Euripides, Helen, episode 5:

ἐπεὶ δὲ γαίασ ἦμεν οὔτ’ ἄγαν πρόσω οὔτ’ ἐγγύσ, οὕτωσ ἤρετ’ οἰάκων φύλαξ· Ἔτ’, ὦ ξέν’, ἐσ τὸ πρόσθεν ‐ ἢ καλῶσ ἔχει ‐ πλεύσωμεν; ἀρχαὶ γὰρ νεὼσ μέλουσι σοί. ὃ δ’ εἶφ’· Ἅλισ μοι. δεξιᾷ δ’ ἑλὼν ξίφοσ ἐσ πρῷραν εἱρ͂πε κἀπὶ ταυρείῳ σφαγῇ σταθεὶσ νεκρῶν μὲν οὐδενὸσ μνήμην ἔχων, τέμνων δὲ λαιμὸν ηὔχετ’· Ὦ ναίων ἅλα πόντιε Πόσειδον Νηρέωσ θ’ ἁγναὶ κόραι, σώσατέ μ’ ἐπ’ ἀκτὰσ Ναυπλίασ δάμαρτά τε ἄσυλον ἐκ γῆσ. αἵματοσ δ’ ἀπορροαὶ ἐσ οἶδμ’ ἐσηκόντιζον οὔριοι ξένῳ. καί τισ τόδ’ εἶπε· Δόλιοσ ἡ ναυκληρία. πάλιν πλέωμεν· δεξιὰν κέλευε σύ, σὺ δὲ στρέφ’ οἰάκ’. ἐκ δὲ ταυρείου φόνου Ἀτρέωσ σταθεὶσ παῖσ ἀνεβόησε συμμάχουσ· Τί μέλλετ’, ὦ γῆσ Ἑλλάδοσ λωτίσματα, σφάζειν φονεύειν βαρβάρουσ νεώσ τ’ ἄπο ῥίπτειν ἐσ οἶδμα; ναυβάταισ δὲ τοῖσι σοῖσ βοᾷ κελευστὴσ τὴν ἐναντίαν ὄπα· Οὐκ εἶ’ ὃ μέν τισ λοῖσθον ἀρεῖται δόρυ, ὃ δὲ ζύγ’ ἄξασ, ὃ δ’ ἀφελὼν σκαλμοῦ πλάτην καθαιματώσει κρᾶτα πολεμίων ξένων;