Euripides, episode, iambic

(에우리피데스, episode, iambic)

ὦ δῶμα, τῇ μέν σ’ ἡδέωσ προσδέρκομαι Τροίαθεν ἐλθών, τῇ δ’ ἰδὼν καταστένω· κύκλῳ γὰρ εἱλιχθεῖσαν ἀθλίωσ κακοῖσ οὐπώποτ’ ἄλλην μᾶλλον εἶδον ἑστίαν. Ἀγαμέμνονοσ μὲν γὰρ τύχασ ἠπιστάμην καὶ θάνατον, οἱῴ πρὸσ δάμαρτοσ ὤλετο, Μαλέᾳ προσίσχων πρῷραν· ἐκ δὲ κυμάτων ὁ ναυτίλοισι μάντισ ἐξήγγειλέ μοι Νηρέωσ προφήτησ Γλαῦκοσ, ἀψευδὴσ θεόσ, ὅσ μοι τόδ’ εἶπεν ἐμφανῶσ κατασταθείσ· Μενέλαε, κεῖται σὸσ κασίγνητοσ θανών, λουτροῖσιν ἀλόχου περιπεσὼν πανυστάτοισ. δακρύων δ’ ἔπλησεν ἐμέ τε καὶ ναύτασ ἐμοὺσ πολλῶν. ἐπεὶ δὲ Ναυπλίασ ψαύω χθονόσ, ἤδη δάμαρτοσ ἐνθάδ’ ἐξορμωμένησ, δοκῶν Ὀρέστην παῖδα τὸν Ἀγαμέμνονοσ φίλαισι χερσὶ περιβαλεῖν καὶ μητέρα, ὡσ εὐτυχοῦντασ, ἔκλυον ἁλιτύπων τινὸσ τῆσ Τυνδαρείασ παιδὸσ ἀνόσιον φόνον. καὶ νῦν ὅπου ’στὶν εἴπατ’, ὦ νεάνιδεσ, Ἀγαμέμνονοσ παῖσ, ὃσ τὰ δείν’ ἔτλη κακά.

βρέφοσ γὰρ ἦν τότ’ ἐν Κλυταιμήστρασ χεροῖν, ὅτ’ ἐξέλειπον μέλαθρον ἐσ Τροίαν ἰών, ὥστ’ οὐκ ἂν αὐτὸν γνωρίσαιμ’ ἂν εἰσιδών. ὅδ’ εἴμ’ Ὀρέστησ, Μενέλεωσ, ὃν ἱστορεῖσ. ἑκὼν ἐγώ σοι τἀμὰ μηνύσω κακά. τῶν σῶν δὲ γονάτων πρωτόλεια θιγγάνω ἱκέτησ, ἀφύλλου στόματοσ ἐξάπτων λιτάσ· σῷσόν μ’· ἀφῖξαι δ’ αὐτὸσ ἐσ καιρὸν κακῶν. ὦ θεοί, τί λεύσσω;

τίνα δέδορκα νερτέρων; εὖ γ’ εἶπασ· οὐ γὰρ ζῶ κακοῖσ, φάοσ δ’ ὁρῶ. ὡσ ἠγρίωσαι πλόκαμον αὐχμηρόν, τάλασ. οὐχ ἡ πρόσοψίσ μ’, ἀλλὰ τἄργ’ αἰκίζεται. δεινὸν δὲ λεύσσεισ ὀμμάτων ξηραῖσ κόραισ. τὸ σῶμα φροῦδον· τὸ δ’ ὄνομ’ οὐ λέλοιπέ μοι. ὦ παρὰ λόγον μοι σὴ φανεῖσ’ ἀμορφία. ὅδ’ εἰμὶ μητρὸσ τῆσ ταλαιπώρου φονεύσ. ἤκουσα, φείδου δ’· ὀλιγάκισ λέγειν κακά. φειδόμεθ’· ὁ δαίμων δ’ ἐσ ἐμὲ πλούσιοσ κακῶν. τί χρῆμα πάσχεισ; τίσ σ’ ἀπόλλυσιν νόσοσ; ἡ σύνεσισ, ὅτι σύνοιδα δείν’ εἰργασμένοσ. πῶσ φῄσ; σοφόν τοι τὸ σαφέσ, οὐ τὸ μὴ σαφέσ. λύπη μάλιστά γ’ ἡ διαφθείρουσά με ‐ δεινὴ γὰρ ἡ θεόσ, ἀλλ’ ὅμωσ ἰάσιμοσ. μανίαι τε, μητρὸσ αἵματοσ τιμωρίαι. ἤρξω δὲ λύσσησ πότε; τίσ ἡμέρα τότ’ ἦν; ἐν ᾗ τάλαιναν μητέρ’ ἐξώγκουν τάφῳ. πότερα κατ’ οἴκουσ ἢ προσεδρεύων πυρᾷ; νυκτὸσ φυλάσσων ὀστέων ἀναίρεσιν. παρῆν τισ ἄλλοσ, ὃσ σὸν ὤρθευεν δέμασ; Πυλάδησ, ὁ συνδρῶν αἷμα καὶ μητρὸσ φόνον. ἐκ φασμάτων δὲ τάδε νοσεῖσ· ποίων ὕπο; ἔδοξ’ ἰδεῖν τρεῖσ νυκτὶ προσφερεῖσ κόρασ. οἶδ’ ἃσ ἔλεξασ, ὀνομάσαι δ’ οὐ βούλομαι. σεμναὶ γάρ· εὐπαίδευτα δ’ ἀπετρέπου λέγειν. αὗταί σε βακχεύουσι συγγενῆ φόνον; οἴμοι διωγμῶν, οἷσ ἐλαύνομαι τάλασ. οὐ δεινὰ πάσχειν δεινὰ τοὺσ εἰργασμένουσ. ἀλλ’ ἔστιν ἡμῖν ἀναφορὰ τῆσ συμφορᾶσ. μὴ θάνατον εἴπῃσ· τοῦτο μὲν γὰρ οὐ σοφόν. Φοῖβοσ, κελεύσασ μητρὸσ ἐκπρᾶξαι φόνον. ἀμαθέστερόσ γ’ ὢν τοῦ καλοῦ καὶ τῆσ δίκησ. δουλεύομεν θεοῖσ, ὅ τι ποτ’ εἰσὶν οἱ θεοί. κᾆτ’ οὐκ ἀμύνει Λοξίασ τοῖσ σοῖσ κακοῖσ; μέλλει· τὸ θεῖον δ’ ἐστὶ τοιοῦτον φύσει. πόσον χρόνον δὲ μητρὸσ οἴχονται πνοαί; ἕκτον τόδ’ ἦμαρ· ἔτι πυρὰ θερμὴ τάφου. ὡσ ταχὺ μετῆλθόν σ’ αἷμα μητέροσ θεαί. οὐ σοφόσ, ἀληθὴσ δ’ ἐσ φίλουσ <ἔφυν φίλοσ. > πατρὸσ δὲ δή τι σ’ ὠφελεῖ τιμωρία; οὔπω· τὸ μέλλον δ’ ἴσον ἀπραξίᾳ λέγω. τὰ πρὸσ πόλιν δὲ πῶσ ἔχεισ δράσασ τάδε;

μισούμεθ’ οὕτωσ ὥστε μὴ προσεννέπειν. οὐδ’ ἥγνισαι σὸν αἷμα κατὰ νόμον χεροῖν; ἐκκλῄομαι γὰρ δωμάτων ὅποι μόλω. τίνεσ πολιτῶν ἐξαμιλλῶνταί σε γῆσ; Οἰάξ, τὸ Τροίασ μῖσοσ ἀναφέρων πατρί. συνῆκα· Παλαμήδουσ σε τιμωρεῖ φόνου. οὗ γ’ οὐ μετῆν μοι· διὰ τριῶν δ’ ἀπόλλυμαι. τίσ δ’ ἄλλοσ; ἦ που τῶν ἀπ’ Αἰγίσθου φίλων; οὗτοί μ’ ὑβρίζουσ’, ὧν πόλισ τὰ νῦν κλύει. Ἀγαμέμνονοσ δὲ σκῆπτρ’ ἐᾷ σ’ ἔχειν πόλισ; πῶσ, οἵτινεσ ζῆν οὐκ ἐῶσ’ ἡμᾶσ ἔτι; τί δρῶντεσ ὅ τι καὶ σαφὲσ ἔχεισ εἰπεῖν ἐμοί; ψῆφοσ καθ’ ἡμῶν οἴσεται τῇδ’ ἡμέρᾳ. φεύγειν πόλιν τήνδ’; ἢ θανεῖν ἢ μὴ θανεῖν; θανεῖν ὑπ’ ἀστῶν λευσίμῳ πετρώματι. κᾆτ’ οὐχὶ φεύγεισ γῆσ ὑπερβαλὼν ὁρ́ουσ; κύκλῳ γὰρ εἱλισσόμεθα παγχάλκοισ ὅπλοισ. ἰδίᾳ πρὸσ ἐχθρῶν ἢ πρὸσ Ἀργείασ χερόσ; πάντων πρὸσ ἀστῶν, ὡσ θάνω· βραχὺσ λόγοσ. ὦ μέλεοσ, ἥκεισ συμφορᾶσ ἐσ τοὔσχατον. ἐσ σὲ ἐλπὶσ ἡμὴ καταφυγὰσ ἔχει κακῶν. ἀλλ’ ἀθλίωσ πράσσουσιν εὐτυχὴσ μολὼν μετάδοσ φίλοισι σοῖσι σῆσ εὐπραξίασ, καὶ μὴ μόνοσ τὸ χρηστὸν ἀπολαβὼν ἔχε, ἀλλ’ ἀντιλάζου καὶ πόνων ἐν τῷ μέρει, χάριτασ πατρῴασ ἐκτίνων ἐσ οὕσ σε δεῖ. ὄνομα γάρ, ἔργον δ’ οὐκ ἔχουσιν οἱ φίλοι οἱ μὴ ’πὶ ταῖσι συμφοραῖσ ὄντεσ φίλοι. καὶ μὴν γέροντι δεῦρ’ ἁμιλλᾶται ποδὶ ὁ Σπαρτιάτησ Τυνδάρεωσ, μελάμπεπλοσ κουρᾷ τε θυγατρὸσ πενθίμῳ κεκαρμένοσ. ἀπωλόμην, Μενέλαε· Τυνδάρεωσ ὅδε στείχει πρὸσ ἡμᾶσ, οὗ μάλιστ’ αἰδώσ μ’ ἔχει ἐσ ὄμματ’ ἐλθεῖν τοῖσιν ἐξειργασμένοισ. καὶ γάρ μ’ ἔθρεψε σμικρὸν ὄντα, πολλὰ δὲ φιλήματ’ ἐξέπλησε, τὸν Ἀγαμέμνονοσ παῖδ’ ἀγκάλαισι περιφέρων, Λήδα θ’ ἅμα, τιμῶντέ μ’ οὐδὲν ἧσσον ἢ Διοσκόρω· οἷσ, ὦ τάλαινα καρδία ψυχή τ’ ἐμή, ἀπέδωκ’ ἀμοιβὰσ οὐ καλάσ. τίνα σκότον λάβω προσώπῳ; ποῖον ἐπίπροσθεν νέφοσ θῶμαι, γέροντοσ ὀμμάτων φεύγων κόρασ; ποῦ ποῦ θυγατρὸσ τῆσ ἐμῆσ ἴδω πόσιν, Μενέλαον;

ἐπὶ γὰρ τῷ Κλυταιμήστρασ τάφῳ χοὰσ χεόμενοσ ἔκλυον ὡσ ἐσ Ναυπλίαν ἥκοι σὺν ἀλόχῳ πολυετὴσ σεσῳσμένοσ. ἄγετέ με· πρὸσ γὰρ δεξιὰν αὐτοῦ θέλω στὰσ ἀσπάσασθαι, χρόνιοσ εἰσιδὼν φίλον. ὦ πρέσβυ, χαῖρε, Ζηνὸσ ὁμόλεκτρον κάρα. ὦ χαῖρε καὶ σύ, Μενέλεωσ, κήδευμ’ ἐμόν. ἐά·

τὸ μέλλον ὡσ κακὸν τὸ μὴ εἰδέναι. ὁ μητροφόντησ ὅδε πρὸ δωμάτων δράκων στίλβει νοσώδεισ ἀστραπάσ, στύγημ’ ἐμόν. Μενέλαε, προσφθέγγῃ νιν, ἀνόσιον κάρα; τί γάρ; φίλου μοι πατρόσ ἐστιν ἔκγονοσ. κείνου γὰρ ὅδε πέφυκε, τοιοῦτοσ γεγώσ; πέφυκεν· εἰ δὲ δυστυχεῖ, τιμητέοσ. βεβαρβάρωσαι, χρόνιοσ ὢν ἐν βαρβάροισ. Ἑλληνικόν τοι τὸν ὁμόθεν τιμᾶν ἀεί. καὶ τῶν νόμων γε μὴ πρότερον εἶναι θέλειν. πᾶν τοὐξ ἀνάγκησ δοῦλόν ἐστ’ ἐν τοῖσ σοφοῖσ. κέκτησό νυν σὺ τοῦτ’, ἐγὼ δ’ οὐ κτήσομαι. ὀργὴ γὰρ ἅμα σου καὶ τὸ γῆρασ οὐ σοφόν. πρὸσ τόνδ’ ἀγὼν τίσ ἀσοφίασ ἥκει πέρι; εἰ τὰ καλὰ πᾶσι φανερὰ καὶ τὰ μὴ καλά, τούτου τίσ ἀνδρῶν ἐγένετ’ ἀσυνετώτεροσ, ὅστισ τὸ μὲν δίκαιον οὐκ ἐσκέψατο οὐδ’ ἦλθεν ἐπὶ τὸν κοινὸν Ἑλλήνων νόμον; ἐπεὶ γὰρ ἐξέπνευσεν Ἀγαμέμνων βίον πληγεὶσ θυγατρὸσ τῆσ ἐμῆσ ὑπὲρ κάρα , αἴσχιστον ἔργον ‐ οὐ γὰρ αἰνέσω ποτέ ‐ χρῆν αὐτὸν ἐπιθεῖναι μὲν αἵματοσ δίκην, ὁσίαν διώκοντ’, ἐκβαλεῖν τε δωμάτων μητέρα· τὸ σῶφρόν τ’ ἔλαβεν ἀντὶ συμφορᾶσ καὶ τοῦ νόμου τ’ ἂν εἴχετ’ εὐσεβήσ τ’ ἂν ἦν. νῦν δ’ ἐσ τὸν αὐτὸν δαίμον’ ἦλθε μητέρι. κακὴν γὰρ αὐτὴν ἐνδίκωσ ἡγούμενοσ, αὐτὸσ κακίων μητέρ’ ἐγένετο κτανών. ἐρήσομαι δέ, Μενέλεωσ, τοσόνδε σε·

εἰ τόνδ’ ἀποκτείνειεν ὁμόλεκτροσ γυνή, χὡ τοῦδε παῖσ αὖ μητέρ’ ἀνταποκτενεῖ, κἄπειθ’ ὁ κείνου γενόμενοσ φόνῳ φόνον λύσει, πέρασ δὴ ποῖ κακῶν προβήσεται; καλῶσ ἔθεντο ταῦτα πατέρεσ οἱ πάλαι· ἐσ ὀμμάτων μὲν ὄψιν οὐκ εἰών περᾶν οὐδ’ εἰσ ἀπάντημ’, ὅστισ αἷμ’ ἔχων κυροῖ, φυγαῖσι δ’ ὁσιοῦν, ἀνταποκτείνειν δὲ μή. αἰεὶ γὰρ εἷσ ἔμελλ’ ἐνέξεσθαι φόνῳ, τὸ λοίσθιον μίασμα λαμβάνων χεροῖν. ἐγὼ δὲ μισῶ μὲν γυναῖκασ ἀνοσίουσ, πρώτην δὲ θυγατέρ’, ἣ πόσιν κατέκτανεν· Ἑλένην τε, τὴν σὴν ἄλοχον, οὔποτ’ αἰνέσω οὐδ’ ἂν προσείποιμ’· οὐδὲ σὲ ζηλῶ, κακῆσ γυναικὸσ ἐλθόνθ’ οὕνεκ’ ἐσ Τροίασ πέδον. ἀμυνῶ δ’, ὅσονπερ δυνατόσ εἰμι, τῷ νόμῳ, τὸ θηριῶδεσ τοῦτο καὶ μιαιφόνον παύων, ὃ καὶ γῆν καὶ πόλεισ ὄλλυσ’ ἀεί. ἐπεὶ τίν’ εἶχεσ, ὦ τάλασ, ψυχὴν τότε, ὅτ’ ἐξέβαλλε μαστὸν ἱκετεύουσά σε μήτηρ;

ἐγὼ μὲν οὐκ ἰδὼν τἀκεῖ κακά, δακρύοισ γέροντ’ ὀφθαλμὸν ἐκτήκω τάλασ. ἓν <δ’> οὖν λόγοισι τοῖσ ἐμοῖσ ὁμορροθεῖ· μισῇ γε πρὸσ θεῶν καὶ τίνεισ μητρὸσ δίκασ, μανίαισ ἀλαίνων καὶ φόβοισ. τί μαρτύρων ἄλλων ἀκούειν δεῖ μ’, ἅ γ’ εἰσορᾶν πάρα; ὡσ οὖν ἂν εἰδῇσ, Μενέλεωσ, τοῖσιν θεοῖσ μὴ πρᾶσσ’ ἐναντί’, ὠφελεῖν τοῦτον θέλων, ἐά δ’ ὑπ’ ἀστῶν καταφονευθῆναι πέτροισ, ἢ μὴ ’πίβαινε Σπαρτιάτιδοσ χθονόσ. θυγάτηρ δ’ ἐμὴ θανοῦσ’ ἔπραξεν ἔνδικα· ἀλλ’ οὐχὶ πρὸσ τοῦτ’ εἰκὸσ ἦν αὐτὴν θανεῖν. ἐγὼ δὲ τἄλλα μακάριοσ πέφυκ’ ἀνήρ, πλὴν ἐσ θυγατέρασ· τοῦτο δ’ οὐκ εὐδαιμονῶ. ζηλωτὸσ ὅστισ εὐτύχησεν ἐσ τέκνα καὶ μὴ ’πισήμουσ συμφορὰσ ἐκτήσατο. ὦ γέρον, ἐγώ τοι πρὸσ σὲ δειμαίνω λέγειν, ὅπου σὲ μέλλω σήν τε λυπήσειν φρένα.

ἐγᾦδ’, ἀνόσιόσ εἰμι μητέρα κτανών, ὅσιοσ δέ γ’ ἕτερον ὄνομα, τιμωρῶν πατρί. ἀπελθέτω δὴ τοῖσ λόγοισιν ἐκποδὼν τὸ γῆρασ ἡμῖν τὸ σόν, ὅ μ’ ἐκπλήσσει λόγου, καὶ καθ’ ὁδὸν εἶμι· νῦν δὲ σὴν ταρβῶ τρίχα. τί χρῆν με δρᾶσαι;

τοῦτον κατέκτειν’, ἐπὶ δ’ ἔθυσα μητέρα, ἀνόσια μὲν δρῶν, ἀλλὰ τιμωρῶν πατρί. δύο γὰρ ἀντίθεσ δυοῖν· πατὴρ μὲν ἐφύτευσέν με, σὴ δ’ ἔτικτε παῖσ, τὸ σπέρμ’ ἄρουρα παραλαβοῦσ’ ἄλλου πάρα· ἄνευ δὲ πατρὸσ τέκνον οὐκ εἰή ποτ’ ἄν. ἐλογισάμην οὖν τῷ γένουσ ἀρχηγέτῃ μᾶλλόν με φῦναι τῆσ ὑποστάσησ τροφάσ. ἡ σὴ δὲ θυγάτηρ ‐ μητέρ’ αἰδοῦμαι λέγειν ‐ ἰδίοισιν ὑμεναίοισι κοὐχὶ σώφροσιν ἐσ ἀνδρὸσ ᾔει λέκτρ’· ἐμαυτόν, ἢν λέγω κακῶσ ἐκείνην, ἐξερῶ· λέξω δ’ ὅμωσ. Αἴγισθοσ ἦν ὁ κρυπτὸσ ἐν δόμοισ πόσισ. ἐφ’ οἷσ δ’ ἀπειλεῖσ ὡσ πετρωθῆναί με χρή, ἄκουσον ὡσ ἅπασαν Ἑλλάδ’ ὠφελῶ.

εἰ γὰρ γυναῖκεσ ἐσ τόδ’ ἥξουσιν θράσουσ, ἄνδρασ φονεύειν, καταφυγὰσ ποιούμεναι ἐσ τέκνα, μαστοῖσ τὸν ἔλεον θηρώμεναι, παρ’ οὐδὲν αὐταῖσ ἦν ἂν ὀλλύναι πόσεισ ἐπίκλημ’ ἐχούσαισ ὅ τι τύχοι. δράσασ δ’ ἐγὼ δείν’, ὡσ σὺ κομπεῖσ, τόνδ’ ἔπαυσα τὸν νόμον. μισῶν δὲ μητέρ’ ἐνδίκωσ ἀπώλεσα, ἥτισ μεθ’ ὅπλων ἄνδρ’ ἀπόντ’ ἐκ δωμάτων πάσησ ὑπὲρ γῆσ Ἑλλάδοσ στρατηλάτην προύδωκε κοὐκ ἔσῳσ’ ἀκήρατον λέχοσ· ἐπεὶ δ’ ἁμαρτοῦσ’ ᾔσθετ’, οὐχ αὑτῇ δίκην ἐπέθηκεν, ἀλλ’, ὡσ μὴ δίκην δοίη πόσει, ἐζημίωσε πατέρα κἀπέκτειν’ ἐμόν. πρὸσ θεῶν ‐ ἐν οὐ καλῷ μὲν ἐμνήσθην θεῶν, φόνον δικάζων· εἰ δὲ δὴ τὰ μητέροσ σιγῶν ἐπῄνουν, τί μ’ ἂν ἔδρασ’ ὁ κατθανών; οὐκ ἄν με μισῶν ἀνεχόρευ’ Ἐρινύσιν; ἢ μητρὶ μὲν πάρεισι σύμμαχοι θεαί, τῷ δ’ οὐ πάρεισι, μᾶλλον ἠδικημένῳ; σύ τοι φυτεύσασ θυγατέρ’, ὦ γέρον, κακὴν ἀπώλεσάσ με· διὰ τὸ γὰρ κείνησ θράσοσ πατρὸσ στερηθεὶσ ἐγενόμην μητροκτόνοσ. ὁρᾷσ, Ὀδυσσέωσ ἄλοχον οὐ κατέκτανε Τηλέμαχοσ· οὐ γὰρ ἐπεγάμει πόσει πόσιν, μένει δ’ ἐν οἴκοισ ὑγιὲσ εὐνατήριον. ὁρᾷσ δ’ Ἀπόλλων’, ὃσ μεσομφάλουσ ἕδρασ ναίων βροτοῖσι στόμα νέμει σαφέστατον, ᾧ πειθόμεσθα πάνθ’ ὅσ’ ἂν κεῖνοσ λέγῃ·

τούτῳ πιθόμενοσ τὴν τεκοῦσαν ἔκτανον. ἐκεῖνον ἡγεῖσθ’ ἀνόσιον καὶ κτείνετε· ἐκεῖνοσ ἥμαρτ’, οὐκ ἐγώ. τί χρῆν με δρᾶν; ἢ οὐκ ἀξιόχρεωσ ὁ θεὸσ ἀναφέροντί μοι μίασμα λῦσαι; ποῖ τισ οὖν ἔτ’ ἂν φύγοι, εἰ μὴ ὁ κελεύσασ ῥύσεταί με μὴ θανεῖν; ἀλλ’ ὡσ μὲν οὐκ εὖ μὴ λέγ’ εἴργασται τάδε, ἡμῖν δὲ τοῖσ δράσασιν οὐκ εὐδαιμόνωσ. γάμοι δ’ ὅσοισ μὲν εὖ καθεστᾶσιν βροτῶν, μακάριοσ αἰών· οἷσ δὲ μὴ πίπτουσιν εὖ, τά τ’ ἔνδον εἰσὶ τά τε θύραζε δυστυχεῖσ. αἰεὶ γυναῖκεσ ἐμποδὼν ταῖσ συμφοραῖσ ἔφυσαν ἀνδρῶν πρὸσ τὸ δυστυχέστερον. ἐπεὶ θρασύνῃ κοὐχ ὑποστέλλῃ λόγῳ, οὕτω δ’ ἀμείβῃ μ’ ὥστε μ’ ἀλγῆσαι φρένα, μᾶλλόν μ’ ἀνάξεισ ἐπὶ σὸν ἐξελθεῖν φόνον· καλὸν πάρεργον δ’ αὐτὸ θήσομαι πόνων ὧν εἵνεκ’ ἦλθον θυγατρὶ κοσμήσων τάφον. μολὼν γὰρ εἰσ ἔκκλητον Ἀργείων ὄχλον ἑκοῦσαν οὐχ ἑκοῦσαν ἐπισείσω πόλιν σοὶ σῇ τ’ ἀδελφῇ, λεύσιμον δοῦναι δίκην. μᾶλλον δ’ ἐκείνη σοῦ θανεῖν ἐστ’ ἀξία, ἣ τῇ τεκούσῃ σ’ ἠγρίωσ’, ἐσ οὖσ ἀεὶ πέμπουσα μύθουσ ἐπὶ τὸ δυσμενέστερον, ὀνείρατ’ ἀγγέλλουσα τὰ Ἀγαμέμνονοσ, καὶ τοῦθ’ ‐ ὃ μισήσειαν ‐ Αἰγίσθου λέχοσ ‐ οἱ νέρτεροι θεοί· καὶ γὰρ ἐνθάδ’ ἦν πικρόν· ἑώσ ὑφῆψε δῶμ’ ἀνηφαίστῳ πυρί. Μενέλαε, σοὶ δὲ τάδε λέγω δράσω τε πρόσ·

εἰ τοὐμὸν ἔχθοσ ἐναριθμῇ κῆδόσ τ’ ἐμόν, μὴ τῷδ’ ἀμύνειν φόνον ἐναντίον θεοῖσ· ἐά δ’ ὑπ’ ἀστῶν καταφονευθῆναι πέτροισ, ἢ μὴ ’πίβαινε Σπαρτιάτιδοσ χθονόσ. τοσαῦτ’ ἀκούσασ ἴσθι, μηδὲ δυσσεβεῖσ ἕλῃ, παρώσασ εὐσεβεστέρουσ φίλουσ· ἡμᾶσ δ’ ἀπ’ οἴκων ἄγετε τῶνδε, πρόσπολοι. στεῖχ’, ὡσ ἀθορύβωσ οὑπιὼν ἡμῖν λόγοσ πρὸσ τόνδ’ ἵκηται, γῆρασ ἀποφυγὼν τὸ σόν. Μενέλαε, ποῖ σὸν πόδ’ ἐπὶ συννοίᾳ κυκλεῖσ, διπλῆσ μερίμνησ διπτύχουσ ἰὼν ὁδούσ; ἐάσον· ἐν ἐμαυτῷ τι συννοούμενοσ ὅποι τράπωμαι τῆσ τύχησ ἀμηχανῶ. μή νυν πέραινε τὴν δόκησιν, ἀλλ’ ἐμοὺσ λόγουσ ἀκούσασ πρόσθε, βουλεύου τότε. λέγ’· εὖ γὰρ εἶπασ· ἔστι δ’ οὗ σιγὴ λόγου κρείσσων γένοιτ’ ἄν. ἔστι δ’ οὗ σιγῆσ λόγοσ. λέγοιμ’ ἂν ἤδη.

τὰ μακρὰ τῶν σμικρῶν λόγων ἐπίπροσθέν ἐστι καὶ σαφῆ μᾶλλον κλύειν. ἐμοὶ σὺ τῶν σῶν, Μενέλεωσ, μηδὲν δίδου, ἃ δ’ ἔλαβεσ ἀπόδοσ πατρὸσ ἐμοῦ λαβὼν πάρα. ‐ οὐ χρήματ’ εἶπον· χρήματ’, ἢν ψυχὴν ἐμὴν σῴσῃσ, ἅπερ μοι φίλτατ’ ἐστὶ τῶν ἐμῶν. ‐ ἀδικῶ· λαβεῖν χρή μ’ ἀντὶ τοῦδε τοῦ κακοῦ ἄδικόν τι παρὰ σοῦ·

καὶ γὰρ Ἀγαμέμνων πατὴρ ἀδίκωσ ἀθροίσασ Ἑλλάδ’ ἦλθ’ ὑπ’ Ἴλιον, οὐκ ἐξαμαρτὼν αὐτόσ, ἀλλ’ ἁμαρτίαν τῆσ σῆσ γυναικὸσ ἀδικίαν τ’ ἰώμενοσ. ἓν μὲν τόδ’ ἡμῖν ἀνθ’ ἑνὸσ δοῦναί σε χρή. ἀπέδοτο δ’, ὡσ χρὴ τοῖσ φίλοισι τοὺσ φίλουσ, τὸ σῶμ’ ἀληθῶσ, σοὶ παρ’ ἀσπίδ’ ἐκπονῶν, ὅπωσ σὺ τὴν σὴν ἀπολάβοισ ξυνάορον. ἀπότεισον οὖν μοι ταὐτὸ τοῦτ’ ἐκεῖ λαβών, μίαν πονήσασ ἡμέραν, ἡμῶν ὕπερ σωτήριοσ στάσ, μὴ δέκ’ ἐκπλήσασ ἔτη. ἃ δ’ Αὐλὶσ ἔλαβε σφάγι’ ἐμῆσ ὁμοσπόρου, ἐῶ σ’ ἔχειν ταῦθ’·

Ἑρμιόνην μὴ κτεῖνε σύ. δεῖ γὰρ σ’ ἐμοῦ πράσσοντοσ ὡσ πράσσω τὰ νῦν πλέον φέρεσθαι, κἀμὲ συγγνώμην ἔχειν. ψυχὴν δ’ ἐμὴν δὸσ τῷ ταλαιπώρῳ πατρὶ κἀμῆσ ἀδελφῆσ, παρθένου μακρὸν χρόνον· θανὼν γὰρ οἶκον ὀρφανὸν λείψω πατρόσ. ἐρεῖσ·

ἀδύνατον. αὐτὸ τοῦτο· τοὺσ φίλουσ ἐν τοῖσ κακοῖσ χρὴ τοῖσ φίλοισιν ὠφελεῖν· ὅταν δ’ ὁ δαίμων εὖ διδῷ, τί δεῖ φίλων; ἀρκεῖ γὰρ αὐτὸσ ὁ θεὸσ ὠφελεῖν θέλων. φιλεῖν δάμαρτα πᾶσιν Ἕλλησιν δοκεῖσ· κοὐχ ὑποτρέχων σε τοῦτο θωπείᾳ λέγω· ταύτησ ἱκνοῦμαί σ’ ‐ ὦ μέλεοσ ἐμῶν κακῶν, ἐσ οἱο͂ν ἥκω. τί δέ; ταλαιπωρεῖν με δεῖ· ὑπὲρ γὰρ οἴκου παντὸσ ἱκετεύω τάδε. ὦ πατρὸσ ὅμαιμε θεῖε, τὸν κατὰ χθονὸσ θανόντ’ ἀκούειν τάδε δόκει, ποτωμένην ψυχὴν ὑπὲρ σοῦ, καὶ λέγειν ἃ ἐγὼ λέγω, ταὔτ’ ἔσ τε δάκρυα καὶ γόουσ καὶ συμφοράσ. εἴρηκα κἀπῄτηκα τὴν σωτηρίαν, θηρῶν ὃ πάντεσ κοὐκ ἐγὼ ζητῶ μόνοσ. κἀγώ σ’ ἱκνοῦμαι καὶ γυνή περ οὖσ’ ὅμωσ τοῖσ δεομένοισιν ὠφελεῖν· οἱο͂́σ τε δ’ εἶ. Ὀρέστ’, ἐγώ τοι σὸν καταιδοῦμαι κάρα καὶ ξυμπονῆσαι σοῖσ κακοῖσι βούλομαι·

καὶ χρὴ γὰρ οὕτω τῶν ὁμαιμόνων κακὰ ξυνεκκομίζειν, δύναμιν ἢν διδῷ θεόσ, θνῄσκοντα καὶ κτείνοντα τοὺσ ἐναντίουσ· τὸ δ’ αὖ δύνασθαι πρὸσ θεῶν χρῄζω τυχεῖν. ἥκω γὰρ ἀνδρῶν συμμάχων κενὸν δόρυ ἔχων, πόνοισι μυρίοισ ἀλώμενοσ, σμικρᾷ σὺν ἀλκῇ τῶν λελειμμένων φίλων. μάχῃ μὲν οὖν ἂν οὐχ ὑπερβαλοίμεθα Πελασγὸν Ἄργοσ· εἰ δὲ μαλθακοῖσ λόγοισ δυναίμεθ’, ἐνταῦθ’ ἐλπίδοσ προσήκομεν. σμικροῖσι μὲν γὰρ μεγάλα πῶσ ἕλοι τισ ἄν; πόνοισιν; ἀμαθὲσ καὶ τὸ βούλεσθαι τάδε. ὅταν γὰρ ἡβᾷ δῆμοσ εἰσ ὀργὴν πεσών, ὅμοιον ὥστε πῦρ κατασβέσαι λάβρον·

εἰ δ’ ἡσύχωσ τισ αὑτὸν ἐντείνοντι μὲν χαλῶν ὑπείκοι καιρὸν εὐλαβούμενοσ, ἴσωσ ἂν ἐκπνεύσειεν· ἢν δ’ ἀνῇ πνοάσ, τύχοισ ἂν αὐτοῦ ῥᾳδίωσ ὅσον θέλεισ. ἔνεστι δ’ οἶκτοσ, ἔνι δὲ καὶ θυμὸσ μέγασ, καραδοκοῦντι κτῆμα τιμιώτατον. ἐλθὼν δὲ Τυνδάρεών τέ σοι πειράσομαι πόλιν τε πεῖσαι τῷ λίαν χρῆσθαι καλῶσ. καὶ ναῦσ γὰρ ἐνταθεῖσα πρὸσ βίαν ποδὶ ἔβαψεν, ἔστη δ’ αὖθισ, ἢν χαλᾷ πόδα. μισεῖ γὰρ ὁ θεὸσ τὰσ ἄγαν προθυμίασ, μισοῦσι δ’ ἀστοί· δεῖ δέ μ’ ‐ οὐκ ἄλλωσ λέγω ‐ σῴζειν σε σοφίᾳ, μὴ βίᾳ τῶν κρεισσόνων. ἀλκῇ δέ σ’ οὐκ ἄν, ᾗ σὺ δοξάζεισ ἴσωσ, σῴσαιμ’ ἄν· οὐ γὰρ ῥᾴδιον λόγχῃ μιᾷ στῆσαι τροπαῖα τῶν κακῶν ἅ σοι πάρα. οὐ γάρ ποτ’ Ἄργουσ γαῖαν ἐσ τὸ μαλθακὸν προσηγόμεσθα· νῦν δ’ ἀναγκαίωσ ἔχει. δούλοισιν εἶναι τοῖσ σοφοῖσι τῆσ τύχησ ὦ πλὴν γυναικὸσ οὕνεκα στρατηλατεῖν τἄλλ’ οὐδέν, ὦ κάκιστε τιμωρεῖν φίλοισ, φεύγεισ ἀποστραφείσ με, τὰ δ’ Ἀγαμέμνονοσ φροῦδ’; ἄφιλοσ ἦσθ’ ἄρ’, ὦ πάτερ, πράσσων κακῶσ. οἴμοι, προδέδομαι, κοὐκέτ’ εἰσὶν ἐλπίδεσ, ὅποι τραπόμενοσ θάνατον Ἀργείων φύγω· οὗτοσ γὰρ ἦν μοι καταφυγὴ σωτηρίασ. ἀλλ’ εἰσορῶ γὰρ τόνδε φίλτατον βροτῶν Πυλάδην δρόμῳ στείχοντα Φωκέων ἄπο, ἡδεῖαν ὄψιν·

πιστὸσ ἐν κακοῖσ ἀνὴρ κρείσσων γαλήνησ ναυτίλοισιν εἰσορᾶν.

목록

SEARCH

MENU NAVIGATION