Aristotle, Rhetoric, Book 1, chapter 3

(아리스토텔레스, 수사학, Book 1, chapter 3)

ἔστιν δὲ τῆσ ῥητορικῆσ εἴδη τρία τὸν ἀριθμόν· τοσοῦτοι γὰρ καὶ οἱ ἀκροαταὶ τῶν λόγων ὑπάρχουσιν ὄντεσ. σύγκειται μὲν γὰρ ἐκ τριῶν ὁ λόγοσ, ἔκ τε τοῦ λέγοντοσ καὶ περὶ οὗ λέγει καὶ πρὸσ ὅν, καὶ τὸ τέλοσ πρὸσ τοῦτόν ἐστιν, λέγω δὲ τὸν ἀκροατήν. ἀνάγκη δὲ τὸν ἀκροατὴν ἢ θεωρὸν εἶναι ἢ κριτήν, κριτὴν δὲ ἢ τῶν γεγενημένων ἢ τῶν μελλόντων.

ἔστιν δ’ ὁ μὲν περὶ τῶν μελλόντων κρίνων ὁ ἐκκλησιαστήσ, ὁ δὲ περὶ τῶν γεγενημένων οἱο͂ν ὁ δικαστήσ, ὁ δὲ περὶ τῆσ δυνάμεωσ ὁ θεωρόσ, ὥστ’ ἐξ ἀνάγκησ ἂν εἰή τρία γένη τῶν λόγων τῶν ῥητορικῶν, συμβουλευτικόν, δικανικόν, ἐπιδεικτικόν. συμβουλῆσ δὲ τὸ μὲν προτροπή, τὸ δὲ ἀποτροπή· ἀεὶ γὰρ καὶ οἱ ἰδίᾳ συμβουλεύοντεσ καὶ οἱ κοινῇ δημηγοροῦντεσ τούτων θάτερον ποιοῦσιν.

δίκησ δὲ τὸ μὲν κατηγορία, τὸ δ’ ἀπολογία· τούτων γὰρ ὁποτερονοῦν ποιεῖν ἀνάγκη τοὺσ ἀμφισβητοῦντασ. ἐπιδεικτικοῦ δὲ τὸ μὲν ἔπαινοσ τὸ δὲ ψόγοσ. χρόνοι δὲ ἑκάστου τούτων εἰσὶ τῷ μὲν συμβουλεύοντι ὁ μέλλων περὶ γὰρ τῶν ἐσομένων συμβουλεύει ἢ προτρέπων ἢ ἀποτρέπων, τῷ δὲ δικαζομένῳ ὁ γενόμενοσ περὶ γὰρ τῶν πεπραγμένων ἀεὶ ὁ μὲν κατηγορεῖ, ὁ δὲ ἀπολογεῖται, τῷ δ’ ἐπιδεικτικῷ κυριώτατοσ μὲν ὁ παρών κατὰ γὰρ τὰ ὑπάρχοντα ἐπαινοῦσιν ἢ ψέγουσιν πάντεσ, προσχρῶνται δὲ πολλάκισ καὶ τὰ γενόμενα ἀναμιμνήσκοντεσ καὶ τὰ μέλλοντα προεικάζοντεσ.

τέλοσ δὲ ἑκάστοισ τούτων ἕτερόν ἐστι, καὶ τρισὶν οὖσι τρία, τῷ μὲν συμβουλεύοντι τὸ συμφέρον καὶ βλαβερόν·

ὁ μὲν γὰρ προτρέπων ὡσ βέλτιον συμβουλεύει, ὁ δὲ ἀποτρέπων ὡσ χείρονοσ ἀποτρέπει, τὰ δ’ ἄλλα πρὸσ τοῦτο συμπαραλαμβάνει, ἢ δίκαιον ἢ ἄδικον, ἢ καλὸν ἢ αἰσχρόν· τοῖσ δὲ δικαζομένοισ τὸ δίκαιον καὶ τὸ ἄδικον, τὰ δ’ ἄλλα καὶ οὗτοι συμπαραλαμβάνουσι πρὸσ ταῦτα· τοῖσ δ’ ἐπαινοῦσιν καὶ ψέγουσιν τὸ καλὸν καὶ τὸ αἰσχρόν, τὰ δ’ ἄλλα καὶ οὗτοι πρὸσ ταῦτα ἐπαναφέρουσιν. σημεῖον δ’ ὅτι τὸ εἰρημένον ἑκάστοισ τέλοσ·

περὶ μὲν γὰρ τῶν ἄλλων ἐνίοτε οὐκ ἂν ἀμφισβητήσαιεν, οἱο͂ν ὁ δικαζόμενοσ ὡσ οὐ γέγονεν ἢ οὐκ ἔβλαψεν· ὅτι δ’ ἀδικεῖ οὐδέποτ’ ἂν ὁμολογήσειεν· οὐδὲν γὰρ ἂν ἔδει δίκησ. ὁμοίωσ δὲ καὶ οἱ συμβουλεύοντεσ τὰ μὲν ἄλλα πολλάκισ προί̈ενται, ὡσ δὲ ἀσύμφορα συμβουλεύουσιν ἢ ἀπ’ ὠφελίμων ἀποτρέπουσιν οὐκ ἂν ὁμολογήσαιεν· ὡσ δ’ οὐκ ἄδικον τοὺσ ἀστυγείτονασ καταδουλοῦσθαι καὶ τοὺσ μηδὲν ἀδικοῦντασ, πολλάκισ οὐδὲν φροντίζουσιν. ὁμοίωσ δὲ καὶ οἱ ἐπαινοῦντεσ καὶ οἱ ψέγοντεσ οὐ σκοποῦσιν εἰ συμφέροντα ἔπραξεν ἢ βλαβερά, ἀλλὰ καὶ ἐν ἐπαίνῳ πολλάκισ τιθέασιν ὅτι ὀλιγωρήσασ τοῦ αὑτῷ λυσιτελοῦντοσ ἔπραξεν ὅ τι καλόν, οἱο͂ν Ἀχιλλέα ἐπαινοῦσιν ὅτι ἐβοήθησε τῷ ἑταίρῳ Πατρόκλῳ εἰδὼσ ὅτι δεῖ αὐτὸν ἀποθανεῖν ἐξὸν ζῆν. τούτῳ δὲ ὁ μὲν τοιοῦτοσ θάνατοσ κάλλιον, τὸ δὲ ζῆν συμφέρον. φανερὸν δὲ ἐκ τῶν εἰρημένων ὅτι ἀνάγκη περὶ τούτων ἔχειν πρῶτον τὰσ προτάσεισ·

τὰ γὰρ τεκμήρια καὶ τὰ εἰκότα καὶ τὰ σημεῖα προτάσεισ εἰσὶν ῥητορικαί· ὅλωσ μὲν γὰρ συλλογισμὸσ ἐκ προτάσεών ἐστιν, τὸ δ’ ἐνθύμημα συλλογισμόσ ἐστι συνεστηκὼσ ἐκ τῶν εἰρημένων προτάσεων. ἐπεὶ δὲ οὔτε πραχθῆναι οἱο͂́ν τε οὔτε πεπρᾶχθαι τὰ ἀδύνατα ἀλλὰ τὰ δυνατά, οὐδὲ τὰ μὴ γενόμενα ἢ μὴ ἐσόμενα οὐχ οἱο͂́ν τε τὰ μὲν πεπρᾶχθαι, τὰ δὲ πραχθήσεσθαι, ἀναγκαῖον καὶ τῷ συμβουλεύοντι καὶ τῷ δικαζομένῳ καὶ τῷ ἐπιδεικτικῷ ἔχειν προτάσεισ περὶ δυνατοῦ καὶ ἀδυνάτου, καὶ εἰ γέγονεν ἢ μή, καὶ εἰ ἔσται ἢ μή.

ἔτι δὲ ἐπεὶ ἅπαντεσ, καὶ ἐπαινοῦντεσ καὶ ψέγοντεσ, καὶ προτρέποντεσ καὶ ἀποτρέποντεσ, καὶ κατηγοροῦντεσ καὶ ἀπολογούμενοι, οὐ μόνον τὰ εἰρημένα δεικνύναι πειρῶνται, ἀλλὰ καὶ ὅτι μέγα ἢ μικρὸν τὸ ἀγαθὸν ἢ τὸ κακόν, ἢ τὸ καλὸν ἢ τὸ αἰσχρόν, ἢ τὸ δίκαιον ἢ τὸ ἄδικον, ἢ καθ’ αὑτὰ λέγοντεσ ἢ πρὸσ ἄλληλα ἀντιπαραβάλλοντεσ, δῆλον ὅτι δέοι ἂν καὶ περὶ μεγέθουσ καὶ μικρότητοσ καὶ τοῦ μείζονοσ καὶ τοῦ ἐλάττονοσ προτάσεισ ἔχειν, καὶ καθόλου καὶ περὶ ἑκάστου, οἱο͂ν τί μεῖζον ἀγαθὸν ἢ ἔλαττον ἢ ἀδίκημα ἢ δικαίωμα·

ὁμοίωσ δὲ καὶ περὶ τῶν ἄλλων. περὶ ὧν μὲν οὖν ἐξ ἀνάγκησ δεῖ λαβεῖν τὰσ προτάσεισ, εἴρηται· μετὰ δὲ ταῦτα διαιρετέον ἰδίᾳ περὶ ἑκάστου τούτων, οἱο͂ν περὶ ὧν συμβουλὴ καὶ περὶ ὧν οἱ ἐπιδεικτικοὶ λόγοι, τρίτον δὲ περὶ ὧν αἱ δίκαι.

SEARCH

MENU NAVIGATION