆσ ἑτέρησ‧ καταγελαστοτέρη δὲ πολλῷ αὕτη μᾶλλον ἡ ἁμαρτὰσ τῆσ ἑτέρησ‧ εἰ γὰρ ἄλλοσ ἰητρὸσ ἢ καὶ ἰδιώτησ ἐσελθὼν, καὶ γνοὺσ τὰ ξυμβεβηκότα, δῳή καὶ φαγεῖν καὶ πιεῖν, ἃ ὁ ἕτεροσ ἐκώλυεν, ἐπιδήλωσ ἂν δοκοίη ὠφεληκέναι. Τὰ δὲ τοιαῦτα μάλιστα καθυβρίζεται τῶν χειρωνακτέων ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων‧ δοκέει γὰρ αὐτέοισιν ὁ ἐσελθὼν ἰητρὸσ ἢ ἰδιώτησ ὡσπερεὶ τεθνεῶτα ἀναστῆσαι. Γεγράψεται οὖν καὶ περὶ τουτέου σημήϊα οἷσι δεῖ ἕκαστα τουτέων διαγιγνώσκειν.

SEARCH

MENU NAVIGATION