Demosthenes, Speeches 51-61, Κατὰ Κόνωνοσ Αἰκείας

(데모스테네스, Speeches 51-61, Κατὰ Κόνωνοσ Αἰκείας)

ὑβρισθείσ, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, καὶ παθὼν ὑπὸ Κόνωνοσ τουτουὶ τοιαῦτα, ὥστε πολὺν χρόνον πάνυ μήτε τοὺσ οἰκείουσ μήτε τῶν ἰατρῶν μηδένα προσδοκᾶν περιφεύξεσθαί με, ὑγιάνασ καὶ σωθεὶσ ἀπροσδοκήτωσ ἔλαχον αὐτῷ τὴν δίκην τῆσ αἰκείασ ταυτηνί. πάντων δὲ τῶν φίλων καὶ τῶν οἰκείων, οἷσ συνεβουλευόμην, ἔνοχον μὲν φασκόντων αὐτὸν ἐκ τῶν πεπραγμένων εἶναι καὶ τῇ τῶν λωποδυτῶν ἀπαγωγῇ καὶ ταῖσ τῆσ ὕβρεωσ γραφαῖσ, συμβουλευόντων δέ μοι καὶ παραινούντων μὴ μείζω πράγματ’ ἢ δυνήσομαι φέρειν ἐπάγεσθαι, μηδ’ ὑπὲρ τὴν ἡλικίαν <περὶ> ὧν ἐπεπόνθειν ἐγκαλοῦντα φαίνεσθαι, οὕτωσ ἐποίησα καὶ δι’ ἐκείνουσ ἰδίαν ἔλαχον δίκην, ἥδιστ’ ἄν, ὦ ἄνδρεσ Ἀθηναῖοι, θανάτου κρίνασ τουτονί. καὶ τούτου συγγνώμην ἕξετε, εὖ οἶδ’ ὅτι, πάντεσ, ἐπειδὰν ἃ πέπονθ’ ἀκούσητε·

δεινῆσ γὰρ οὔσησ τῆσ τότε συμβάσησ ὕβρεωσ οὐκ ἐλάττων ἡ μετὰ ταῦτ’ ἀσέλγει’ ἐστὶ τουτουί. ἀξιῶ δὴ καὶ δέομαι πάντων ὁμοίωσ ὑμῶν πρῶτον μὲν εὐνοϊκῶσ ἀκοῦσαί μου περὶ ὧν πέπονθα λέγοντοσ, εἶτα, ἐὰν ἠδικῆσθαι καὶ παρανενομῆσθαι δοκῶ, βοηθῆσαί μοι τὰ δίκαια. ἐξ ἀρχῆσ δ’ ὡσ ἕκαστα πέπρακται διηγήσομαι πρὸσ ὑμᾶσ, ὡσ ἂν οἱο͂́σ τ’ ὦ διὰ βραχυτάτων. ἐξῆλθον ἔτοσ τουτὶ τρίτον εἰσ Πάνακτον φρουρᾶσ ἡμῖν προγραφείσησ.

ἐσκήνωσαν οὖν οἱ υἱεῖσ οἱ Κόνωνοσ τουτουὶ ἐγγὺσ ἡμῶν, ὡσ οὐκ ἂν ἐβουλόμην· ἡ γὰρ ἐξ ἀρχῆσ ἔχθρα καὶ τὰ προσκρούματ’ ἐκεῖθεν ἡμῖν συνέβη· ἐξ ὧν δέ, ἀκούσεσθε. ἔπινον ἑκάστοθ’ οὗτοι τὴν ἡμέραν, ἐπειδὴ τάχιστ’ ἀριστήσαιεν, ὅλην, καὶ τοῦθ’, ἑώσ περ ἦμεν ἐν τῇ φρουρᾷ, διετέλουν ποιοῦντεσ. ἡμεῖσ δ’ ὥσπερ ἐνθάδ’ εἰώθειμεν, οὕτω διήγομεν καὶ ἔξω. ἣν οὖν δειπνοποιεῖσθαι τοῖσ ἄλλοισ ὡρ́αν συμβαίνοι, ταύτην ἂν ἤδη ἐπαρῴνουν οὗτοι, τὰ μὲν πόλλ’ εἰσ τοὺσ παῖδασ ἡμῶν τοὺσ ἀκολούθουσ, τελευτῶντεσ δὲ καὶ εἰσ ἡμᾶσ αὐτούσ.

φήσαντεσ γὰρ καπνίζειν αὑτοὺσ ὀψοποιουμένουσ τοὺσ παῖδασ ἢ κακῶσ λέγειν, ὅ τι τύχοιεν, ἔτυπτον καὶ τὰσ ἀμίδασ κατεσκεδάννυον καὶ προσεούρουν, καὶ ἀσελγείασ καὶ ὕβρεωσ οὐδ’ ὁτιοῦν ἀπέλειπον. ὁρῶντεσ δ’ ἡμεῖσ ταῦτα καὶ λυπούμενοι τὸ μὲν πρῶτον ἀπεπεμψάμεθα, ὡσ δ’ ἐχλεύαζον ἡμᾶσ καὶ οὐκ ἐπαύοντο, τῷ στρατηγῷ τὸ πρᾶγμ’ εἴπομεν κοινῇ πάντεσ οἱ σύσσιτοι προσελθόντεσ, οὐκ ἐγὼ τῶν ἄλλων ἔξω. λοιδορηθέντοσ δ’ αὐτοῖσ ἐκείνου καὶ κακίσαντοσ αὐτοὺσ οὐ μόνον περὶ ὧν εἰσ ἡμᾶσ ἠσέλγαινον, ἀλλὰ καὶ περὶ ὧν ὅλωσ ἐποίουν ἐν τῷ στρατοπέδῳ, τοσούτου ἐδέησαν παύσασθαι ἢ αἰσχυνθῆναι, ὥστ’ ἐπειδὴ θᾶττον συνεσκότασεν, εὐθὺσ ὡσ ἡμᾶσ εἰσεπήδησαν ταύτῃ τῇ ἑσπέρᾳ, καὶ τὸ μὲν πρῶτον κακῶσ ἔλεγον, τελευτῶντεσ δὲ καὶ πληγὰσ ἐνέτειναν ἐμοί, καὶ τοσαύτην κραυγὴν καὶ θόρυβον περὶ τὴν σκηνὴν ἐποίησαν ὥστε καὶ τὸν στρατηγὸν καὶ τοὺσ ταξιάρχουσ ἐλθεῖν καὶ τῶν ἄλλων στρατιωτῶν τινάσ, οἵπερ ἐκώλυσαν μηδὲν ἡμᾶσ ἀνήκεστον παθεῖν μηδ’ αὐτοὺσ ποιῆσαι παροινουμένουσ ὑπὸ τουτωνί.

τοῦ δὲ πράγματοσ εἰσ τοῦτο προελθόντοσ, ὡσ δεῦρ’ ἐπανήλθομεν, ἦν ἡμῖν, οἱο͂ν εἰκόσ, ἐκ τούτων ὀργὴ καὶ ἔχθρα πρὸσ ἀλλήλουσ.

μὰ τοὺσ θεοὺσ οὐ μὴν ἔγωγ’ ᾠόμην δεῖν οὔτε δίκην λαχεῖν αὐτοῖσ οὔτε λόγον ποιεῖσθαι τῶν συμβάντων οὐδένα, ἀλλ’ ἐκεῖν’ ἁπλῶσ ἐγνώκειν τὸ λοιπὸν εὐλαβεῖσθαι καὶ φυλάττεσθαι μὴ πλησιάζειν τοῖσ τοιούτοισ. πρῶτον μὲν οὖν τούτων ὧν εἴρηκα βούλομαι τὰσ μαρτυρίασ παρασχόμενοσ, μετὰ ταῦθ’ οἷ’ ὑπ’ αὐτοῦ τούτου πέπονθ’ ἐπιδεῖξαι, ἵν’ εἰδῆθ’ ὅτι ᾧ προσῆκεν τοῖσ τὸ πρῶτον ἁμαρτηθεῖσιν ἐπιτιμᾶν, οὗτοσ αὐτὸσ πρότεροσ πολλῷ δεινότερ’ εἴργασται. Μαρτυρίαι ὧν μὲν τοίνυν οὐδέν’ ᾤμην δεῖν λόγον ποιεῖσθαι, ταῦτ’ ἐστίν. χρόνῳ δ’ ὕστερον οὐ πολλῷ περιπατοῦντοσ, ὥσπερ εἰώθειν, ἑσπέρασ ἐν ἀγορᾷ μου μετὰ Φανοστράτου τοῦ Κηφισιέωσ, τῶν ἡλικιωτῶν τινόσ, παρέρχεται Κτησίασ ὁ υἱὸσ ὁ τούτου, μεθύων, κατὰ τὸ Λεωκόριον, ἐγγὺσ τῶν Πυθοδώρου. κατιδὼν δ’ ἡμᾶσ καὶ κραυγάσασ, καὶ διαλεχθείσ τι πρὸσ αὑτὸν οὕτωσ ὡσ ἂν μεθύων, ὥστε μὴ μαθεῖν ὅ τι λέγοι, παρῆλθε πρὸσ Μελίτην ἄνω.

ἔπινον δ’ ἄρ’ ἐνταῦθα ταῦτα γὰρ ὕστερον ἐπυθόμεθα παρὰ Παμφίλῳ τῷ γναφεῖ Κόνων οὑτοσί, Θεότιμόσ τισ, Ἀρχεβιάδησ, Σπίνθαροσ ὁ Εὐβούλου, Θεογένησ ὁ Ἀνδρομένουσ, πολλοί τινεσ, οὓσ ἐξαναστήσασ ὁ Κτησίασ ἐπορεύετ’ εἰσ τὴν ἀγοράν. καὶ ἡμῖν συμβαίνει ἀναστρέφουσιν ἀπὸ τοῦ Φερρεφαττίου καὶ περιπατοῦσιν πάλιν κατ’ αὐτό πωσ τὸ Λεωκόριον εἶναι, καὶ τούτοισ περιτυγχάνομεν.

ὡσ δ’ ἀνεμείχθημεν, εἷσ μὲν αὐτῶν, ἀγνώσ τισ, Φανοστράτῳ προσπίπτει καὶ κατεῖχεν ἐκεῖνον, Κόνων δ’ οὑτοσὶ καὶ ὁ υἱὸσ αὐτοῦ καὶ ὁ Ἀνδρομένουσ υἱὸσ ἐμοὶ προσπεσόντεσ τὸ μὲν πρῶτον ἐξέδυσαν, εἶθ’ ὑποσκελίσαντεσ καὶ ῥάξαντεσ εἰσ τὸν βόρβορον οὕτω διέθηκαν ἐναλλόμενοι καὶ ὑβρίζοντεσ, ὥστε τὸ μὲν χεῖλοσ διακόψαι, τοὺσ δ’ ὀφθαλμοὺσ συγκλεῖσαι· οὕτω δὲ κακῶσ ἔχοντα κατέλιπον, ὥστε μήτ’ ἀναστῆναι μήτε φθέγξασθαι δύνασθαι. κείμενοσ δ’ αὐτῶν ἤκουον πολλὰ καὶ δεινὰ λεγόντων. καὶ τὰ μὲν ἄλλα καὶ βλασφημίαν ἔχει τινὰ καὶ ὀνομάζειν ὀκνήσαιμ’ ἂν ἐν ὑμῖν ἔνια, ὃ δὲ τῆσ ὕβρεώσ ἐστι τῆσ τούτου σημεῖον καὶ τεκμήριον τοῦ πᾶν τὸ πρᾶγμ’ ὑπὸ τούτου γεγενῆσθαι, τοῦθ’ ὑμῖν ἐρῶ·

ᾖδε γὰρ τοὺσ ἀλεκτρυόνασ μιμούμενοσ τοὺσ νενικηκότασ, οἱ δὲ κροτεῖν τοῖσ ἀγκῶσιν αὐτὸν ἠξίουν ἀντὶ πτερύγων τὰσ πλευράσ. καὶ μετὰ ταῦτ’ ἐγὼ μὲν ἀπεκομίσθην ὑπὸ τῶν παρατυχόντων γυμνόσ, οὗτοι δ’ ᾤχοντο θοἰμάτιον λαβόντεσ μου. ὡσ δ’ ἐπὶ τὴν θύραν ἦλθον, κραυγὴ καὶ βοὴ τῆσ μητρὸσ καὶ τῶν θεραπαινίδων ἦν, καὶ μόγισ ποτ’ εἰσ βαλανεῖον ἐνεγκόντεσ με καὶ περιπλύναντεσ ἔδειξαν τοῖσ ἰατροῖσ. ὡσ οὖν ταῦτ’ ἀληθῆ λέγω, τούτων ὑμῖν τοὺσ μάρτυρασ παρέξομαι. Μάρτυρεσ συνέβη τοίνυν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, καὶ Εὐξίθεον τουτονὶ τὸν Χολλῄδην, ὄνθ’ ἡμῖν συγγενῆ, καὶ Μειδίαν μετὰ τούτου ἀπὸ δείπνου ποθὲν ἀπιόντασ περιτυχεῖν πλησίον ὄντι μοι τῆσ οἰκίασ ἤδη, καὶ εἴσ τε τὸ βαλανεῖον φερομένῳ παρακολουθῆσαι, καὶ ἰατρὸν ἄγουσιν παραγενέσθαι. οὕτω δ’ εἶχον ἀσθενῶσ ὥστε, ἵνα μὴ μακρὰν φεροίμην οἴκαδ’ ἐκ τοῦ βαλανείου, ἐδόκει τοῖσ παροῦσιν ὡσ τὸν Μειδίαν ἐκείνην τὴν ἑσπέραν κομίσαι, καὶ ἐποίησαν οὕτω.

λάβ’ οὖν καὶ τὰσ τούτων μαρτυρίασ, ἵν’ εἰδῆθ’ ὅτι πολλοὶ συνίσασιν ὡσ ὑπὸ τούτων ὑβρίσθην. Μαρτυρίαι λαβὲ δὴ καὶ τὴν τοῦ ἰατροῦ μαρτυρίαν. Μαρτυρία τότε μὲν τοίνυν παραχρῆμ’ ὑπὸ τῶν πληγῶν ἃσ ἔλαβον καὶ τῆσ ὕβρεωσ οὕτω διετέθην, ὡσ ἀκούετε καὶ μεμαρτύρηται παρὰ πάντων ὑμῖν τῶν εὐθὺσ ἰδόντων.

μετὰ δὲ ταῦτα τῶν μὲν οἰδημάτων τῶν ἐν τῷ προσώπῳ καὶ τῶν ἑλκῶν οὐδὲν ἔφη φοβεῖσθαι λίαν ὁ ἰατρόσ, πυρετοὶ δὲ παρηκολούθουν μοι συνεχεῖσ καὶ ἀλγήματα, ὅλου μὲν τοῦ σώματοσ πάνυ σφοδρὰ καὶ δεινά, μάλιστα δὲ τῶν πλευρῶν καὶ τοῦ ἤτρου, καὶ τῶν σιτίων ἀπεκεκλείμην.

καὶ ὡσ μὲν ὁ ἰατρὸσ ἔφη, εἰ μὴ κάθαρσισ αἵματοσ αὐτομάτη μοι πάνυ πολλὴ συνέβη περιωδύνῳ ὄντι καὶ ἀπορουμένῳ ἤδη, κἂν ἔμπυοσ γενόμενοσ διεφθάρην·

νῦν δὲ τοῦτ’ ἔσῳσεν τὸ αἷμ’ ἀποχωρῆσαν. ὡσ οὖν καὶ ταῦτ’ ἀληθῆ λέγω, καὶ παρηκολούθησέ μοι τοιαύτη νόσοσ ἐξ ἧσ εἰσ τοὔσχατον ἦλθον, ἐξ ὧν ὑπὸ τούτων ἔλαβον πληγῶν, λέγε τὴν τοῦ ἰατροῦ μαρτυρίαν καὶ τὴν τῶν ἐπισκοπούντων. Μαρτυρίαι ὅτι μὲν τοίνυν οὐ μετρίασ τινὰσ καὶ φαύλασ λαβὼν πληγάσ, ἀλλ’ εἰσ πᾶν ἐλθὼν διὰ τὴν ὕβριν καὶ τὴν ἀσέλγειαν τὴν τούτων πολὺ τῆσ προσηκούσησ ἐλάττω δίκην εἴληχα, πολλαχόθεν νομίζω δῆλον ὑμῖν γεγενῆσθαι. οἰόμαι δ’ ὑμῶν ἐνίουσ θαυμάζειν, τί ποτ’ ἐστὶν ἃ πρὸσ ταῦτα τολμήσει Κόνων λέγειν.

βούλομαι δὴ προειπεῖν ὑμῖν ἁγὼ πέπυσμαι λέγειν αὐτὸν παρεσκευάσθαι, ἀπὸ τῆσ ὕβρεωσ καὶ τῶν πεπραγμένων τὸ πρᾶγμ’ ἄγοντ’ εἰσ γέλωτα καὶ σκώμματ’ ἐμβαλεῖν πειράσεσθαι, καὶ ἐρεῖν ὡσ εἰσὶν ἐν τῇ πόλει πολλοί, καλῶν κἀγαθῶν ἀνδρῶν υἱεῖσ, οἳ παίζοντεσ οἷ’ ἄνθρωποι νέοι σφίσιν αὐτοῖσ ἐπωνυμίασ πεποίηνται, καὶ καλοῦσι τοὺσ μὲν ἰθυφάλλουσ, τοὺσ δ’ αὐτοληκύθουσ, ἐρῶσι δ’ ἐκ τούτων ἑταιρῶν τινέσ, καὶ δὴ καὶ τὸν υἱὸν τὸν ἑαυτοῦ εἶναι τούτων ἕνα, καὶ πολλάκισ περὶ ἑταίρασ καὶ εἰληφέναι καὶ δεδωκέναι πληγάσ, καὶ ταῦτ’ εἶναι νέων ἀνθρώπων. ἡμᾶσ δὲ πάντασ τοὺσ ἀδελφοὺσ παροίνουσ μέν τινασ καὶ ὑβριστὰσ κατασκευάσει, ἀγνώμονασ δὲ καὶ πικρούσ.

ἐγὼ δ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, χαλεπῶσ ἐφ’ οἷσ πέπονθα ἐνηνοχώσ, οὐχ ἧττον τοῦτ’ ἀγανακτήσαιμ’ ἂν καὶ ὑβρίσθαι νομίσαιμι, εἰ οἱο͂́ν τ’ εἰπεῖν, εἰ ταῦτ’ ἀληθῆ δόξει Κόνων οὑτοσὶ λέγειν περὶ ἡμῶν, καὶ τοσαύτη τισ ἄγνοια παρ’ ὑμῖν ἐστιν, ὥσθ’, ὁποῖοσ ἄν τισ ἕκαστοσ εἶναι φῇ ἢ ὁ πλησίον αὐτὸν αἰτιάσηται, τοιοῦτοσ νομισθήσεται, τοῦ δὲ καθ’ ἡμέραν βίου καὶ τῶν ἐπιτηδευμάτων μηδ’ ὁτιοῦν ἔσται τοῖσ μετρίοισ ὄφελοσ.

ἡμεῖσ γὰρ οὔτε παροινοῦντεσ οὔθ’ ὑβρίζοντεσ ὑπ’ οὐδενὸσ ἀνθρώπων ἑωράμεθα, οὐδ’ ἄγνωμον οὐδὲν ἡγούμεθα ποιεῖν, εἰ περὶ ὧν ἠδικήμεθ’ ἀξιοῦμεν κατὰ τοὺσ νόμουσ δίκην λαβεῖν.

ἰθυφάλλοισ δὲ καὶ αὐτοληκύθοισ συγχωροῦμεν εἶναι τοῖσ υἱέσι τοῖσ τούτου, καὶ ἔγωγ’ εὔχομαι τοῖσ θεοῖσ εἰσ Κόνωνα καὶ τοὺσ υἱεῖσ τοὺσ τούτου καὶ ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦθ’ ἅπαντα τρέπεσθαι. οὗτοι γάρ εἰσιν οἱ τελοῦντεσ ἀλλήλουσ τῷ ἰθυφάλλῳ, καὶ τοιαῦτα ποιοῦντεσ ἃ πολλὴν αἰσχύνην ἔχει καὶ λέγειν, μή τί γε δὴ ποιεῖν ἀνθρώπουσ μετρίουσ.

ἀλλὰ τί ταῦτ’ ἐμοί; θαυμάζω γὰρ ἔγωγε, εἴ τίσ ἐστιν πρόφασισ παρ’ ὑμῖν ἢ σκῆψισ ηὑρημένη δι’ ἥν, ἂν ὑβρίζων τισ ἐξελέγχηται καὶ τύπτων, δίκην οὐ δώσει. οἱ μὲν γὰρ νόμοι πολὺ τἀναντία καὶ τὰσ ἀναγκαίασ προφάσεισ, ὅπωσ μὴ μείζουσ γίγνωνται, προείδοντο, οἱο͂ν ἀνάγκη γάρ μοι ταῦτα καὶ ζητεῖν καὶ πυνθάνεσθαι διὰ τοῦτον γέγονεν εἰσὶ κακηγορίασ δίκαι· φασὶ τοίνυν ταύτασ διὰ τοῦτο γίγνεσθαι, ἵνα μὴ λοιδορούμενοι τύπτειν ἀλλήλουσ προάγωνται.

πάλιν αἰκείασ εἰσί· καὶ ταύτασ ἀκούω διὰ τοῦτ’ εἶναι τὰσ δίκασ, ἵνα μηδείσ, ὅταν ἥττων ᾖ, λίθῳ μηδὲ τῶν τοιούτων ἀμύνηται μηδενί, ἀλλὰ τὴν ἐκ τοῦ νόμου δίκην ἀναμένῃ. τραύματοσ πάλιν εἰσὶν γραφαὶ τοῦ μὴ τιτρωσκομένων τινῶν φόνουσ γίγνεσθαι. τὸ φαυλότατον, οἶμαι, τὸ τῆσ λοιδορίασ, πρὸ τοῦ τελευταίου καὶ δεινοτάτου προεώραται, τοῦ μὴ φόνον γίγνεσθαι, μηδὲ κατὰ μικρὸν ὑπάγεσθαι ἐκ μὲν λοιδορίασ εἰσ πληγάσ, ἐκ δὲ πληγῶν εἰσ τραύματα, ἐκ δὲ τραυμάτων εἰσ θάνατον, ἀλλ’ ἐν τοῖσ νόμοισ εἶναι τούτων ἑκάστου τὴν δίκην, μὴ τῇ τοῦ προστυχόντοσ ὀργῇ μηδὲ βουλήσει ταῦτα κρίνεσθαι.

εἶτ’ ἐν μὲν τοῖσ νόμοισ οὕτωσ·

ἂν δ’ εἴπῃ Κόνων ἰθύφαλλοί τινέσ ἐσμεν ἡμεῖσ συνειλεγμένοι, καὶ ἐρῶντεσ οὓσ ἂν ἡμῖν δόξῃ παίομεν καὶ ἄγχομεν, εἶτα γελάσαντεσ ὑμεῖσ ἀφήσετε; οὐκ οἰόμαί γε. οὐ γὰρ ἂν γέλωσ ὑμῶν ἔλαβεν οὐδένα, εἰ παρὼν ἐτύγχανεν ἡνίχ’ εἱλκόμην καὶ ἐξεδυόμην καὶ ὑβριζόμην, καὶ ὑγιὴσ ἐξελθὼν φοράδην ἦλθον οἴκαδε, ἐξεπεπηδήκει δὲ μετὰ ταῦθ’ ἡ μήτηρ, καὶ κραυγὴ καὶ βοὴ τῶν γυναικῶν τοσαύτη παρ’ ἡμῖν ἦν ὡσπερανεὶ τεθνεῶτόσ τινοσ, ὥστε τῶν γειτόνων τινὰσ πέμψαι πρὸσ ἡμᾶσ ἐρησομένουσ ὅ τι ἐστὶν τὸ συμβεβηκόσ. ὅλωσ δ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, δίκαιον μὲν οὐδενὶ δήπου σκῆψιν οὐδεμίαν τοιαύτην οὐδ’ ἄδειαν ὑπάρχειν παρ’ ὑμῖν, δι’ ἣν ὑβρίζειν ἐξέσται·

εἰ δ’ ἄρ’ ἐστίν τῳ, τοῖσ δι’ ἡλικίαν τούτων τι πράττουσιν, τούτοισ ἀποκεῖσθαι προσήκει τὰσ τοιαύτασ καταφυγάσ, κἀκείνοισ οὐκ εἰσ τὸ μὴ δοῦναι δίκην, ἀλλ’ εἰσ τὸ τῆσ προσηκούσησ ἐλάττω. ὅστισ δ’ ἐτῶν μέν ἐστιν πλειόνων ἢ πεντήκοντα, παρὼν δὲ νεωτέροισ ἀνθρώποισ καὶ τούτοισ υἱέσιν, οὐχ ὅπωσ ἀπέτρεψεν ἢ διεκώλυσεν, ἀλλ’ αὐτὸσ ἡγεμὼν καὶ πρῶτοσ καὶ πάντων βδελυρώτατοσ γεγένηται, τίν’ ἂν οὗτοσ ἀξίαν τῶν πεπραγμένων ὑπόσχοι δίκην;

ἐγὼ μὲν γὰρ οὐδ’ ἀποθανόντ’ οἰόμαι. καὶ γὰρ εἰ μηδὲν αὐτὸσ εἴργαστο τῶν πεπραγμένων, ἀλλ’ εἰ παρεστηκότοσ τούτου Κτησίασ ὁ υἱὸσ ὁ τούτου ταὔθ’ ἅπερ νυνὶ πεποιηκὼσ ἐφαίνετο, τοῦτον ἐμισεῖτ’ ἂν δικαίωσ. εἰ γὰρ οὕτω τοὺσ αὑτοῦ προῆκται παῖδασ ὥστ’ ἐναντίον ἐξαμαρτάνοντασ ἑαυτοῦ, καὶ ταῦτ’ ἐφ’ ὧν ἐνίοισ θάνατοσ ἡ ζημία κεῖται, μήτε φοβεῖσθαι μήτ’ αἰσχύνεσθαι, τί τοῦτον οὐκ ἂν εἰκότωσ παθεῖν οἰέσθε;

ἐγὼ μὲν γὰρ ἡγοῦμαι ταῦτ’ εἶναι σημεῖα τοῦ μηδὲ τοῦτον τὸν ἑαυτοῦ πατέρ’ αἰσχύνεσθαι· εἰ γὰρ ἐκεῖνον αὐτὸσ ἐτίμα καὶ ἐδεδίει, κἂν τούτουσ αὑτὸν ἠξίου. λαβὲ δή μοι καὶ τοὺσ νόμουσ, τόν τε τῆσ ὕβρεωσ καὶ τὸν περὶ τῶν λωποδυτῶν·

καὶ γὰρ τούτοισ ἀμφοτέροισ ἐνόχουσ τούτουσ ὄψεσθε. λέγε. Νόμοι τούτοισ τοῖσ νόμοισ ἀμφοτέροισ ἐκ τῶν πεπραγμένων ἔνοχοσ Κόνων ἐστὶν οὑτοσί· καὶ γὰρ ὕβριζεν καὶ ἐλωποδύτει.

εἰ δὲ μὴ κατὰ τούτουσ προειλόμεθ’ ἡμεῖσ δίκην λαμβάνειν, ἡμεῖσ μὲν ἀπράγμονεσ καὶ μέτριοι φαινοίμεθ’ ἂν εἰκότωσ, οὗτοσ δ’ ὁμοίωσ πονηρόσ. καὶ μὴν εἰ παθεῖν τί μοι συνέβη, φόνου καὶ τῶν δεινοτάτων ἂν ἦν ὑπόδικοσ.

τὸν γοῦν τῆσ Βραυρωνόθεν ἱερείασ πατέρ’ ὁμολογουμένωσ οὐχ ἁψάμενον τοῦ τελευτήσαντοσ, ὅτι τῷ πατάξαντι τύπτειν παρεκελεύσατο, ἐξέβαλεν ἡ βουλὴ ἡ ἐξ Ἀρείου πάγου, δικαίωσ· εἰ γὰρ οἱ παρόντεσ ἀντὶ τοῦ κωλύειν τοὺσ ἢ δι’ οἶνον ἢ δι’ ὀργὴν ἤ τιν’ ἄλλην αἰτίαν ἐξαμαρτάνειν ἐπιχειροῦντασ αὐτοὶ παροξυνοῦσιν, οὐδεμί’ ἐστὶν ἐλπὶσ σωτηρίασ τῷ περιπίπτοντι τοῖσ ἀσελγαίνουσιν, ἀλλ’ ἑώσ ἂν ἀπείπωσιν, ὑβρίζεσθαι ὑπάρξει· ὅπερ ἐμοὶ συνέβη. ἃ τοίνυν, ὅθ’ ἡ δίαιτα ἐγίγνετο, ἐποίουν, βούλομαι πρὸσ ὑμᾶσ εἰπεῖν·

καὶ γὰρ ἐκ τούτων τὴν ἀσέλγειαν θεάσεσθ’ αὐτῶν. ἐποίησαν μὲν γὰρ ἔξω μέσων νυκτῶν τὴν ὡρ́αν, οὔτε τὰσ μαρτυρίασ ἀναγιγνώσκειν ἐθέλοντεσ οὔτ’ ἀντίγραφα διδόναι, τῶν τε παρόντων ἡμῖν καθ’ ἕν’ οὑτωσὶ πρὸσ τὸν λίθον ἄγοντεσ καὶ ἐξορκοῦντεσ, καὶ γράφοντεσ μαρτυρίασ οὐδὲν πρὸσ τὸ πρᾶγμα, ἀλλ’ ἐξ ἑταίρασ εἶναι παιδίον αὐτῷ καὶ τοῦτο πεπονθέναι τὰ καὶ τά, ἃ μὰ τοὺσ θεούσ, ἄνδρεσ δικασταί, οὐδεὶσ ὅστισ οὐκ ἐπετίμα τῶν παρόντων καὶ ἐμίσει, τελευτῶντεσ δὲ καὶ αὐτοὶ οὗτοι ἑαυτούσ. ἐπειδὴ δ’ οὖν ποτ’ ἀπεῖπον καὶ ἐνεπλήσθησαν ταῦτα ποιοῦντεσ, προκαλοῦνται ἐπὶ διακρούσει καὶ τῷ μὴ σημανθῆναι τοὺσ ἐχίνουσ ἐθέλειν ἐκδοῦναι περὶ τῶν πληγῶν παῖδασ, ὀνόματα γράψαντεσ.

καὶ νῦν οἶμαι περὶ τοῦτ’ ἔσεσθαι τοὺσ πολλοὺσ τῶν λόγων αὐτοῖσ. ἐγὼ δ’ οἶμαι δεῖν πάντασ ὑμᾶσ ἐκεῖνο σκοπεῖν, ὅτι οὗτοι, εἰ τοῦ γενέσθαι τὴν βάσανον ἕνεκα προὐκαλοῦντο καὶ ἐπίστευον τῷ δικαίῳ τούτῳ, οὐκ ἂν ἤδη τῆσ διαίτησ ἀποφαινομένησ, νυκτόσ, οὐδεμιᾶσ ὑπολοίπου σκήψεωσ οὔσησ, προὐκαλοῦντο, ἀλλὰ πρῶτον μὲν πρὸ τοῦ τὴν δίκην ληχθῆναι, ἡνίκ’ ἀσθενῶν ἐγὼ κατεκείμην, καὶ οὐκ εἰδὼσ εἰ περιφεύξομαι, πρὸσ ἅπαντασ τοὺσ εἰσιόντασ τοῦτον ἀπέφαινον τὸν πρῶτον πατάξαντα καὶ τὰ πλεῖσθ’ ὧν ὑβρίσμην διαπεπραγμένον, τότ’ ἂν εὐθέωσ ἧκεν ἔχων μάρτυρασ πολλοὺσ ἐπὶ τὴν οἰκίαν, τότ’ ἂν τοὺσ οἰκέτασ παρεδίδου καὶ τῶν ἐξ Ἀρείου πάγου τινὰσ παρεκάλει· εἰ γὰρ ἀπέθανον, παρ’ ἐκείνοισ ἂν ἦν ἡ δίκη.

εἰ δ’ ἄρ’ ἠγνόησε ταῦτα, καὶ τοῦτο τὸ δίκαιον ἔχων, ὡσ νῦν φήσει, οὐ παρεσκευάσατ’ ὑπὲρ τηλικούτου κινδύνου, ἐπειδή γ’ ἀνεστηκὼσ ἤδη προσεκαλεσάμην αὐτόν, ἐν τῇ πρώτῃ συνόδῳ πρὸσ τῷ διαιτητῇ παραδιδοὺσ ἐφαίνετ’ ἄν·

ὧν οὐδὲν πέπρακται τούτῳ. ὅτι δ’ ἀληθῆ λέγω καὶ διακρούσεωσ ἕνεχ’ ἡ πρόκλησισ ἦν, λέγε ταύτην τὴν μαρτυρίαν· ἔσται γὰρ ἐκ ταύτησ φανερόν. Μαρτυρία περὶ μὲν τοίνυν τῆσ βασάνου ταῦτα μέμνησθε, τὴν ὡρ́αν ἡνίκα προὐκαλεῖτο, ὧν ἕνεκ’ ἐκκρούων ταῦτ’ ἐποίει, τοὺσ χρόνουσ τοὺσ πρώτουσ, ἐν οἷσ οὐδαμοῦ τοῦτο βουληθεὶσ τὸ δίκαιον αὑτῷ γενέσθαι φαίνεται, οὐδὲ προκαλεσάμενοσ, οὐδ’ ἀξιώσασ. ἐμβάλλεται μαρτυρίαν ψευδῆ καὶ ἐπιγράφεται μάρτυρασ ἀνθρώπουσ οὓσ οὐδ’ ὑμᾶσ ἀγνοήσειν οἰόμαι, ἐὰν ἀκούσητε, Διότιμοσ Διοτίμου Ἰκαριεύσ, Ἀρχεβιάδησ Δημοτέλουσ Ἁλαιεύσ, Χαιρήτιοσ Χαιριμένουσ Πιθεὺσ μαρτυροῦσιν ἀπιέναι ἀπὸ δείπνου μετὰ Κόνωνοσ, καὶ προσελθεῖν ἐν ἀγορᾷ μαχομένοισ Ἀρίστωνι καὶ τῷ υἱεῖ τῷ Κόνωνοσ, καὶ μὴ πατάξαι Κόνωνα Ἀρίστωνα, ὡσ ὑμᾶσ εὐθέωσ πιστεύσοντασ, τὸ δ’ ἀληθὲσ οὐ λογιουμένουσ, ὅτι πρῶτον μὲν οὐδέποτ’ ἂν οὔθ’ ὁ Λυσίστρατοσ οὔθ’ ὁ Πασέασ οὔθ’ ὁ Νικήρατοσ οὔθ’ ὁ Διόδωροσ, οἳ διαρρήδην μεμαρτυρήκασιν ὁρᾶν ὑπὸ Κόνωνοσ τυπτόμενον ἐμὲ καὶ θοἰμάτιον ἐκδυόμενον καὶ τἄλλ’ ὅσ’ ἔπασχον ὑβριζόμενον, ἀγνῶτεσ ὄντεσ κἀπὸ ταὐτομάτου παραγενόμενοι τῷ πράγματι τὰ ψευδῆ μαρτυρεῖν ἠθέλησαν, εἰ μὴ ταῦθ’ ἑώρων πεπονθότα·

ἔπειτ’ αὐτὸσ ἐγὼ οὐδέποτ’ ἄν, μὴ παθὼν ὑπὸ τούτου ταῦτα, ἀφεὶσ τοὺσ καὶ παρ’ αὐτῶν τούτων ὁμολογουμένουσ τύπτειν ἐμὲ πρὸσ τὸν οὐδ’ ἁψάμενον πρῶτον εἰσιέναι προειλόμην.

τί γὰρ ἄν;

ἀλλ’ ὑφ’ οὗ γε πρώτου ἐπλήγην καὶ μάλισθ’ ὑβρίσθην, τούτῳ καὶ δικάζομαι καὶ μισῶ καὶ ἐπεξέρχομαι. καὶ τὰ μὲν παρ’ ἐμοῦ πάνθ’ οὕτωσ ἐστὶν ἀληθῆ καὶ φαίνεται· τούτῳ δὲ μὴ παρασχομένῳ τούτουσ μάρτυρασ ἦν δήπου λόγοσ οὐδείσ, ἀλλ’ ἑαλωκέναι παραχρῆμ’ ὑπῆρχε σιωπῇ. συμπόται δ’ ὄντεσ τούτου καὶ πολλῶν τοιούτων ἔργων κοινωνοὶ εἰκότωσ τὰ ψευδῆ μεμαρτυρήκασιν. εἰ δ’ ἔσται τὸ πρᾶγμα τοιοῦτον, ἐὰν ἅπαξ ἀπαναισχυντήσωσίν τινεσ καὶ τὰ ψευδῆ φανερῶσ τολμήσωσι μαρτυρεῖν, οὐδὲν δὲ τῆσ ἀληθείασ ὄφελοσ, πάνδεινον ἔσται πρᾶγμα. ἀλλὰ νὴ Δί’ οὐκ εἰσὶ τοιοῦτοι.

ἀλλ’ ἴσασιν ὑμῶν, ὡσ ἐγὼ νομίζω, πολλοὶ καὶ τὸν Διότιμον καὶ τὸν Ἀρχεβιάδην καὶ τὸν Χαιρήτιον τὸν ἐπιπόλιον τουτονί, οἳ μεθ’ ἡμέραν μὲν ἐσκυθρωπάκασιν καὶ λακωνίζειν φασὶ καὶ τρίβωνασ ἔχουσιν καὶ ἁπλᾶσ ὑποδέδενται, ἐπειδὰν δὲ συλλεγῶσιν καὶ μετ’ ἀλλήλων γένωνται, κακῶν καὶ αἰσχρῶν οὐδὲν ἐλλείπουσι. καὶ ταῦτα τὰ λαμπρὰ καὶ νεανικά ἐστιν αὐτῶν οὐ γὰρ ἡμεῖσ μαρτυρήσομεν ἀλλήλοισ;

οὐ γὰρ ταῦθ’ ἑταίρων ἐστὶ καὶ φίλων; τί δὲ καὶ δεινόν ἐστιν ὧν παρέξεται κατὰ σοῦ; τυπτόμενόν φασί τινεσ ὁρᾶν; ἡμεῖσ δὲ μηδ’ ἧφθαι τὸ παράπαν μαρτυρήσομεν. ἐκδεδύσθαι θοἰμάτιον; τοῦτ’ ἐκείνουσ προτέρουσ πεποιηκέναι ἡμεῖσ μαρτυρήσομεν. τὸ χεῖλοσ ἐρράφθαι; τὴν κεφαλὴν δέ γ’ ἡμεῖσ ἢ ἕτερόν τι κατεαγέναι φήσομεν. ἀλλὰ καὶ μάρτυρασ ἰατροὺσ παρέχομαι.

τοῦτ’ οὐκ ἔστιν, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, παρὰ τούτοισ· ὅσα γὰρ μὴ δι’ αὑτῶν, οὐδενὸσ μάρτυροσ καθ’ ἡμῶν εὐπορήσουσιν. ἡ δ’ ἀπ’ αὐτῶν ἑτοιμότησ οὐδ’ ἂν εἰπεῖν μὰ τοὺσ θεοὺσ δυναίμην ὅση καὶ οἱά πρὸσ τὸ ποιεῖν ὁτιοῦν ὑπάρχει. ἵνα δ’ εἰδῆθ’ οἱᾶ καὶ διαπραττόμενοι περιέρχονται, λέγ’ αὐτοῖσ ταυτασὶ τὰσ μαρτυρίασ, σὺ δ’ ἐπίλαβε τὸ ὕδωρ. Μαρτυρίαι τοίχουσ τοίνυν διορύττοντεσ καὶ παίοντεσ τοὺσ ἀπαντῶντασ, ἆρ’ ἂν ὑμῖν ὀκνῆσαι δοκοῦσιν ἐν γραμματειδίῳ τὰ ψευδῆ μαρτυρεῖν ἀλλήλοισ οἱ κεκοινωνηκότεσ τοσαύτησ καὶ τοιαύτησ φιλαπεχθημοσύνησ καὶ πονηρίασ καὶ ἀναιδείασ καὶ ὕβρεωσ; πάντα γὰρ ταῦτ’ ἔμοιγ’ ἐν τοῖσ ὑπὸ τούτων πραττομένοισ ἐνεῖναι δοκεῖ.

καίτοι καὶ τούτων ἕτερ’ ἐστὶν πεπραγμένα τούτοισ δεινότερα, ἀλλ’ ἡμεῖσ οὐχ οἱοῖ́ τε γενοίμεθ’ ἂν πάντασ ἐξευρεῖν τοὺσ ἠδικημένουσ. ὃ τοίνυν πάντων ἀναιδέστατον μέλλειν αὐτὸν ἀκούω ποιεῖν, βέλτιον νομίζω προειπεῖν ὑμῖν εἶναι.

φασὶ γὰρ παραστησάμενον τοὺσ παῖδασ αὐτὸν κατὰ τούτων ὀμεῖσθαι, καὶ ἀράσ τινασ δεινὰσ καὶ χαλεπὰσ ἐπαράσεσθαι καὶ τοιαύτασ οἱάσ ἀκηκοώσ γέ τισ θαυμάσασ ἀπήγγελλεν ἡμῖν. ἔστι δ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, ἀνυπόστατα μὲν τὰ τοιαῦτα τολμήματα· οἱ γὰρ οἶμαι βέλτιστοι καὶ ἥκιστ’ ἂν αὐτοί τι ψευσάμενοι μάλισθ’ ὑπὸ τῶν τοιούτων ἐξαπατῶνται· οὐ μὴν ἀλλὰ δεῖ πρὸσ τὸν βίον καὶ τὸν τρόπον ἀποβλέποντασ πιστεύειν. τὴν δὲ τούτου πρὸσ τὰ τοιαῦτ’ ὀλιγωρίαν ἐγὼ πρὸσ ὑμᾶσ ἐρῶ·

πέπυσμαι γὰρ ἐξ ἀνάγκησ. ἀκούω γάρ, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, Βάκχιόν τέ τινα, ὃσ παρ’ ὑμῖν ἀπέθανε, καὶ Ἀριστοκράτην τὸν τοὺσ ὀφθαλμοὺσ διεφθαρμένον καὶ τοιούτουσ ἑτέρουσ καὶ Κόνωνα τουτονὶ ἑταίρουσ εἶναι μειράκι’ ὄντασ καὶ Τριβαλλοὺσ ἐπωνυμίαν ἔχειν· τούτουσ τά θ’ Ἑκαταῖα κατεσθίειν, καὶ τοὺσ ὄρχεισ τοὺσ ἐκ τῶν χοίρων, οἷσ καθαίρουσιν ὅταν εἰσιέναι μέλλωσιν, συλλέγοντασ ἑκάστοτε συνδειπνεῖν ἀλλήλοισ, καὶ ῥᾷον ὀμνύναι καὶ ἐπιορκεῖν ἢ ὁτιοῦν. οὐ δὴ Κόνων ὁ τοιοῦτοσ πιστόσ ἐστιν ὀμνύων, οὐδὲ πολλοῦ δεῖ, ἀλλ’ ὁ μηδ’ εὐόρκον <ἑκὼν> μηδὲν ἂν ὀμόσασ, κατὰ δὲ δὴ παίδων ὧν μὴ νομίζετε μηδ’ ἂν μελλήσασ, ἀλλὰ κἂν ὁτιοῦν παθὼν πρότερον, εἰ δ’ ἄρ’ ἀναγκαῖον, ὀμνύων ὡσ νόμιμον, <κατ’ ἐξωλείασ αὑτοῦ καὶ γένουσ καὶ οἰκίασ>, ἀξιοπιστότεροσ τοῦ κατὰ τῶν παίδων ὀμνύοντοσ καὶ διὰ τοῦ πυρόσ.

ἐγὼ τοίνυν ὁ δικαιότερόν σου πιστευθεὶσ ἂν κατὰ πάντ’, ὦ Κόνων, ἠθέλησ’ ὀμόσαι ταυτί, οὐχ ὑπὲρ τοῦ μὴ δοῦναι δίκην ὧν ἠδίκηκα, καὶ ὁτιοῦν ποιῶν, ὥσπερ σύ, ἀλλ’ ὑπὲρ τῆσ ἀληθείασ καὶ ὑπὲρ τοῦ μὴ προσυβρισθῆναι, ὡσ οὐ κατεπιορκησόμενοσ τὸ πρᾶγμα. λέγε τὴν πρόκλησιν. Πρόκλησισ ταῦτ’ ἐγὼ καὶ τότ’ ἠθέλησ’ ὀμόσαι, καὶ νῦν ὀμνύω τοὺσ θεοὺσ καὶ τὰσ θεὰσ ἅπαντασ καὶ πάσασ ὑμῶν ἕνεκ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, καὶ τῶν περιεστηκότων, ἦ μὴν παθὼν ὑπὸ Κόνωνοσ ταῦθ’ ὧν δικάζομαι, καὶ λαβὼν πληγάσ, καὶ τὸ χεῖλοσ διακοπεὶσ οὕτωσ ὥστε καὶ ῥαφῆναι, καὶ ὑβρισθεὶσ τὴν δίκην διώκειν. καὶ εἰ μὲν εὐορκῶ, πολλά μοι ἀγαθὰ γένοιτο καὶ μηδέποτ’ αὖθισ τοιοῦτο μηδὲν πάθοιμι, εἰ δ’ ἐπιορκῶ, ἐξώλησ ἀπολοίμην αὐτὸσ καὶ εἴ τί μοι ἔστιν ἢ μέλλει ἔσεσθαι.

ἀλλ’ οὐκ ἐπιορκῶ, οὐδ’ ἂν Κόνων διαρραγῇ.

ἀξιῶ τοίνυν ὑμᾶσ, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, πάνθ’ ὅσ’ ἐστὶν δίκαι’ ἐπιδείξαντοσ ἐμοῦ καὶ πίστιν προσθέντοσ ὑμῖν, ὥσπερ ἂν αὐτὸσ ἕκαστοσ παθὼν τὸν πεποιηκότ’ ἐμίσει, οὕτωσ ὑπὲρ ἐμοῦ πρὸσ Κόνωνα τουτονὶ τὴν ὀργὴν ἔχειν, καὶ μὴ νομίζειν ἴδιον τῶν τοιούτων μηδὲν ὃ κἂν ἄλλῳ τυχὸν συμβαίη, ἀλλ’ ἐφ’ ὅτου ποτ’ ἂν συμβῇ, βοηθεῖν καὶ τὰ δίκαι’ ἀποδιδόναι, καὶ μισεῖν τοὺσ πρὸ μὲν τῶν ἁμαρτημάτων θρασεῖσ καὶ προπετεῖσ, ἐν δὲ τῷ δίκην ὑπέχειν ἀναισχύντουσ καὶ πονηροὺσ καὶ μήτε δόξησ μήτ’ ἔθουσ μήτ’ ἄλλου μηδενὸσ φροντίζοντασ πρὸσ τὸ μὴ δοῦναι δίκην. ἀλλὰ δεήσεται Κόνων καὶ κλαήσει.

σκοπεῖτε δὴ πότερόσ ἐστιν ἐλεινότεροσ, ὁ πεπονθὼσ οἷ’ ἐγὼ πέπονθ’ ὑπὸ τούτου, εἰ προσυβρισθεὶσ ἄπειμι καὶ δίκησ μὴ τυχών, ἢ Κόνων, εἰ δώσει δίκην; πότερον δ’ ὑμῶν ἑκάστῳ συμφέρει ἐξεῖναι τύπτειν καὶ ὑβρίζειν ἢ μή; ἐγὼ μὲν οἰόμαι μή. οὐκοῦν, ἂν μὲν ἀφιῆτε, ἔσονται πολλοί, ἐὰν δὲ κολάζητε, ἐλάττουσ. πόλλ’ ἂν εἰπεῖν ἔχοιμ’, ὦ ἄνδρεσ δικασταί, καὶ ὡσ ἡμεῖσ χρήσιμοι, καὶ αὐτοὶ καὶ ὁ πατήρ, ἑώσ ἔζη, καὶ τριηραρχοῦντεσ καὶ στρατευόμενοι καὶ τὸ προσταττόμενον ποιοῦντεσ, καὶ ὡσ οὐδὲν οὔθ’ οὗτοσ οὔτε τῶν τούτου οὐδείσ·

ἀλλ’ οὔτε τὸ ὕδωρ ἱκανὸν οὔτε νῦν περὶ τούτων ὁ λόγοσ ἐστίν. εἰ γὰρ δὴ ὁμολογουμένωσ ἔτι τούτων καὶ ἀχρηστοτέροισ καὶ πονηροτέροισ ἡμῖν εἶναι συνέβαινεν, οὐ τυπτητέοι, οὐδ’ ὑβριστέοι δήπου ἐσμέν. οὐκ οἶδ’ ὅ τι δεῖ πλείω λέγειν·

οἶμαι γὰρ ὑμᾶσ οὐδὲν ἀγνοεῖν τῶν εἰρημένων.

SEARCH

MENU NAVIGATION