Bacchylides, Οδεσ ̔Γρεεκ̓, epinicians, ode 5 Τῷ Αὐτῷ Κέλητι Ολύμπια. 2:

βαθὺν δ’ αἰθέρα ξουθαῖσι τάμνων ὑψοῦ πτερύγεσσι ταχεί‐ αισ αἰετὸσ εὐρυάνακτοσ ἄγγελοσ Ζηνὸσ ἐρισφαράγου θαρσεῖ κρατερᾷ πίσυνοσ ἰσχύϊ, πτάσσοντι δ’ ὄρνι‐ χεσ λιγύφθογγοι φόβῳ· οὔ νιν κορυφαὶ μεγάλασ ἴσχουσι γαίασ, οὐδ’ ἁλὸσ ἀκαμάτασ δυσπαίπαλα κύματα· νωμᾶ‐ ται δ’ ἐν ἀτρύτῳ χάει λεπτότριχα σὺν ζεφύρου πνοι‐ αῖσιν ἔθειραν ἀρίγνω‐ τοσ μετ’ ἀνθρώποισ ἰδεῖν·