Dio, Chrysostom, Orationes, περὶ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ γ. 22:

(디오, 크리소토모스, 연설, περὶ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ γ. 22:)

ἔπειτα δὲ οἶμαι ἀεί ποτε μὲν ὁ πονηρὸσ ἀνόητοσ λέγεται καὶ ἔστιν ὄντωσ, τῷ δὲ ἄφρονι πάντασ ὑπερβέβληκεν ὁ κόλαξ. μόνοσ γὰρ τῶν ἀφανιζόντων τὴν ἀλήθειαν πρὸσ ἐκείνουσ θαρρεῖ τὰ ψευδῆ λέγειν τοὺσ μάλιστα εἰδότασ ὅτι ψεύδεται. τίσ γὰρ ἄπειρόσ ἐστι τῶν ἑαυτοῦ πραγμάτων; ἢ τίσ ἠλίθιοσ οὕτωσ ὅστισ οὐκ οἶδεν πότερον πόνοισ ἢ ῥᾳθυμίᾳ χαίρει καὶ πότερον ἥδεται πλέον ἔχων ἢ τὰ δίκαια πράττων καὶ πότερον ἡδονῶν ἥττων ἐστὶν ἢ τῶν καλῶν πράξεων ἐραστήσ;

SEARCH

MENU NAVIGATION